Sukta 31

Mantra 1

अस्माकं मित्रावरुणावतं रथमादित्यै रुद्रैर्वसुभिः सचाभुवा । प्र यद्वयो न पप्तन्वस्मनस्परि श्रवस्यवो हृषीवन्तो वनर्षदः ॥

ହେ ମିତ୍ର-ବରୁଣ! ଆମ ପାଇଁ ଯାତ୍ରାର ରଥକୁ ଧାରଣ କର—ଏକସୁରେ ଚଳିଥିବା ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନଙ୍କ ସହ। ଯେତେବେଳେ ଆମ ଶ୍ରବସ୍ୟ-ଆକାଂକ୍ଷୀ ଉଦ୍ୟମମାନେ ନିଜ ନୀଡ଼ର ଚାରିପାଖେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି ଉଛଳି ଆଗେଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିର ଆନନ୍ଦରେ ହର୍ଷିତ ହେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 2

अध स्मा न उदवता सजोषसो रथं देवासो अभि विक्षु वाजयुम् । यदाशवः पद्याभिस्तित्रतो रजः पृथिव्याः सानौ जङ्घनन्त पाणिभिः ॥

ଅଥ ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବମାନେ, ଏକମତ ଥିବା ତୁମେ, ଆମ ପାଇଁ ଗୋତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳର ସମୃଦ୍ଧି ଜିତାଇବା ରଥକୁ ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଚଳାଅ। ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜ ପଦକ୍ଷେପରେ ପୃଥିବୀର ଶିଖର-ଧାରା ଉପରେ ଉଡୁଥିବା ଧୂଳିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହାତରେ ଆଗକୁ ପ୍ରହାର କରି—ଯାତ୍ରାର ବିଜୟ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।

Mantra 3

उत स्य न इन्द्रो विश्वचर्षणिर्दिवः शर्धेन मारुतेन सुक्रतुः । अनु नु स्थात्यवृकाभिरूतिभी रथं महे सनये वाजसातये ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ—ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟକର, ଶୁଭକ୍ରତୁ—ଦିବ୍ୟ ମରୁତ-ଶର୍ଧ ସହ, ଦୀପ୍ତ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ଆମକୁ ଅନୁସରି ଦଢ଼ ହୋଇ ରହନ୍ତି; ଅବିଶ୍ୱାସଘାତୀ ନୁହେଁ ଏମିତି ରକ୍ଷାମାନଙ୍କ ସହ। ମହାଜୟ ପାଇଁ, ବଳର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ ପାଇଁ, ସେ ରଥକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 4

उत स्य देवो भुवनस्य सक्षणिस्त्वष्टा ग्नाभिः सजोषा जूजुवद्रथम् । इळा भगो बृहद्दिवोत रोदसी पूषा पुरंधिरश्विनावधा पती ॥

ଏବଂ ସେଇ ଦେବ ତ୍ୱଷ୍ଟା—ଭୁବନର ଆଧାର, ଜଗତର ଧାରକ—ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିମାନଙ୍କ (ଗ୍ନାଭି:) ସହ, ଏକସ୍ୱର ହୋଇ, ରଥକୁ ଗତିରେ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରନ୍ତି। ଇଳା, ଭଗ, ବିଶାଳ ଦ୍ୟୌ ଓ ରୋଦସୀ (ଦୁଇ ଲୋକ), ପୂଷନ ଓ ପୁରନ୍ଧି, ଏବଂ ପରେ ଅଶ୍ୱିନୌ—ଏହି ଦୁଇ ପତି—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଆମର ସୁସଂଗଠିତ ଗମନରେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 5

उत त्ये देवी सुभगे मिथूदृशोषासानक्ता जगतामपीजुवा । स्तुषे यद्वां पृथिवि नव्यसा वचः स्थातुश्च वयस्त्रिवया उपस्तिरे ॥

ଏବଂ ସେଇ ଦୁଇ ଦେବୀ—ସୁଭଗା, ଏକଦୃଷ୍ଟି ଯୁଗଳ—ଉଷା ଓ ନକ୍ତା (ରାତ୍ରି), ଯେମାନେ ଚଳମାନ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି; ହେ ପୃଥିବୀ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନବୀନ ବଚନରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେତେବେଳେ ସ୍ଥାବର ସତ୍ତା ଓ ତ୍ରିବିଧ ଜୀବନର ପକ୍ଷୀୟ ଶକ୍ତିମାନେ ତୁମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପସ୍ତର (ଶୟ୍ୟା/ଆଧାର) ଭାବେ ନିଜକୁ ପସାରି ଦିଅନ୍ତି।

Mantra 6

उत वः शंसमुशिजामिव श्मस्यहिर्बुध्न्योऽज एकपादुत । त्रित ऋभुक्षाः सविता चनो दधेऽपां नपादाशुहेमा धिया शमि ॥

ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ଶଂସ (ସ୍ତୁତି-ବଚନ)କୁ ଉଶିଜମାନଙ୍କ (ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞ-ପୁରୋହିତ) ପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ: ଅହି ବୁଧ୍ନ୍ୟ—ବୁଧ୍ନର ଅହି; ଅଜ—ଅଜନ୍ମା; ଏକପାଦ; ଏବଂ ତ୍ରିତ, ଋଭୁକ୍ଷାନ, ସବିତୃ—ସେମାନେ ଏହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ; ଏବଂ ଅପାଂ ନପାତ୍—ଆଶୁ-ହେମା (ଶୀଘ୍ର-ସୁବର୍ଣ୍ଣ), ଧିୟାରେ ଶମି (ଶାନ୍ତି ଓ ଯଥାସ୍ଥାପନ) ଆଣେ।

Mantra 7

एता वो वश्म्युद्यता यजत्रा अतक्षन्नायवो नव्यसे सम् । श्रवस्यवो वाजं चकानाः सप्तिर्न रथ्यो अह धीतिमश्याः ॥

ହେ ଯଜତ୍ର (ପୂଜ୍ୟ) ଶକ୍ତିମାନେ, ଏହି ବଚନଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗଢ଼ି ଉଦ୍ୟତ କରି ଅର୍ପଣ କରୁଛି; ଋଷିମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନବ୍ୟ ଭାବେ ଏକ ସୁସମନ୍ୱୟରେ ଗଠିତ କରିଛନ୍ତି। ଶ୍ରବସ୍ୟ (ଯଶ-ପ୍ରାର୍ଥୀ) ହୋଇ, ବାଜ (ବଳ-ସମୃଦ୍ଧି)କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ଆମେ ଧୀତି (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା)କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା—ଯାତ୍ରାପଥରେ ଶୀଘ୍ର ଧାଉଥିବା, ରଥଯୋଗ୍ୟ, ସୁଯୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱ ପରି।