Srstikhanda
मुनिप्रश्नवर्णनम् (Description of the Sages’ Questions)
အဓ್ಯಾಯ ၁ သည် မင်္ဂလာရှ్లోကာဖြင့် စတင်ကာ သီဝကို ဖန်ဆင်း–ထိန်းသိမ်း–ပျက်သိမ်း အားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း၊ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ် (စိတ်သဘော) ဟူ၍ ချီးမွမ်းပြီး မာယာကို ကျော်လွန်သော်လည်း မာယာ၏ အထောက်အကူ အခြေခံဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ပုရာဏဒိုင်ယာလော့ဂ် အခင်းအကျင်းကို တည်ဆောက်ကာ နိုင်မိရှာရဏျ၌ နေထိုင်သော ရှင်ရသီများကို ရှောနက ဦးဆောင်၍ စူတကို ဂုဏ်ပြုသဒ္ဓါဖြင့် ချဉ်းကပ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဗိဒ္ယေရှွရာသံဟိတာ (အထူးသဖြင့် စာဓျာစာဓန-ခဏ္ဍ) ၏ မင်္ဂလာကထာကို ကြားပြီးနောက် စူတကို ကောင်းချီးပေးကာ ထပ်မံ သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး သူ၏ စကားမှ ထွက်လာသော “ပညာအမృత” ၏ ချိုမြိန်မှု မကုန်ခန်းကြောင်း ဆိုသည်။ စူတ၏ အာဏာတရားကို ဗျာသ၏ ကရုဏာဖြင့် အတည်ပြုကာ အတိတ်–ပစ္စုပ္ပန်–အနာဂတ်ကို သိသူအဖြစ် ဖော်ထုတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအဓ್ಯಾಯသည် စೃಷ್ಟိကထာကို လက်ခံရန် အဝင်တံခါးဖြစ်ပြီး သီဝ၏ မေတ္တာတရားမြင့်မြတ်မှုကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ အဓိက ဆွေးနွေးသူများကို မိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် မေးမြန်းခြင်း၊ အာရုံစိုက်နားထောင်ခြင်းတို့ကို သီဝသဒ္ဓါဒေါက်ထရီန် လက်ခံရာ အနေအထားအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။
नारदतपोवर्णनम् (Nārada’s Austerities Described)
အဓ್ಯಾಯ ၂ တွင် စူတက နာရဒကို ဖော်ပြသည်။ နာရဒသည် ဘြဟ္မာ၏သားဖြစ်၍ စည်းကမ်းတကျ တပဿာကို အလေးထားသူ။ သူသည် ဟိမဝန္တာတောင်တန်းရှိ မြန်ဆန်စီးဆင်းသော သာသနာတော်မြစ်အနီး ဂူဒေသကောင်းကို ရှာဖွေကာ တောက်ပ၍ အလှဆင်ထားသော အာရှရမ်သို့ ရောက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ခုံတည်ငြိမ်ခြင်း၊ မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း)၊ ပရာဏာယာမ၊ စိတ်ဉာဏ်သန့်စင်ခြင်းတို့ဖြင့် ရှည်လျားစွာ တပဿာပြု၍ “အဟံ ဘြဟ္မ” ဟူသော အဒွైతသဘောဖြင့် သမာဓိသို့ ဝင်ကာ ဘြဟ္မ-သက္ခာတ်ကာရကို ဦးတည်သော ဉာဏ်ကို ရရှိသည်။ နာရဒ၏ တပဿာအင်အားကြောင့် ကမ္ဘာလောက တုန်လှုပ်ကာ အင်ဒြာ (သက္ကရာ) စိတ်လှုပ်ရှား၍ မိမိအာဏာကို ခြိမ်းခြောက်မည်ဟု ထင်သည်။ အတားအဆီး (ဝိဃ္န) ဖန်တီးရန် အင်ဒြာက ကာမ/စမာရကို ခေါ်၍ နာရဒ၏ သမာဓိကို လိုလားမှုဖြင့် ချိုးဖောက်စေလိုသည်။ ဤအခန်းသည် ယောဂအတွင်းရေးနှင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံရေးတို့၏ ပဋိပက္ခကို ပြသပြီး ကာမကို စကြဝဠာစွမ်းအင်လည်းဖြစ်၊ မောက္ခအန္တရာယ်လည်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။
नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion
အဓ್ಯಾಯ ၃ တွင် ရှင်ရသီများက ဗိဿနု ထွက်ခွာပြီးနောက် ဘာဖြစ်သနည်း၊ နာရဒ မုနိ ဘယ်သို့သွားသနည်းဟု လေးစားစွာ မေးမြန်းကြသည်။ ဗျာသမှတဆင့် စူတ၏ ပြန်ကြားချက်အရ၊ ရှိဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် မာယာကျွမ်းကျင်သော ဗိဿနုက အလွန်ထူးခြားသည့် မာယာကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပြသသည်။ ရသီတို့၏ လမ်းခရီးအလယ်တွင် အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ ဆွဲဆောင်မှုကြီးသော မြို့တော်တစ်မြို့ ပေါ်လာပြီး၊ လူယောက်ျားမိန်းမများ နေထိုင်ကာ စတုဝဏ္ဏ စနစ်ဖြင့် ပြည့်စုံသော လူမှုလောကတစ်ရပ်ကဲ့သို့ စီမံထားသည်။ ထိုမြို့ကို စည်းလနိဓိ မင်းကြီးက အင်အားနှင့် ဥစ္စာပြည့်ဝစွာ အုပ်ချုပ်ပြီး သမီး၏ စွယံဝရ ပွဲတော်ကြီးကို ကျင်းပနေသည်။ အရပ်ရပ်မှ မင်းသားများ လှပဝတ်ဆင်၍ သမီးကို ရယူလိုစိတ်ဖြင့် ရောက်လာကြသည်။ ဤအံ့ဖွယ်ကို မြင်သော နာရဒသည် မောဟ၌ ကျရောက်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ဆန္ဒတိုးလာ၍ မင်းတံခါးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး၊ မာယာ၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အဟင်္ကာရကို ဘုရားက စီမံသင်ကြားသည့် သင်ခန်းစာအတွက် အခြေခံကို တည်ဆောက်သည်။
नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion
အဓ್ಯಾಯ ၄ သည် စೃṣṭyupākhyāna ကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး၊ မာယာကြောင့် ဗိမောဟိတ (လွဲမှားမူးဝေ) ဖြစ်သွားသော နာရဒ မုနိကို အဓိကထားသည်။ သူသည် သီဝ၏ ဂဏများအပေါ် သင့်လျော်သော ရှာပ (ကျိန်စာ) ကို ထုတ်ပြီးနောက်လည်း၊ သီဝ၏ အလိုတော် (śivecchayā) ကြောင့် မနိုးထသေး။ ထို့နောက် ဗိෂ္ဏု၏ ယခင်လှည့်ကွက် (harikṛta-chala) ကို သတိရကာ မခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်ပြီး ဗိෂ္ဏုလောကသို့ သွားသည်။ အဲဒီမှာ သူက ဗိෂ္ဏုကို နှစ်မျက်နှာဆန်မှုနှင့် လောကကို မာယာဖြင့် မူးဝေစေသော အင်အားရှိကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် စွပ်စွဲပြီး၊ မိုဟိနီ ဖြစ်ရပ်နှင့် အမృతအစား ဝါရုဏီကို အဆုရများထံ ပေးဝေခဲ့ခြင်းကို ဥပမာပြုသည်။ ဤအခန်းတွင် မာယာ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ဘုရားတို့၏ မဟာဗျူဟာများသည် သီဝအမြင့်ဆုံး အလိုတော်အောက်ရှိ ထိန်းချုပ်ထားသော လီလာသာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဗိෂ္ဏု၏ တုံ့ပြန်ချက်ကို ဥပဒေသအဖြစ် တည်ဆောက်ကာ နာရဒ၏ တုံ့ပြန်သိမြင်မှုကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်း၍ ဒေါသကို သက်သာစေပြီး၊ ဘုရားတို့၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် မူးဝေမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစေသည်။
नारदप्रश्नवर्णन (Nāradapraśna-varṇana) — “Account of Nārada’s Inquiry”
ဤအধ্যာယတွင် သုတက ဟရီ(ဗိဿနု) ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နာရဒမုနိသည် မြေကြီးတစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာကာ ဘက္တိဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုသည့်အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဘုက္တိနှင့် မုက္တိကို ပေးသနားသော ရှိဝရုပ်ပုံများနှင့် ရှိဝလင်္ဂများစွာကို ဒർശနပြုသည်။ ရှိဝဂဏ နှစ်ဦးက သူ့ကို သိမြင်၍ ဂုဏ်ပြုကာ ဦးညွှတ်ပြီး ခြေကို ကိုင်ကာ ယခင်ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်လိုကြောင်း တောင်းပန်သည်။ သူတို့က မိမိတို့သည် အမှန်တကယ် အပြစ်သားမဟုတ်ဘဲ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ မင်းသမီး၏ စွဝယံဝရ အခမ်းအနားတွင် လွန်ကျူးခဲ့ခြင်းသာဟု ရှင်းပြသည်။ နာရဒ၏ ကျိန်စာသည် အမြင့်ဆုံးသခင် (pareśa) ၏ စီမံချက်ကြောင့် ဖြစ်လာသည်ဟုလည်း ယူဆကာ မိမိကံ၏ အကျိုး (svakarma-phala) ဟု လက်ခံပြီး အပြင်ကို မပြစ်တင်ကြ။ ထို့နောက် ကရုဏာနှင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခြင်းကို တောင်းဆိုရာ နာရဒသည် သူတို့၏ ဘက္တိစကားကို ကြားပြီး ချစ်ခင်ကာ နောင်တ (paścāttāpa) ဖြစ်သဖြင့် ကံတာဝန်ယူမှု၊ ဘုရားစီမံချက်နှင့် နှိမ့်ချမှု၊ ကရုဏာဖြင့် ပြန်လည်ညီညွတ်ခြင်းကို ဤအခန်းက သင်ပြသည်။
विष्णूत्पत्तिवर्णनम् (Description of the Origin/Manifestation of Viṣṇu)
အဓ್ಯಾಯ ၆ တွင် လောကအကျိုး (lokopakāra) အတွက် သာသနာတော်ကို မေးမြန်းသော သီလရှိသူ၏ မေးခွန်းကို ဗြဟ္မာက သင်ကြားပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ဗြဟ္မာက ဤသင်ကြားချက်ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် အပြစ်အကုန် ပျက်စီးမည်ဟုဆိုပြီး «အနာမယ» ဖြစ်သော သီဝတတ္တဝ (Śiva-tattva) ကို ရှင်းပြမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ထို့နောက် ပရလယအခြေအနေကို ဖော်ပြရာတွင် လှုပ်ရှားသတ္တဝါနှင့် မလှုပ်ရှားသတ္တဝါ အပါအဝင် စကြဝဠာပျက်ကွက်သဖြင့် အရာအားလုံးသည် အမှောင်သဘော (tamomaya) ဖြစ်ကာ နေ၊ လ၊ နေ့ည လည်ပတ်မှု၊ မီး၊ လေ၊ မြေ၊ ရေ မရှိတော့သည်။ ထပ်မံ၍ အာရုံခံအင်္ဂါရပ်များကို ငြင်းပယ်ကာ မြင်နိုင်သောဂုဏ်မရှိ၊ အသံနှင့် ထိတွေ့မှုမရှိ၊ အနံ့နှင့် ရုပ်သဏ္ဌာန် မပေါ်လွင်၊ အရသာမရှိ၊ ဦးတည်ရာမရှိဟု ဆိုသည်။ ဗြဟ္မာက သီဝတတ္တဝ၏ အဆုံးစွန်သဘောကို ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတောင် «အမှန်တကယ်» (yathārthataḥ) မသိနိုင်ကြောင်း ဝန်ခံ၍ အလွန်လွန်ကဲသော သဘောကို ထင်ရှားစေသည်။ အမြင့်ဆုံးသည် စိတ်နှင့် စကားထက်လွန် (amanogocara, avācya) နာမ၊ ရုပ်၊ အရောင် မရှိ၊ ကြမ်းမဟုတ် နူးမဟုတ်၊ ယောဂီတို့က အတွင်းကောင်းကင် (antarhitākāśa) တွင် မြင်ကြသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ကော်လိုဖွန်အရ ဤအဓ್ಯಾಯ၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ ဗိဿနု၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ရှင်းလင်းခြင်းဖြစ်ပြီး မဖော်ပြနိုင်သော သီဝအခြေခံမှ ပရလယမှ စကြဝဠာဖွဲ့စည်းမှုသို့ ကူးပြောင်းရာတွင် ဗိဿနု ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို တည်နေရာချထားသည်။
विष्णु-ब्रह्म-विवाद-वर्णनम् (Description of the Viṣṇu–Brahmā Dispute and Brahmā’s Confusion)
အဓ್ಯಾಯ ၇ တွင် အိပ်စက်နေသော နာရာယဏ၏ နာဗီမှ ပေါက်ထွက်လာသော ပဒ္မ (ကြာပန်း) ထဲမှ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသည်။ ကြာပန်းသည် အတိုင်းမသိ ကျယ်ဝန်းတောက်ပ၍ စကြဝဠာပေါ်ထွန်းမှု၏ အလွန်ကြီးမားမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ဘြဟ္မာသည် မိမိကို ဟိရဏ္ယဂರ್ಭဟု သိမြင်ပြီး မျက်နှာလေးဖက်ရှိသော်လည်း မာယာ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ကြာပန်းအပြင်ဘက်ရှိ မိမိ၏ မူလအကြောင်းကို မသိနိုင်ဘဲ မိမိအတ္တ၊ တာဝန်နှင့် မူလကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဤရှုပ်ထွေးမှုကို မဟေရှဝရ၏ မာယာ-မောဟန (ဖုံးကွယ်မောဟ) လီလာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ သင်ခန်းစာမှာ အမြင့်ဆုံးဒေဝတားများတောင် အကြောင်းရင်းနှင့် အဆင့်အတန်းအပေါ် မသေချာနိုင်ကြောင်း၊ မှန်ကန်သော ဉာဏ်သည် မောဟဖယ်ရှားပြီး ပေါ်ထွန်းမှုနောက်က အမြင့်ဆုံး သဘောတရားကို သိမြင်ရာမှ ရရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်လာမည့် ပြိုင်ဆိုင်မှု/အငြင်းပွားမှု၏ အမြစ်ကို အဝိဇ္ဇာတွင် တည်စေသည်။
शब्दब्रह्मतनुवर्णनम् — Description of the Form of Śabda-Brahman
အဓ್ಯಾಯ ၈ တွင် «သဗ္ဒ» (အသံ) ကို ဘြဟ္မန်/ရှီဝ၏ ထင်ရှားဖော်ပြမှုအဖြစ် နည်းပညာဆန်သော သာသနာဗေဒအကောင့်ဖြင့် မိသ္တိက-မြင်ကွင်းပုံစံအတွင်း ရှင်းလင်းထားသည်။ ဘြဟ္မာက သမ္ဘူသည် နိမ့်ချသူတို့ကို ကရုဏာထား၍ အဟင်္ကာရကို ဖယ်ရှားပေးသူဖြစ်ကြောင်း၊ မြင့်မြတ်သတ္တဝါများ ဒർശနတော်ကို ရှာဖွေနေသည့်အခါ တုံ့ပြန်ကြောင်း ပြောသည်။ ထူးခြားသော နာဒ ပေါ်ထွန်းလာပြီး «အိုမ်» ဟူသော အသံကို ကြည်လင်ရှည်လျား (pluta) စွာ ကြားရသည်။ ဗိෂ္ဏုသည် သတိတရားဖြင့် ထိုကြီးမားသော တုန်ခါသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို စူးစမ်းကာ လင်္ဂနှင့် ဆက်စပ်၍ အိုမ်၏ အသံအက္ခရာဖွဲ့စည်းပုံ—အ-ကာရ၊ ဥ-ကာရ၊ မ-ကာရ နှင့် အဆုံးနာဒ—ကို မြင်တွေ့သည်။ နေဝိုင်း၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပမှု၊ လကဲ့သို့ အေးမြရောင်ခြည်၊ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ကြည်တောက်မှုတို့ဖြင့် အက္ခရာ၊ ဦးတည်ချက်နှင့် အတ္တဗေဒအဆင့်ဆင့်ကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တူရိယာတိတ် (turīyātīta) ထက်လွန်သော အမဲမရှိ၊ အပိုင်းမရှိ၊ အနှောင့်အယှက်မရှိသော သဘောတရားကို ဖော်ပြပြီး၊ မဒွိတ၊ သုညကဲ့သို့၊ အပြင်/အတွင်း ခွဲခြားမှုထက်လွန်သော်လည်း အပြင်နှင့်အတွင်း နှစ်ဖက်လုံး၏ အခြေခံအဖြစ် တည်ရှိကြောင်း အပေါဖာတစ်သဘောဖြင့် ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရ-အသံဗေဒ၊ လင်္ဂသင်္ကေတနှင့် မဒွိတမေတဖီဇစ်ကို တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းထားသည်။
शिवतत्त्ववर्णनम् (Śiva-tattva-varṇana) — “Description/Exposition of the Principle of Śiva”
အဓ್ಯಾಯ ၉ တွင် ဘက္တိနှင့် စတုတ္ထပူဇာကြောင့် သီဝဘုရား၏ ကရုဏာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားလာခြင်းနှင့် အာဏာပိုင် ဗေဒသဘောတရားကို ပေးအပ်ခြင်းကို အဓိကထားဖော်ပြသည်။ အစပိုင်းတွင် ဘြဟ္မာက မဟာဒေဝသည် အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ကရုဏာရတနာအဖြစ် ထင်ရှားလာသည်ဟု ဆိုသည်။ ပဉ္စဝက္တရ (မျက်နှာငါး)၊ တြိနယန (မျက်စိသုံး)၊ ဇဋာဓရ၊ ကိုယ်တော်ပေါ် ဘသ္မလိမ်းထားခြင်း၊ အလင်္ကာများနှင့် လက်များစွာတို့ကို သာမန်အလှဆင်မဟုတ်ဘဲ ထင်ရှားပြသသော သဘောတရားအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဗိෂ္ဏုနှင့် ဘြဟ္မာတို့က စတုတ္ထတော်မူပြီး ရိုသေစွာ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ သီဝဘုရားက နိဂမကို “အသက်ရှူ” ပုံစံဖြင့် ပေးအပ်ပြီး ဗိෂ္ဏုအား ဉာဏ်ကို ထပ်မံပေးတော်မူသည်။ နောက်တစ်ခါ ထိုအမြင့်ဆုံးအတ္တသည် ဘြဟ္မာအားလည်း ဉာဏ်ပေးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြ၍ ဗျာဒိတ်သည် ကရုဏာဖြင့် ကူးဆက်ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် ဗိෂ္ဏုက သီဝကို မည်သို့နှစ်သက်စေမည်၊ မည်သို့ပူဇာပြုမည်၊ မည်သို့သမဓိပြုမည်၊ မည်သို့အလိုတော်ကို လိုက်နာ၍ အနုဂ्रहရမည်နှင့် သီဝအမိန့်အောက်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများကို မေးမြန်းကာ သီဝတတ္တဝါအခြေပြု ရှိုင်ဝပရက်စစ်ကို တည်ဆောက်ပေးသည်။
रुद्र-विष्णोः ऐकत्व-उपदेशः तथा धर्म-आज्ञा (Instruction on Rudra–Viṣṇu Unity and Divine Injunctions)
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ပရမေရှဝရ/ရုဒ္ဒရ ဖြစ်သော သီဝသည် ဗိဿနုအား စကြဝဠာအုပ်ချုပ်ရေးနှင့် ဘက္တိကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များ ပေးတော်မူသည်။ ဗိဿနုသည် လောကအပေါင်းတို့တွင် ဂုဏ်ထူးတင်မြှောက်ခံရ၍ ပူဇော်ထိုက်သူအဖြစ် တည်နေစေရန်၊ ဘြဟ္မာဖန်ဆင်းသော ကမ္ဘာလောက၌ ဆင်းရဲဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်လာသော် အပြတ်အသတ် လုပ်ဆောင်ကာ အများဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးရမည်ဟု သီဝက အမိန့်တော်မူသည်။ ခက်ခဲသော လုပ်ငန်းများနှင့် အင်အားကြီး ရန်သူများကို နှိမ်နင်းရာတွင် သီဝက ကူညီမည်ဟု ကတိပြု၍၊ ဗိဿနုသည် အဝတာရ မျိုးစုံယူကာ ဓမ္မဂုဏ်သတင်းကို တိုးပွားစေပြီး သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်ခြင်း (တာရဏ) ကို ပြီးမြောက်စေရန် ညွှန်ကြားသည်။ အဓိက သဒ္ဓါတရားမှာ ရုဒ္ဒရနှင့် ဟရိ တို့သည် အပြန်အလှန် သမาธိတွင် စဉ်းစားထိုက်သူ (dhyeya) ဖြစ်ကြပြီး အမှန်တကယ် ခွဲခြားမှု မရှိကြောင်း—“အမှန်တရား၌၊ အာနုဂြဟပေးသည့် အကျိုးတော်ကြောင့်လည်း၊ လီလာ၌တောင်” တစ်ဦးတည်းဖြစ်ခြင်း (aikatva) ဟု ထင်ရှားစေသည်။ ထို့ပြင် ရုဒ္ဒရဘက္တိများက ဗိဿနုကို အပြစ်တင်မုန်းတီးလျှင် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ပျက်စီး၍ သီဝအမိန့်ဖြင့် နရကသို့ ကျရောက်မည်ဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ ဗိဿနုကို မုက္ခနှင့် ဘောဂကို ပေးသနားသူအဖြစ် ဖော်ပြကာ ဘက္တိများက ပူဇော်ရမည်၊ ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် တားဆီးခြင်းနှင့် ကရုဏာပေးခြင်း (နိဂ္ဂရဟ–အနုဂ္ဂရဟ) နှစ်မျိုးလုံးကို အသုံးပြုရမည်ဟု ဆိုသည်။
लिङ्गपूजनसंक्षेपः (Concise Teaching on Liṅga Worship / Śiva-arcana-vidhi)
အဓ್ಯಾಯ ၁၁ တွင် ရှင်တော်များက စူတကို မေးမြန်းကာ သైవကထာ၏ သန့်စင်ပေးနိုင်သော အာနုභာဝကို ချီးမွမ်းပြီး၊ လိင်္ဂဩတ္ပတ္တိ၏ အံ့ဖွယ်မင်္ဂလာဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ဒုက္ခပျောက်ကင်းကြောင်း သတိရကြသည်။ ဘြဟ္မာ–နာရဒ သာမန်ဆက်လက်စကားဝိုင်းအတိုင်း၊ ရှိဝအား မည်သို့ ပူဇော်ရမည်၊ ရှိဝပျော်ရွှင်စေမည့် Śivārcana-vidhi ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။ မေးခွန်းတွင် ဝဏ္ဏာလေးမျိုး (ဗြာဟ္မဏ၊ က္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒ္ဒရ) အားလုံး ပါဝင်သဖြင့် အထွေထွေပါဝင်နိုင်မှုကို ပြသသည်။ စူတက ဤအရာသည် “ရဟಸ್ಯ” ဖြစ်ကြောင်းဆိုကာ မိမိကြားသိနားလည်သမျှအတိုင်း ပြောမည်ဟု ကတိပေးပြီး၊ ဗျာသက စနတ်ကုမာရကို မေးခဲ့သည့်အရာ၊ ဥပမန်ယူ ကြားခဲ့သည့်အရာ၊ ကృష్ణ သင်ယူခဲ့သည့်အရာနှင့် ဘြဟ္မာက နာရဒကို သင်ကြားခဲ့သည့် အစဉ်အလာဆက်သွယ်မှုကို ထူထောင်သည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာ၏ အသံသို့ ပြောင်းကာ လိင်္ဂပူဇာသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ပြောလည်း မကုန်နိုင်သဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ပုံစံဖြင့် သင်ကြားမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအဓ್ಯಾಯသည် အစဉ်အလာဖြင့် ရှိဝပူဇာကို အာဏာတည်စေပြီး၊ နားထောင်ခြင်းကို ကယ်တင်မှုအဖြစ် မြှင့်တင်ကာ လိင်္ဂဝတ်ပြုခြင်း၏ ထိရောက်မှုကို အကျဉ်းချုပ်သော်လည်း အာဏာရှိသည့် အကြမ်းဖျဉ်းအဖြစ် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
सेवातत्त्वप्रश्नः — The Question of Whom to Serve (Sevā) for the Removal of Suffering
အဓ್ಯಾಯ ၁၂ သည် မေးမြန်း–ဖြေကြားပုံစံဖြစ်သည်။ နာရဒသည် ပရဇာပတိ/ဗြဟ္မာ၏ ရှီဝကိုဦးတည်သည့် နားလည်မှုတည်ကြည်မှုကို ချီးမွမ်းကာ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ပြောပြရန် တောင်းဆိုသည်။ ဗြဟ္မာက ယခင်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး ရှိသီများနှင့် ဒေဝတားများကို စုဝေးစေကာ က္ရှီရ-သမုဒ္ဒရာ (နို့ပင်လယ်) ကမ်းခြေ၊ ဘဂဝန် ဗိဿနု၏ နေရာဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ရောက်သော် ဗိဿနုသည် ရှီဝ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို သတိရလျက် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးသည်။ ဒေဝတားတို့က လက်အုပ်ချီကာ «ဒုက္ခဖယ်ရှားရန် အမြဲတမ်း ဆေဝါ (နိတျယ-ဆေဝါ) ပြုရမည့်သူ မည်သူနည်း» ဟု မေးကြသည်။ ဘက္တဝတ္ဆလ ဗိဿနုက ကရုဏာဖြင့် ဖြေကြားကာ သဒ္ဓါ-ဘက္တိ၊ မှန်ကန်သော ဝတ်ပြုဆေဝါနှင့် ဘုရားတော်အဆင့်အတန်းကို သင်ကြားပြီး ဆေဝါသည် အလဲအလှယ်မဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ရေးသို့ ဦးတည်စေကြောင်း ရှင်းပြသည်။
पूजाविधिः (Pūjā-vidhiḥ) — The Supreme Procedure of Worship (Morning Observances)
အဓ್ಯಾಯ ၁၃ တွင် ဘြဟ္မာသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးနှင့် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနိုင်သော မလွန်ကဲသော ပူဇာနည်းလမ်းကို ကြေညာသည်။ အစပိုင်းတွင် မနက်ခင်းအကျင့်စဉ်ကို အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်ထားပြီး—ဗြဟ္မမုဟူရ္တ၌ ထ၊ သမ္ဗကအဖြစ် ရှိဝကို သတိရ၊ နိုးထချိန် ဆုတောင်းကာ ကမ္ဘာလောကအတွက် မင်္ဂလာတရားကို တောင်းခံ၊ ထို့နောက် မဟာဒေဝ၏ နှလုံးအတွင်းရှိ ညွှန်ကြားမှု (ဟృဒိသ္ထ-နိယောဂ) မရှိလျှင် ကိုယ်ကျင့်တရားအင်အားမလုံလောက်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သောချာ—ဂုရု၏ ခြေတော်ကို ရိုသေသတိရခြင်း၊ သင့်တော်သောဦးတည်ရာသို့ သွား၍ အညစ်အကြေးစွန့်ခြင်း၊ မြေနှင့်ရေဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း၊ လက်ခြေ ဆေးကြောခြင်းနှင့် သွားသန့်ရှင်းရေးကို ညွှန်ပြသည်။ ပါးစပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောရန်နှင့် တိထိ/နေ့အချို့တွင် သွားတိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရန်ဆိုသဖြင့် အချိန် (တိထိ/ဝါရ)၊ နေရာနှင့် အခါအရေး (ရှ్రာဒ္ဓ၊ သင်္ကြာန္တိ၊ ဂြဟဏ၊ တီရ္ထ၊ ဥပဝါသ) အလိုက် စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ စုစည်း၍ ပူဇာသည် တရားဝင် ပူဇာပစ္စည်းတင်မီကတည်းက သတိရခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာအချိန်နှင့် ကိုက်ညီစွာ နေထိုင်ခြင်းဖြင့် စတင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
पुष्पार्पण-विनिर्णयः (Determination of Flower-Offerings to Śiva)
အဓ್ಯಾಯ ၁၄ တွင် ရှင်တော်များ (ṛṣayaḥ) က သုတ (Sūta) ထံသို့ ရှိဝ (Śiva) ကို ပူဇော်ရာတွင် သုံးသော ပန်းအမျိုးအစားများနှင့် ထိုပူဇော်မှုမှ ရရှိမည့် အကျိုး (phala) တို့၏ အာဏာပိုင်ဆက်စပ်မှုကို မေးမြန်းကြသည်။ သုတက ဤသင်ခန်းစာသည် နာရဒ (Nārada) မေးမြန်းခဲ့ပြီး ဘြဟ္မာ (Brahmā) ဖြေကြားခဲ့သော အတည်ပြုထားသည့် vinirṇaya ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ သင်ကြားမှုဆက်စဉ်ကို ခိုင်မာစေသည်။ ထို့နောက် ကမလ (kamala) ကြာပန်း၊ ဘိလွပတ်ရ (bilvapatra) ဘိလွရွက်၊ သတပတ်ရ (śatapatra) ရာရွက်ပန်း၊ နှင့် śaṅkha-puṣpa စသည့် ပန်းနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ရေတွက်ဖော်ပြပြီး လက္ခမီ/စည်းစိမ်နှင့် အပြစ်ပယ်ရှားခြင်းကဲ့သို့သော အကျိုးများကို လက္ခ (lakṣa) အဆင့်အထိ များပြားစွာ ပူဇော်လျှင် ရနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့ပြင် prastha, pala, ṭaṅka စသည့် တိုင်းတာမှုနှင့် တန်ဖိုးညီမျှမှုများကို ထည့်သွင်းကာ ပန်းပူဇော်မှုကို စံနှုန်းတကျ ရေတွက်/ချိန်တွယ်နိုင်ရန် ဖော်ပြသည်။ လင်္ဂ (liṅga)၊ မကွဲအောင်ထားသော ဆန် (taṇḍula)၊ စန္ဒနလိမ်းဆေး၊ ရေဖြင့် အဘိသေက (abhiṣeka) စသည့် ပူဇော်နည်းများလည်း ပါဝင်ကာ ပန်းပူဇော်ခြင်းသည် ရှိဝပူဇော်ပွဲတစ်ခုလုံး၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ စုစည်း၍ ဤအဓ್ಯಾಯသည် ပစ္စည်းရွေးချယ်မှု၊ တိုင်းတာမှန်ကန်မှုနှင့် ဘက္တိစိတ်တို့ကို ချိတ်ဆက်ကာ ကာမယ (kāmya) အလိုဆန္ဒပြည့်စုံခြင်းမှ နိရှ္ကာမ (niṣkāma) အလိုမရှိသည့် အခြေအနေသို့ ရှိဝကို အာရုံပြု၍ ရောက်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသော စည်းကမ်းစာရင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
हंस-वराह-रूपग्रहण-कारणम् (The Reason for Assuming the Swan and Boar Forms)
အဓ್ಯಾಯ ၁၅ သည် လိင်္ဂဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်း ဆက်လက်ပြောကြားမှုကို ဆက်တင်သည်။ နာရဒသည် သန့်စင်စေသော ရှိုင်ဝကထာကို ကြားပြီးနောက် ဘြဟ္မာကို ချီးမွမ်းကာ ထို့နောက်ဖြစ်ပွားသမျှနှင့် ဖန်ဆင်းမှုလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို တိတိကျကျ မေးမြန်းသည်။ ဘြဟ္မာက ရှီဝသည် အနန္တရှီဝရုပ်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မိမိနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့တွင် အလွန်သက်သာပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း ဆိုသည်။ ကမ္ဘာများကို ဖန်ဆင်း၍ အုပ်ချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ဟံသာ(ငန်း/ဟံသာ) ရုပ်ကို ယူပြီး ဝိෂ္ဏုသည် ဝရာဟ(တောဝက်) ရုပ်ကို ယူသည်။ နာရဒက အခြားရုပ်များမယူဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤရုပ်များကို ရွေးသနည်းဟု သံသယထုတ်သည်။ စူတက ဘြဟ္မာ၏ ဖြေကြားချက်ကို မိတ်ဆက်ပြီး ဘြဟ္မာသည် ပထမဦးစွာ ရှီဝ၏ ခြေတော်ကို သတိရပူဇော်ကာ နိမိတ်သဘောနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်အကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဟံသာ၏ အထက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မှုနှင့် တတ္တဝ–အတတ္တဝ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို နို့နှင့်ရေ ခွဲသကဲ့သို့ ဥပမာပြု၍ ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ရုပ်ပုံရွေးချယ်မှုသည် ကောသမစ်တာဝန်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးသဘောတရားကို သင်္ကေတဖြင့် ထမ်းဆောင်ကာ ရှီဝ၏ အထွတ်အမြတ်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
सृष्टिक्रमवर्णनम् / Description of the Sequence of Creation
ဤအခန်းတွင် ဗြဟ္မာသည် နာရဒအား စကြဝဠာဖန်ဆင်းမှုနှင့် အဖွဲ့အစည်းတည်ဆောက်မှု၏ နည်းပညာဆန်သော အစဉ်အလာကို ရှင်းလင်းပြောကြားသည်။ ပထမဦးစွာ pañcīkaraṇa ဖြင့် śabda မှစသော သေးငယ်သော တत्त्वများမှ ākāśa၊ vāyu၊ agni၊ jala၊ pṛthivī ဟူသော ကြီးမားသော ဓာတ်များကို ဖွဲ့စည်းပုံဖော်ပြပြီး၊ တောင်တန်း၊ သမုဒ္ဒရာ၊ သစ်ပင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ kalā နှင့် ယုဂစက်ဝန်းများဖြင့် အချိန်ကို စီမံခန့်ခွဲထားကြောင်း ဆိုသည်။ ထိုအရာများပြုလုပ်ပြီးနောက်လည်း မကျေနပ်သဖြင့် သမ္ဗ (Śiva) ကို သမาธိပြုရာမှ စိတ်ငြိမ်းချမ်းလာပြီး “sādhaka” များနှင့် အရေးကြီးသော ṛṣi များကို မျက်စိ၊ နှလုံး၊ ခေါင်းနှင့် ပရాణလေများကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာအရင်းအမြစ်များမှ ဖန်ဆင်းသည်။ Dharma သည် saṅkalpa မှ မွေးဖွား၍ sādhana အားလုံးကို အထောက်အကူပြုသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကိရိယာဖြစ်ပြီး၊ ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်ဖြင့် လူ့ရုပ်သဏ္ဍာန်ယူကာ sādhaka များမှတဆင့် ပြန့်ပွားသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းမျိုးစုံမှ သားစဉ်မြေးဆက်များစွာကို ဖန်ဆင်း၍ deva၊ asura စသည့် အမျိုးအစားရုပ်ခန္ဓာများကို ခွဲဝေသတ်မှတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် Śaṅkara ၏ အတွင်းပိုင်း လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခွဲ၍ နှစ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်လာကာ Śiva ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မခွဲခြားသည့် လုပ်ဆောင်မှုမှ ခွဲခြားသည့် ဖန်ဆင်းမော်ဒယ်များသို့ ကူးပြောင်းကြောင်း ပြသည်။
कैलासगमनं कुबेरसख्यं च — Śiva’s Journey to Kailāsa and His Friendship with Kubera
အဓ್ಯಾಯ ၁၇ ကို ဆွေးနွေးပုံစံဖြင့် တင်ပြထားသည်။ စူတက နာရဒသည် ဗြဟ္မာ၏ မိန့်ကြားချက်များကို ကြားပြီးနောက် ထပ်မံလေးစားစွာ မေးမြန်းသည့်အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ နာရဒ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ သင်္ကရာ (ရှီဝ) ၏ ကိုင်လာသသို့ ရောက်ရှိလာပုံ၊ ကုဗေရ (ဓနဒ) နှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်လာသည့် အကြောင်းအရာများနှင့် ရှီဝက အပြည့်စုံ မင်္ဂလာရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန် (śivākṛti) ဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မာက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြမည်ဟု သဘောတူပြီး မူလနောက်ခံဇာတ်ကြောင်းကို စတင်သည်။ ကာံပိလျမြို့တွင် ဝေဒပူဇာနှင့် ဝေဒအင်္ဂများကို ကျွမ်းကျင်သည့် ဒိက္ခိတ ယဇ္ဉဒတ္တ ဟူသော ပညာရှိတစ်ဦး ရှိ၍ စေတနာလှူဒါန်းမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကြီးသည်။ သူ၏သား ဂုဏနိဓိသည် အုပနယန ပြုလုပ်ပြီး ပညာသင်ယူထားသော်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ လောင်းကစား (dyūta) တွင် ကျရောက်ကာ မိခင်ထံမှ ငွေကြေးကို မကြာခဏ ယူသုံးပြီး လောင်းကစားသမားများနှင့် ပေါင်းသင်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းအစမှာ သင်ခန်းစာဆန်သော လမ်းကြောင်း—သီလနှင့် ပညာကို အပြစ်နှင့် လျှို့ဝှက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြ—ကို တည်ဆောက်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ငွေကြေး၊ ကျဆုံးမှုနှင့် ကုဗေရ/ရှီဝ နှင့် ဆက်နွယ်လာခြင်းကို ကမ္မနှင့် ဘက္တိအမြင်ဖြင့် ရှင်းလင်းရန် အခြေခံပေးသည်။
दीक्षितपुत्रस्य दैन्यचिन्ता तथा शिवरात्र्युपासनाप्रसङ्गः / The Initiate’s Son in Distress and the Occasion of Śivarātri Worship
အဓ್ಯಾಯ ၁၈ တွင် ဘြဟ္မာသည် နာရဒအား စိတ်ဓာတ်နှင့် သီလဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြောပြသည်။ dīkṣitāṅgaja ဟုခေါ်သော ဒိက္ခာခံ မိသားစု၏ သားငယ်သည် မိမိအတိတ်အကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ယခင်အပြုအမူကို ကိုယ်တိုင်ပြစ်တင်ကာ မသိသည့်ဦးတည်ရာသို့ ထွက်ခွာသည်။ ခရီးသွားပြီးနောက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် လူမှုဂုဏ်သိက္ခာအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ စိတ်ပျက်၍ မလှုပ်မရှား ဖြစ်လာသည်။ ပညာမရှိခြင်း၊ ငွေကြေးမလုံလောက်ခြင်းကို တွေးကာ ငွေကိုင်ထားလျှင် သူခိုးကြောက်ရခြင်းနှင့် မရှိလျှင် ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ ယာဇက မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွားသော်လည်း အကြီးအကျယ် အကံဆိုးကြုံရကြောင်း ငိုကြွေးကာ ဝိဓိ/ကံကြမ္မာသည် ကမ္မအကြောင်းကြောင့် အနာဂတ်ကို လိုက်လံသတ်မှတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သည်။ တောင်းစားတောင် မကျွမ်းကျင်၊ အနီးအနား မိတ်ဆွေမရှိ၊ ခိုလှုံရာမရှိဟု ဝန်ခံပြီး နေဝင်ချိန်ထိ သစ်ပင်အောက်တွင် စဉ်းစားနေသည်။ ထိုအခါ မြို့မှ ထွက်လာသော မာဟေရှဝရ ဘက္တတစ်ဦးသည် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် လူအစုအဝေးနှင့်အတူ Śivarātri တွင် အစာရှောင်ကာ Īśāna ကို ပူဇော်ရန် သွားလာသည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လူ့အကူအညီမဲ့မှုကို Śiva ဘက္တိ၏ ဝရတနှင့် ပူဇော်မှုက ကုသိုလ်နှင့် အားကိုးရာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။
अलकापतेः तपः-लिङ्गप्रतिष्ठा च वरप्राप्तिः / The Lord of Alakā: Austerity, Liṅga-Establishment, and the Receiving of a Boon
အဓ್ಯಾಯ ၁၉ တွင် ဘြဟ္မာက ပဒ္မကလ္ပအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ပုလஸ္တျမှ ဝိශ්ရဝस् ပေါ်ထွန်း၍ ထိုမှ ဝိုင်ශ්ရဝဏ (ကူဗေရ) မွေးဖွားကာ အလကာမြို့ကို အုပ်စိုး၍ ကမ္ဘာလောကဆန်သော လက်ရာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အလကာပတိသည် တြိယမ္ဗက (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရန် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿ ပြုလုပ်ပြီး ကာရှီ (Citprakāśikā) သို့ ခရီးထွက်သည်။ သူသည် ရှီဝကို အတွင်း၌ နိုးထစေခြင်း၊ အနန္ယဘက္တိ၊ တည်ငြိမ်သော ဓျာန၊ ကာမနှင့် က္ရောဓကို စွန့်ပယ်ကာ ရှီဝနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်သည်။ ထို့ပြင် သာမ္ဘဝ လိင်္ဂကို တည်ထောင်၍ စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားမှု၏ ပန်းများဖြင့် ပူဇော်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တပဿပြီးနောက် ဝိශ්ဝေශ්ဝရ ပေါ်ထွန်းကာ ပရိသတ်အား ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ဆိုပြီး အလကာပတိ၏ ဆုတောင်းကို မေးမြန်းသည်။
शिवागमन-नाद-समागमः (Śiva’s Advent, the Drum-Sound, and the Cosmic Assembly)
ဤအধ্যာယတွင် ဘြဟ္မာသည် နာရဒအား ကုဗေရနှင့် ဆက်စပ်သော သီဝ၏ “အာဂမန” (လာရောက်ခြင်း) ကို ဥပမာအဖြစ် သင်ကြားပြောကြားသည်။ ကုဗေရအား ဓနသိုက်အုပ်စိုးခွင့် (nidhipatva) ပေးပြီးနောက် ဝိශ්ဝေရှဝရသည် မိမိကိုယ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ ထင်ရှားစေမည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားသည်။ ရုဒြသည် ဘြဟ္မာ၏ နှလုံးမှ ပေါ်ထွန်းသော ပြည့်စုံသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း အညစ်အကြေးကင်း၍ အမြင့်ဆုံးဘုရားနှင့် မကွာခြားသူဟု ဖော်ပြကာ ဟရီ(ဝိෂ္ဏု)နှင့် ဘြဟ္မာတို့က ဝတ်ပြုသော်လည်း ထိုတို့ကို ကျော်လွန်သည်။ ရုဒြသည် ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ကိုင်လာသသို့ သွားကာ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ နေထိုင်၍ ကုဗေရ၏ လောကဓာတ်နှင့် ဆိုင်သော တပဿကြီးကို ပြုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ အဓိကကိရိယာမှာ “နာဒ” ဖြစ်ပြီး ရုဒြသည် ḍhakkā (ဒရမ်) ကို တီးခတ်ကာ ထူထဲအံ့ဩဖွယ် အသံဖြင့် ခေါ်ယူခြင်းနှင့် လှုံ့ဆော်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ထိုအသံကြားသဖြင့် ဝိෂ္ဏု၊ ဘြဟ္မာ၊ ဒေဝတားများ၊ မုနိများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် အာဂမ/နိဂမ ကိုယ်စားပြုသူများအထိ စုဝေးလာကြပြီး သုရ၊ အသူရ၊ နေရာအမျိုးမျိုးမှ ပရမထနှင့် ဂဏများလည်း ပွဲတော်သဘောဖြင့် စုရုံးကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဂဏများ၏ အရေအတွက်နှင့် အရွယ်အစား/ဂုဏ်သတ္တိကို ရေတွက်ဖော်ပြကာ စကြဝဠာအတိုင်းအတာနှင့် သီဝ၏ အဖွဲ့တော်ကို လူစုတစ်စုမက အတ္တဗေဒဆိုင်ရာ အမျိုးအစားတစ်ရပ်အဖြစ် ပြသသည်။