नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

နားထောင်ပါ ကလေးရေ—စိတ်အတည်ပြုခိုင်မာမှုဖြင့် သင်၏အကျိုးစီးပွားအတွက် အမှန်တကယ်ကောင်းကျိုးဖြစ်စေသောအရာကို ငါပြောကြားမည်။

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

ရှမ္ဘု (သီဝ) ၏ တပ်စုနှစ်စုသည် အရှင်၏ အလိုတော်အာဏာတော်ဖြင့် ရွေ့လျားသွားစဉ်၊ ကာမ (အလိုဆန္ဒ) ၏ အင်အားကြောင့် စိတ်အတွင်း လှုပ်ရှား၍ ဒေါသထွက်နေသော မုနိ နာရဒသည် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

စူတက ဆို၏— မောဟဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မုနိသည် ထိုနှစ်ဦးအပေါ် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ကျိန်စာကို ချမှတ်၏။ ထို့နောက် ရေထဲတွင် မိမိမျက်နှာကို ကြည့်ကာ၊ ဂိရိရှ (သီဝ) ၏ အလိုတော်အတိုင်း မိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့၏။

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

သီဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် မနိုးကြားသေးဘဲ၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ပြုလုပ်ခဲ့သော လှည့်ကွက်ကို သတိရကာ မခံနိုင်လောက်အောင် ဒေါသကို ထူထောင်ပြီးနောက် ဗိဿနုလောကသို့ သွားလေ၏။

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

ဒေါသကြီးစွာ လွှမ်းမိုးခံရ၍ မီးတောက်လောင်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလေ၏—စကားများသည် ကြမ်းတမ်းသောစကားနှင့် လှောင်ပြောင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏; ရှိဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် သူ၏ ခွဲခြားသိမြင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

နာရဒက ပြောသည်—«ဟေ ဟရိ၊ သင်သည် အလွန်ဆိုးယုတ်၍ လှည့်စားကောက်ကျစ်ကာ ကမ္ဘာကို မောဟစေသူ ဖြစ်၏။ အခြားသူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ထူးချွန်မှုကို သင် မခံနိုင်; မာယာကို ကစားတတ်သောသူ၊ စိတ်ရည်မသန့်သောသူ ဖြစ်၏»။

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

မောဟိနီ၏ ဆွဲဆောင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူကာ သင်သည် ယခင်က လှည့်ကွက်တစ်ရပ် ပြုခဲ့၏။ အဆုရတို့အား သင်က ဝါရုဏီကို သောက်စေပြီး အမృత—မသေမရှင်ရည်ကို မပေးခဲ့။

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

ရုဒြ—မဟာဣශ්ဝရ မဟာဒေဝသည် ကရုဏာဖြင့် အဆိပ်ကို မသောက်ခဲ့လျှင်၊ ဟေ ဟရိ၊ သင်၏ လှည့်ကွက်ကြောင့် သင်၏ မာယာတစ်လုံးလုံး ပျက်စီး၍ ချိုးဖောက်သွားမည်။

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

ဟေ ဗိෂ္ဏု၊ သင်၏ ကောက်ကျစ်သော လမ်းစဉ်သည် သင့်အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၏။ သင်သည် သဘာဝအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်သူ မဟုတ်၊ လွတ်လပ်သူလည်း မဟုတ်—အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင်က ဖန်ဆင်းညွှန်ကြားသကဲ့သို့သာ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

အထွတ်အမြတ် အတ္တမဟာဖြစ်သော သခင်ရှီဝသည် ချက်ချင်းလိုအပ်သည့်အရာကို သင့်တော်သကဲ့သို့ မပြုလုပ်ခဲ့။ ထိုအာနုဘော်နှင့် အင်အား၏ တန်ခိုးကို စိတ်ထဲတွင် သာဓကထားကာ လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်သော ဖန်ဆင်းရေးအကျိုးဆောင်သည် ဖန်ဆင်းမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

သင်၏ အမြင့်မြတ်သော လမ်းကြောင်းနှင့် မဟာတန်ခိုးကို ပြတ်သားစွာ သိမြင်သွားသောအခါ၊ သူသည် နောင်တရခြင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရ၏။ ထို့နောက် မိမိဟောကြားထားသည့် ဝေဒ၏ အာဏာကို အထောက်အထားပြုကာ၊ ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) ကို အရာအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာ하였다။

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

ထိုအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက်၊ ဟရိအို၊ ထိုအာဏာ၏ အင်အားဖြင့် ယနေ့ သင့်ကို ငါ သင်ကြားမည်။ သို့မှသာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထိုကဲ့သို့သော အမှုကို နောက်တစ်ဖန် မပြုလုပ်တော့စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

ယခုတိုင်အောင် သင်သည် မကြောက်မရွံ့ရှိနေသေးသည်၊ အကြောင်းမှာ စွဲလမ်းမှု၏ အန္တရာယ်ကြီးသော ရေစီးကို မကျော်ဖြတ်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတွင် အို ဗိဿနု၊ သင်၏ ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့သော ကမ္မ၏ အကျိုးကို ရယူရလိမ့်မည်။

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

ဟရီ (ဗိဿနု) ထံသို့ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ မုနိသည် မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ၊ စိတ်နာကျင်၍ ဒေါသပြင်းထန်သဖြင့် ကျိန်စာတစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်လေ၏၊ ဗြဟ္မဏတပသ၏ တေဇောဓာတ်တောက်ပမှုကို ပြသလျက်။

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

အို ဗိဿနု၊ လှည့်စားသူ ထိုသူသည် မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် မိမိ၏ မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ ကျွန်ုပ်ကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်ခဲ့သည်—လှည့်ကွက်လုပ်ရပ်များကို ပြုသူပင် ဖြစ်၏။

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

ဤသို့ မောဟကြောင့် ဟရိကို ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ အဗိဇ္ဇာကြောင့် မောဟမိသော နာရဒသည် ပြောလေ၏။ ဗိෂ္ဏုသည် ထိုကျိန်စာကို လက်ခံကာ၊ ရှိဝ၏ မမွေးဖွားသေးသော သမ္ဘဝီ (Śāmbhavī) သက္တိကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

“အခြားသူတို့ကို ဒုက္ခပေးသူ၊ မိန်းမနှင့် ခွဲခွာရခြင်းမှ ပေါ်လာသော ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို သင်ကိုယ်တိုင် ခံယူစေ။ အဗိဇ္ဇာကြောင့် မောဟမိ၍ သင်သည် အများအားဖြင့် လူ့ဘဝလမ်းကြောင်းကို ယူရလိမ့်မည်။”

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

ထို့နောက် မဟာလီလာဖြင့် ကစားတော်မူသော သမ္ဘုသည် မောဟစေသော အင်အားကို ထုတ်ပေါ်စေ၏။ ထိုအင်အားသည် မိမိ၏ မာယာပင်ဖြစ်၍ ပညာရှိ နာရဒတောင် မောဟမိသွားလေ၏။

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

ထိုမာယာ ပျောက်ကွယ်၍ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသောအခါ နာရဒသည် ယခင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာပြန်လည်ရရှိလေ၏။ စိတ်အံ့ဩသော်လည်း အမှန်တရားကို သိမြင်ပြန်ရ၍ စိတ်ငြိမ်သက်ကာ မလှုပ်ရှားတော့။

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

ထို့နောက် သူသည် နောင်တရမှုက ဖမ်းဆီးခံရ၍ မကြာခဏ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်လေ၏။ ထိုအခါ ပညာရှိကိုတောင် မောဟစေနိုင်သော သီဝ၏ အင်အားဖြစ်သည့် ရှာမ္ဘဝီ မာယာကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

ထို့နောက် မာယာကြောင့် မိမိအပေါ် ဖြစ်ပေါ်လာသော လှည့်ဖြားမှုအလုံးစုံကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဗိဿနုကို အလွန်အမင်း ဘက္တိရှိသူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော မုနိ နာရဒသည် သခင် ဗိဿနု၏ ခြေတော်ရင်း၌ လဲကျကန်တော့လေ၏။

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

ဟရီ (ဗိဿနု) ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသောအခါ၊ အမြင်ပျက်သွားသူသည် ဤစကားကို ပြောလေ၏—“မောဟကြောင့်၊ မကောင်းသော ဉာဏ်ဖြင့်၊ မသင့်လျော်သော ဆိုးဝါးစကားများကို ငါ ပြောခဲ့၏။”

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

“အရှင်ဘုရား၊ သူက ကျိန်စာပေးထားသော်လည်း ထိုကျိန်စာကို အကျိုးမရှိအောင် ပြုတော်မူပါ။ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ငါ ပြုခဲ့သည်; သေချာစွာ နရကသို့ သွားရမည်” ဟုဆို၏။

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

အို ဟရီဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ကျွန်ဖြစ်၏။ မည်သို့သောနည်းလမ်းကို လိုက်နာရမည်နည်းဟု မေးပါ၏။ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်အစုအဝေးအမျိုးအနွယ်တစ်လျှောက် ပျက်ကွယ်စေ၍ နရကမကျရောက်စေရန် လမ်းကို ညွှန်ပြပါ။

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိအထွတ်အမြတ် စုမတိသည် ဘုရားဝိෂ္ဏု၏ ခြေတော်ရင်းသို့ သဒ္ဓါဖြင့် ထပ်မံလဲကျကာ နောင်တရခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးသွား၏။

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

ထို့နောက် ဝိෂ္ဏုသည် သူ့ကို ထူထောင်ကာ နူးညံ့မှန်ကန်သော စကားကို ပြော၏။ ဝိෂ္ဏုမိန့်တော်မူသည်—“ငါ၏ ဘက္တ၊ စိတ်မပူပါနှင့်။ သင်သည် အလှူတော်(ဗရ)ကို အမှန်တကယ် ရမည်၊ သံသယမရှိ။”

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

သင်အတွက် နရကသို့ ကျရောက်ခြင်း မရှိလိမ့်မည်။ သီဝ (Śiva) ဘုရားသည် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာကောင်းချီးကို ပေးတော်မူလိမ့်မည်။

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

မာနနှင့် မောဟကြောင့် မူးယစ်နေသဖြင့် သင်သည် သီဝ (Śiva) ဘုရား၏ ဝစနကို မမှန်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္မ၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသော အရှင်သည် သင်၏ ကမ္မအတိုင်း ထိုသို့သော အကျိုးကိုပင် ပေးတော်မူ하였다။

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

အရာအားလုံးသည် သီဝ (Śiva) ၏ အလိုတော်တစ်ပါးတည်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု အတည်အကျပ် ယုံကြည်သိမှတ်လော့။ အရှင် သင်္ကရ (Śaṅkara) မဟာဣရှွရ (Parameśvara) သည် သတ္တဝါတို့၏ မာနကို ဖယ်ရှားပေးသော သခင်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

ထိုအရှင်သည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—ရှိခြင်း၊ သိမြင်ခြင်း၊ အာနန္ဒ၏ သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်သဘောတရားဖြစ်၏။ ဂုဏ်မဲ့၍ ပြောင်းလဲမှုမရှိ၊ ရဇစ်၊ သတ္တဝ၊ တမစ်တို့ကိုလည်း ကျော်လွန်တော်မူ၏။

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

ထို့ကြောင့် အရှင်သည် မိမိ၏ မာယာ (Māyā) ကို ကိုင်ယူကာ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားဖြင့် သုံးပါးဖြစ်လာ၏—ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ မဟေရှာတို့ကို မိမိ၏ အတ္တမအဖြစ် ထားတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် အရှင်သည် နိရ္ဂုဏ (Nirguṇa) အဖြစ်တည်မြဲပြီး ထိုပေါ်ထွန်းမှုကြောင့် ဂုဏ်ရှိသကဲ့သို့ (Anirguṇa) လည်း ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

ဂုဏ်မဲ့သော (nirguṇa) အခြေအနေ၌ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—မဟာဣශ්ဝရ—ကို “ရှီဝ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ အရှင်သည် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ မပျက်မယွင်း၊ အဆုံးမရှိသောကြောင့် “မဟာဒေဝ” ဟု ချီးကျူးသီဆိုကြ၏။

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

အရှင်ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုခြင်းကြောင့် ဝိဓိ (ဘြဟ္မာ) သည် ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်လာ၏။ ငါသည် လောကတို့၏ ထိန်းသိမ်းရှင်ဖြစ်လာ၏။ အရှင်ကိုယ်တိုင်မူ ရုဒြရုပ်ဖြင့် အမြဲတမ်း အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

ရှီဝရုပ်သဘောဖြင့် သက်သေ (စాక్షီ) အဖြစ် အရှင်သည် မာယာနှင့် မခွဲမခွာမဟုတ်ဘဲ မထိခိုက်သော နိရ္ဂုဏဖြစ်တော်မူ၏။ မိမိအလိုတော်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားကာ လီလာဖြင့် ကစားတော်မူ၍ ဘက္တတို့ကို ကရုဏာကျေးဇူး ပေးတော်မူ၏။

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

နားထောင်လော့၊ နာရဒ မုနိရေ—စိတ်ချမ်းသာစေသော သဒ္ဓါမဂ္ဂအကောင်းကို။ ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပယ်ရှားပြီး၊ အမြဲတမ်း ဘောဂနှင့် မုက္ခကို ပေးတတ်သည်။

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းမလွဲသော ဂုဏ်တော်ရှိသည့် ရှင်ကရာသည် သံသယအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေး하였다။ ထို့နောက် စိတ်မခွဲမပြားဖြင့် “သီဝ၏ ရာနာမ စတိုးတရကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ပါ” ဟု သင်ကြားတော်မူ၏။

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

“ထိုမန္တရကို ဂျပ်ဆိုလျှင် သင်၏ အပြစ်အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ပျက်ကွယ်သွားမည်” ဟု နာရဒအား ပြောပြီးနောက်၊ ကရုဏာပြည့်ဝသော သခင် ဗိဿဏုသည် ထပ်မံ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

အို မုနိ၊ ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်။ ဤအမှု၌ သင်က အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မလုပ်ခဲ့ပါ။ သံဘုသည် မိမိအလိုတော်အတိုင်း ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်စေတော်မူသည်—သံသယမရှိပါ။

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

ကာမသည် သင်၏ ဒေဝီသဘော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုယူသွားကာ သင့်အား ဒုက္ခကလေးရှ်ကို ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မဟာဒေဝ မဟေရှဝရသည် ငါ၏ ကျိန်စာကို သင်၏ ကိုယ်ပိုင်ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်စေတော်မူ၏။

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

ထို့ကြောင့် သခင်တော်သည် မိမိ၏ ဒေဝကာရိယများကို လောက၌ ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားစေတော်မူ၏—မရဏကို အနိုင်ယူသော မృత్యုञ्जယ၊ ကာလ၏ မရဏဖြစ်သော ကာလကာလ၊ နှင့် မိမိဘက်တများကို ကယ်တင်ရန် အပြည့်အဝ အားထုတ်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

ကျွန်ုပ်အတွက် သုခပေးတော်မူသော သီဝ (Śiva) နှင့်တူညီသော ချစ်မြတ်နိုးရသော အရှင်မရှိပါ။ အာဏာတန်ခိုးအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူသူမှာ ထိုတစ်ပါးတည်းဖြစ်၍၊ ထိုအရှင်သည်ပင် ပရမေရှဝရ (Parameśvara) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

အို မုနိရေ၊ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုလော့၊ အစဉ်မပြတ် ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဘဇ (bhaja) လုပ်၍ ချစ်ခင်ကိုးကွယ်လော့။ ထိုအရှင်၏ ဂုဏ်တော်ကို နားထောင်၍ သီဆိုလော့၊ နေ့စဉ် အာရ္ချနာ (arcana) ပူဇော်လော့။

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

အို ချစ်သူရေ၊ ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် သင်္ကရာ (Śaṅkara) ထံ ချဉ်းကပ်သူကို အမှန်တကယ် ပဏ္ဍိတဟု သိမှတ်ရမည်။ ထိုသဒ္ဓါရှိသော ဘက္တ (devotee) ကို အသက်ရှင်စဉ်ပင် လွတ်မြောက်သူ—ဇီဝန်မုတ်တ (jīvanmukta) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

“သီဝ” ဟူသော နာမတော်သည် တောမီးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ တောင်တန်းကဲ့သို့ စုပုံနေသော မဟာအပြစ်များသည် အားမထုတ်ဘဲပင် ပြာဖြစ်သွားကြ၏။ ဤသည် အမှန်တရား—အမှန်တရားပင်—သံသယမရှိ။

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

ထို့ကြောင့် အပြစ်၏အမြစ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ဒုက္ခအမျိုးမျိုးတို့သည် သီဝဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ပျက်စီးသွားသည်။ အခြားနည်းလမ်းဖြင့် အပြည့်အဝ မပျက်စီးနိုင်။

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

အို မုနိ၊ ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ် သုံးပါးဖြင့် အမြဲတမ်း သင်္ကရ (Śaṅkara) ထံ အားကိုးခိုလှုံသူသာလျှင် ဝေဒဓမ္မ၏အနှစ်သာရရှိသူ၊ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်ရှင်းသူ၊ ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ပညာရှိဖြစ်၏။

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

ချက်ချင်းရလဒ်ကို မျှော်လင့်၍ ဓမ္မအကျင့်အမျိုးမျိုးကို လိုက်နာသူတို့သည် တြိပုရာန္တက (Tripurāntaka) သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာတွင် ယုံကြည်မှုခိုင်မာလာကြသည်။

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

အို မဟာမုနိ၊ သီဝဘုရားကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသော အပြစ်အရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုအပြစ်များသည် လုံးဝ မကျန်တော့ပေ—အဲဒီ ဘက္တိကြောင့် ဖျက်သိမ်းခံရသည်။

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

အို မုနိ၊ ဗြဟ္မဟတ္ယာ စသည့် အပြစ်များ၏ မရေမတွက်နိုင်သော အစုအပုံများပင် သီဝဘုရားကို သတိရခြင်းဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား၊ အမှန်တရားဟု ငါဆို၏။

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

ရှင်ဝ၏ နာမတော်ဟူသော လှေကို ရရှိသူတို့သည် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်ကြသည်။ သံသရာ၏ အမြစ်ဖြစ်သော အပြစ်များသည် ထိုဘက္တ၏ အတွက် မသံသယဘဲ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

အို မဟာမုနိ၊ လောကချည်နှောင်မှု၏ အမြစ်ဖြစ်သော အပြစ်များသည် «ရှီဝ» နာမ၏ ပုဆိန်ဖြင့် မလွဲမသွေ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

အပြစ်၏ တောမီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသူတို့အတွက် «ရှီဝ» နာမ၏ အမရိတကို သောက်သုံးရမည်။ အပြစ်တောမီးဖြင့် ပူလောင်သူတို့သည် ထိုအရာမရှိလျှင် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိ။

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

«ရှီဝ» ဟူသော နာမအမရိတမိုးရေစီးကြောင်းဖြင့် စိုစွတ်လွှမ်းမိုးခံရသူသည်၊ လောကသံသရာ၏ တောမီးအလယ်၌ ရပ်နေလည်း မဝမ်းနည်း၊ သံသယမရှိ။

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

ရാഗနှင့် ဒွေသ၌ စိတ်နှလုံးစွဲလမ်းနေသူတို့အတွက် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) အပေါ် ဘက္တိ မပေါ်ထွန်း။ သို့သော် သူ၏ သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအကျင့်များကို လိုက်နာသူတို့အတွက် မုတ္တိသည် အမှန်တကယ် ရုတ်တရက်လည်းကောင်း၊ အပြည့်အဝလည်းကောင်း ရောက်လာသည်။

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

အို ဘဝာနီ၊ ငါ့အသက်၏ချစ်သူ—အနန္တမွေးဖွားမှုများတစ်လျှောက် တပဿ (တပ) ကိုကျင့်ဆောင်ခဲ့သူသာလျှင် သင်နှင့် သီဝ (ရှီဝ) အရှင်ထံသို့ စစ်မှန်သော ဘက္တိ (bhakti) ကိုရရှိနိုင်သည်။

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ထံ ဘက္တိ ပေါ်လာသော်လည်း အခြားရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ရောနှောနေသော သာမန်၊ လှုပ်ရှားလွယ်သော ဘက္တိ ဖြစ်လျှင် အကျိုးမရှိ။ ထို့ကြောင့် လိုအပ်သည်မှာ မလွဲမသွေ၊ တစ်သက်တည်းသော သီဝဘက္တိ ဖြစ်သည်။

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

ရှမ္ဘု (Śambhu) ထံသို့ ရိုးရှင်း၍ တည်ငြိမ်ကာ မလွဲမသွေသော ဘက္တိ ရှိသူအတွက် မောက္ခ (mokṣa) သည် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ငါ၏ ယုံကြည်ချက်—အခြားအမြင် မရှိ။

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

အနန္တအပြစ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း မဟေရှ္ဝရ (Maheśvara) ထံ ဘက္တိ ရှိလျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်မည်မှာ အမှန်ပင်—သံသယမရှိ။

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

တောထဲရှိ သစ်ပင်များကို မီးတောက်ကြီးက လောင်ကျွမ်းစေ၍ ပြာဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ၏ ဘက္တားများ၏ အပြစ်များလည်း လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘတ်စမာ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ဖြင့် အမြဲသန့်စင်ထား၍ သီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာ၌ စိတ်တည်မြဲသူသည်—အဆုံးမရှိ၍ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော သံသရာကို အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နိုင်၏။

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

ဗြာဟ္မဏ၏ ပစ္စည်းကို ခိုးယူခဲ့သော်လည်းကောင်း၊ ဗြာဟ္မဏများကို များစွာ သတ်ခဲ့သော်လည်းကောင်း—ဗိရူပါက္ရှ (သီဝဘုရား) ၏ ဆေဝက၊ သဒ္ဓါဝန်သည် ပာပဖြင့် မစွန်းထင်းပေ။

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

ဝေဒများအားလုံးကို စိစစ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ရှေးပညာရှိတို့သည် သံသရာကို ဖျက်သိမ်းရန် အမြင့်မြတ်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ သီဝဘုရားကိုသာ ပူဇော်အာရాధနာခြင်းဟု အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

ယနေ့မှစ၍ ကြိုးစားအားထုတ်ကာ သတိထား၍ သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း—အုမာနှင့် အမြဲတကွရှိသော (စాంబ) သဒာသီဝ မဟေရှဝရကို နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်လော့။

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

ခြေမှ ခေါင်းထိ ဘတ်စမာ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို လေးစားစွာ မှန်ကန်စွာ လိမ်းပွတ်ပြီးနောက်၊ ဝေဒအပေါင်းတို့၌ ကြားသိအတည်ပြုထားသော ရှိုင်ဝ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို သဒ္ဓါဖြင့် ဂျပ လုပ်လော့။

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

ကြိုးစားသတိထား၍ သခင်ရှီဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ရုဒြာက္ခ (Rudrākṣa) ပုတီးကို ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းအားလုံးတွင် ဆင်ယင်ပါ။ မန္တရနှင့်အတူ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း အလွန်စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ရွက်ပါ။

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

နေ့စဉ် ရှိုင်ဝကထာ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်ကို နားထောင်လော့၊ အမြဲတမ်း ရှိုင်ဝကထာကို ပြောဆိုလော့။ အားထုတ်လေးစားစွာဖြင့် သီဝဘက္တများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုလော့။

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

ထို့ကြောင့် အမြဲမပျက်မကွက် သတိရှိလော့၊ သီဝတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုးရာယူလော့။ အကြောင်းမူကား သီဝကို အမြဲတမ်း ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့် မပြတ်တောက်သော အာနန္ဒကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

အို မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေ၊ သီဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်တို့ကို သင်၏ သန့်ရှင်းသော ရင်ဘတ်ပေါ်၌ တင်ထားလျက်၊ ပထမဦးစွာ သီဝတီရ္ထများ—သီဝနှင့် သန့်စင်ကောင်းချီးခံရသော သန့်မြတ်ရာနေရာများ—ကို လှည့်လည်သွားလာလော့။

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

ပရမအတ္တမဖြစ်သော ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ၏ မဟာတန်ခိုးဂုဏ်သတ္တိ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်ကို မြင်သိပြီးနောက်၊ အို မုနိရေ၊ ထို့နောက် သမ္ဘူ၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ တောအာနန္ဒဝနသို့ သွားလော့။

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

အဲဒီနေရာ၌ ဗိශ්ဝေရှ္ဝရ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်) ကို မြင်တွေ့လျှင် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကိုးကွယ်လော့။ ဦးညွှတ်၍ အထူးသဖြင့် ချီးမွမ်းသော်၊ စိတ်ကူးယဉ်ခွဲခြားမှုကင်းသော နိရ္ဝိကల్ప အခြေအနေ၌ တည်မြဲလာမည်။

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ သင်သည် မဖြစ်မနေ သွားရမည်။ ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း၊ ငါ့အပေါ် ဘက္တိဖြင့်၊ မိမိလိုအင်ဆန္ဒ ပြည့်စုံရန် ဘြဟ္မလောကသို့ သွားလော့။

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

အို မုနိ၊ မိမိ၏ မူလဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်သော ဝိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးညွတ်ကာ အထူးသဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြည်နူးလျက် သခင် ရှိဝ၏ မဟာတ్మျ (ဂုဏ်မဟာ) ကို မကြာခဏ မေးမြန်းလေ။

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

ရှီဝဘက္တများအနက် အထူးမြတ်သော ဗြဟ္မာသည်၊ သင်အား အလွန်ပီတိဖြင့် သင်္ကရ (ရှင်ကရာ) ၏ မဟာဂုဏ်ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် အမည်တစ်ရာ စတဝ (သီချင်းတော်) ကိုလည်းကောင်း ရွတ်ဆိုကြားနာစေမည်။

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

ယနေ့မှစ၍ အို မုနိ၊ သင်သည် ရှီဝကိုသာ အားကိုးသည့် စစ်မှန်သော ရှೈဝ ဖြစ်လေ။ အထူးသဖြင့် မုက္ခိ၏ အခွင့်ကို ရရှိမည်၊ အကြောင်းမူ ရှီဝတော်ကိုယ်တိုင် သင်၏ ကောင်းကျိုးနှင့် မင်္ဂလာကို သေချာစွာ စီမံပေးမည်။

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

ဤသို့ဖြင့် ဗိဿနုဘုရားသည် စိတ်အေးချမ်း၍ မုနိကို ချစ်ခင်စွာ သင်ကြားပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှီဝကို သတိရကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ချီးမွမ်းပြီးနောက် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။