नारदतपोवर्णनम् (Nārada’s Austerities Described)

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्समये विप्रा नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मपुत्रो विनीतात्मा तपोर्थं मन आदधे

စူတက ပြောသည်—အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထိုအချိန်၌ မုနိအထွဋ်အမြတ် နာရဒသည် ဗြဟ္မာ၏ သားဖြစ်၍ နှိမ့်ချသဘောနှင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူဖြစ်ကာ၊ ဓမ္မအောင်မြင်မှုအတွက် တပ (အာဓိဋ္ဌာန်အကျင့်) ပြုရန် စိတ်ကို တည်စေ하였다။

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदतपोवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယ သံဟိတာဖြစ်သော ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း၊ ပထမခဏ္ဍဖြစ်သည့် စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ (ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်း) တွင် «နာရဒ၏ တပ (ပင်နန့်စ်) ဖော်ပြချက်» ဟူသော ဒုတိယအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 3

तत्राश्रमो महादिव्यो नानाशोभासमन्वितः । तपोर्थं स ययौ तत्र नारदो दिव्यदर्शनः

ထိုနေရာ၌ အလွန်တန်ခိုးတော်မြတ်သော အာရှရမ်တစ်ခု ရှိ၍ အမျိုးမျိုးသော တောက်ပလှပမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနေ၏။ တပဿာနှင့် ဓမ္မအောင်မြင်မှုအတွက် တိဗ္ဗဒർശနရှိသော နာရဒ မုနိသည် ထိုသို့ သွားရောက်၏။

Verse 4

तां दृष्ट्वा मुनिशार्दूलस्तेपे स सुचिरं तपः । बध्वासनं दृढं मौनी प्राणानायम्य शुद्धधीः

သူမကို မြင်ပြီးနောက် မုနိတို့အတွင်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ရှင်တော်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တပဿာကို ဆောင်ရွက်၏။ အာသနကို ခိုင်မြဲစွာ တည်စေ၍ မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို ထိန်းသိမ်းကာ ပရာဏာယာမဖြင့် အသက်ရှုသွင်းရှုထုတ်ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိ၍ စိတ်ဓာတ်သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ဖြင့် သီဝသက္ကာရကို မပြတ်တမ်း ရည်မှန်းနေ၏။

Verse 5

चक्रे मुनिस्समाधिं तमहम्ब्रह्मेति यत्र ह । विज्ञानं भवति ब्रह्मसाक्षात्कारकरं द्विजाः

အို ဒွိဇ မုနိတို့၊ ထိုမြင်တော်မူသူသည် “ငါသည် ဗြဟ္မ” ဟူသော သဘောပေါက်မှု ပေါ်ထွန်းရာ စမာဓိထဲသို့ ဝင်ရောက်၏။ ထိုမှ ဗြဟ္မကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့စေသော အထက်တန်း ဗိညာဏ (သိမြင်ဉာဏ်) ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 6

इत्थं तपति तस्मिन्वै नारदे मुनिसत्तमे । चकंपेऽथ शुनासीरो मनस्संतापविह्वलः

ဤသို့ တပဿာကို ဆောင်ရွက်နေသော မုနိအထွဋ်အမြတ် နာရဒရှိစဉ်၊ ရှုနာစီရ (အိန္ဒြ) သည် စိတ်အတွင်း မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူပန်မှုကြောင့် လှုပ်ခတ်တုန်ယင်လာ၏။

Verse 7

मनसीति विचिंत्यासौ मुनिर्मे राज्यमिच्छति । तद्विघ्नकरणार्थं हि हरिर्यत्नमियेष सः

မိမိစိတ်ထဲတွင် «ဤမုနိသည် ငါ၏နိုင်ငံကို လိုချင်သည်» ဟု တွေးတောပြီးနောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ထိုဆန္ဒကို တားဆီးရန် အတားအဆီးတစ်ရပ် ဖန်တီးရန် ကြိုးပမ်းလေ၏။

Verse 8

सस्मार स्मरं शक्रश्चेतसा देवनायकः । आजगाम द्रुतं कामस्समधीर्महिषीसुतः

ဒေဝတားတို့၏ အရှင်နှင့် ခေါင်းဆောင် အိန္ဒြာသည် စိတ်ထဲ၌ စမရ (ကာမ) ကို သတိရခေါ်ယူ하였다။ ချက်ချင်းပင် မဟိသီ၏ သား ကာမသည် လျင်မြန်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာစွာ ထိုနေရာသို့ အမြန်ရောက်လာ하였다။

Verse 9

अथागतं स्मरं दृष्ट्वा संबोध्य सुरराट् प्रभुः । उवाच तं प्रपश्याशु स्वार्थे कुटिलशेमुषिः

ထို့နောက် စမရ (ကာမ) ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဒေဝတို့၏ မင်းအရှင်သည် သူ့ကို ခေါ်၍ ချက်ချင်း ပြောဆို하였다—ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် လိမ္မာကောက်ကျစ်သော စိတ်ရှိသူဖြစ်၏။

Verse 10

इन्द्र उवाच । मित्रवर्य्य महावीर सर्वदा हितकारक । शृणु प्रीत्या वचो मे त्वं कुरु साहाय्यमात्मना

အိန္ဒြာက ပြောသည်—“အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေ၊ မဟာသူရဲကောင်း၊ အမြဲတမ်း အကျိုးပြုသူရေ၊ ငါ၏ စကားကို ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် နားထောင်ပါ၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် ငါ့ကို ကူညီပါ။”

Verse 11

त्वद्बलान्मे बहूनाञ्च तपोगर्वो विनाशितः । मद्राज्यस्थिरता मित्र त्वदनुग्रहतस्सदा

သင်၏တန်ခိုးကြောင့် ကျွန်ုပ်နှင့် အခြားများစွာတို့တွင် တပဿာမှ ပေါက်ဖွားသော မာနဂర్వသည် ပျက်စီးသွား၏။ မိတ်ဆွေဟေ့၊ ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံတော်တည်ငြိမ်မှုသည် အမြဲတမ်း သင်၏ အနုဂြဟာကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 12

हिमशैलगुहायां हि मुनिस्तपति नारदः । मनसोद्दिश्य विश्वेशं महासंयमवान्दृढः

အမှန်တကယ် ဟိမာလယတောင်၏ ဂူအတွင်း၌ မုနိ နာရဒသည် တပဿာပြု၏။ ကြီးမားသော စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှု၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်နေပြီး စိတ်ကို အတွင်းမှ ဗိශ්ဝေရှဝရ—ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်—ထံသို့ တည်စေ၏။

Verse 13

याचेन्न विधितो राज्यं स ममेति विशंकितः । अद्यैव गच्छ तत्र त्वं तत्तपोविघ्नमाचर

အကယ်၍ သူသည် စနစ်တကျ တိုင်းပြည်ကို မတောင်းဆိုပါက၊ 'ဤတိုင်းပြည်သည် ငါ၏ဥစ္စာဖြစ်သည်' ဟု သူ သံသယရှိပေလိမ့်မည်။ ယနေ့ပင် ထိုနေရာသို့သွား၍ သူ၏ ခြိုးခြံချွေတာသော ကျင့်စဉ် (တပေါ) ကို အနှောင့်အယှက်ပြုလော့။

Verse 14

इत्याज्ञप्तो महेन्द्रेण स कामस्समधु प्रियः । जगाम तत्स्थलं गर्वादुपायं स्वञ्चकार ह

မဟိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) ၏ အမိန့်တော်အရ၊ နွေဦးကို နှစ်သက်သော၊ ပျားရည်ဖြင့် ယစ်မူးနေသော ကာမနတ်သားသည် ထိုနေရာသို့ သွားလေ၏။ မာန်မာနကြောင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်ကို ကြံစည်လေ၏။

Verse 15

रचयामास तत्राशु स्वकलास्सकला अपि । वसंतोपि स्वप्रभावं चकार विविधं मदात्

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ တန်ခိုးစွမ်းအား (ကုလား) အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ဖော်လေ၏။ နွေဦးကာလသည်ပင်လျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့ မိမိ၏ ထူးခြားသော တင့်တယ်ခြင်းကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းတို့ဖြင့် ထင်ရှားစေလေ၏။

Verse 16

न बभूव मुनेश्चेतो विकृतं मुनिसत्तमाः । भ्रष्टो बभूव तद्गर्वो महेशानुग्रहेण ह

အို မုနိသတ္တမတို့၊ ထိုမုနိ၏ စိတ်သည် မလွဲမသွား မပျက်ယွင်းခဲ့ပါ။ မဟေရှဝရ၏ အနုဂ्रहကြောင့် သူ၏ မာနသည် ကျိုးကျသွား၏။

Verse 17

शृणुतादरतस्तत्र कारणं शौनकादयः । ईश्वरानुग्रहेणात्र न प्रभावः स्मरस्य हि

ရှောနကတို့နှင့် အခြားမုနိတို့၊ ဤအကြောင်းရင်းကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။ ဤကိစ္စ၌ ဣရှွရ (သီဝ) ၏ အနုဂ्रहကြောင့် ကာမဒေဝ၏ အာနုဘော်သည် အမှန်တကယ် မရှိခဲ့။

Verse 18

अत्रैव शम्भुनाऽकारि सुतपश्च स्मरारिणा । अत्रैव दग्धस्तेनाशु कामो मुनितपोपहः

ဤနေရာတွင်ပင် စ္မရာ (ကာမ) ၏ ရန်သူဖြစ်သော သမ္ဘူသည် တပသ (အကြမ်းတမ်းသီလ) ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဤနေရာတွင်ပင် မုနိတို့၏ တပသကို နှောင့်ယှက်သူ ကာမသည် သူ့အားဖြင့် လျင်မြန်စွာ မီးလောင်ပျက်စီးခဲ့သည်။

Verse 19

कामजीवनहेतोर्हि रत्या संप्रार्थितैस्सुरैः । सम्प्रार्थित उवाचेदं शंकरो लोकशंकरः

ကာမဒေဝ (အလိုဆန္ဒ၏ဘုရား) ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေရန်အတွက် ရတီနှင့် နတ်ဘုရားတို့က စိတ်နှလုံးတစ်ပြိုင်နက် အလွန်အမင်း တောင်းပန်ကြသဖြင့်၊ လောကအကျိုးပြု ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) သည် ထိုတောင်းပန်မှုကို တုံ့ပြန်၍ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 20

कंचित्समयमासाद्य जीविष्यति सुराः स्मरः । परं त्विह स्मरोपायश्चरिष्यति न कश्चन

«အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ အို နတ်ဘုရားတို့၊ ကာမ (စမရ) သည် ပြန်လည်အသက်ရှင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုဤနေရာ၌ သူ့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာကို မည်သူမျှ မဆောင်ရွက်ကြလိမ့်မည်»။

Verse 21

इह यावद्दृश्यते भूर्जनैः स्थित्वाऽमरास्सदा । कामबाणप्रभावोत्र न चलिष्यत्यसंशयम्

ဤအခြေအနေကို ဤလောက၌ လူတို့မြင်တွေ့နေသရွေ့—အမရနတ်တို့သည် အမြဲတည်ကြည်ခိုင်မြဲနေသရွေ့—ကာမ၏ မြားတံအာနုဘော်သည် ဤနေရာ၌ မအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သံသယမရှိ။

Verse 22

इति शंभूक्तितः कामो मिथ्यात्मगतिकस्तदा । नारदे स जगामाशु दिवमिन्द्रसमीपतः

ထို့ကြောင့် ရှမ္ဘူ၏ မိန့်တော်မူချက်ကြောင့်၊ မိမိလမ်းကြောင်းသည် မာယာဆန်၍ ကိုယ်တိုင်ကို လှည့်ဖြားနေသူ ကာမသည် နာရဒထံမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့၊ အိန္ဒြာအနီးသို့ သွားလေ၏။

Verse 23

आचख्यौ सर्ववृत्तांतं प्रभावं च मुनेः स्मरः । तदाज्ञया ययौ स्थानं स्वकीयं स मधुप्रियः

သ္မရ (ကာမ) သည် ဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို ပြောပြ၍ မုနိ၏ ဝိညာဉ်အာနုဘော်ကိုလည်း ဖော်ပြ하였다။ ထို့နောက် မုနိ၏ အမိန့်အတိုင်း မဓုပြိယ သည် မိမိ၏ နေရာသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 24

विस्मितोभूत्सुराधीशः प्रशशंसाथ नारदम् । तद्वृत्तांतानभिज्ञो हि मोहितश्शिवमायया

ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် အံ့ဩသွားပြီး နာရဒကို ချီးမွမ်း하였다။ အကြောင်းမှာ ထိုဖြစ်ရပ်တို့၏ အမှန်တကယ် လမ်းကြောင်းကို မသိသဖြင့်၊ ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 25

दुर्ज्ञेया शांभवी माया सर्वेषां प्राणिनामिह । भक्तं विनार्पितात्मानं तया संमोह्यते जगत्

ရှမ္ဘဝီ မာယာ—ရှိဝ၏ အာနုဘော်—သည် ဤလောက၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် နားလည်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဘက္တိမရှိ၊ ကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်းမရှိလျှင် လောကတစ်ခုလုံးသည် ထိုမာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ရသည်။

Verse 26

नारदोऽपि चिरं तस्थौ तत्रेशानुग्रहेण ह । पूर्णं मत्वा तपस्तत्स्वं विरराम ततो मुनिः

ဣရှာန (ရှိဝ) ၏ ကရုဏာကြောင့် နာရဒသည် ထိုနေရာ၌ အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်하였다။ ထို့နောက် မိမိ၏ တပစ် (တပသ်) ပြည့်စုံပြီဟု ထင်မြင်ကာ မုနိသည် ထိုတပစ်ကို ရပ်နား하였다။

Verse 27

कामोप्यजेयं निजं मत्वा गर्वितोऽभून्मुनीश्वरः । वृथैव विगतज्ञानश्शिवमायाविमोहितः

ကာမပင်လျှင် မိမိကို မအနိုင်ယူနိုင်သူဟု ထင်ကာ မာန်တက်လာ하였다။ သို့သော် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဉာဏ်သည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 28

धन्या धन्या महामाया शांभवी मुनिसत्तमाः । तद्गतिं न हि पश्यंति विष्णुब्रह्मादयोपि हि

အို မုနိသတ္တမ၊ မဟာမာယာ သာမ္ဘဝီ—ရှီဝ၏ အာနုဘော်—သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား ဗိဿဏု၊ ဗြဟ္မာတို့နှင့် အခြားသူတို့တောင်ပင် သူမ၏ လမ်းစဉ်နှင့် လှုပ်ရှားပုံကို မမြင်မသိနိုင်ကြ။

Verse 29

तया संमोहितोतीव नारदो मुनिसत्तमः । कैलासं प्रययौ शीघ्रं स्ववृत्तं गदितुं मदी

သူမ၏ မာယာကြောင့် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်သွားသော မုနိသတ္တမ နာရဒသည် မိမိကြုံတွေ့ခဲ့သမျှကို ကျွန်ုပ်ထံ ပြောကြားလိုစိတ်ဖြင့် ကိုင်လာသသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 30

रुद्रं नत्वाब्रवीत्सर्वं स्ववृत्तङ्गर्ववान्मुनिः । मत्वात्मानं महात्मानं स्वप्रभुञ्च स्मरञ्जयम्

ရုဒြကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် မုနိသည် မိမိအကျင့်အကြံကို ဂုဏ်ယူမောင့်မာလျက် အရာအားလုံးကို ပြောကြား၏။ မိမိကိုယ်ကို မဟာအတ္မာဟု ထင်မှတ်ကာ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ် အာဏာအမြင့်ကို သတိရလျက် အောင်မြင်ခြင်းကို ရှာဖွေ၏။

Verse 31

तच्छ्रुत्वा शंकरः प्राह नारदं भक्तवत्सलः । स्वमायामोहितं हेत्वनभिज्ञं भ्रष्टचेतसम्

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဘက္တဝတ္စလ သင်္ကရသည် နာရဒအား မိမိ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသူ၊ အကြောင်းရင်းမှန်ကို မသိသူ၊ စိတ်နှလုံး ရှုပ်ထွေးပျက်ယွင်းနေသူအဖြစ် သိမြင်ကာ မိန့်ကြား၏။

Verse 32

रुद्र उवाच । हे तात नारद प्राज्ञ धन्यस्त्वं शृणु मद्वचः । वाच्यमेवं न कुत्रापि हरेरग्रे विशेषतः

ရုဒြာက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ချစ်သား နာရဒာ၊ ပညာရှိ၍ ကံကောင်းသူဖြစ်၏။ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ ဤအကြောင်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပြောရ၊ အထူးသဖြင့် ဟရီ (ဗိဿနု) ရှေ့တွင် မပြောရ»။

Verse 33

पृच्छमानोऽपि न ब्रूयाः स्ववृत्तं मे यदुक्तवान् । गोप्यं गोप्यं सर्वथा हि नैव वाच्यं कदाचन

«မေးမြန်းလာသော်လည်း သင်၏အရေးကိစ္စအကြောင်း ငါ့အား ပြောခဲ့သမျှကို မဖော်ပြရ။ အလွန်လျှို့ဝှက်ရမည်—အရာအားလုံး၌ လျှို့ဝှက်ရမည်။ မည်သည့်အချိန်၌မျှ မပြောရ»။

Verse 34

शास्म्यहं त्वां विशेषेण मम प्रियतमो भवान् । विष्णुभक्तो यतस्त्वं हि तद्भक्तोतीव मेऽनुगः

«သင်သည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သောကြောင့် ငါသည် သင့်အား အထူးဂရုစိုက်၍ သင်ကြား၏။ သင်သည် ဗိဿဏု၏ ဘက္တဖြစ်သဖြင့် ထိုဘုရားကို အလွန်သစ္စာရှိသူဖြစ်၏၊ ထို့ကြောင့် ငါ့အပေါ်လည်း အလွန်သစ္စာရှိသူဖြစ်၏»။

Verse 35

शास्तिस्मेत्थञ्च बहुशो रुद्रस्सूतिकरः प्रभुः । नारदो न हितं मेने शिवमायाविमोहितः

«ဤသို့ဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအဖြစ် အရှင်တော် ရုဒြာသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုံးမတားမြစ်၏။ သို့သော် နာရဒသည် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသောအရာကို မလက်ခံခဲ့»။

Verse 36

प्रबला भाविनी कर्म गतिर्ज्ञेया विचक्षणैः । न निवार्या जनैः कैश्चिदपीच्छा सैव शांकरी

ပညာရှိတို့သည် ကမ္မ၏လမ်းကြောင်းသည် အလွန်အားကြီး၍ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ပေးဆောင်ကြောင်း သိမြင်ရမည်။ သတ္တဝါမည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်၊ ထိုမတားနိုင်သော အလိုတော်တည်းဟူသော “ရှာṅကရီ” သည် သီဝ၏ သာသနာတော်အမိန့်ဖြစ်သည်။

Verse 37

ततस्स मुनिवर्यो हि ब्रह्मलोकं जगाम ह । विधिं नत्वाऽब्रवीत्कामजयं स्वस्य तपोबलात्

ထို့နောက် မုနိအထူးမြတ်သည် ဘြဟ္မလောကသို့ သွားလေ၏။ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး မိမိ၏ တပသ်အင်အားကြောင့် ကာမ (လိုလားမှု) ကို အနိုင်ယူပြီးကြောင်း ကြေညာ하였다။

Verse 38

तदाकर्ण्य विधिस्सोथ स्मृत्वा शम्भुपदाम्बुजम् । ज्ञात्वा सर्वं कारणं तन्निषिषेध सुतं तदा

ဤစကားကို ကြားသော် ဗြဟ္မာသည် ရှမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရလေ၏။ အရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းမှန်ကို သိမြင်ပြီးနောက် ထိုအမှုမှ သားကို ချက်ချင်း တားဆီးလေ၏။

Verse 39

मेने हितन्न विध्युक्तं नारदो ज्ञानिसत्तमः । शिवमायामोहितश्च रूढचित्तमदांकुरः

ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး နာရဒသည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်နှင့် သာသနာစာတမ်းတို့က မညွှန်ကြားသည့်အရာကိုပင် အကျိုးရှိသည်ဟု ထင်မြင်လေ၏။ ရှီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ မာန၏ အစေ့အပင်သည် သူ၏စိတ်၌ ခိုင်မြဲစွာ အမြစ်ချလေ၏။

Verse 40

शिवेच्छा यादृशी लोके भवत्येव हि सा तदा । तदधीनं जगत्सर्वं वचस्तंत्यांत स्थितं यतः

လောက၌ ရှီဝ၏ အလိုတော် မည်သို့ဖြစ်သနည်း၊ ထိုအတိုင်းပင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ အကြောင်းမှာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် သူ့အပေါ် မူတည်နေပြီး၊ သူ၏ အမိန့်တော် (အုပ်ချုပ်သော ဝေါဟာရ) ၏ ကြိုးအဆုံး၌ တည်မြဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 41

नारदोऽथ ययौ शीघ्रं विष्णुलोकं विनष्टधीः । मदांकुरमना वृत्तं गदितुं स्वं तदग्रतः

ထို့နောက် ဉာဏ်မြင်မှု မိုဃ်းဖုံးသကဲ့သို့ မောဟဖြစ်နေသော နာရဒသည် ဗိဿနုလောကသို့ လျင်မြန်စွာ သွားလေ၏။ မာန၏ အစေ့အပင်ပေါက်နေသော စိတ်ဖြင့် မိမိအဖြစ်အပျက်ကို ဗိဿနုရှေ့၌ ပြောကြားလိုလေ၏။

Verse 42

आगच्छंतं मुनिन्दृष्ट्वा नारदं विष्णुरादरात् । उत्थित्वाग्रे गतोऽरं तं शिश्लेषज्ञातहेतुकः

လာရောက်နေသော မုနိ နာရဒကို မြင်သော် ဗိဿနုသည် လေးစားစွာ ထ၍ ရှေ့သို့ ထွက်ကြိုကာ ဖက်လှုပ်လေ၏။ သို့ရာတွင် နာရဒလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မသိသေးလေ။

Verse 43

स्वासने समुपावेश्य स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । हरिः प्राह वचस्तथ्यं नारदं मदनाशनम्

ဟရီ (ဗိဿနု) သည် နာရဒကို မိမိ၏ အာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး၊ သီဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရကာ၊ ကာမကို နှိမ်နင်းသူ နာရဒထံ သစ္စာပြောသော စကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 44

विष्णुरुवाच । कुत आगम्यते तात किमर्थमिह चागतः । धन्यस्त्वं मुनिशार्दूल तीर्थोऽहं तु तवागमात्

ဗိဿနု မိန့်တော်မူသည်— «အို သားရေ၊ ဘယ်ကလာသနည်း၊ ဘာအကြောင်းကြောင့် ဒီနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ အို ရှင်မုနိတို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့ ထက်မြက်သူ၊ သင်သည် အလွန် ကံကောင်းသူပင်။ သင်လာရောက်ခြင်းကြောင့် ဤနေရာသည် ငါ့အတွက် တီရ္ထ (tīrtha) ဖြစ်လာ၏»။

Verse 45

विष्णुवाक्यमिति श्रुत्वा नारदो गर्वितो मुनिः । स्ववृत्तं सर्वमाचष्ट समदं मदमोहितः

ဗိဿနု၏ စကားကို ကြားသော် နာရဒ မုနိသည် မာနကြီး၍ ဂုဏ်မာန်တက်ကာ၊ မူးယစ်မှုနှင့် အဟင်္ကာရကြောင့် မောဟဖြစ်လျက် မိမိ၏ အပြုအမူ အစုံအလင်ကို အကုန်လုံး ပြောကြားလေ၏။

Verse 46

श्रुत्वा मुनिवचो विष्णुस्समदं कारणं ततः । ज्ञातवानखिलं स्मृत्वा शिवपादाम्बुजं हृदि

မုနိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဿနုသည် ထိုအကြောင်းရင်းအမှန်ကို အပြည့်အစုံ နားလည်သိမြင်လေ၏။ ထို့နောက် နှလုံးအတွင်း၌ သီဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရသဖြင့် အရာအားလုံးကို သိရှိလာ၏။

Verse 47

तुष्टाव गिरिशं भक्त्या शिवात्मा शैवराड् हरिः । सांजलिर्विसुधीर्नम्रमस्तकः परमेश्वरम्

အတွင်းစိတ်၌ သီဝကို အာရုံပြုသော ဟရီ (ဗိဿနု) သည် သီဝဘက်တော်သားတို့အနက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍၊ ဘက္တိဖြင့် ဂိရိရှ (တောင်ရှင်) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ခေါင်းငုံ့၍ ပရမေရှွရကို ဝတ်ပြုတော်မူ၏။

Verse 48

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव प्रसीद परमेश्वर । धन्यस्त्वं शिव धन्या ते माया सर्व विमोहिनी

ဗိဿနိုးနတ်မင်းက မိန့်တော်မူသည်မှာ- "အို နတ်တို့၏နတ်၊ အို မဟာဒေဝ၊ အို အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်၊ ကရုဏာထားတော်မူပါ။ အို သျှိဝ၊ ကိုယ်တော်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူ၏—သတ္တဝါအားလုံးကို အပြည့်အဝ လှည့်စားနိုင်သော စွမ်းအားတော်ဖြစ်သည့် ကိုယ်တော်၏ မာယာသည် အမှန်ပင် မင်္ဂလာရှိတော်မူ၏။"

Verse 49

इत्यादि स स्तुतिं कृत्वा शिवस्य परमात्मनः । निमील्य नयने ध्यात्वा विरराम पदाम्बुजम्

ထိုသို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အတ္တဖြစ်သော သျှိဝအား ချီးမွမ်းဂါထာကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သူသည် မျက်စိကိုမှိတ်၍ တရားထိုင်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် ငြိမ်သက်သွားကာ (အရှင်မြတ်၏) ကြာပန်းခြေတော်ရင်း၌ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် အနားယူလေတော့သည်။

Verse 50

यत्कर्तव्यं शंकरस्य स ज्ञात्वा विश्वपालकः । शिवशासनतः प्राह हृदाथ मुनिसत्तमम्

စကြဝဠာကို စောင့်ရှောက်သော အရှင်ဖြစ်သည့် သျှင်္ကရအတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို နားလည်ပြီးနောက်၊ သျှိဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်လျက်၊ ထို့နောက် သူသည် ရေမှန်သော ရေသိသူမြတ်အား မိမိ၏ နှလုံးသားမှ စကားပြောကြားလေ၏။

Verse 51

विष्णुरुवाच । धन्यस्त्वं मुनिशार्दूल तपोनिधिरुदारधीः । भक्तित्रिकं न यस्यास्ति काममोहादयो मुने

ဗိဿနိုးနတ်မင်းက မိန့်တော်မူသည်မှာ- "အို ရေသိသူတို့တွင် ကျားသစ်ကဲ့သို့ ရဲရင့်သူ၊ ကိုယ်တော်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူ၏—ကိုယ်တော်သည် ခြိုးခြံချွေတာခြင်း၏ သမုဒ္ဒရာဖြစ်ပြီး မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ အို ရေသိသူ၊ သုံးပါးသော ဘတ်တိ (ကြည်ညိုမှု) ကင်းမဲ့သောသူ၌ ရာဂ၊ မောဟနှင့် အခြားသော အကုသိုလ်တရားတို့သည် ဧကန်မုချ ပေါ်ပေါက်လာတတ်၏။"

Verse 52

विकारास्तस्य सद्यो वै भवंत्यखिलदुःखदाः । नैष्ठिको ब्रह्मचारी त्वं ज्ञानवैराग्यवान्सदा

ထိုသူအတွက် စိတ်၏ပြောင်းလဲမှုများသည် ချက်ချင်းပေါ်လာ၍ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ပေးစွမ်းသူများ ဖြစ်လာသည်။ သို့ရာတွင် သင်သည် နိဋ္ဌိက ဘြဟ္မစာရီ၊ အမြဲတမ်း ဉာဏ်မှန်နှင့် ဝိရာဂျျ (ကာမကင်းခြင်း) ပြည့်ဝသူ ဖြစ်၏။

Verse 53

कथं कामविकारी स्या जन्मना विकृतस्सुधीः । इत्याद्युक्तं वचो भूरि श्रुत्वा स मुनिसत्तमः

“ပညာရှိတစ်ဦးသည် ကာမကြောင့် မည်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း၊ မွေးဖွားခြင်းကြောင့် မည်သို့ ပျက်ယွင်းနိုင်မည်နည်း” ဟူသည့် စကားများကို အလျားလိုက် ကြားနာပြီးနောက်၊ မုနိအထွတ်အမြတ်သည် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လေ၏။

Verse 54

विजहास हृदा नत्वा प्रत्युवाच वचो हरिम् । नारद उवाच । किं प्रभावः स्मरः स्वामिन्कृपा यद्यस्ति ते मयि

နှလုံးသားမှ ဦးညွှတ်ကာ ပြုံး၍ နာရဒသည် ဟရီအား ပြန်လည်ဆို၏—“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိပါက ပြောပြပါ—စမာရ (ချစ်ခြင်း၏ နတ်) ၏ အာနုဘော်နှင့် အစွမ်းအင်အမှန်သည် အဘယ်နည်း?”

Verse 55

इत्युक्त्वा हरिमानम्य ययौ यादृच्छिको मुनिः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယာဒೃစ္ဆိက မုနိသည် ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။