नारदप्रश्नवर्णन (Nāradapraśna-varṇana) — “Account of Nārada’s Inquiry”

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्हिते हरौ विप्रा नारदो मुनिसत्तमः । विचचार महीं पश्यञ्छिवलिंगानि भक्तितः

သုတက ပြောသည်။ ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မုနိအထွတ် နာရဒသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ကာ သီဝလင်္ဂများကို ဘက္တိဖြင့် ကြည်ညိုစွာ ကြည့်ရှု하였다။

Verse 2

पृथिव्या अटनं कृत्वा शिवरूपाण्यनेकशः । ददर्श प्रीतितो विप्रा भुक्तिमुक्तिप्रदानि सः

မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏတို့၊ နာရဒသည် ပျော်ရွှင်စွာ သီဝ၏ အမျိုးမျိုးသော ရူပများကို မြင်တွေ့하였다။ ထိုရူပများသည် ဘုက္တိ (လောကီအကျိုး) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 3

अथ तं विचरंतं कौ नारदं दिव्यदर्शनम् । ज्ञात्वा शंभुगणौ तौ तु सुचित्तमुपजग्मतुः

ထို့နောက်၊ ဒိဗ္ယဒർശနဖြင့် တောက်ပစွာ လှည့်လည်နေသော မုနိ နာရဒကို သိမြင်သဖြင့်၊ သမ္ဘု၏ ဂဏနှစ်ပါးသည် စိတ်သန့်ရှင်း၍ ရိုသေသောစိတ်ဖြင့် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 4

शिरसा सुप्रणम्याशु गणावूचतुरादरात् । गृहीत्वा चरणौ तस्य शापोद्धारेच्छया च तौ

သူတို့သည် ခေါင်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဂဏနှစ်ပါးသည် ရိုသေစွာ ပြောကြား하였다။ ထို့ပြင် ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားပေးစေလိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူ၏ ခြေတော်ကို ကိုင်တွယ်ကပ်လှမ်း하였다။

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदप्रश्नवर्णनोनाम पञ्चमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယပိုင်း «ရုဒြသံဟိတာ» အတွင်း၊ ပထမခဏ္ဍ၊ စೃಷ್ಟိ (ဖန်ဆင်းခြင်း) ပုံပြင်အတွင်းရှိ «နာရဒ၏ မေးခွန်းများကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ပဉ္စမအခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 6

आवां हरगणौ विप्र तवागस्कारिणौ मुने । स्वयम्बरे राजपुत्र्या मायामोहितचेतसा

အို ဗြာဟ္မဏ၊ အို မုနိ—ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏ ဟရဂဏ (အမှုထမ်း) များဖြစ်၍ သင်၏အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ မင်းသမီး၏ စွယံဝရ၌ သူမ၏စိတ်သည် မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်လျက်ရှိ၏။

Verse 7

त्वया दत्तश्च नौ शापः परेशप्रेरितेन ह । ज्ञात्वा कुसमयं तत्र मौनमेव हि जीवनम्

သင်က ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ချမှတ်သော ကျိန်စာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင် (ရှီဝ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ အချိန်က မကောင်းကြောင်း သိမြင်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာလျှင် ထိုအခြေအနေ၌ အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် သင့်လျော်၏။

Verse 8

स्वकर्मणः फलं प्राप्तं कस्यापि न हि दूषणम् । सुप्रसन्नो भव विभो कुर्वनुग्रहमद्य नौ

“ရရှိလာသမျှသည် ကိုယ်ပိုင်ကံ၏ အကျိုးသာဖြစ်၍ အခြားသူ၌ အပြစ်မရှိ။ အို အာဏာတော်အလုံးစုံရှိသော သခင်၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် အလွန်ကြည်နူးကာ ကရုဏာတော်ကို ချီးမြှင့်ပါ။”

Verse 9

सूत उवाच । वच आकर्ण्य गणयोरिति भक्त्युक्तमादरात् । प्रत्युवाच मुनिः प्रीत्या पश्चात्तापमवाप्य सः

စူတက ပြောသည်။ သီဝ၏ အစောင့်အရှောက် နှစ်ဦးက भक्तိနှင့် လေးစားစွာ ပြောသော စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ မုနိသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကာ နောင်တလည်း ဖြစ်ပေါ်သဖြင့် ထပ်မံ ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။

Verse 10

नारद उवाच । शृणुतं मे महादेव गणा मान्यतमौ सताम् । वचनं सुखदं मोहनिर्मुक्तं च यथार्थकम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ «အို မဟာဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားထောင်ပါ—အို ဂဏများ၊ သီလဝါဒတို့အနက် အလေးအမြတ်အမြင့်ဆုံးတို့။ ဤစကားသည် သုခပေး၍ မောဟမှ လွတ်ကင်းကာ သစ္စာနှင့် ကိုက်ညီ၏»။

Verse 11

पुरा मम मतिर्भ्रष्टासीच्छिवेच्छावशात् युवम् । सर्वथा मोहमापन्नश्शप्तवान्वां कुशेमुषिः

ယခင်က သီဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်အမြင် မိုက်မဲ၍ မိုးမှောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မောဟထဲသို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်ကာ ကျွန်ုပ်—ကူရှေမုသိ—သည် သင်တို့နှစ်ဦးအပေါ် ကျိန်စာ ချခဲ့၏။

Verse 12

यदुक्तं तत्तथा भावि तथापि शृणुतां गणौ । शापोद्धारमहं वच्मि क्षमथा मघमद्य मे

ပြောခဲ့သောအရာသည် ထိုအတိုင်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။ သို့သော်လည်း အို ဂဏတို့၊ နားထောင်ကြပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ယခု ကျိန်စာဖယ်ရှားရာ နည်းလမ်းကို ပြောမည်ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ကြပါ။

Verse 13

वीर्यान्मुनिवरस्याप्त्वा राक्षसेशत्वमादिशम् । स्यातां विभवसंयुक्तौ बलिनो सुप्रतापिनौ

ထိုမြတ်သော မုနိ၏ ဗီရိယနှင့် အာနုဘော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးအား ရာක්ෂသတို့၏ အရှင်အဖြစ် အမိန့်ချမှတ်하였다။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စည်းစိမ်နှင့် ပြည့်စုံ၍ အင်အားကြီးကာ အလွန်တရာ ထက်မြက်ကြမ်းတမ်းသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 14

सर्वब्रह्मांडराजानौ शिवभक्तौ जितेन्द्रियौ । शिवापरतनोर्मृत्युं प्राप्य स्वं पदमाप्स्यथः

သင်တို့နှစ်ဦးသည် စကြဝဠာအပေါင်းတို့၏ အရှင်မင်းများ ဖြစ်လာမည်—ရှီဝဘုရားကို သဒ္ဓါဖြင့် ဘက်တော်သားဖြစ်၍ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသူများ။ ထို့နောက် သေခြင်းရောက်လာသော်လည်း ရှီဝအပေါ် အပြည့်အဝ အားထားကာ မိမိတို့၏ အမြင့်ဆုံး အနေအထား (နိဗ္ဗာနသဘော အဘောဒ်) ကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 15

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनेर्वाक्यं नारदस्य महात्मनः । उभौ हरगणौ प्रीतौ स्वं पदं जग्मतुर्मुदा

စူတမိန့်သည်—“မဟာစိတ်ရှိသော မုနိ နာရဒ၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ဂဏာတော်နှစ်ပါးသည် စိတ်ပျော်ရွှင်၍ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။”

Verse 16

नारदोऽपि परं प्रीतो ध्यायञ्छिवमनन्यधीः । विचचार महीं पश्यञ्छिवतीर्थान्यभीक्ष्णशः

နာရဒမုနိသည်လည်း အမြင့်မားသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ စိတ်မခွဲမပြားဘဲ ရှိဝကို သမาธိဖြင့် တရားထိုင်စဉ် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်သွားလာ၍ ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 17

काशीं प्राप्याथ स मुनिः सर्वोपरि विराजिताम् । शिवप्रियां शंभुसुखप्रदां शम्भुस्वरूपिणीम्

ထို့နောက် ထိုမုနိသည် အားလုံးထက် ထင်ရှားတောက်ပသော ကာရှီမြို့သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုမြို့သည် ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ပြီး သမ္ဘူ၏ အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းကာ သမ္ဘူ၏ သဘောသဏ္ဌာန် (svarūpa) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၏။

Verse 18

दृष्ट्वा काशीं कृताऽर्थोभूत्काशीनाथं ददर्श ह । आनर्च परम प्रीत्या परमानन्दसंयुतः

ကာရှီကို မြင်လျှင် သူ၏ဘဝရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက် ကာရှီနာထ (ရှိဝ) ကို တွေ့မြင်ကာ အမြင့်မားဆုံးသော ချစ်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်၍ အထွတ်အထိပ် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝလေ၏။

Verse 19

स मुदः सेव्यतां काशीं कृतार्थो मुनिसत्तमः । नमन्संवर्णयन्भक्त्या संस्मरन्प्रेमविह्वलः

“အမြတ်ဆုံး မုနိတော်၊ ပျော်ရွှင်စွာ ကာရှီ၌ နေထိုင်၍ ကာရှီကို ဆောင်ရွက်ပူဇော်ပါ။ သင်သည် အမှန်တကယ် အောင်မြင်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။ ဦးညွှတ်ကန်တော့လျက်၊ ဘက္တိဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းဖော်ပြလျက်၊ မေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် သတိရလျက်—ဤသို့ ပူဇော်မှုကို ဆက်လက်ပြုပါ။”

Verse 20

ब्रह्मलोकं जगामाथ शिवस्मरणसन्मतिः । शिवतत्त्वं विशेषेण ज्ञातुमिच्छुस्स नारदः

ထို့နောက် နာရဒသည်—ရှီဝကို အမြဲသတိရစိတ်၌ တည်ကြည်သူ—ဗြဟ္မာလောကသို့ သွား၍ ရှီဝတတ္တဝကို အထူးသဖြင့် တိတိကျကျ သိလိုကြောင်း ဆန္ဒပြု하였다။

Verse 21

नत्वा तत्र विधिं भक्त्या स्तुत्वा च विविधैस्तवैः । पप्रच्छ शिवत्तत्वं शिवसंभक्तमानसः

အဲဒီမှာ သူသည် ဘုရားဗြဟ္မာကို ဘက်တိဖြင့် ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ သီချင်းတော်မျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ရှီဝဘုရားအပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက်တိဖြင့် စိတ်ပြည့်ဝသူက ရှီဝတတ္တဝကို မေးမြန်း하였다။

Verse 22

नारद उवाच । ब्रह्मन्ब्रह्मस्वरूपज्ञ पितामह जगत्प्रभो । त्वत्प्रसादान्मया सर्वं विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम्

နာရဒက ပြောသည်– «အို ဗြဟ္မန်၊ ဗြဟ္မ၏ အမှန်တရားကို သိမြင်သူ၊ အို ပိတာမဟာ၊ လောက၏ အရှင်! သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ဗိဿနု၏ အမြင့်မြတ်သော မဟာတ္မယကို အပြည့်အဝ သိလာခဲ့ပါသည်»။

Verse 23

भक्तिमार्गं ज्ञानमार्गं तपोमार्गं सुदुस्तरम् । दानमार्गञ्च तीर्थानां मार्गं च श्रुतवानहम्

«ဘက်တိလမ်း၊ ဉာဏလမ်း၊ အလွန်ခက်ခဲသော တပသ္ယာလမ်း၊ ဒါနလမ်းနှင့် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးလမ်းကိုလည်း ကျွန်ုပ် ကြားနာခဲ့ပါသည်»။

Verse 24

न ज्ञातं शिवतत्त्वं च पूजाविधिमतः क्रमात् । चरित्रं विविधं तस्य निवेदय मम प्रभो

ကျွန်ုပ်သည် သီဝတတ္တဝကိုလည်း မသိမြင်သေး၊ ထုံးတမ်းအမိန့်အတိုင်း ပူဇော်နည်းလမ်း၏ အစဉ်အလာကိုလည်း မနားလည်သေးပါ။ အို ကျွန်ုပ်၏ အရှင်၊ ထိုဘုရား၏ မျိုးစုံသော သန့်ရှင်းသည့် လုပ်ရပ်နှင့် ဇာတ်ကြောင်းတို့ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပေးပါ။

Verse 25

निर्गुणोऽपि शिवस्तात सगुणश्शंकरः कथम् । शिवतत्त्वं न जानामि मोहितश्शिवमायया

အို ချစ်ခင်ရပါသောသူ၊ သီဝသည် ဂုဏ်လက္ခဏာမရှိသော (နိရ္ဂုဏ) ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှင်ကရာ (သင်္ကရာ) သည် ဂုဏ်လက္ခဏာရှိသော (သဂုဏ) ဖြစ်ရခြင်း မည်သို့နည်း။ သီဝတတ္တဝကို မသိနားမလည်ပါ၊ သီဝ၏ မာယာကြောင့် စိတ်မောဟဖြစ်နေပါသည်။

Verse 26

सृष्टेः पूर्वं कथं शंभुस्स्वरूपेण प्रतिष्ठितः । सृष्टिमध्ये स हि कथं क्रीडन्संवर्तते प्रभुः

ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ သမ္ဘူသည် မိမိ၏ သဘာဝရုပ်သဏ္ဌာန်၌ မည်သို့ တည်ရှိနေသနည်း။ ဖန်ဆင်းခြင်းအတွင်း၌လည်း အမြင့်ဆုံးသခင်သည် မည်သို့ လီလာဖြင့် ကစားလျက်၊ ထို့ပြင် သံဝတ္တ (ပျက်သုဉ်းခြင်း) ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသနည်း။

Verse 27

तदन्ते च कथं देवस्स तिष्ठति महेश्वरः । कथं प्रसन्नतां याति शंकरो लोकशंकरः

ထို့နောက်တွင်လည်း ထိုဘုရား မဟေရှ္ဝရသည် မည်သို့ တည်ရှိနေသနည်း။ လောကတို့ကို ကောင်းကျိုးပေးသော သင်္ကရာသည် မည်သို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်သနည်း။

Verse 28

संतुष्टश्च स्वभक्तेभ्यः परेभ्यश्च महेश्वरः । किं फलं यच्छति विधे तत्सर्वं कथयस्व मे

မဟာဒေဝသည် နှစ်သက်တော်မူသောအခါ—မိမိ၏ ဘက္တများနှင့် အခြားသူများအပေါ်ပါ—မည်သည့် အကျိုးफलကို ပေးသနည်း။ အို ဗိဓေ (ဗြဟ္မာ)၊ ထိုအရာအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 29

सद्यः प्रसन्नो भगवान्भवतीत्यनुसंश्रुतम् । भक्तप्रयासं स महान्न पश्यति दयापरः

အစဉ်အလာအရ ကြားသိရသည်မှာ စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသည်။ ကရုဏာပြည့်ဝသော ထိုမဟာတော်သည် မိမိဘက္တ၏ ပင်ပန်းခက်ခဲမှုကို မမြင်မိသကဲ့သို့ပင်၊ ဘက္တိကိုသာ ကြည့်တော်မူသည်။

Verse 30

ब्रह्मा विष्णुर्महेशश्च त्रयो देवाश्शिवांशजाः । महेशस्तत्र पूर्णांशस्स्वयमेव शिवः परः

ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနု နှင့် မဟေရှ—ဤသုံးပါးသော ဒေဝတားတို့သည် ရှိဝ၏ အစိတ်အပိုင်းများမှ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ သို့ရာတွင် မဟေရှသည် ပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်၍ အမှန်တကယ် ရှိဝတော်တည်းဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံးတော်ဖြစ်သည်။

Verse 31

तस्याविर्भावमाख्याहि चरितानि विशेषतः । उमाविर्भावमाख्याहि तद्विवाहं तथा विभो

အရှင်ဘုရား၊ ရှိဝတော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော လုပ်ရပ်များကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါ။ ထို့ပြင် အုမာ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် သူတို့၏ တန်ခိုးရှင် မင်္ဂလာပွဲ အကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြပါ။

Verse 32

तद्गार्हस्थ्यं विशेषेण तथा लीलाः परा अपि । एतत्सर्वं तथान्यच्च कथनीयं त्वयानघ

ထို့အပြင် သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးဘဝကို အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းပြောကြားပါ၊ ထို့တူ အမြင့်မြတ်သော လီလာများကိုလည်း ပြောပါ။ အပြစ်ကင်းရှင်းသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သမျှ အခြားအရာများကိုလည်း သင်က ပြောကြားရမည်။

Verse 33

तदुत्पत्तिं विवाहं च शिवायास्तु विशेषतः । प्रब्रूहि मे प्रजानाथ गुहजन्म तथैव च

ပရဇာနာထ၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်ဘုရား၊ သူမ၏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် ရှိဝတော်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။ ထို့အပြင် ဂုဟ (ကာရ္တိကေယ) ၏ မွေးဖွားခြင်းကိုလည်း ပြောကြားပါ။

Verse 34

बहुभ्यश्च श्रुतं पूर्वं न तृप्तोऽस्मि जगत्प्रभो । अतस्त्वां शरणं प्राप्तः कृपां कुरु ममोपरि

အို လောက၏ အရှင်၊ အရင်က အများထံမှ သင်ကြားချက်များကို ကြားနာခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ် မကျေနပ်သေးပါ။ ထို့ကြောင့် သင့်ထံသို့ အားကိုးရာအဖြစ် ရောက်လာပါပြီ—ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ။

Verse 35

इति श्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्यांगजस्य हि । उवाच वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः

ဤသို့ နာရဒမုနိ—မိမိ၏ စိတ်မွေးသား—၏ စကားကို ကြားနာပြီးနောက်၊ လောကတို့၏ အဘကြီး ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ထိုနေရာ၌ ပြန်လည် မိန့်ကြား하였다။