नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात वर्णिता कृपया हि नः

ရိရှီတို့က ဆိုကြ၏—“အို မဟာဘဂ္ဂ စူတ၏သား၊ ဗျာသ၏ တပည့်တော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ အဖေတော်၊ သင်သည် ကရုဏာဖြင့် ဤအံ့ဩဖွယ် ကထာကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရှင်းပြခဲ့သည်; ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထပ်မံ ဆက်လက် ဖော်ပြပါဦး။”

Verse 2

मुनौ गते हरिस्तात किं चकार ततः परम् । नारदोपि गतः कुत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

အရှင်ကြီးရေ၊ မုနိသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟရီသည် ထို့နောက် ဘာကို ပြုလုပ်သနည်း။ နာရဒလည်း ဘယ်သို့ သွားသနည်း။ ကျွန်ုပ်အား ရှင်းလင်းပေးပါ။

Verse 3

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदमोहवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒြသံဟိတာ၏ ပထမခဏ္ဍ (ဖန်ဆင်းခြင်း အကြောင်းအရာ) တွင် «နာရဒ၏ မောဟကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော တတိယ အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 4

सूत उवाच । मुनौ यदृच्छया विष्णुर्गते तस्मिन्हि नारदे । शिवेच्छया चकाराशु माया मायाविशारदः

စူတက ပြော၏—နာရဒသည် အလျှင်အမြန် မုနိ ဗိဿဏု (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ မတော်တဆ သွားပြီးနောက်၊ မာယာကို ကျွမ်းကျင်သော ဗိဿဏုသည် ရှီဝ၏ အလိုတော်အတိုင်း မာယာတစ်ရပ်ကို ချက်ချင်း ဖန်တီးခဲ့၏။

Verse 5

मुनिमार्गस्य मध्ये तु विरेचे नगरं महत् । शतयोजनविस्तारमद्भुतं सुमनोहरम्

ရဟန်းမုနိတို့၏ သန့်ရှင်းသော လမ်းကြောင်းအလယ်၌ “ဝိရေချ” ဟူသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ထင်ရှားတောက်ပလျက်ရှိ၍ အံ့ဖွယ်ကောင်းကာ အလွန်ချစ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယောဇနာတစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်လေ၏။

Verse 6

स्वलोकादधिकं रम्यं नानावस्तुविराजितम् । नरनारीविहाराढ्यं चतुर्वर्णाकुलं परम्

ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်ပိုင်လောကထက်ပင် ပိုမိုလှပ၍ အံ့ဖွယ်အရာမျိုးစုံဖြင့် တောက်ပကာ ယောက်ျားမိန်းမတို့၏ လှပသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားပြီး စတုဝဏ္ဏ အစုအဝေးဖြင့် ပြည့်စုံသည့် အမြင့်မြတ်သော နယ်မြေဖြစ်လေ၏။

Verse 7

तत्र राजा शीलनिर्धिर्नामैश्वर्यसमन्वितः । सुतास्वयम्वरोद्युक्तो महोत्सवसमन्वितः

ထိုနေရာ၌ «သီလနိဓိ» ဟူသော ဘုရင်တစ်ပါးရှိ၍ စည်းစိမ်နှင့် မင်းအာဏာပြည့်စုံကာ၊ သမီးတော်၏ စွဝယံဝရ မင်္ဂလာရွေးချယ်ပွဲကို ပြင်ဆင်နေပြီး မဟာပွဲတော်ကြီးဖြင့် အလှဆင်ထားလေ၏။

Verse 8

चतुर्दिग्भ्यः समायातैस्संयुतं नृपनन्दतैः । नानावेषैस्सुशोभैश्च तत्कन्यावरणोत्सुकैः

လေးဘက်လေးတန်မှ မင်းသားများ—ဘုရင်တို့၏ သားတော်များ—စုဝေးလာကြ၍၊ အဝတ်အစားအမျိုးမျိုးဖြင့် တင့်တယ်လှပကာ၊ ထိုကညာ၏ လက်ထပ်ခွင့်ကို ရယူလိုစိတ်ပြင်းပြနေကြလေ၏။

Verse 9

एतादृशम्पुरं दृष्ट्वा मोहम्प्राप्तोऽथ नारदः । कौतुकी तन्नृपद्वारं जगाम मदनेधितः

အံ့ဩဖွယ်မြို့တော်ကို မြင်သော် နာရဒမုနိသည် မောဟဖြစ်လာ၏။ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကာမတဏှာက ပိုမိုလှုံ့ဆော်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ မင်းတံခါးသို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 10

आगतं मुनिवर्यं तं दृष्ट्वा शीलनिधिर्नृपः । उपवेश्यार्चयांचक्रे रत्नसिंहासने वरे

ရောက်လာသော မဟာမုနိကို မြင်သော် သီလနိဓိဘုရင်သည်၊ အဖိုးတန်ရတနာဖြင့် တင့်တယ်သော စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်စေကာ၊ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ကန်တော့၍ ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 11

अथ राजा स्वतनयां नामतश्श्रीमतीं वराम् । समानीय नारदस्य पादयोस्समपातयत्

ထို့နောက် ဘုရင်သည် မိမိသမီးတော် အလွန်မြတ်သော «သရီမတီ» ကို ခေါ်ဆောင်လာ၍ နာရဒ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဦးချကန်တော့စေလေ၏။

Verse 12

तत्कन्यां प्रेक्ष्य स मुनिर्नारदः प्राह विस्मितः । केयं राजन्महाभागा कन्या सुरसुतोपमा

ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို မြင်လျှင် မုနိ နာရဒသည် အံ့ဩကာ ပြော၏။ “အို မင်းကြီး၊ ကံကောင်းလှသော ဤကန့်ယာသည် မည်သူနည်း၊ နတ်သမီး၏ သမီးကဲ့သို့ ထင်ရှားလှ၏။”

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा प्राह कृतांजलिः । दुहितेयं मम मुने श्रीमती नाम नामतः

ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ပြော၏။ “အို မုနိ၊ ဤသည် ငါ၏သမီးဖြစ်သည်၊ အမည်မှာ သရီမတီ ဟု ခေါ်၏။”

Verse 14

प्रदानसमयं प्राप्ता वरमन्वेषती शुभम् । सा स्वयंवरसंप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

မင်္ဂလာပေးအပ်ရမည့် အချိန်ရောက်သော် နာမည်ကောင်းသော သတို့သားကို ရှာဖွေ၏။ အလှအပနှင့် လက္ခဏာကောင်း အားလုံးပြည့်စုံသဖြင့် သွယ်ဝံရ (svayaṃvara) အခမ်းအနားသို့ ရောက်လာကာ ကိုယ်တိုင် ခင်ပွန်းကို ရွေးချယ်၏။

Verse 15

अस्या भाग्यं वद मुने सर्वं जातकमादरात् । कीदृशं तनयेयं मे वरमाप्स्यति तद्वद

«အို မုနိရေ၊ သူမ၏ကံကြမ္မာအားလုံးနှင့် ဇာတာက (ဟောရာဇာတ်) အကြောင်းအရာကို ဂရုတစိုက် ပြောပြပါ။ ငါ့သမီးသည် မည်သို့သော ခင်ပွန်းကောင်းကို ရမည်နည်း—ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပါ»

Verse 16

इत्युक्तो मुनिशार्दूलस्तामिच्छुः कामविह्वलः । समाभाष्य स राजानं नारदो वाक्यमब्रवीत्

ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် မုနိတို့အနက် ကျားတော်ဟုခေါ်ရသော နာရဒသည် သူမကို တောင့်တ၍ ဆန္ဒကြောင့် လှုပ်ရှားနေစဉ်၊ ရာဇာနှင့် ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြောပြီးနောက် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 17

सुतेयं तव भूपाल सर्वलक्षणलक्षिता । महाभाग्यवती धन्या लक्ष्मीरिव गुणालया

အို မင်းကြီး၊ သင်၏ သမီးတော်သည် မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံလှ၏။ သူမသည် အလွန်ကံကောင်း၍ ကောင်းချီးခံရသူဖြစ်ကာ လက္ခ္မီမယ်တော်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ အိမ်ရာဖြစ်သည်။

Verse 18

सर्वेश्वरोऽजितो वीरो गिरीशसदृशो विभुः । अस्याः पतिर्ध्रुवं भावी कामजित्सुरसत्तमः

သူသည် အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော သူရဲကောင်း၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သော မဟာသတ္တဝါဖြစ်၍ ဂိရီရှ (ရှီဝ) တော်နှင့်တူ၏။ သူသည် မုချအားဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်လာမည်—ကာမကို အနိုင်ယူသူ၊ တေဝတော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 19

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य ययौ यादृच्छिको मुनिः । बभूव कामविवशश्शिवमाया विमोहितः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ယာဒృစ္စိက မုနိသည် မင်းကြီးအား နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ကာမတဏှာကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ ရှီဝ၏ မာယာက မိုဟ်ဖြစ်စေကာ လမ်းလွဲသွားလေသည်။

Verse 20

चित्ते विचिन्त्य स मुनिराप्नुयां कथमेनकाम् । स्वयंवरे नृपालानामेकं मां वृणुयात्कथम्

စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်လျက် ထိုမုနိသည် ဤသို့ တွေးတော်မူ၏— «ငါလိုချင်သော မိန်းကလေးကို ငါဘယ်လို ရနိုင်မည်နည်း။ စွယံဝရ၌ မင်းများစွာအနက် နာရီသည် ငါတစ်ယောက်တည်းကို ဘယ်လို ရွေးမည်နည်း»

Verse 21

सौन्दर्यं सर्वनारीणां प्रियं भवति सर्वथा । तद्दृष्ट्वैव प्रसन्ना सा स्ववशा नात्र संशयः

အလှအပသည် မိန်းမအားလုံးအတွက် အမြဲတမ်း ချစ်ခင်နှစ်သက်ရာ ဖြစ်၏။ ထိုအလှကို မြင်သက်သက်ဖြင့်ပင် နာရီသည် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကာ ၎င်း၏ သြဇာအောက်သို့ ဝင်လာသည်—သံသယမရှိ။

Verse 22

विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः

ဤသို့ဆုံးဖြတ်ကာ ဗိဿနု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူရန် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် နာရဒသည် ချစ်ခြင်းတမ်းတမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် ဗိဿနုလောကသို့ လျင်မြန်စွာ သွားလေ၏။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ထင်ရှားမြင့်မြတ်သူများပင် မာယာ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်၌ လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ ပတိ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာတော်က နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေသည့်အထိ ဖြစ်၏။

Verse 23

प्रणिपत्य हृषीकेशं वाक्यमेतदुवाच ह । रहसि त्वां प्रवक्ष्यामि स्ववृत्तान्तमशेषतः

နာရဒသည် ဟೃṣīkēśa (အာရုံတို့၏ အရှင်) ကို ဦးချကန်တော့ပြီး ဤသို့ ပြောလေ၏—“လျှို့ဝှက်ရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မကျန်မလပ် ပြည့်စုံစွာ တင်ပြပါမည်”။

Verse 24

तथेत्युक्ते तथा भूते शिवेच्छा कार्यकर्त हि । ब्रूहीत्युक्तवति श्रीशे मुनिराह च केशवम्

“ဒီအတိုင်းဖြစ်ပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူသော် ထိုအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာရာ၌ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေသူမှာ အမှန်တကယ် ရှိဝ၏ အလိုတော်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် လက္ခမီ၏ အရှင် သရီးရှ (ဗိဿနု) က “ပြောပါ” ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် မုနိသည် ကေရှဝ (ဗိဿနု) ထံသို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 25

नारद उवाच । त्वदीयो भूपतिः शीलनिधिस्स वृषतत्परः । तस्य कन्या विशालाक्षी श्रीमतीवरवर्णिनी

နာရဒ မုနိက မိန့်ဆိုသည်– “သင်၏ ဘုရင်သည် သီလဂုဏ်၏ خزာနာ ဖြစ်၍ ဓမ္မတရားကို အမြဲတမ်း လေးစားလိုက်နာသူ ဖြစ်၏။ ထိုဘုရင်၌ မျက်လုံးကြီးဝန်းသော သမီးတော်တစ်ပါး ရှိပြီး မင်္ဂလာတင့်တယ်၍ ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားကာ အရောင်အဆင်းလှပလေ၏။”

Verse 26

जगन्मोहिन्यभिख्याता त्रैलोक्येप्यति सुन्दरी । परिणेतुमहं विष्णो तामिच्छाम्यद्य मा चिरम्

အို ဗိဿနု၊ သူမသည် “လောကမောဟနီ” ဟူ၍ ကမ္ဘာလောကကို မောဟစေသူအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး သုံးလောကတစ်လျှောက်၌ပင် အလွန်လှပသူ ဖြစ်၏။ ငါသည် ယနေ့ပင် မနှောင့်နှေးဘဲ သူမနှင့် လက်ထပ်လို၏။

Verse 27

स्वयंवरं चकरासौ भूपतिस्तनयेच्छया । चतुर्दिग्भ्यः समायाता राजपुत्रास्सहस्रशः

«မင်းကြီးသည် သမီး၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းလို၍ စွဝယံဝရ ပွဲကို စီစဉ်하였다။ လေးမျက်နှာအရပ်မှ မင်းသားများ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရောက်လာကြသည်»

Verse 28

यदि दास्यसि रूपं मे तदा तां प्राप्नुयां ध्रुवम् । त्वद्रूपं सा विना कंठे जयमालां न धास्यति

«သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါက ထိုမိန်းကလေးကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။ သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိလျှင် သူမသည် အောင်ပန်းမော်လီကို ကျွန်ုပ်လည်ပင်းပေါ် မတင်မည်»

Verse 29

स्वरूपं देहि मे नाथ सेवकोऽहं प्रियस्तव । वृणुयान्मां यथा सा वै श्रीमती क्षितिपात्मजा

«အရှင်နာထ၊ သင်၏အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘောကို ကျွန်ုပ်အား ပြပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏အမှုထမ်း이며 သင်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ မြေမိခင်၏သမီး သီရိမတီက ရွေးချယ်သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း လက်ခံစေပါ»

Verse 30

सुत उवाच वचः श्रुत्वा मुनेरित्थं विहस्य मधुसूदनः । शांकरीं प्रभुतां बुद्ध्वा प्रत्युवाच दयापरः

သုတက ပြောသည်။ မုနိ၏စကားကို ထိုသို့ကြားသော် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) ပြုံးရယ်၏။ ရှင်ကရီ (ရှီဝ၏ သက္တိ) ၏ အမြင့်ဆုံးအာဏာကို သိမြင်ကာ ကရုဏာပြည့်ဝသူသည် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

Verse 31

विष्णुरुवाच । स्वेष्टदेशं मुने गच्छ करिष्यामि हितं तव । भिषग्वरो यथार्त्तस्य यतः प्रियतरोऽसि मे

ဗိဿနုက မိန့်သည်။ «အို မုနိ၊ သင်နှစ်သက်ရာအရပ်သို့ သွားလော့။ သင့်အကျိုးအတွက် ကောင်းရာကို ငါပြုမည်။ သင်သည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်ခင်ရသူဖြစ်၏—နာကျင်သူအတွက် အထူးကုဆရာဝန်ကို ချစ်ခင်သကဲ့သို့»။

Verse 32

इत्युक्त्वा मुनये तस्मै ददौ विष्णुर्मुखं हरे । स्वरूपमनुगृह्यास्य तिरोधानं जगाम सः

ထိုမုနိအား ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗိဿဏုသည် ဟရီအား မိမိ၏ ဒိဗ္ဗမျက်နှာကို ပေးအပ်လေ၏။ ထို့နောက် သူ့အား မိမိ၏အမှန်တကယ်သော ရူပကို ကရုဏာဖြင့် ပေးသနားကာ မျက်စိမှောက်ကွယ်၍ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 33

एवमुक्तो मुनिर्हृष्टः स्वरूपं प्राप्य वै हरेः । मेने कृतार्थमात्मानं तद्यत्नं न बुबोध सः

ထိုသို့ပြောဆိုခံရသော မုနိသည် ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ဟရီ၏ ရူပကို အမှန်တကယ် ရရှိပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို ကိစ္စပြီးမြောက်သူဟု ထင်မြင်လေ၏။ သို့သော် ထိုကြိုးပမ်းမှု၏ အတွင်းနက်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိမြင်ခဲ့။

Verse 34

अथ तत्र गतः शीघ्रन्नारदो मुनिसत्तमः । चक्रे स्वयम्वरं यत्र राजपुत्रैस्समाकुलम्

ထို့နောက် မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး နာရဒသည် ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်လေ၏။ မင်းသားများဖြင့် စည်ကားနေသော ထိုအရပ်၌ သူသည် ကိုယ်တိုင် စွဝယံဝရ ပွဲကို စီစဉ်ကျင်းပလေ၏။

Verse 35

स्वयम्वरसभा दिव्या राजपुत्रसमावृता । शुशुभेऽतीव विप्रेन्द्रा यथा शक्रस भा परा

အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ မင်းသားများဝန်းရံထားသော သွေးသန့်သန့် ဒေဝီယ စွယံဝရ မဏ္ဍပသည် အလွန်တောက်ပ၍ ဣန္ဒြ၏ မြင့်မြတ်သော စည်းဝေးခန်းမကဲ့သို့ လှပလျက်ရှိ၏။

Verse 36

तस्यां नृपसभायां वै नारदः समुपाविशत् । स्थित्वा तत्र विचिन्त्येति प्रीतियुक्तेन चेतसा

ထို မင်းတော်စည်းဝေးခန်းမ၌ နာရဒသည် အမှန်တကယ် ထိုင်ရာယူ၏။ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက် အတွင်းစိတ်၌ စဉ်းစားတော်မူရာ၊ စိတ်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 37

मां वरिष्यति नान्यं सा विष्णुरूपधरन्ध्रुवम् । आननस्य कुरूपत्वं न वेद मुनिसत्तमः

သူမသည် ငါ့ကိုပင် လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်မည်—အခြားသူမဟုတ်—ငါသည် ဗိဿနု၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း။ အို မုနိအမြတ်၊ သူမသည် ငါ့မျက်နှာ၏ အရုပ်ဆိုးမှုကို မသိသေး။

Verse 38

पूर्वरूपं मुनिं सर्वे ददृशुऽस्तत्र मानवाः । तद्भेदं बुबुधुस्ते न राजपुत्रादयो द्विजाः

အဲဒီနေရာတွင် လူအပေါင်းတို့သည် မုနိကို ယခင်ရုပ်သဏ္ဌာန်အတိုင်း မြင်ကြ၏။ သို့သော် သူ့အတွင်းရှိ ပြောင်းလဲမှုကို မသိမြင်ကြ—မင်းသားတို့မှစ၍ ဒွိဇတို့လည်း ထိုကွာခြားချက်ကို မနားလည်ကြ။

Verse 39

तत्र रुद्रगणौ द्वौ तद्रक्षणार्थं समागतौ । विप्ररूपधरौ गूढौ तत्रेदं जज्ञतुः परम्

အဲဒီနေရာတွင် ရုဒ္ရ၏ အဖော်နှစ်ဦးသည် ထိုအရာကို ကာကွယ်ရန် ရောက်လာကြ၏။ ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်နေ၍ ထိုနှစ်ဦးသည် အဲဒီနေရာ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကြောင်းအရာကို သိမြင်လာကြ၏။

Verse 40

मूढ मत्वा मुनिं तौ तन्निकटं जग्मतुर्गणौ । कुरुतस्तत्प्रहासं वै भाषमाणौ परस्परम्

ရဟန်းမုနိကို မိုက်မဲသူဟု ထင်မြင်ကာ အစေခံနှစ်ယောက်သည် သူ့အနီးသို့ သွားကြပြီး အချင်းချင်းပြောဆိုရင်း ထင်ရှားစွာ လှောင်ပြောင်ကာ ရယ်မောကြ၏။

Verse 41

पश्य नारद रूपं हि विष्णोरिव महोत्तमम् । मुखं तु वानरस्येव विकटं च भयंकरम्

“ကြည့်ပါ နာရဒာရေ—ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဗိဿနု၏ရုပ်ကဲ့သို့ အလွန်မြင့်မြတ်သော်လည်း မျက်နှာက မျောက်မျက်နှာလို ရုပ်ဆိုး၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်၏။”

Verse 42

इच्छत्ययं नृपसुता वृथैव स्मरमोहितः । इत्युक्त्वा सच्छलं वाक्यमुपहासं प्रचक्रतुः

“ဤမင်းသမီးသည် သူ့ကို လိုလားသော်လည်း အလကားပင် ဖြစ်မည်၊ သူသည် ကာမဒေဝ၏ မောဟဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်” ဟုဆိုကာ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် လှည့်စားသောစကားများ ပြောပြီး သူ့ကို ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်ကြ၏။

Verse 43

न शुश्राव यथार्थं तु तद्वाक्यं स्मरविह्वलः । पर्यैक्षच्छ्रीमतीं तां वै तल्लिप्सुर्मोहितो मुनिः

ကာမစိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မုနိသည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို မကြားမိသကဲ့သို့ မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ မောဟဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သူမကို ရယူလိုစိတ်ပြင်းထန်သဖြင့် ထိုဂုဏ်ရည်တောက်ပသော မိန်းမကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे भूपकन्या चांतःपुरात्तु सा । स्त्रीभिस्समावृता तत्राजगाम वरवर्णिनी

ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီးတော်သည် နန်းတော်အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာ၍ မိန်းမအမှုထမ်းများ ဝိုင်းရံလျက် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ၏အရောင်အဆင်းသည် လှပတောက်ပ၏။

Verse 45

मालां हिरण्मयीं रम्यामादाय शुभ क्षणा । तत्र स्वयम्बरे रेजे स्थिता मध्ये रमेव सा

မင်္ဂလာအခိုက်အတန့်၌ သူမသည် လှပသော ရွှေကွင်းပန်းမော်လီကို ကိုင်ယူ하였다။ စွယံဝရ မဏ္ဍပအလယ်၌ ရပ်နေသော်လည်း လက္ရှ္မီမယ်တော်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 46

बभ्राम सा सभां सर्वां मालामादाय सुव्रता । वरमन्वेषती तत्र स्वात्माभीष्टं नृपात्मजा

ပန်းမော်လီကို လက်၌ကိုင်လျက် သီလဝတီ မင်းသမီးတော်သည် အစည်းအဝေးခန်းတစ်လျှောက် လှည့်လည်ကာ မိမိနှလုံးသားအလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီသော သတို့သားကို ရှာဖွေနေ၏။

Verse 47

वानरास्यं विष्णुतनुं मुनिं दृष्ट्वा चुकोप सा । दृष्टिं निवार्य च ततः प्रस्थिता प्रीतमानसा

မျောက်မျက်နှာနှင့် ဗိဿဏုသဏ္ဍာန်ကို ဆောင်သော မုနိကို မြင်သော် သူမသည် ဒေါသထွက်လာ၏။ ထို့နောက် မျက်စိအကြည့်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုနေရာမှ စိတ်ပြန်လည်တည်ငြိမ်၍ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 48

न दृष्ट्वा स्ववरं तत्र त्रस्तासीन्मनसेप्सितम् । अंतस्सभास्थिता कस्मिन्नर्पयामास न स्रजम्

မိမိနှလုံးသားက ဆန္ဒရှိသော မိမိရွေးချယ်သည့် သတို့သားကို မတွေ့သဖြင့် သူမသည် ကြောက်ရွံ့သွား၏။ အစည်းအဝေးခန်းအတွင်း ရပ်နေစဉ် မည်သူ့အပေါ်မှ ပန်းကုံးကို မချနိုင်ခဲ့။

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे विष्णुराजगाम नृपाकृतिः । न दृष्टः कैश्चिदपरैः केवलं सा ददर्श हि

ထိုအချိန်တွင် ဗိဿဏုဘုရားသည် မင်းတစ်ပါး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ အခြားသူတို့ မမြင်ကြဘဲ၊ အမှန်တကယ် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်ခဲ့သည်။

Verse 50

अथ सा तं समालोक्य प्रसन्नवदनाम्बुजा । अर्पयामास तत्कण्ठे तां मालां वरवर्णिनी

ထို့နောက် သူမသည် ထိုသူကို ကြည့်မြင်ရာ မျက်နှာပန်းကြာကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။ အလှအပပြည့်စုံသော သူမသည် ထိုပန်းကုံးကို သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ဆက်ကပ်အပ်နှံ하였다။

Verse 51

तामादाय ततो विष्णू राजरूपधरः प्रभुः । अंतर्धानमगात्सद्यस्स्वस्थानं प्रययौ किल

ထို့နောက် မင်းရုပ်ကို ဆောင်ထားသော အရှင် ဗိဿဏုသည် သူမကို ခေါ်ယူသွား၏။ ချက်ချင်းပင် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်ကာ အမှန်တကယ် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 52

सर्वे राजकुमाराश्च निराशाः श्रीमतीम्प्रति । मुनिस्तु विह्वलोऽतीव बभूव मदनातुरः

မင်းသားတို့အားလုံးသည် သြရီမတီအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့၍ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ သို့သော် မုနိသည် အလွန်တုန်လှုပ်ကာ ကာမ၏ ပူလောင်ခြင်းကြောင့် စိတ်နာကျင်၍ ညှဉ်းဆဲခံရသည်။

Verse 53

तदा तावूचतुस्सद्यो नारदं स्वरविह्वलम् । विप्ररूपधरौ रुद्रगणौ ज्ञानविशारदौ

ထိုအခါ ဗြဟ္မဏရဟန်းပုံစံကို ဆောင်ထား၍ ဉာဏ်ဓမ္မ၌ ကျွမ်းကျင်သော ရုဒ္ဒရဂဏ နှစ်ပါးသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ အသံတုန်နေသော နာရဒမုနိအား ချက်ချင်း မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 54

गणावूचतुः । हे नारदमुने त्वं हि वृथा मदनमोहितः । तल्लिप्सुस्स्वमुखं पश्य वानरस्येव गर्हितम्

ဂဏများက မိန့်ကြားသည်– «အို နာရဒမုနိ၊ သင်သည် ကာမဒေဝ၏ မောဟဖြင့် အလဟသ လှည့်စားခံနေရ၏။ သူမကို လိုလားလျှင် မိမိမျက်နှာကို ကြည့်လော့—မျောက်မျက်နှာကဲ့သို့ အရှက်ရစရာပင်»။

Verse 55

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाक्यं नारदो विस्मितोऽभवत् । मुखं ददर्श मुकुरे शिवमायाविमोहितः

စူတက မိန့်သည်– ထိုနှစ်ပါး၏ စကားကို ကြားသော် နာရဒသည် အံ့ဩသွား၏။ ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ မှန်ထဲသို့ ကြည့်၍ မိမိမျက်နှာကို မြင်လေ၏။

Verse 56

स्वमुखं वानरस्येव दृष्ट्वा चुक्रोध सत्वरम् । शापन्ददौ तयोस्तत्र गणयोर्मोहितो मुनिः

မိမိမျက်နှာကို မျောက်မျက်နှာကဲ့သို့ မြင်သော် မုနိသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်၏။ ထိုနေရာ၌ ဂဏနှစ်ပါးကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ သူတို့အပေါ် သပိတ်(ကျိန်စာ) ချလေ၏။

Verse 57

युवां ममोपहासं वै चक्रतुर्ब्राह्मणस्य हि । भवेतां राक्षसौ विप्रवीर्यजौ वै तदाकृती

သင်တို့နှစ်ဦးသည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်သော ငါ့ကို ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၏ တန်ခိုး (အရှိန်အဝါ) မှ မွေးဖွားလာသော ရက္ခိုသ်များ ဖြစ်လာကြပါစေ—ထိုရုပ်အသွင်ကိုပင် ခံယူကြပါစေ။

Verse 58

श्रुत्वा हरगणावित्थं स्वशापं ज्ञानिसत्तमौ । न किंचिदूचतुस्तौ हि मुनिमाज्ञाय मोहितम्

သီဝနတ်မင်း၏ အခြွေအရံများထံမှ မိမိတို့အပေါ် ကျရောက်သော ကျိန်စာအကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ ပညာရှိတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ထိုသူနှစ်ဦးသည် ရေငုံနှုတ်ပိတ် နေခဲ့ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုရသေ့သည် မိန်းမောတွေဝေနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သောကြောင့်တည်း။

Verse 59

स्वस्थानं जग्मतुर्विप्रा उदासीनौ शिवस्तुतिम् । चक्रतुर्मन्यमानौ वै शिवेच्छां सकलां सदा

ထိုဗြာဟ္မဏရသေ့တို့သည် မိမိတို့၏ နေရပ်သို့ ပြန်သွားကြပြီး၊ လောကီအာရုံတို့မှ ကင်းကွာလျက် သီဝနတ်မင်းအား ချီးမွမ်းထောပနာပြုခဲ့ကြသည်၊ အရာခပ်သိမ်းသည် သီဝနတ်မင်း၏ အလိုတော်အတိုင်းသာ ဖြစ်ပျက်သည်ဟု အမြဲနှလုံးသွင်းလျက်တည်း။