विष्णु-ब्रह्म-विवाद-वर्णनम् (Description of the Viṣṇu–Brahmā Dispute and Brahmā’s Confusion)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । सुप्ते नारायणे देवे नाभौ पंकजमुत्तमम् । आविर्बभूव सहसा बहव संकरेच्छया

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏—နာရာယဏသခင်သည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေစဉ်၊ အရှင်၏ နာဘီမှ အထွတ်အမြတ် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသည်မှာ စကြာ (ရှီဝ) ၏ အလိုတော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၍ မျိုးစုံသော ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖွင့်လှစ်ရန် ဖြစ်သည်။

Verse 2

अनंतयष्टिकायुक्तं कर्णिकारसमप्रभम् । अनंतयोजनायाममनंतोच्छ्रायसंयुतम्

အဆုံးမရှိသော တိုင်တန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ကဏ္ဏိကာရပန်း၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်လင်းလျက်ရှိ၏။ အလျားသည် အနန္တ ယောဇနာများအထိ ဆန့်ကျင့်၍ အမြင့်လည်း မတိုင်းမတာ—အဆုံးမရှိသော မြင့်မားမှုဖြစ်၏။

Verse 3

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सुंदर वचसंयुतम् । अत्यद्भुतं महारम्यं दर्शनीयमनुत्तमम्

သန်းပေါင်းများစွာသော နေမင်းတို့၏ ရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ လှပ၍ မင်္ဂလာသဘော လက္ခဏာများနှင့် ပြည့်စုံ၏။ အလွန်အံ့ဩဖွယ်၊ အလွန်ရမဏီယ၊ မြင်ရသင့်သော အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်။

Verse 4

कृत्वा यत्नं पूर्ववत्स शंकरः परमेश्वरः । दक्षिणांगान्निजान्मां कैसाशीश्शंभुरजीजनत्

ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကြိုးပမ်း၍ မိမိ၏ ညာဘက်အင်္ဂါမှ ငါ့ကို ပေါ်ထွန်းစေ၏။ ကိုင်လာသ၏ အရှင် သမ္ဘု (Śambhu) သည် ငါ့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 6

एष पद्मात्ततो जज्ञे पुत्रोऽहं हेमगर्भकः । चतुर्मुखो रक्तवर्णस्त्रिपुड्रांकितमस्तकः

ဤပဒ္မမှ ထို့နောက် ငါသည် သားတော်—ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (ရွှေဂರ್ಭ) အဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ ငါ၌ မျက်နှာလေးခုရှိ၍ အနီရောင်တောက်ပကာ ခေါင်းပေါ်တွင် သီဝဘုရားကို ဆည်းကပ်သည့် သင်္ကေတဖြစ်သော တ్రိပုဏ္ဍရ (သန့်ရှင်းသော ပြာလိုင်းသုံးကြောင်း) အမှတ်တံဆိပ် ရှိ၏။

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं हितायां प्रथमखंडे विष्णुब्रह्मविवादवर्णनोनाम सप्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «ဗိဿနုနှင့် ဘြဟ္မာတို့၏ အငြင်းပွားမှု ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါသည့် အခန်း (၇) သည် သီဝမဟာပုရာဏ အတွင်း ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ ပထမခဏ္ဍ၌ ပြီးဆုံး၏။

Verse 8

कोहं वा कुत आयातः किं कार्य तु मदीयकम् । कस्य पुत्रोऽहमुत्पन्नः केनैव निर्मितोऽधुना

«ငါသည် ဘယ်သူနည်း၊ ဘယ်က လာသနည်း။ ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်သည် အဘယ်နည်း။ ငါသည် မည်သူ၏ သားနည်း—မွေးဖွားလာပြီး—ယခုအခါ မည်သူက ငါ့ကို ဖန်ဆင်းသနည်း» ဟု မေး၏။

Verse 9

इति संशयमापन्नं बुद्धिर्मां समपद्यत । किमर्थं मोहमायामि तज्ज्ञानं सुकरं खलु

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်သည် သံသယထဲသို့ ကျရောက်ကာ စိတ်ကိုနှောင့်ယှက်သော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်—«အဘယ်ကြောင့် ငါ မောဟထဲသို့ ဝင်ရသနည်း။ အမှန်တရား၏ ဉာဏ်သည် အမှန်ပင် ရနိုင်သည်»

Verse 10

एतत्कमलपुष्पस्य पत्रारोहस्थलं ह्यधः । मत्कर्ता च स वै तत्र भविष्यति न संशयः

«ဤ ကြာပန်း၏ အောက်ဘက်တွင်၊ ပွင့်ချပ်များ အမြစ်ချရာ နေရာအောက်၌၊ ကျွန်ုပ်၏ ဖန်ဆင်းရှင်သည် ထိုနေရာ၌ မုချ ပေါ်ထွက်လာမည်—သံသယမရှိ»

Verse 11

इति बुद्धिं समास्थाय कमलादवरोहयन् । नाले नालेगतस्तत्र वर्षाणां शतकं मुने

ထိုသို့ စိတ်၌ ဆုံးဖြတ်ကာ သူသည် ကြာပန်းမှ ဆင်းသက်လေ၏။ တံတောင် (ကြာတံ) အတွင်း၌ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်သန်းသွားရင်း ထိုနေရာတွင် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံအောင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်၊ မုနိရေ

Verse 12

न लब्धं तु मया तत्र कमलस्थानमुत्तमम् । संशयं च पुनः प्राप्तः कमले गन्तुमुत्सुकः

သို့သော် ထိုနေရာ၌ အမြတ်ဆုံး ကြာပန်းအာဝါသကို မရရှိခဲ့။ ထပ်မံ သံသယ ပေါ်လာ၍ ကြာပန်းသို့ ပြန်သွားလိုစိတ် ပြင်းပြလာ၏။

Verse 13

आरुरोहाथ कमलं नालमार्गेण वै मुने । कुड्मलं कमलस्याथ लब्धवान्न विमोहिताः

အို မုနိ၊ ထို့နောက် သူသည် ကြာပင်၏ တံတားလမ်းဖြင့် ကြာပန်းသို့ တက်ရောက်၏။ ထို့နောက် ကြာပန်း၏ ကုဒ္မလ (အဖူး) သို့ ရောက်လေ၏၊ သို့ရာတွင် မလှည့်မိုး မမောဟ ဖြစ်ခဲ့။

Verse 14

नालमार्गेण भ्रमतो गतं वर्षशतं पुनः । क्षणमात्र तदा तत्र ततस्तिष्ठन्विमोहितः

ထိုပိုက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်လည်နေစဉ် သူ့အတွက် နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွား၏။ ထို့နောက် ခဏမျှသာ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ မောဟကြောင့် အလွန်မူးမောသွား၏။

Verse 15

तदा वाणी समुत्पन्ना तपेति परमा शुभा । शिवेच्छया परा व्योम्नो मोहविध्वंसिनी मुने

ထိုအခါ “တပ (အာစတေရီတီ) ကို ဆောင်ရွက်လော့” ဟု ဆိုသော အလွန်မင်္ဂလာရှိသည့် သာသနာတော်သံတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ရှိဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံး ကောင်းကင်အာကာသမှ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ အို မုနိ၊ မောဟကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 16

तच्छ्रुत्वा व्योमवचनं द्वादशाब्दं प्रयत्नतः । पुनस्तप्तं तपो घोरं द्रष्टुं स्वजनकं तदा

ကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တည်ကြည်စွာ ဆောင်ရွက်၏။ ထို့နောက် မိမိ၏ ပေါက်ဖွားစေသူ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းကို မြင်တွေ့လို၍ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော တပကို ထပ်မံ ဆောင်ရွက်၏။

Verse 17

तदा हि भगवान्विष्णुश्चतुर्बाहुस्सुलोचनः । मय्येवानुग्रहं कर्तुं द्रुतमाविर्बभूव ह

ထိုခဏတွင်ပင် ဘုရားဝိෂ္ဏု—လက်လေးဖက်ရှိ၍ မျက်စိလှပသော အရှင်—သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ချီးမြှင့်ရန် အလျင်အမြန် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 18

शंखचक्रायुधकरो गदापद्मधरः परः । घनश्यामलसर्वांगः पीताम्बरधरः परः

သူသည် သင်္ခါနှင့် စက္ကာကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်၍၊ ဂဒါနှင့် ပဒ္မကိုလည်း ထမ်းဆောင်သည်။ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး မိုးတိမ်မဲရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 19

मुकुटादिमहाभूषः प्रसन्नमुखपंकजः । कोटिकंदर्पसंकाशस्सन्दष्टो मोहितेन सः

မကူဋနှင့် အလှဆင်တန်ဆာကြီးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ မျက်နှာသည် ပဒ္မပန်းကဲ့သို့ သာယာငြိမ်းချမ်းစွာ တောက်ပသည်။ ကာမဒေဝ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အလှတရားကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍၊ သူ့ကို မြင်သူသည် အံ့ဩခြင်းနှင့် မောဟမိခြင်းကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 20

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं रूपं विस्मयं परमं गतः । कालाभं कांचनाभं च सर्वात्मानं चतुर्भुजम्

အလွန်လှပသော ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သဖြင့် သူသည် အမြင့်ဆုံး အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်ကို မြင်ရသည်—အရောင်မှာ ကာလကဲ့သို့ မဲနက်သော်လည်း ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 21

तथाभूतमहं दृष्ट्वा सदसन्मयमात्मना । नारायणं महाबाहु हर्षितो ह्यभवं तदा

ထိုသို့သော အခြေအနေဖြင့် နာရာယဏကို မြင်ရသော်၊ ငါသည် မိမိအတွင်း၌ပင် သူ့ကို သတ္တ (ပေါ်လွင်သော) နှင့် အသတ္တ (မပေါ်လွင်သော) နှစ်ပါးလုံး၏ အနှစ်သာရဟု သိမြင်လျက်၊ အို မဟာဗာဟု၊ ထိုအခါ ငါသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းခြင်းဖြင့် ပြည့်လျှံလေ၏။

Verse 22

मायया मोहितश्शम्भोस्तदा लीलात्मनः प्रभोः । अविज्ञाय स्वजनकं तमवोचं प्रहर्षितः

ထိုအခါ သမ္ဘူ၏ မာယာကြောင့်—လီလာသဘောတရားဖြင့် တည်ရှိသော အရှင်—ကျွန်ုပ်သည် မိမိ၏ မူလဖန်ဆင်းရှင်ဟု မသိမမြင်ဘဲ ဝမ်းမြောက်လွန်စွာဖြင့် ထိုအရှင်အား စကားဆိုခဲ့၏။

Verse 23

ब्रह्मोवाच । कस्त्वं वदेति हस्तेन समुत्थाप्य सनातनम् । तदा हस्तप्रहारेण तीव्रेण सुदृढेन तु

ဗြဟ္မာက ပြော၏—«သင်သည် မည်သူနည်း» ဟုဆိုကာ ထို အနန္တသော အရှင်ထံသို့ လက်ကို မြှောက်တင်လေ၏။ ထို့နောက် လက်ဖြင့် ပြင်းထန်၍ အလွန်တင်းမာသော ထိုးနှက်ချက်ဖြင့် ရိုက်ခတ်လေ၏။

Verse 24

प्रबुद्ध्योत्थाय शयनात्समासीनः क्षणं वशी । ददर्श निद्राविक्लिन्ननीरजामललोचनः

သူသည် နိုးထလာ၍ အိပ်ရာမှ ထ၍ ခဏတစ်စုံတစ်ရာ ထိုင်နေကာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလေ၏။ အိပ်မက်ရေစိုနေသေးသော ကြာပန်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မြင်လေ၏။

Verse 25

मामत्र संस्थितं भासाध्यासितो भगवान्हरिः । आह चोत्थाय ब्रह्माणं हसन्मां मधुरं सकृत्

ကျွန်ုပ် ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေစဉ်၊ ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဘုရားဟရီသည် ထ၍ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ကျွန်ုပ်နှင့် ဗြဟ္မာတို့အား တစ်ကြိမ်တည်း ချိုမြိန်စွာ မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 26

विष्णुरुवाच । स्वागतं स्वागतं वत्स पितामह महाद्युते । निर्भयो भव दास्येऽहं सर्वान्कामान्न संशयः

ဗိဿဏုက မိန့်၏—«ကြိုဆိုပါ၏၊ ကြိုဆိုပါ၏၊ ချစ်သားရေ—အလင်းတန်ခိုးကြီးသော ပိတామဟာရေ။ မကြောက်ပါနှင့်။ သင်လိုသမျှ ဆန္ဒအားလုံးကို ငါပေးမည်၊ သံသယမရှိ»။

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्मितपूर्वं सुरर्षभः । रजसा बद्धवैरश्च तमवोचं जनार्दनम्

ထိုစကားကို ကြားသော်၊ နတ်တို့အတွင်း အထွတ်အမြတ်သော နွားထီးတော်သည် အရင်ဆုံး ပြုံးလျက်၊ ထို့နောက် ရဇဂုဏ်၏ အင်အားကြောင့် ရန်ငြိုးချည်နှောင်ကာ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) ထံသို့ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 28

ब्रह्मोवाच । भाषसे वत्स वत्सेति सर्वसंहारकारणम् । मामिहाति स्मितं कृत्वा गुरुश्शिष्यमिवानघ

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—“အပြစ်ကင်းစင်သူရေ၊ အရာအားလုံး ပျက်သိမ်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော သင်သည် ဤနေရာ၌ ‘သားရေ၊ သားရေ’ ဟု ငါ့အား ခေါ်ပြောကာ၊ အပြုံးဖြင့် ငါ့ထံသို့ လာရောက်သည်မှာ ဂုရုကဲ့သို့၊ ငါက သင်၏ ရှိရှျ (တပည့်) ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်”။

Verse 29

कर्तारं जगतां साक्षात्प्रकृतेश्च प्रवर्तकम् । सनातनमजं विष्णुं विरिंचिं विष्णुसंभवम्

သူသည် လောကများကို တိုက်ရိုက် ဖန်ဆင်းသူဖြစ်ပြီး ပရကృతိ (Prakṛti) ကို လှုံ့ဆော်၍ လည်ပတ်စေသူလည်း ဖြစ်သည်—အနန္တကာလ တည်မြဲ၍ မမွေးမသေသော သခင် ဗိṣ္ဏု။ ထို့ပြင် ဗိṣ္ṇုမှ မွေးဖွားသော ဝိရိဉ္စိ (Viriñci) ဗြဟ္မာလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 30

विश्वात्मानं विधातारं धातारम्पंकजेक्षणम् । किमर्थं भाषसे मोहाद्वक्तुमर्हसि सत्वरम्

လောကတစ်လောက၏ အတ္တဝိညာဉ်၊ စီမံခန့်ခွဲသူနှင့် ထောက်ပံ့သူ၊ ကြာပန်းမျက်စိရှင် အရှင်အမြတ်အကြောင်းကို မောဟကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောဆိုသနည်း။ အမှန်တရားကို အလျင်အမြန် ပြောသင့်သည်။

Verse 31

वेदो मां वक्ति नियमात्स्वयंभुवमजं विभुम् । पितामहं स्वराजं च परमेष्ठिनमुत्तमम्

ဝေဒသည် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအတိုင်း ငါကို ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ၊ မမွေးဖွားသူ၊ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့သော အရှင်ဟု ကြေညာသည်—ပိတာမဟ (အဘိုးကြီး)၊ အာဏာရှင်၊ အမြင့်ဆုံး ပရမေဋ္ဌင် ဖြစ်၏။

Verse 32

इत्याकर्ण्य हरिर्वाक्यं मम क्रुद्धो रमापतिः । सोऽपि मामाह जाने त्वां कर्तारमिति लोकतः

ငါ၏စကားကို ကြားသော် ဟရီ—ရာမာ၏ အရှင်—သည် ဒေါသထွက်လာ၏။ ထိုသူတောင် ငါ့အား «လောကက ပြောသကဲ့သို့ သင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်ဟု ငါ သိ၏» ဟု ဆို하였다။

Verse 33

विष्णुरुवाच । कर्तुं धर्त्तुं भवानंगादवतीर्णो ममाव्ययात् । विस्मृतोऽसि जगन्नाथं नारायणमनामयम्

ဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်။ «လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သင်သည် ငါ၏ မပျက်မယွင်းသော ကိုယ်တော်မှ ဆင်းသက်လာ၏။ သို့သော် သင်သည် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် နာရာယဏ—ရောဂါကင်းစင်သော အရှင်—ကို မေ့လျော့နေပြီ»။

Verse 34

पुरुषं परमात्मानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् । विष्णुमच्युतमीशानं विश्वस्य प्रभवोद्भवम्

အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—အများက ခေါ်ယူပန်ကြား၍ အလွန်ချီးမွမ်းခံရသူ—ဗိဿဏု၊ အချျုတ၊ အီရှာန ဟူ၍ ခေါ်သော အရှင်ကို ငါ ပူဇော်ကန်တော့၏။ သူသည် ဤကမ္ဘာလောက အလုံးစုံ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍ ထိုမှပင် ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေသည်။ (ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤနာမများသည် နာမအလုံးစုံကို ကျော်လွန်သော တစ်ပါးတည်းသော ပတိ—ရှီဝ—ထံသို့ ဆုံစည်းသွားသည်)။

Verse 35

नारायणं महाबाहुं सर्वव्याप कमीश्वरम् । मन्नाभिपद्मतस्त्वं हि प्रसूतो नात्र संशयः

အို မဟာလက်တံ နာရာယဏ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်—သင်သည် ငါ၏ နာဘီပဒ్మ (နာဗယ်ပဒ္မ) မှ မွေးဖွားလာသည်မှာ အမှန်တကယ်၊ သံသယမရှိ။

Verse 36

तवापराधो नास्त्यत्र त्वयि मायाकृतं मम । शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्यहम्

ဤကိစ္စ၌ သင်၏အပြစ်မရှိ၊ သင်၌ ဖြစ်သောရှုပ်ထွေးမှုသည် ငါ၏ မာယာကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို နားထောင်လော့၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသူ၊ ငါသည် တကယ်ပင် နတ်အားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 37

कर्ता हर्ता च भर्ता च न मयास्तिसमो विभुः । अहमेव परं ब्रह्म परं तत्त्वं पितामह

ငါသည် ဖန်ဆင်းသူ၊ ပြန်လည်သိမ်းယူသူ၊ ထိန်းသိမ်းပံ့ပိုးသူ ဖြစ်၏; ငါနှင့်တူသော အရှင်မရှိ။ အို ပိတாமဟ၊ ငါတစ်ဦးတည်းသာ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး တတ္တဝ ဖြစ်၏။

Verse 38

अहमेव परं ज्योतिः परमात्मा त्वहं विभुः । अद्य दृष्टं श्रुतं सर्वं जगत्यस्मिंश्चराचरम्

ငါတစ်ဦးတည်းသည် အမြင့်ဆုံးအလင်းတော် ဖြစ်၏။ ငါသည် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် ဖြစ်၏။ ယနေ့ မြင်ခဲ့သမျှ၊ ကြားခဲ့သမျှ—လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး—ငါ့အတွင်း၌ ထင်ရှားလာ၏။

Verse 39

तत्तद्विद्धि चतुर्वक्त्र सर्वं मन्मयमित्यथ । मया सृष्टं पुरा व्यक्तं चतुर्विंशतितत्त्वकम्

ဤအရာကို သိလော့၊ မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာရေ—ဤအရာအားလုံးသည် ငါဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အတိတ်ကာလ၌ ငါကိုယ်တိုင်က တတ္တဝ ၂၄ ပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ခွဲခြားထင်ရှားသည့် ဖန်ဆင်းမှုကို ပေါ်ထွန်းစေခဲ့၏။

Verse 40

नित्यं तेष्वणवो बद्धास्सृष्टक्रोधभयादयः । प्रभावाच्च भवानंगान्यनेकानीह लीलया

ထိုအရာတို့အတွင်း၌ အဏု (အသေးငယ်သော ဝိညာဉ်) များသည် အမြဲတမ်း ချည်နှောင်ခံရ၏—ဖန်ဆင်းထားသော ချည်နှောင်မှုများ၊ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း စသည့်အရာတို့ကြောင့်။ ထို့ပြင် သင်၏အာနုဘော်တန်ခိုးဖြင့်၊ အရှင်ရေ၊ သင်သည် ဤနေရာ၌ အင်္ဂါအမျိုးမျိုး၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးကို လီလာတော်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းစေ၏။

Verse 41

सृष्टा बुद्धिर्मया तस्यामहंकारस्त्रिधा ततः । तन्मात्रं पंकजं तस्मान्मनोदेहेन्द्रियाणि च

“ထိုအရာမှ ငါသည် ပုဒ္ဓိ (ဆုံးဖြတ်သိမြင်ဉာဏ်) ကို ဖန်ဆင်း၏။ ထို့နောက် ထိုပုဒ္ဓိမှ အဟင်္ကာရ (ငါဟုခံယူသည့် အတ္တစိတ်) သုံးမျိုးပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်း၏။ ထိုမှ တန်မာတ်ရ (သိမ်မွေ့သော အစိတ်အပိုင်းများ) နှင့် ‘ကြာပန်းမွေး’ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သဘောတရား) ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမှ စိတ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အင်္ဒြိယများလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။”

Verse 42

आकाशादीनि भूतानि भौतिकानि च लीलया । इति बुद्ध्वा प्रजानाथ शरणं व्रज मे विधे

“အာကာသမှ စ၍ ဓာတ်များနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ အရာအားလုံးသည် လီလာတော်ဖြင့်သာ ပေါ်ထွန်းလာသည်ဟု သိလော့။ ထိုသို့ နားလည်ပြီးနောက်၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—အမိန့်တော်ချမှတ်သူ—ဗိဓေ၊ ငါ့ထံသို့ လာ၍ ခိုလှုံလော့။”

Verse 43

अहं त्वां सर्वदुःखेभ्यो रक्षिष्यामि न संशयः । ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मा क्रोधसमन्वितः । को वा त्वमिति संभर्त्स्माब्रुवं मायाविमोहितः

“သင်ကို ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကာကွယ်မည်—သံသယမရှိ” ဟုဆို၏။ ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ထိုစကားကိုကြားသော် ဗြဟ္မာသည် ဒေါသထကြွ၍ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ “သင်သည် အဘယ်သူနည်း” ဟု ပြစ်တင်၏။

Verse 44

किमर्थं भाषसे भूरि वह्वनर्थकरं वचः । नेश्वरस्त्वं परब्रह्म कश्चित्कर्ता भवेत्तव

အဘယ်ကြောင့် မကောင်းမှုများစွာကို ဖြစ်စေမည့် စကားကို အလွန်ရှည်လျားစွာ ပြောသနည်း။ အို ပရဗြဟ္မန်၊ သင်သည် အရှင်မဟုတ်; သင့်အပေါ် အုပ်စိုးသူ သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်သူဟူ၍ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 45

मायया मोहितश्चाहं युद्धं चक्रे सुदारुणम् । हरिणा तेन वै सार्द्धं शंकरस्य महाप्रभोः

မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ ငါသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော စစ်ပွဲကို စတင်ခဲ့၏—ထို ဟရိနှင့်အတူ—မဟာအရှင် သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ဆန့်ကျင်လျက်။

Verse 46

एवं मम हरेश्चासीत्संगरो रोमहर्षणः । प्रलयार्णवमध्ये तु रजसा बद्धवैरयोः

ထို့ကြောင့် ငါနှင့် ဟရိအကြားတွင် ရောမထောင်စေသော တိုက်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏—ပျက်ကွက်ကာလ၏ သမုဒ္ဒရာအလယ်၌—ရဇသ၏ အားကြောင့် ငါတို့နှစ်ဦးစလုံး အပြန်အလှန် ရန်ငြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရလျက်။

Verse 47

एतस्मिन्नंतरे लिंगमभवच्चावयोः पुरः । विवादशमनार्थं हि प्रबोधार्थं तथाऽऽवयोः

ထိုအချိန်တွင်ပင် ငါတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့၌ လိင်္ဂတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏—အငြင်းပွားမှုကို သက်သာစေရန်နှင့် ငါတို့နှစ်ဦးကို အမှန်တရားသို့ နိုးကြားစေရန် ဖြစ်၏။

Verse 48

ज्लामालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम् । क्षयवृद्धि विनिर्मुक्तमादिमध्यांतवर्जितम्

ထိုအရာသည် မီးတောက်ပန်းကုံး ထောင်ပေါင်းများဖြင့် အလှဆင်ထား၍ ကာလ၏ မဟာမီးလောင်မှုကဲ့သို့ မီးတစ်ရာနှင့် ဆင်တူ၏။ ပျက်စီးခြင်းနှင့် တိုးပွားခြင်းမှ လွတ်ကင်းကာ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 49

अनौपम्यमनिर्देश्यमव्यक्तं विश्वसंभवम् । तस्य ज्वालासहस्रेण मोहितो भगवान्हरिः

မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၊ ဖော်ပြမရ၊ မထင်ရှားသေးသော အရာဖြစ်၍ စကြဝဠာ ပေါ်ပေါက်ရာ အရင်းအမြစ်တည်း။ ထိုအမှန်တရားသည် မီးတောက် ထောင်ပေါင်းများဖြင့် တောက်လောင်နေသဖြင့် ဘဂဝန် ဟရီ (ဗိဿဏု) ပင်လျှင် မောဟဖြစ်သွား၏။

Verse 50

मोहितं चाह मामत्र किमर्थं स्पर्द्धसेऽधुना । आगतस्तु तृतीयोऽत्र तिष्ठतां युद्धमावयोः

ထို့နောက် သူက ဤနေရာတွင် ငါ့အား ပြော၏— «မောဟဖြစ်နေသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ယခု ပြိုင်ဆိုင်နေသနည်း။ ဤနေရာသို့ တတိယတစ်ဦး ရောက်လာပြီ—သူကို နေစေ။ ယခုတော့ ငါတို့နှစ်ဦးကြား စစ်ပွဲ ဖြစ်စေ»။

Verse 51

कुत एवात्र संभूतः परीक्षावो ऽग्निसंभवम् । अधो गमिष्याम्यनलस्तंभस्यानुपमस्य च

«ဤနေရာ၌ မည်သို့ပင် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း—မီးမှ ပေါက်ဖွားသော စမ်းသပ်မှုဤဟာ? ငါသည် အောက်သို့ ဆင်း၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မီးတိုင်၏ အဆုံးကို ရှာမည်»။

Verse 52

परीक्षार्थं प्रजानाथ तस्य वै वायुवेगतः । भवानूर्द्ध्वं प्रयत्नेन गंतुमर्हति सत्वरम्

«ပရဇာတို့၏ အရှင်တော်၊ ထိုပေါ်ထွန်းမှု၏ အမှန်တရားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်၊ လေ၏ အရှိန်ကဲ့သို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အထက်သို့ ကြိုးစား၍ သွားသင့်ပါသည်»။

Verse 53

ब्रह्मोवाच । एवं व्याहृत्य विश्वात्मा स्वरूपमकरोत्तदा । वाराहमहप्याशु हंसत्वं प्राप्तवान्मुने

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—«ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် စကြဝဠာအတ္တမ (ဗိသ္ဝာတ္မာ) သည် ထိုအခါ မိမိ၏ မူလရုပ်သဘောကို ခံယူတော်မူ၏။ အို မုနိ၊ ငါလည်း—ဝရಾಹ (ဝက်တော) ရုပ်ဖြစ်နေသော်လည်း—လျင်မြန်စွာ ဟံသ အခြေအနေ (ဟံသရုပ်) ကို ရရှိခဲ့၏»။

Verse 54

तदा प्रभृति मामाहुर्हंसहंसो विराडिति । हंसहंसेति यो ब्रूयात्स हंसोऽथ भविष्यति

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် ငါ့ကို «ဟံသ-ဟံသ» နှင့် «ဗိရာဋ္» ဟု ခေါ်ကြ၏။ «ဟံသ-ဟံသ» ဟူသော အမည်ကို ရွတ်ဆို၍ စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သူသည် အမှန်တကယ် ဟံသ ဖြစ်လာကာ—လွတ်လပ်သန့်ရှင်း၍—ရှီဝဘုရား၏ ကရုဏာကြောင့် မောက္ခသို့ ချဉ်းကပ်သွားမည်။

Verse 55

सुश्वे ह्यनलप्रख्यो विश्वतः पक्षसंयुतः । मनोनिलजवो भूत्वा गत्वोर्द्ध्वं चोर्द्ध्वतः पुरा

ထိုသူသည် အမှန်တကယ် အသက်ရှူထုတ်လေ၏။ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ အရပ်ရပ်တွင် တောင်ပံများပါရှိကာ စိတ်နှင့် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်လာပြီး ရှေးကာလ၌ အထက်သို့ တက်မြောက်၍ အမြင့်လောကများသို့ အစဉ်တက်လှမ်းသွားလေ၏။

Verse 56

नारायणोऽपि विश्वात्मा सुश्वेतो ह्यभवत्तदा । दश योजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम्

ထိုအခါ နာရာယဏလည်း—ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တမ—အလွန်ဖြူစင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်လာ၍ မဟာကာယကို ခံယူလေ၏။ အကျယ် ယောဇနာ ဆယ်၊ အလျား ယောဇနာ တစ်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 57

मेरुपर्वतवर्ष्माणं गौरतीक्ष्णोग्रदंष्ट्रिणम् । कालादित्यसमाभासं दीर्घघोणं महास्वनम्

သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် မေရုပြာတောင်ကဲ့သို့ ကြီးမား၍ အဖြူရောင်တောက်ပကာ ထက်မြက်ကြောက်မက်ဖွယ် အစွယ်များကို ဆောင်၏။ ကာလအဆုံး၏ နေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နှာခေါင်းရှည်ကာ မဟာသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 58

ह्रस्वपादं विचित्रांगं जैत्रं दृढमनौपमम् । वाराहाकारमास्थाय गतवांस्तदधौ जवात्

သူသည် ဝါရာဟာ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူ၍ ခြေတိုသော်လည်း အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အံ့ဩဖွယ်၊ အနိုင်မရ၊ ခိုင်မာ၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အင်အားဖြင့် ထိုအောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်သွား하였다။

Verse 59

एवम्बर्षसहस्रं च चरन्विष्णुरधो गतः । तथाप्रभृति लोकेषु श्वेतवाराहसंज्ञकः

ဤသို့ဖြင့် ဗိဿဏုသည် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ဆက်လက်သွားလာကာ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသက်သွား하였다။ ထိုအချိန်မှစ၍ လောကများအတွင်း၌ သူသည် «ရှွေတ-ဝါရာဟာ» (အဖြူရောင် ဝက်တော) ဟူသော အမည်ဖြင့် လူသိများလာ하였다။

Verse 60

कल्पो बभूव देवर्षे नराणां कालसंज्ञकः । बभ्राम बहुधा विष्णुः प्रभविष्णुरधोगतः

အို ဒေဝရ္ရှိမြတ်သူ၊ လူသားတို့အတွက် «ကာလ» (အချိန်) ဟုခေါ်သော ကပ္ပတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုကာလဝန်းကျင်၌ အာနုဘော်ကြီးသော ဗိဿနုသည် မျိုးမျိုးလှည့်လည်ကာ ပေါ်ထွန်းမှု၏ အရှိန်ကြောင့် အောက်လောကသို့ ဆင်းသက်သွား၏။

Verse 61

नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिंगस्य सूकरः । तावत्कालं गतश्चोर्द्ध्वमहमप्यरिसूदन

ဝက်တောပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် သူသည် ထိုလိင်္ဂ၏ အခြေခံကို အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်နိုင်ခဲ့။ ထိုအလွန်ရှည်လျားသောကာလတစ်လျှောက် ငါလည်း အထက်သို့တက်ကာ ထိပ်ဖျားကို ရှာဖွေခဲ့၏၊ အို ရန်သူဖျက်ဆီးသူ။

Verse 62

सत्वरं सर्वयत्नेन तस्यान्तं ज्ञातुमिच्छया । श्रान्तो न दृष्ट्वा तस्यांतमहं कालादधोगतः

အဆုံးကို သိလိုသောဆန္ဒဖြင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ငါသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ထို၏အဆုံးကို မမြင်နိုင်ခဲ့။ ကာလကြာမြင့်ပြီးနောက် ငါသည် အောက်သို့ ပြန်ဆင်းသက်သွား၏။

Verse 63

तथैव भगवान्विष्णुश्चांतं कमललोचनः । सर्वदेवनिभस्तूर्णमुत्थितस्स महावपुः

ထိုနည်းတူ ကောင်းမြတ်သော ဗိဿနုဘုရားသည် စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိကာ နတ်တို့ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းတောက်ပလျက် မဟာရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထတော်မူ၏။

Verse 64

समागतो मया सार्द्धं प्रणिपत्य भवं मुहुः । मायया मोहितश्शंभोस्तस्थौ संविग्नमानसः

သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရောက်လာ၍ ဘဝ (ရှီဝဘုရား) ထံသို့ မကြာခဏ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ သမ္ဘူ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်လျက် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ၏။

Verse 65

पृष्ठतः पार्श्वतश्चैव ह्यग्रतः परमेश्वरम् । प्रणिपत्य मया सार्द्धं सस्मार किमिदं त्विति

သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ကို နောက်ဘက်မှလည်း၊ ဘေးဖက်မှလည်း၊ ရှေ့ဘက်မှလည်း ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ “ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ဘာနည်း” ဟု စဉ်းစားမိ၏။

Verse 66

अनिर्देश्यं च तद्रूपमनाम कर्मवर्जितम् । अलिंगं लिंगतां प्राप्तं ध्यानमार्गेप्यगोचरम्

ထိုတတ္တဝါ (ရှီဝ) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဖော်ပြမရ၊ အမည်ကိုလည်း ကျော်လွန်၍ ကမ္မ၏ ထိခိုက်မှုမရှိ။ မိမိအနေဖြင့် အမှတ်အသားမဲ့သော်လည်း ထင်ရှားစေရန် လိင်္ဂအဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏—သို့ရာတွင် သမาธိဓ്യာန၏ လမ်းကြောင်းဖြင့်ပင် မရောက်နိုင်သေး။

Verse 67

स्वस्थं चित्तं तदा कृत्वा नमस्कार परायणो । बभूवतुरुभावावामहं हरिरपि ध्रुवम्

ထို့နောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်၍ နမസ്കာရကိုသာ အားထားသူဖြစ်သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်နှင့် ဟရီ (ဗိဿနု) တို့လည်း အမှန်တကယ် ထိုနည်းတူ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 68

जानीवो न हि ते रूपं योऽसियोऽसि महाप्रभो । नमोऽस्तु ते महेशान रूपं दर्शय नौ त्वरन्

အို မဟာပရဘု၊ အရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်ပါ—အရှင်သည် ဖြစ်တော်မူသမျှအတိုင်းပင်။ အို မဟေရှာန၊ အရှင်အား နမස්ကာရပါ၏; ကျွန်ုပ်တို့အား အရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို အမြန် ပြသတော်မူပါ။

Verse 69

एवं शरच्छतान्यासन्नमस्कारं प्रकुर्वतोः । आवयोर्मुनिशार्दूल मदमास्थितयोस्तदा

ထို့ကြောင့် နှစ်ရာနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့သည် နမස්ကာရကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခါတွင်၊ အို မုနိတို့၏ ကျားကြီး၊ မာနသည် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးလုံးကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့၏။