
ဤအধ্যာယတွင် ဘြဟ္မာသည် နာရဒအား ကုဗေရနှင့် ဆက်စပ်သော သီဝ၏ “အာဂမန” (လာရောက်ခြင်း) ကို ဥပမာအဖြစ် သင်ကြားပြောကြားသည်။ ကုဗေရအား ဓနသိုက်အုပ်စိုးခွင့် (nidhipatva) ပေးပြီးနောက် ဝိශ්ဝေရှဝရသည် မိမိကိုယ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ ထင်ရှားစေမည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားသည်။ ရုဒြသည် ဘြဟ္မာ၏ နှလုံးမှ ပေါ်ထွန်းသော ပြည့်စုံသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း အညစ်အကြေးကင်း၍ အမြင့်ဆုံးဘုရားနှင့် မကွာခြားသူဟု ဖော်ပြကာ ဟရီ(ဝိෂ္ဏု)နှင့် ဘြဟ္မာတို့က ဝတ်ပြုသော်လည်း ထိုတို့ကို ကျော်လွန်သည်။ ရုဒြသည် ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ကိုင်လာသသို့ သွားကာ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ နေထိုင်၍ ကုဗေရ၏ လောကဓာတ်နှင့် ဆိုင်သော တပဿကြီးကို ပြုရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ အဓိကကိရိယာမှာ “နာဒ” ဖြစ်ပြီး ရုဒြသည် ḍhakkā (ဒရမ်) ကို တီးခတ်ကာ ထူထဲအံ့ဩဖွယ် အသံဖြင့် ခေါ်ယူခြင်းနှင့် လှုံ့ဆော်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ထိုအသံကြားသဖြင့် ဝိෂ္ဏု၊ ဘြဟ္မာ၊ ဒေဝတားများ၊ မုနိများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် အာဂမ/နိဂမ ကိုယ်စားပြုသူများအထိ စုဝေးလာကြပြီး သုရ၊ အသူရ၊ နေရာအမျိုးမျိုးမှ ပရမထနှင့် ဂဏများလည်း ပွဲတော်သဘောဖြင့် စုရုံးကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဂဏများ၏ အရေအတွက်နှင့် အရွယ်အစား/ဂုဏ်သတ္တိကို ရေတွက်ဖော်ပြကာ စကြဝဠာအတိုင်းအတာနှင့် သီဝ၏ အဖွဲ့တော်ကို လူစုတစ်စုမက အတ္တဗေဒဆိုင်ရာ အမျိုးအစားတစ်ရပ်အဖြစ် ပြသသည်။
Verse 1
ब्रह्मोवाच । नारद त्वं शृणु मुने शिवागमनसत्तमम् । कैलासे पर्वतश्रेष्ठे कुबेरस्य तपोबलात्
ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— «အို နာရဒ မုနိ၊ ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရှိသော ကြွလာခြင်းအကြောင်း အထူးမြတ်ဆုံးသော ကထာကို နားထောင်လော့။ တောင်တန်းအထွဋ်အမြတ် ကိုင်လာသ၌ ကုဗေရ၏ တပေါဗလ (တပသ်၏ အင်အား) ကြောင့် ထိုအမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏»။
Verse 2
निधिपत्व वरं दत्त्वा गत्वा स्वस्थानमुत्तमम् । विचिन्त्य हृदि विश्वेशः कुबेरवरदायकः
ဘဏ္ဍာတိုက်တို့၏ အုပ်စိုးခွင့်ကို ကောင်းချီးပေးပြီးနောက်၊ ကောင်းချီးပေးသူ ကုဗေရသည် မိမိ၏ အမြင့်မြတ်သော နေရာသို့ ပြန်သွားလေ၏။ ထို့နောက် စကြဝဠာ၏ အရှင် ဗိශ්ဝေရှ (သီဝ) သည် မိမိ၏ နှလုံးအတွင်း၌ စဉ်းစားတော်မူ၏။
Verse 3
विध्यंगजस्स्वरूपो मे पूर्णः प्रलयकार्यकृत् । तद्रूपेण गमिष्यामि कैलासं गुह्यकालयम्
«ဗိဓျာင်္ဂမှ ပေါ်ဖွားသော ရုပ်သဘောသည် ငါ၏ ပြည့်စုံသော ကိုယ်ရုပ်ဖြစ်၍ ပျက်ကွယ်ခြင်း၏ လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်၏။ ထိုရုပ်သဘောဖြင့်ပင် ငါသည် လျှို့ဝှက်သော နေရာ ကိုင်လာသသို့ သွားမည်»။
Verse 4
रुद्रो हृदयजो मे हि पूर्णांशो ब्रह्मनिष्फलः । हरि ब्रह्मादिभिस्सेव्यो मदभिन्नो निरंजन
«အမှန်တကယ် ရုဒ္ဒရသည် ငါ၏ နှလုံးမှ ပေါ်ဖွားလာသော ငါ၏ ပြည့်စုံသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်၍၊ ဘြဟ္မာ၏ ဖန်ဆင်းရေးကမ္မ၏ အကျိုးပေးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်၏။ ဟရီနှင့် ဘြဟ္မာတို့အပါအဝင် နတ်တို့ကပင် ပူဇော်ကြပြီး၊ ငါနှင့် မကွာခြားသော၊ အညစ်အကြေးကင်းစင်သူ ဖြစ်၏»။
Verse 5
तत्स्वरूपेण तत्रैव सुहृद्भूवा विलास्यहम् । कुबेरस्य च वत्स्यामि करिष्यामि तपो महत्
«ထိုရုပ်သဘောကို ယူဆောင်၍ ထိုနေရာ၌ပင် မေတ္တာကောင်းစွာ ဆန္ဒပြုသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ ငါသည် ကစားလှုပ်ရှားမည်။ ကုဗေရနှင့်အတူ နေထိုင်၍ ငါသည် ကြီးမြတ်သော တပသကို ဆောင်ရွက်မည်»။
Verse 6
इति संचिंत्य रुद्रोऽसौ शिवेच्छां गंतुमुत्सुकः । ननाद तत्र ढक्कां स्वां सुगतिं नादरूपिणीम्
ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ရုဒြာသည် ရှိဝ၏ အလိုတော်အတိုင်း သွားရန် စိတ်အားထက်သန်ကာ ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ဓက္ကာ (တူရိယာတံပိုး) ကို တီးခတ်လေသည်။ ထိုအသံတုန်ခါမှုသည် အမြင့်ဆုံးသော ပန်းတိုင်သို့ သုဂတိ—မင်္ဂလာလမ်းကြောင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ရပ် ဖြစ်လာ하였다။
Verse 7
त्रैलोक्यामानशे तस्या ध्वनिरुत्साहकारकः । आह्वानगतिसंयुक्तो विचित्रः सांद्रशब्दकः
ထိုဓက္ကာ၏ အသံသည် တ్రိလောက၏ စိတ်အတွင်း၌ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစေသော အားပေးသံ ဖြစ်လာ하였다။ ခေါ်ယူခြင်းနှင့် ရှေ့ဆက်သွားခြင်း၏ အင်အားတို့နှင့် ပြည့်စုံကာ အံ့ဩဖွယ်၊ နက်ရှိုင်း၍ တင်းကျပ်သံထွက်သော အသံဖြစ်သည်။
Verse 8
तच्छ्रुत्वा विष्णुब्रह्माद्याः सुराश्च मुनयस्तथा । आगमा निगमामूर्तास्सिद्धा जग्मुश्च तत्र वै
ထိုအသံကို ကြားသိသော်၊ ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသော ဒေဝတားများ၊ ထို့ပြင် မုနိများလည်း အမှန်တကယ် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကြသည်။ အာဂမနှင့် နိဂမ၏ ရုပ်တည်ဖြစ်သော စိဒ္ဓများပင် ထိုနေရာသို့ ဆက်လက်သွားကြလေသည်။
Verse 9
सुरासुराद्यास्सकलास्तत्र जग्मुश्च सोत्सवाः । सर्वेऽपि प्रमथा जग्मुर्यत्र कुत्रापि संस्थिताः
ထိုနေရာသို့ ဒေဝါ၊ အသူရာနှင့် အခြားသတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ပွဲတော်စိတ်ဖြင့် ရောက်လာကြသည်။ မည်သည့်နေရာတွင် တပ်စွဲနေကြသော်လည်း ပရမထာအပေါင်းတို့လည်း ထိုနေရာသို့ လာရောက်ကြသည်။
Verse 10
गणपाश्च महाभागास्सर्वलोक नमस्कृताः । तेषां संख्यामहं वच्मि सावधानतया शृणु
“ထိုဂဏာတို့လည်း အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများဖြစ်၍ လောကအပေါင်းတို့က နမസ്കာရပြုကြသည်။ ယခု သူတို့၏ အရေအတွက်ကို ငါကြေညာမည်—သတိထား၍ နားထောင်လော့။”
Verse 11
अभ्ययाच्छंखकर्णश्च गणकोट्या गणेश्वरः । दशभिः केकराक्षश्च विकृतोऽष्टाभिरेव च
ထို့နောက် ဂဏသခင် သင်္ခကဏ္ဏသည် ဂဏတစ်ကုဋေကို ခေါ်ဆောင်၍ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ကေကရာက္ခသည် ဆယ်ယောက်နှင့် လာပြီး၊ ဝိကృతသည်လည်း ရှစ်ယောက်နှင့် လာ하였다။
Verse 12
चतुःषष्ट्या विशाखश्च नवभिः पारियात्रकः । षड्भिः सर्वान्तकः श्रीमान्दुन्दुभोऽष्टाभिरेव च
ဝိသာခသည် အစိတ်အပိုင်း ခြောက်ဆယ့်လေးမှ (ဖြစ်ပေါ်)၍၊ ပါရိယာတြကသည် ကိုးမှ၊ ဂုဏ်သရေရှိသော သဗ္ဗာန္တကသည် ခြောက်မှ၊ ဒုန္ဒုဘသည်လည်း ရှစ်မှ ဖြစ်ပေါ်၏။
Verse 13
जालंको हि द्वादशभिः कोटिभिर्गणपुंगवः । सप्तभिस्समदः श्रीमांस्तथैव विकृताननः
အမှန်တကယ်ပင်၊ ဇာလင်္ကသည် သီဝ၏ ဂဏများအနက် အထူးထင်ရှားသော ဂဏပုင်္ဂဝ ဖြစ်၍၊ အနောက်လိုက် တစ်ဆယ့်နှစ်ကုဋေ ရှိ၏။ ထိုနည်းတူ ဂုဏ်သရေရှိသော သမဒသည် ခုနစ်ကုဋေဖြင့်၊ ဝိကృతာနနသည်လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်၏။
Verse 14
पंचभिश्च कपाली हि षड्भिः सन्दारकश्शुभः । कोटिकोटिभिरेवेह कण्डुकः कुण्डकस्तथा
ကောဋိ ငါးဖြင့် ကပာလီသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ ကောဋိ ခြောက်ဖြင့် မင်္ဂလာရှိသော စန္ဒာရက ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌လည်း ကောဋိပေါင်း ကောဋိဖြင့် ကဏ္ဍုက နှင့် ကုဏ္ဍက တို့ရှိ၏။
Verse 15
विष्टंभोऽष्टाभिरगमदष्टभिश्चन्द्रतापनः
ဗိဋ္ဌမ္ဘ သည် အင်အား/အပိုင်း ရှစ်ပါးဖြင့် ရွေ့လျားသွား၏။ စန္ဒြတாபန လည်း ရှစ်ပါးဖြင့် ထိုနည်းတူ ဖြစ်၏—ဖန်ဆင်းထားသော စနစ်အတွင်း သတ်မှတ်ထားသည့် အတိုင်းအတာအရ လှုပ်ရှားကြ၏။
Verse 16
महाकेशस्सहस्रेण कोटीनां गणपो वृतः
ရှီဝ၏ ဂဏများ၏ အကြီးအကဲ ဂဏပသည် ဆံပင်ရှည်၍ အင်အားကြီးသော အဖော်အပါ ရာထောင်ဖြင့် ဝန်းရံခံရပြီး၊ အမှန်တကယ် ဂဏများ ကုဋေကုဋေဖြင့် ပြည့်နှက်နေ하였다။
Verse 17
कुण्डी द्वादशभिर्वाहस्तथा पर्वतकश्शुभः । कालश्च कालकश्चैव महाकालः शतेन वै
ကွန်ဒီကို ပူဇော်အပ်ရာတွင် ပူဇော်ပစ္စည်း တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးဖြင့် (ပြုရမည်)။ ထိုနည်းတူ မင်္ဂလာရှိသော ပရဝတကလည်း ဖြစ်၏။ ကာလနှင့် ကာလကာတို့လည်း (ပူဇော်ရမည်)။ မဟာကာလကိုမူ အမှန်တကယ် ပူဇော်ပစ္စည်း တစ်ရာဖြင့် ဖြစ်၏။
Verse 18
अग्निकश्शतकोट्या वै कोट्याभिमुख एव च । आदित्यमूर्द्धा कोट्या च तथा चैव धनावहः
အမှန်တကယ် မီးကို မျက်နှာအဖြစ်ထားသော အရေအတွက် ရာကုဋေရှိ၏။ နေကို ဦးခေါင်းအဖြစ်ထားသော အရေအတွက် တစ်ကုဋေရှိ၏။ ထို့အတူ ဥစ္စာကို သယ်ဆောင်၍ ပေးအပ်သူလည်း ရှိ၏—ဤသို့ အာကာသမဟာသရုပ်များကို ဖော်ပြထားသည်။
Verse 19
सन्नाहश्च शतेनैव कुमुदः कोटिभिस्तथा । अमोघः कोकिलश्चैव कोटिकोट्या सुमंत्रकः
စန္နာဟသည် တစ်ရာမျိုးဖြင့် ရှိနေ၏။ ကုမုဒသည် ကုဋေများဖြင့်လည်းကောင်း။ အမောဃနှင့် ကိုကိလတို့လည်း ရှိကြ၏။ စုမန္တရကသည် ကုဋေကုဋေဖြင့်—ဤသို့ ရှီဝ၏ အင်အားကြီးသော အဖော်အပါများကို ရေတွက်ဖော်ပြခဲ့သည်။
Verse 20
काकपादोऽपरः षष्ट्या षष्ट्या संतानकः प्रभुः । महाबलश्च नवभिर्मधु पिंगश्च पिंगलः
အခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ပါးကို “ကာကပာဒ” ဟု ခေါ်သည်။ ခြောက်ဆယ်နှင့် ခြောက်ဆယ်မှ ဆက်လက်သော သားစဉ်မြေးဆက်များ ပေါ်ထွန်း၍—သခင် “သန္တာနက”; ထို့ပြင် ကိုးပါးနှင့်အတူ “မဟာဗလ”; “မဓု”; “ပိင်္ဂ”; “ပိင်္ဂလ” ဟူ၍ ဖြစ်ကြသည်။
Verse 21
नीलो नवत्या देवेशं पूर्णभद्रस्तथैव च । कोटीनां चैव सप्तानां चतुर्वक्त्रो महाबलः
နီလာသည် ကောဋိ ၉၀ ကို အုပ်စိုး၏။ ပူရ္ဏဘဒ္ရသည်လည်း ထိုနည်းတူ ဒေဝေရှတို့၏ အစုအဝေးကို အုပ်စိုး၏။ အင်အားကြီးသော စတုရဝက္တရသည်လည်း ကောဋိ ၇ ကို အုပ်စိုး၏။
Verse 22
कोटिकोटिसहस्राणां शतैर्विंशतिभिर्वृतः । तत्राजगाम सर्वेशः कैलासगमनाय वै
ကောဋိကောဋိနှင့် ထောင်ပေါင်းကောဋိတို့အထိ ရေတွက်မရသော အစုအဝေးများကို ရာနှင့် နှစ်ဆယ်တို့ဖြင့် ဝန်းရံလျက်၊ အရာအားလုံး၏ အရှင် (ရှီဝ) သည် ကိုင်လာသသို့ သွားရန် အလိုဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။
Verse 23
काष्ठागूढश्चतुष्षष्ट्या सुकेशो वृषभस्तथा । कोटिभिस्सप्तभिश्चैत्रो नकुलीशस्त्वयं प्रभुः
ဤတို့အနက် ကာဋ္ဌာဂူဍ္ဍသည် ၆၄ ဟု ရေတွက်၏။ ထိုနည်းတူ စုကေရှနှင့် ဝೃષဘလည်း ဖြစ်၏။ ချೈတရသည် ကောဋိ ၇ နှင့် ရေတွက်၏။ ဤအရှင်သည် နကူလီရှ ဖြစ်၏။
Verse 24
लोकांतकश्च दीप्तात्मा तथा दैत्यांतकः प्रभुः । देवो भृंगी रिटिः श्रीमान्देवदेवप्रियस्तथा
“ရှီဝ၏ သာသနာတော်အမှုထမ်းများအနက် လောကာန္တကသည် တောက်ပသောအတ္တရှိသူ၊ ဒိုင်တျာန္တကသည် ဒိုင်တျာတို့ကို ဖျက်ဆီးသော အရှင်ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဒေဝ ဘ္ရင်ဂီနှင့် ဂုဏ်ရည်တင့်တယ်သော ရိဋိလည်း ရှိ၍၊ အားလုံးသည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ (ရှီဝ) အပေါ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏။”
Verse 25
अशनिर्भानुकश्चैव चतुष्षष्ट्या सनातनः । नंदीश्वरो गणाधीशः शतकोट्या महाबलः
ထို့ပြင် “အရှနိರ್ಭာနုက” လည်း ရှိ၍၊ ခြောက်ဆယ်လေးပါးအနက် ထာဝရသော အကြီးအကဲတစ်ပါး “သနာတန” နှင့်အတူ ဖြစ်သည်။ “နန္ဒီဣශ්ဝရ” သည် ဂဏများ၏ အရှင်ဖြစ်၍ အင်အားကြီးမားကာ ကုဋေတစ်ရာနှင့်တူသော မဟာဗလ ရှိသည်။
Verse 26
एते चान्ये च गणपा असंख्याता महाबलः । सर्वे सहस्रहस्ताश्च जटामुकुटधारिणः
ဤဂဏပာများနှင့် အခြားဂဏပာများလည်း အရေအတွက်မတွက်နိုင်အောင် များပြား၍ မဟာဗလကြီးမားကြသည်။ အားလုံးသည် လက်တစ်ထောင်ရှိကြပြီး၊ ဇဋာမုကুটကို ဆောင်းကာ သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော အဖွဲ့တော်၏ အမှတ်အသားကို ထမ်းဆောင်ကြသည်။
Verse 27
सर्वे चंद्रावतंसाश्च नीलकण्ठास्त्रिलोचनाः । हारकुण्डलकेयूरमुकुटाद्यैरलंकृताः
အားလုံးသည် ဇဋာပေါ်တွင် လကွယ်လကွင်း (လဝက်) ကို အလှဆင်ထားကြပြီး၊ အားလုံးသည် နီလကဏ္ဍ (လည်ချောင်းပြာ) နှင့် သုံးမျက်စိရှိကြသည်။ ပန်းကုံး၊ နားကပ်၊ လက်မောင်းကွင်း၊ မုကুট စသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။
Verse 28
ब्रह्मेन्द्रविष्णुसंकाशा अणिमादि गणैर्वृताः । सूर्यकोटिप्रतीकाशास्तत्राजग्मुर्गणेश्वराः
သူတို့သည် ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဗိဿနုတို့ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍၊ အဏိမာ စသည့် စိဒ္ဓိအာနုဘော်ရှိသော အဖွဲ့များက ဝန်းရံထားကြသည်။ ထိုဂဏေရှဝရများသည် နေတစ်ကုဋေတောက်ပသကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။
Verse 29
एते गणाधिपाश्चान्ये महान्मानोऽमलप्रभाः । जग्मुस्तत्र महाप्रीत्या शिवदर्शनलालसाः
အခြားသော ရှိဝ၏ ဂဏာအုပ်ချုပ်သူများသည်—စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်၍ အညစ်အကြေးကင်းသော တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းသူများ—အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ထိုနေရာသို့ သွားကြပြီး၊ သခင် ရှိဝ၏ မင်္ဂလာဒർശနကို မြတ်နိုးတောင့်တကြသည်။
Verse 30
गत्वा तत्र शिवं दृष्ट्वा नत्वा चक्रुः परां नुतिम् । सर्वे साञ्जलयो विष्णुप्रमुखा नतमस्तकाः
ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ သီဝကို မြင်ပြီးနောက် ဦးချကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ချီးမွမ်းသံကို ပြုကြ၏။ ဗိဿနုကို ဦးဆောင်၍ အားလုံးသည် လက်အုပ်ချီကာ ခေါင်းငုံ့၍ ရိုသေစွာ နာခံကြ၏။
Verse 31
इति विष्ण्वादिभिस्सार्द्धं महेशः परमेश्वरः । कैलासमगमत्प्रीत्या कुबेरस्य महात्मनः
ထိုသို့ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့နှင့်အတူ မဟေရှ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကုဘေရ မဟာတမ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာ ကైలားသို့ သွားရောက်တော်မူ၏။
Verse 32
कुबेरोप्यागतं शंभुं पूजयामास सादरम् । भक्त्या नानोपहारैश्च परिवारसमन्वितः
ကုဘေရသည်လည်း သမ္ဘုထံ ရောက်လာပြီး အလွန်ရိုသေစွာ ပူဇော်လေ၏။ ဘက္တိဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်ပစ္စည်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများကို မိမိအဖွဲ့အပါအဝင် ဆက်ကပ်လေ၏။
Verse 33
ततो विष्ण्वादिकान्देवान्गणांश्चान्यानपि ध्रुवम् । शिवानुगान्समानर्च शिवतोषणहेतवे
ထို့နောက် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာဖြင့် ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ အဖော်အပါဂဏများကိုလည်း သင့်တင့်စွာ ပူဇော်ကန်တော့၍၊ သီဝ၏ အနုဂါများကိုပါ တူညီစွာ ဂုဏ်ပြုကာ သီဝဘုရားကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ပြုလုပ်하였다။
Verse 34
अथ शम्भुस्तमालिंग्य कुबेरं प्रीतमानसः । मूर्ध्निं चाघ्राय संतस्थावलकां निकषाखिलैः
ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော သမ္ဘူသည် ကုဗေရကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ ခေါင်းထိပ်ကို အာရှီဝါဒအဖြစ် နံ့ရှူ၍၊ အလကာမြို့၌ အဖော်အပါအလုံးနှင့်အတူ တည်နေတော်မူ하였다။
Verse 35
शशास विश्वकर्माणं निर्माणार्थं गिरौ प्रभुः । नानाभक्तैर्निवासाय स्वपरेषां यथोचितम्
ထို့နောက် အရှင်တော်သည် ဗိශ්ဝကರ್ಮာကို တောင်ပေါ်၌ ဆောက်လုပ်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူ၍၊ ဘက္တများ အမျိုးမျိုး နေထိုင်ရန် သင့်လျော်သကဲ့သို့၊ တစ်ဦးချင်း၏ အလျော်အစားနှင့် အခြားသူတို့အတွက်ပါ သင့်တော်အောင် နေအိမ်များကို ဖန်တီးစေတော်မူ၏။
Verse 36
विश्वकर्मा ततो गत्वा तत्र नानाविधां मुने । रचनां रचयामास द्रुतं शम्भोरनुज्ञया
ထို့နောက် ဗိශ්ဝကರ್ಮာသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍၊ မုနိရေ၊ သမ္ဘု၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ပုံစံနှင့် စီမံကိန်းများပါဝင်သည့် ဆောက်လုပ်ရေးကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လေ၏။
Verse 37
अथ शम्भुः प्रमुदितो हरिप्रार्थनया तदा
ထို့နောက် ထိုအချိန်၌ ဟရိ၏ ဆုတောင်းပန်ကြားမှုကြောင့် သမ္ဘုသည် အလွန်ပင် ပျော်မြူးနှစ်သက်တော်မူ၏။
Verse 38
कुबेरानुग्रहं कृत्वा ययौ कैलासपर्वतम् । सुमुहूर्ते प्रविश्यासौ स्वस्थानं परमेश्वरः
ကူဗေရအား ကရုဏာတော် ပေးသနားပြီးနောက်၊ ပရမေရှဝရ သီဝတော်သည် ကိုင်လာသ पर्वတ သို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။ မင်္ဂလာအချိန်၌ ဝင်ရောက်ကာ မိမိ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော နေရာတော်သို့ ပြန်လည်တော်မူ၏။
Verse 39
अकरोदखिलान्प्रीत्या सनाथान्भक्तवत्सलः । अथ सर्वे प्रमुदिता विष्णुप्रभृतयस्सुराः । मुनयश्चापरे सिद्धा अभ्यषिंचन्मुदा शिवम्
ဘက်တဝါဆလ သီဝတော်သည် ချစ်ခင်ကရုဏာဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးကို အားကိုးရာရှိ၍ လုံခြုံစေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဗိဿနုဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့နှင့် ရှင်မုနိများ၊ အခြား စိဒ္ဓများက ပျော်ရွှင်စွာ သီဝအား မင်္ဂလာအဘိသေက ပြုလုပ်ကာ ဆီလိမ်းသွန်းလောင်းကြ၏။
Verse 40
समानर्चुः क्रमात्सर्वे नानोपायनपाणयः । नीराजनं समाकार्षुर्महोत्सवपुरस्सरम्
ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် အစဉ်အလာအတိုင်း၊ လက်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်သက္ကာများကို ကိုင်ဆောင်၍ အတူတကွ ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် မဟာပွဲတော်ကြီးကို ရှေ့တန်းထားကာ မင်္ဂလာရှိသော အာရတီ (နီရာဇန) ကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။
Verse 41
तदासीत्सुमनोवृष्टिर्मंगलायतना मुने । सुप्रीता ननृतुस्तत्राप्सरसो गानतत्पराः
ထိုအခါ၊ မုနိရေ—မင်္ဂလာ၏အိမ်ရာဖြစ်သော ကောင်းကင်ပန်းပွင့်များ၏ သာယာသော မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျလာ၏။ ထိုနေရာ၌ အပ်ဆရာတို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ သီချင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ကခုန်ကြ၏၊ ထိုသန့်ရှင်းသောအခမ်းအနားသည် ကောင်းချီး၏ နေရာတော်ဖြစ်လာလေ၏။
Verse 42
जयशब्दो नमश्शब्दस्तत्रासीत्सर्वसंस्कृतः । तदोत्साहो महानासीत्सर्वेषां सुखवर्धनः
ထိုနေရာ၌ «ဇယ!» ဟူသော အော်ဟစ်သံနှင့် «နမಃ!» ဟူသော ဂါထာသံတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အလွန်သန့်စင် မင်္ဂလာပြည့်ဝ၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် အားတက်သန်မှုကြီးမားစွာ ပေါက်ဖွားကာ အားလုံး၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေ၏။
Verse 43
स्थित्वा सिंहासने शंभुर्विराजाधिकं तदा । सर्वैस्संसेवितोऽभीक्ष्णं विष्ण्वाद्यैश्च यथोचितम्
ထို့နောက် သမ္ဘု (Śambhu) သည် စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ ထူးကဲသော တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းတော်မူ၏။ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့အပါအဝင် အားလုံးက မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်ဝတ်ပြုကြ၏။
Verse 44
अथ सर्वे सुराद्याश्च तुष्टुवुस्तं पृथक्पृथक् । अर्थ्याभिर्वाग्भिरिष्टाभिश्शकरं लोकशंकरम्
ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်သတ္တဝါတို့သည် မိမိမိမိ၏နည်းလမ်းအလိုက် သင့်တော်၍ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် စကားများဖြင့် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြ၏—လောကတို့အား မင်္ဂလာပေးသော သခင် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 45
प्रसन्नात्मा स्तुतिं श्रुत्वा तेषां कामान्ददौ शिवः । मनोभिलषितान्प्रीत्या वरान्सर्वेश्वरः प्रभुः
သူတို့၏ ချီးမွမ်းသီချင်းကို ကြားနာ၍ ရင်တွင်းပျော်ရွှင်သွားသော သီဝဘုရားသည် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို ပေးတော်မူ၏။ အားလုံး၏ အီရှွရဖြစ်သော အရှင်ကြီးသည် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် သူတို့စိတ်တွင် ဆန္ဒထားသမျှ ကောင်းချီးများကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။
Verse 46
शिवाज्ञयाथ ते सर्वे स्वंस्वं धाम ययुर्मुने । प्राप्तकामाः प्रमुदिता अहं च विष्णुना सह
အို မုနိရေ၊ ထို့နောက် ရှိဝ၏ အမိန့်တော်အရ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရာနေအိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၍ ဆန္ဒပြည့်စုံကာ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြ၏။ ငါလည်း ဗိဿဏုနှင့်အတူ သွားခဲ့၏။
Verse 47
उपवेश्यासने विष्णुं माञ्च शम्भुरुवाच ह । बहु सम्बोध्य सुप्रीत्यानुगृह्य परमेश्वरः
ဗိဿဏုကို အာသန (ခင်းတင်တော်) ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီးနောက် သမ္ဘုသည် မိန့်တော်မူ၏။ အရှင်ပရမေရှဝရသည် ချစ်ခင်နှစ်သက်စွာ အလွန်အမင်း သင်ကြားညွှန်ပြပြီး ကရုဏာတော်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။
Verse 48
शिव उवाच । हे हरे हे विधे तातौ युवां प्रियतरौ मम । सुरोत्तमौ त्रिजगतोऽवनसर्गकरौ सदा
ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်— «အို ဟရိ၊ အို ဝိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ)၊ ချစ်သားတို့၊ သင်တို့နှစ်ဦးသည် ငါ့အတွက် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူများဖြစ်ကြ၏။ သင်တို့သည် ဒေဝတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ သုံးလောကကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ထုတ်ပေါ်ဖန်ဆင်းခြင်းကို အစဉ်ပြုလုပ်ကြ၏»။
Verse 49
गच्छतं निर्भयन्नित्यं स्वस्थानश्च मदाज्ञया । सुखप्रदाताहं वै वाम्विशेषात्प्रेक्षकस्सदा
«ငါ့အမိန့်တော်အရ မိမိတို့၏ နေရာသို့ အစဉ်မကြောက်မရွံ့ သွားကြလော့။ အမှန်တကယ် ငါသည် သုခပေးသူဖြစ်၍ သင်တို့ကို အထူးဂရုစိုက်ကာ အစဉ်စောင့်ကြည့်ကာကွယ်မည်»။
Verse 50
इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोस्सुप्रणम्य तदाज्ञया । अहं हरिश्च स्वं धामागमाव प्रीतमानसौ
ဤသို့ သမ္ဘု၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားနာပြီး၊ အမိန့်တော်အတိုင်း အလွန်အမင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ငါနှင့် ဟရီတို့သည် ဝမ်းမြောက်နှလုံးသားဖြင့် ကိုယ့်နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။
Verse 51
तदानीमेव सुप्रीतश्शंकरो निधिपम्मुदा । उपवेश्य गृहीत्वा तं कर आह शुभं वचः
ထိုခဏချင်းပင် အလွန်နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်သော သင်္ကရသည် ဓနသိုက်ရှင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ထိုင်စေ၍ လက်ကို ကိုင်ကာ မင်္ဂလာစကားကို မိန့်တော်မူ၏။
Verse 52
शिव उवाच । तव प्रेम्णा वशीभूतो मित्रतागमनं सखे । स्वस्थानङ्गच्छ विभयस्सहायोहं सदानघ
ရှီဝ မိန့်တော်မူသည်– “အို မိတ်ဆွေ၊ မင်း၏ ချစ်ခင်မှုနှင့် မိတ်သဟာယအဖြစ် လာရောက်ခြင်းကြောင့် ငါသည် မင်းအပေါ် သဘောကျနှစ်သက်လာပြီ။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်နေရာသို့ သွားလော့။ အပြစ်ကင်းစင်သူရေ၊ ငါသည် အမြဲတမ်း မင်း၏ အကူအညီဖြစ်၏။”
Verse 53
इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोः कुबेरः प्रीतमानसः । तदाज्ञया स्वकं धाम जगाम प्रमुदान्वितः
ရှမ္ဘု (သီဝ) ၏ စကားကို ကြားသော် ကုဗေရသည် စိတ်နှလုံးပီတိဖြစ်၏။ ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာကာ မိမိ၏ နေရာသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။
Verse 54
स उवाच गिरौ शम्भुः कैलासे पर्वतोत्तमे । सगणो योगनिरतस्स्वच्छन्दो ध्यान तत्परः
တောင်တန်းအမြတ်ဆုံး ကိုင်လာသ်ပေါ်၌ ရှမ္ဘုသည် မိန့်တော်မူ၏။ ဂဏာများဝန်းရံလျက် ယောဂ၌ စူးစိုက်နေပြီး၊ လွတ်လပ်သဘောဖြင့် လှုပ်ရှားကာ သမาธိ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်နေ၏။
Verse 55
क्वचिद्दध्यौ स्वमात्मानं क्वचिद्योगरतोऽभवत् । इतिहासगणान्प्रीत्यावादीत्स्वच्छन्दमानसः
တခါတရံ သူသည် မိမိ၏ အတ္တမန်ကို စူးစမ်းသုံးသပ်၍၊ တခါတရံ ယောဂ၌ စူးစိုက်ဝင်ရောက်လေ၏။ စိတ်သည် လွတ်လပ်သလို လှုပ်ရှားနိုင်သဖြင့်၊ သန့်ရှင်းသော အတ္ထိဟာသ (သမိုင်း-ပုရాణ) များစွာကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောကြားလေ၏။
Verse 56
क्वचित्कैलास कुधरसुस्थानेषु महेश्वरः । विजहार गणैः प्रीत्या विविधेषु विहारवित्
တစ်ခါတစ်ရံ မဟေရှဝရသည် နတ်ဘုရားလီလာအမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ ကိုင်လာသ पर्वတ၏ မြင့်မြတ်မင်္ဂလာရှိသော နေရာများနှင့် အခြားတောင်တန်းအာဝါသများတွင် ပျော်ရွှင်စွာ လီလာကစားတော်မူ၏။
Verse 57
इत्थं रुद्रस्वरूपोऽसौ शंकरः परमेश्वरः । अकार्षीत्स्वगिरौ लीला नाना योगिवरोऽपि यः
ဤသို့ ရုဒြသဘာဝရှိသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသခင် သင်္ကရ ပရမေရှဝရသည် မိမိ၏တောင်ပေါ်၌ လီလာတော်ကို ပြုတော်မူ၏၊ ထို့ပြင် အမြတ်ဆုံး ယောဂီအဖြစ် အမျိုးမျိုးသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားနေသော်လည်း ဖြစ်၏။
Verse 58
नीत्वा कालं कियन्तं सोऽपत्नीकः परमेश्वरः । पश्चादवाप स्वाम्पत्नीन्दक्षपत्नीसमुद्भवाम्
အချိန်အတော်ကြာ မဟာသခင် ပရမေရှဝရသည် မဟာမယ်မရှိဘဲ နေတော်မူပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ဖန် ဒက္ခ၏ ဇနီးမှ မွေးဖွားလာသော သမီးတော်ဖြစ်သည့် မိမိ၏ သာသနာတော်မယ်ကို ရရှိတော်မူ၏။
Verse 59
विजहार तया सत्या दक्षपुत्र्या महेश्वरः । सुखी बभूव देवर्षे लोकाचारपरायणः
အို နတ်ဣသီရေ၊ မဟေရှဝရသည် ဒက္ခ၏ သမီး စတီနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ လီလာကစားတော်မူ၏။ လောက၏ သဒ္ဓါမတော်သော အကျင့်ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းရန် အလေးထားသဖြင့် သာယာချမ်းမြေ့၍ ပျော်ရွှင်နေတော်မူ၏။
Verse 60
इत्थं रुद्रावतारस्ते वर्णितोऽयं मुनीश्वर । कैलासागमनञ्चास्य सखित्वान्निधिपस्य हि
ဤသို့ဖြင့် မုနိတို့၏အရှင်တော်၊ ရုဒြ၏ အဝတားဤပုံကို သင့်အား ဖော်ပြပြီးပြီ။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုင်လာသသို့ ကြွလာခြင်းနှင့် ဓနဘဏ္ဍာ၏ အရှင် ကုဗေရနှင့် မိတ်သဟာယဖြစ်ခြင်းကိုလည်း ရှင်းလင်းဖော်ပြခဲ့ပြီးပြီ။
Verse 61
तदन्तर्गतलीलापि वर्णिता ज्ञानवर्धिनी । इहामुत्र च या नित्यं सर्वकामफलप्रदा
ထိုအကြောင်းအရာအတွင်း ပါဝင်သော ဒေဝလီလာကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ဉာဏ်ပညာကို တိုးပွားစေသော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောကတို့၌ အမြဲတမ်း သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးफलကို ပေးတတ်၏။
Verse 62
इमां कथाम्पठेद्यस्तु शृणुयाद्वा समाहितः । इह भुक्तिं समासाद्य लभेन्मुक्तिम्परत्र सः
စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဤပဝိသုဒ္ဓသော ကထာကို ဖတ်ရွတ်သူဖြစ်စေ၊ နားထောင်သူဖြစ်စေ၊ ဤလောက၌ ချမ်းသာသုခကို ရရှိပြီး နောက်လောက၌ မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။
Brahmā recounts Śiva/Rudra’s intentional advent to Kailāsa in connection with Kubera—after granting him nidhipatva—signaled by the sounding of Rudra’s ḍhakkā that summons a vast cosmic assembly.
Nāda functions as a revelatory trigger: it is not merely sound but a metaphysical summons that aligns beings across lokas, indicating that divine presence is recognized through an epistemic “call” that gathers and orders consciousness and cosmos.
Rudra is presented as heart-born from Brahmā yet a full, stainless portion—served by Viṣṇu and Brahmā—while remaining non-different from the supreme; his form is adopted deliberately for līlā, friendship, tapas, and cosmic administration.