Adhyaya 43

Verse 1

श्रीनारद उवाच । ततोऽहं पार्थ भूयोऽपि जनानुग्रहकाम्यया । प्रत्यक्षदेवं मार्तंडमत्रानेतुमियेष ह

ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ, ഹേ പാർഥാ, ജനങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷദേവനായ മാർത്തണ്ഡനെ (സൂര്യനെ) ഇവിടെ കൊണ്ടുവരാൻ നിശ്ചയിച്ചു।

Verse 2

सर्वेषां प्राणिनां यस्मादुडुपो भगवान्रविः । इहामुत्र च कौंतेय विश्वद्धारी रविर्मतः

ഭഗവാൻ രവി എല്ലാ പ്രാണികൾക്കും തരണം ചെയ്യുന്ന നൗകപോലെയാകയാൽ, ഹേ കൗന്തേയാ; ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും രവിയെയേ വിശ്വധാരിയായി കരുതുന്നു।

Verse 3

ये स्मरंति रविं भक्त्या कीर्तयंति च ये नराः । पूजयंति च ये नित्यं कृतार्थास्ते न संशयः

ഭക്തിയോടെ രവിയെ സ്മരിക്കുകയും കീർത്തിക്കുകയും നിത്യമായി പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ കൃതാർത്ഥരാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 4

सूर्यभक्तिपरा ये च नित्यं तद्गतमानसाः । ये स्मरंति सदा सूर्यं न ते दुःखस्य भाजिनः

സൂര്യദേവനോടു ഭക്തിപരരായി, മനസ്സ് നിത്യം അവനിൽ ലീനമായി, എപ്പോഴും സൂര്യനെ സ്മരിക്കുന്നവർ—അവർ ദുഃഖത്തിന്റെ ഭാഗഭാക്കൾ ആകുകയില്ല।

Verse 5

भवनानि मनोज्ञानि विविधाभरणाः स्त्रियः । धनं चादृष्टपर्यंतं सूर्यपूजाविधेः फलम्

മനോഹരമായ ഭവനങ്ങൾ, വിവിധാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ, കൂടാതെ അദൃഷ്ടമായ (ഭാവി) ഭാഗ്യംവരെ വ്യാപിക്കുന്ന ധനം—ഇവയാണ് സൂര്യപൂജാവിധിയുടെ ഫലമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 6

दुर्लभा भक्तिः सूर्ये वा दुर्लभं तस्य चार्चनम् । दानं च दुर्लभं तस्मै ततो होमश्च दुर्लभः

സൂര്യദേവനോടുള്ള ഭക്തി ദുർലഭം; അവന്റെ അർച്ചനയും ദുർലഭം; അവനുവേണ്ടി ദാനം ചെയ്യുന്നതും ദുർലഭം; അതിലും ദുർലഭം അവനുവേണ്ടി ഹോമം നടത്തുന്നതാണ്।

Verse 7

नमस्कारादिसंयुक्तं रविरित्यक्षरद्वयम् । जिह्वाग्रे वर्तते यस्य सफलं तस्य जीवितम्

നമസ്കാരാദികളോടുകൂടിയ ‘രവി’ എന്ന ദ്വ്യക്ഷരം ആരുടെ നാവിന്റെ അഗ്രത്തിൽ നിത്യം നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അവന്റെ ജീവിതം സഫലമാകുന്നു।

Verse 8

इत्यहं हृदि संचिंत्य माहात्म्यं रविजं महत् । पूर्णं वर्षशतं पार्थ रविं भक्त्या ह्यतोषयम्

ഇങ്ങനെ, ഹേ പാർഥ, രവിജമായ ഈ മഹത്തായ മഹാത്മ്യം ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിച്ച്, ഞാൻ പൂർണ്ണം നൂറു വർഷം ഭക്തിയോടെ പ്രഭു രവിയെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു।

Verse 9

जपेन सुविशुद्धेन च्छन्दसां वायुभोजनः । ततः खाद्द्वितीयां मूर्तिं कृत्वा योगबलाद्विभुः

ഛന്ദസ്സുകളുടെ അതിശുദ്ധ ജപംകൊണ്ടും, വായുവിനെ മാത്രം ആഹാരമാക്കി കൊണ്ടും, പിന്നെ യോഗബലത്താൽ ആ വിഭു രണ്ടാമൊരു മൂർത്തി സൃഷ്ടിച്ച് ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടു।

Verse 10

तेजसा दुर्दृशो भास्वान्प्रत्यक्षः समजायत

അപ്പോൾ തന്റെ ദഹിക്കുന്ന തേജസ്സുകൊണ്ട് ദർശിക്കാൻ ദുഷ്കരനായ ഭാസ്വാൻ (സൂര്യദേവൻ) പ്രത്യക്ഷമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 11

तमहं प्रांजलिर्भूत्वा नमस्कृत्य रविं प्रभुम् । सामभिर्विविधैर्देवं पर्यतोषयमीश्वरम्

അവനെ കണ്ട ഞാൻ കൈകൂപ്പി നിന്നു; പ്രഭു രവിയെ നമസ്കരിച്ചു, വിവിധ സാമഗാനങ്ങളാൽ ആ ദേവേശ്വരനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു।

Verse 12

तुष्टो मामाह वरदो देवर्षे सुचिरं त्वया । तपसाराधितोऽस्मीति वरं वृणु यथेप्सितम्

തൃപ്തനായ വരദപ്രഭു എന്നോടു പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവർഷേ! നീ ദീർഘകാലം തപസ്സാൽ എന്നെ ആരാധിച്ചു; ഞാൻ സന്തുഷ്ടൻ—നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക।”

Verse 13

इत्युक्तोऽहं लोकनाथं प्रांजलिः प्रास्तुवं वचः । यदि तुष्टो भवान्मह्यं यदि देयो वरो मम

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കൈകൂപ്പി ലോകനാഥനെ സ്തുതിച്ചു പറഞ്ഞു—“നിങ്ങൾ എനിക്കു പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് വരം നൽകേണ്ടതാണെങ്കിൽ…”

Verse 14

ततस्ते कामरूपे या कला नाथ प्रवर्तते । राजवर्धनराज्ञा याऽराधिता च जनैः पुरा

അതുകൊണ്ട്, ഹേ നാഥാ! കാമരൂപത്തിൽ പ്രവർ‍ത്തിക്കുന്ന നിന്റെ കല—പുരാതനകാലത്ത് രാജവർധനരാജാവും ജനങ്ങളും ഭക്ത്യാ ആരാധിച്ച ആ ശക്തി—ഇവിടെ നിത്യമായി പ്രതിഷ്ഠിതമാകട്ടെ।

Verse 15

तया च कलया भानो सदात्र स्थातुमर्हसि । ततस्तथेति देवेन प्रोक्ते तुष्टेन भारत

ഹേ ഭാനു! ആ കലയോടുകൂടെ നീ ഇവിടെ സദാ വസിക്കേണ്ടതാണ്. തുടർന്ന്, ഹേ ഭാരത, തുഷ്ടനായ ദേവൻ “തഥാസ്തു” എന്നു അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 16

अस्थापयमहं सूर्यं भट्टादित्याभिधानकम् । भट्टेनस्थापितं यस्मान्मया तस्माद्रविर्जगौ

ഞാൻ സൂര്യനെ ‘ഭട്ടാദിത്യ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ആ രവി എന്റെ—ഭട്ടന്റെ—കൈകളാൽ സ്ഥാപിതനായതിനാൽ, ആ പേരിൽ തന്നേ പ്രസിദ്ധനായി।

Verse 17

ततः संपूज्य तं पुष्पैः कृतावेशमहं रविम् । भक्त्युद्रेकाप्लुतांगोऽथ स्तुतिमेतामथाचरम्

തുടർന്ന് ഞാൻ പുഷ്പങ്ങളാൽ ആ രവിയെ സമ്യക് പൂജിച്ച് ആവാഹനം ചെയ്തു. ഭക്തിയുടെ ഉന്മേഷത്തിൽ ശരീരം മുഴുവൻ ആപ്ലുതമായി; പിന്നെ ഞാൻ ഈ സ്തുതി ആചരിച്ചു।

Verse 18

सर्ववेदरहस्यैश्च नामभिश्च शताष्टभिः । सप्तसप्तिरचिंत्यात्मा महाकारुणिकोत्तमः

സകലവേദരഹസ്യസ്വരൂപമായ നൂറ്റെട്ടു നാമങ്ങളാൽ ഞാൻ ആ സൂര്യനെ സ്തുതിച്ചു—സപ്തസപ്തി, അചിന്ത്യസ്വരൂപൻ, മഹാകാരുണ്യത്തിന്റെ പരമാവതാരം।

Verse 19

संजीवनो जयो जीवो जीवनाथो जगत्पतिः । कालाश्रयः कालकर्ता महायोगी महामतिः

അവൻ തന്നേ സംജീവനൻ, അവൻ തന്നേ ജയൻ, അവൻ തന്നേ ജീവൻ; ജീവന്റെ നാഥനും ജഗത്തിന്റെ അധിപതിയും. കാലത്തിന്റെ ആശ്രയവും കാലത്തിന്റെ കർത്താവും—മഹായോഗി, മഹാമതി॥

Verse 20

भूतांतकरणो देवः कमलानन्दनन्दनः । सहस्रपाच्च वरदो दिव्यकुण्डलमण्डितः

അവൻ ദേവൻ, ഭूतങ്ങളുടെ ഭീതിയെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നവൻ; കമലാ (ലക്ഷ്മി)യും ആനന്ദവും ആനന്ദിക്കുന്ന നന്ദനസ്വരൂപൻ. സഹസ്രകിരണൻ, വരദാതാവ്, ദിവ്യകുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതൻ॥

Verse 21

धर्मप्रियोचितात्मा च सविता वायुवाहनः । आदित्योऽक्रोधनः सूर्यो रश्मिमाली विभावसुः

അവൻ ധർമ്മപ്രിയൻ, യുക്തവും ഉദാത്തവുമായ സ്വഭാവമുള്ളവൻ; വായുവാഹനനായ സവിതാവ്. അവൻ ആദിത്യൻ, ക്രോധരഹിതൻ; രശ്മിമാലാധാരി സൂര്യൻ—വിഭാവസു, ദീപ്തൻ॥

Verse 22

दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः

അവൻ ദിനകൃത്ത്, ദിനത്തിന്റെ അന്ധകാരം ഹരിക്കുന്നവൻ; മൗനിമുനി. ശുഭരഥൻ, രഥികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ; രാജ്ഞീശക്തിയുടെ പതി, സ്വർണരേതസ് (സ്വർണമയ തേജസ്)ധാരി; പൂഷാ പോഷകൻ, ത്വഷ്ടാ ദിവ്യ ശില്പി, ദിവാകരൻ॥

Verse 23

आकाशतिलको धाता संविभागी मनोहरः । प्रज्ञः प्रजापतिर्धन्यो विष्णुः श्रीशो भिषग्वरः

അവൻ ആകാശതിലകം, ധാതാ പോഷകൻ; എല്ലാം വിഭജിച്ചു നല്കുന്നവൻ, മനോഹരൻ. പ്രജ്ഞാവാൻ, പ്രജാപതി, ധന്യൻ; വിഷ്ണു, ശ്രീശൻ, ഭിഷഗ്വരൻ—പരമ വൈദ്യൻ॥

Verse 24

आलोककृल्लोकनाथो लोकपालनमस्कृतः । विदिताशयश्च सुनयो महात्मा भक्तवत्सलः

അവൻ പ്രകാശത്തിന്റെ കര്‍ത്താവ്, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ലോകപാലകരാലും നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നവൻ; ഹൃദയാശയങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ; സന്മാർഗ്ഗദാതാവ്; മഹാത്മാവും ഭക്തവത്സലനും ആകുന്നു।

Verse 25

कीर्तिकीर्तिकरो नित्यो रोचिष्णुः कल्मषापहः । जितानन्दो महावीर्यो हंसः संहारकारकः

അവൻ കീര്ത്തി തന്നെയും കീര്ത്തിദാതാവും; നിത്യൻ; ദീപ്തിമാൻ; കല്മഷനാശകൻ; ആനന്ദത്താൽ ദുഃഖം ജയിച്ചവൻ; മഹാവീര്യൻ; ശുദ്ധ ഹംസസ്വരൂപൻ; യഥാകാല സംഹാരകാരകൻ।

Verse 26

कृतकृत्यः सुसंगश्च बहुज्ञो वचसां पतिः । विश्वपूज्यो मृत्युहारि घृणी धर्मस्य कारणम्

അവൻ കൃതകൃത്യൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിപ്പിക്കുന്നവൻ; സത്സംഗസ്വരൂപൻ; സർവജ്ഞൻ; വാക്കുകളുടെ അധിപൻ; വിശ്വപൂജ്യൻ; മരണഭയഹാരി; ഘൃണീ—കരുണാമയ ദീപ്തൻ; ധർമ്മത്തിന്റെ കാരണവും ആകുന്നു।

Verse 27

प्रणतार्तिहरोऽरोग आयुष्यमान्सुखदः सुखी । मङ्गलं पुण्डरीकाक्षो व्रती व्रतफलप्रदः

അവൻ ശരണാഗതരുടെ ആർതി ദുഃഖം ഹരിക്കുന്നവൻ; നിരോഗനും ആരോഗ്യദാതാവും; ദീർഘായുസ്സു നൽകുന്നവൻ; സുഖദാതാവും സ്വയം സുഖസ്വരൂപനും; മംഗളമയൻ; പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ; വ്രതീ; വ്രതഫലപ്രദാതാവ്।

Verse 28

शुचिः पूर्णो मोक्षमार्गदाता भोक्ता महेश्वरः । धन्वंतरिः प्रियाभाषी धनुर्वेदविदेकराट

അവൻ ശുചിയും പൂർണ്ണനും; മോക്ഷമാർഗ്ഗദാതാവ്; യജ്ഞഭോഗങ്ങളുടെ ഭോക്താവ്; മഹേശ്വരൻ; ധന്വന്തരി—ലോകവൈദ്യൻ; പ്രിയഭാഷി; ധനുര്‍വേദവിദനായ ഏകറാട്ട്—അദ്വിതീയ സാമ്രാട്ട്।

Verse 29

जगत्पिता धूमकेतुर्विधूतो ध्वांतहा गुरुः । गोपतिश्च कृतातिथ्यः शुभाचारः शुचिप्रियः

അവൻ ജഗത്പിതാവാണ്; ധൂമകേതു-ധ്വജസമമായ ദീപ്തി ഉള്ളവൻ; പാപം കുലുക്കി അകറ്റുന്നവൻ; അന്ധകാരഹന്താവ്; ഗുരു; ഗോപതി—ഗോവുകളുടെ അധിപനും രക്ഷകനും; അതിഥിസത്കാരകൻ; ശുഭാചാരൻ, ശുചിപ്രിയൻ।

Verse 30

सामप्रियो लोकबन्धुर्नैकरूपो युगादिकृत् । धर्मसेतुर्लोकसाक्षी खेटतऋ सर्वदः प्रभुः

അവൻ സാമഗാനപ്രിയൻ; ലോകബന്ധു; അനേകരൂപധാരി; യുഗങ്ങളുടെ ആദികർത്താവ്; ധർമ്മസേതു; ലോകസാക്ഷി; ദീപ്തചക്രം (ഖേടം) ധരിക്കുന്നവൻ; സർവദാതാവായ പ്രഭു।

Verse 31

मयैवं संस्तुतो भानुर्नाम्नामष्टशतेन च । तुष्यतां सर्वलोकानां सर्वलोकप्रियो विभुः

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഭാനുവിനെ നൂറ്റെട്ടു നാമങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ചു; സർവവ്യാപിയും സർവലോകപ്രിയനുമായ ആ വിഭു—എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ മംഗളാർത്ഥം—പ്രസന്നനാകട്ടെ।

Verse 32

इत्येवं संस्तवात्प्रीतो भास्करो मामवोचत । सदात्र कलया स्थास्ये देवर्षे त्वत्प्रियेप्सया

ഇങ്ങനെ ഈ സ്തവത്തിൽ പ്രീതനായ ഭാസ്കരൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവർഷേ! നിനക്കു പ്രിയമായതു സിദ്ധിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ എപ്പോഴും ഇവിടെ എന്റെ കല (അംശ-തേജസ്) സഹിതം വസിക്കും।”

Verse 33

यो मामत्र महाभक्त्या भट्टादित्यं प्रपूजयेत् । सहस्रशः का मरूपे संपूज्याप्नोति तत्फलम्

ആർ ഇവിടെ മഹാഭക്തിയോടെ എന്നെ ‘ഭട്ടാദിത്യൻ’ എന്ന രൂപത്തിൽ പൂജിക്കുമോ, അവൻ കാമരൂപത്തിൽ സഹസ്രവട്ടം പൂജിച്ചതിന് തുല്യമായ ഫലം പ്രാപിക്കും।

Verse 34

मामुद्दिश्य च यो विप्रः स्वल्पं वा यदि वा बहु । दास्यतेऽत्राक्षयं तच्च ग्रहीष्ये करजं यथा

എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഇവിടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ അല്പമോ കൂടുതലോ ദാനം ചെയ്താൽ, ആ ദാനം അക്ഷയമാകും; ഞാൻ അതിനെ ധർമ്മസമ്മതമായ കരമായി സ്വീകരിക്കും.

Verse 35

रक्तोत्पलैश्च कह्लारैः केसरैः करवीरकैः । शतत्रयैर्महाप्दमै रविवारेण मानवः

രക്തോത്പലം, കഹ്ലാരം (നീലോത്പലം), കേശരം, കരവീരപുഷ്പങ്ങൾ, കൂടാതെ മൂന്നു നൂറ് മഹാപദ്മങ്ങളുമായി—ഞായറാഴ്ച മനുഷ്യൻ (എന്നെ) പൂജിക്കണം.

Verse 36

सप्तम्यामथ षष्ठ्यां वा येऽर्चयिष्यंति मामिह । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांतान्प्राप्स्यति निश्चितम्

ഇവിടെ സപ്തമിയിലോ ഷഷ്ഠിയിലോ എന്നെ അർച്ചിക്കുന്നവർ, അവർ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഏതു ആഗ്രഹങ്ങളും നിശ്ചയമായി പ്രാപിക്കും.

Verse 37

दर्शनान्मम भक्त्या च नाशो व्याधिदरिद्रयोः । प्रणामात्स्वर्गमाप्नोति श्रुत्वा मोक्षं च नित्यशः

എന്റെ ദർശനവും ഭക്തിയും രോഗവും ദാരിദ്ര്യവും നശിപ്പിക്കുന്നു. പ്രണാമം ചെയ്താൽ സ്വർഗം ലഭിക്കും; ഈ മഹിമ നിത്യമായി ശ്രവിച്ചാൽ മോക്ഷവും പ്രാപിക്കും.

Verse 38

अभक्तिं यश्च कर्ता मे स गच्छेन्निश्चिंतं क्षयम् । अष्टोत्तरशतं नाम ममाग्रे यत्त्वयेरितम्

എന്നോടു അഭക്തിയോ അവമാനമോ ചെയ്യുന്നവൻ നിശ്ചയമായി നാശത്തിലേക്കു പോകും. കൂടാതെ നീ എന്റെ സന്നിധിയിൽ ഉച്ചരിച്ച എന്റെ അഷ്ടോത്തര ശതനാമങ്ങൾ—

Verse 39

त्रिकालमेककालं वा पठतः श्रृणुयत्फलम् । कीर्तिमान्सुभगो विद्वान्सुसुखी प्रियदर्शनः

ഇത് ദിവസത്തിൽ മൂന്നു പ്രാവശ്യം അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ പോലും പാരായണം ചെയ്യുകയോ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവന്റെ ഫലം കേൾക്കുക—അവൻ കീർത്തിമാൻ, സൗഭാഗ്യവാൻ, പണ്ഡിതൻ, അത്യന്തം സുഖി, പ്രിയദർശനൻ ആകുന്നു।

Verse 40

भवेद्वर्षशतायुश्च सर्वरोगविवर्जितः । यस्त्विदं श्रृणुयान्नित्यं पठेद्वा प्रयतः शुचिः

നിയമശീലനും ശുചിയുമായിട്ട് നിത്യം ഇത് ശ്രവിക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ ശതവർഷായുസ്സോടെ ജീവിക്കുകയും സർവരോഗവിമുക്തനാകുകയും ചെയ്യും।

Verse 41

अक्षयं स्वल्पमप्यन्नं भवेत्तस्योपसाधितम् । विजयी च भवेन्नित्यं तथा जातिस्मरो भवेत्

അവന് അല്പം അന്നവും അക്ഷയമായി, നന്നായി ഒരുക്കിയതുപോലെ ലഭിക്കും; അവൻ നിത്യം വിജയിയും, മുൻജന്മസ്മരണശക്തിയുള്ളവനും ആകുന്നു।

Verse 42

तस्मादेतत्त्वया जाप्यं परं स्वस्त्ययनं महत् । तथा ममाग्रे कुंडं च कुरु स्नानार्थमुत्तमम्

അതുകൊണ്ട് നീ ഈ പരമവും മഹത്തുമായ സ്വസ്ത്യയന മന്ത്രം ജപിക്കണം; കൂടാതെ എന്റെ മുമ്പിൽ സ്നാനാർത്ഥം ഒരു ഉത്തമ കുണ്ഡവും നിർമ്മിക്കണം।

Verse 43

कामरूपकला यत्र तत्र कुंडं वने भवेत् । एवं दत्त्वा वरान्भानुस्तत्रैवां तरधीयत

കാമരൂപശക്തി നിലനിന്ന സ്ഥലത്ത്, അവിടെ വനത്തിൽ ഒരു കുണ്ഡം പ്രാദുര്ഭവിച്ചു; ഇങ്ങനെ വരങ്ങൾ നൽകി ഭാനു (സൂര്യൻ) അവിടെയേ തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 44

ततो भास्करवाक्येन सिद्धेशस्य च सव्यतः । वनमध्ये मया कुंडं कृतं दर्भशलाकया

അപ്പോൾ ഭാസ്കരന്റെ വചനപ്രകാരം, സിദ്ധേശന്റെ ഇടത്തുഭാഗത്ത്, വനത്തിന്റെ നടുവിൽ ഞാൻ ദർഭശലാകകൊണ്ട് ഒരു കുണ്ഡം നിർമ്മിച്ചു।

Verse 45

कामरूपभवं कुंडं वृक्षास्ते चापि भारत । संलीनास्तन्महाश्चर्यं ममाजायत चेतसि

ഹേ ഭാരതാ! കാമരൂപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആ കുണ്ഡവും ആ വൃക്ഷങ്ങളും പോലും ഒന്നായി ലയിച്ചപോലെ തോന്നി; അതിൽ നിന്നു എന്റെ മനസ്സിൽ മഹാദ്ഭുതം ഉദിച്ചു।

Verse 46

माघमासस्य शुक्लायां सप्तम्यां स्त्री नरोऽपि वा । स्नानं कुंडे शुभं कृत्वा भट्टादित्यं प्रपश्यति

മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ സപ്തമിയിൽ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആയാലും, കുണ്ഡത്തിൽ ശുഭസ്നാനം ചെയ്ത് ഭട്ടാദിത്യൻ (സൂര്യദേവൻ) ദർശനം നേടുന്നു।

Verse 47

तस्यानंतं भवेत्पुण्यं रथं यश्च प्रपूजयेत् । रथयात्रां च कुरुते यस्मिन्यस्मिन्नसौ पथि

ആ രഥത്തെ യഥാവിധി പൂജിക്കുന്നവന് അനന്ത പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു; കൂടാതെ അത് ഏത് പാതയിലൂടെ പോകുന്നുവോ, ആ പാതയിൽ രഥയാത്ര നടത്തുന്നതിന്നും പുണ്യഫലം ഉണ്ടാകും।

Verse 48

ये च पश्यंति लोकास्ते धन्याः सर्वे न संशयः । पुत्रधान्यधनैर्युक्ता नीरुजस्तेजसाऽन्विताः

അതിനെ ദർശിക്കുന്ന ജനങ്ങൾ എല്ലാവരും സംശയമില്ലാതെ ധന്യർ—പുത്രസമ്പത്ത്, ധാന്യം, ധനം എന്നിവയാൽ സമൃദ്ധർ; രോഗരഹിതർ; തേജസ്സോടെ അനുഗ്രഹിതർ।

Verse 49

भविष्यंति नरास्ते ये कारयंति रथोत्सवम् । गंगादिसर्वतीर्थेषु यत्फलं कीर्तितं बुधैः

രഥോത്സവം നടത്തിപ്പിക്കുകയും പ്രായോജനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന പുരുഷന്മാർ, ഗംഗാദി എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാന-പൂജകളാൽ ജ്ഞാനികൾ പ്രസ്താവിച്ച ഫലം തന്നെയെല്ലാം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 50

भट्टादित्यस्य कुंडे च तत्फलं सप्तमीदिने । तत्र कुंडे च यः स्नात्वा सूर्यार्घ्यं प्रयच्छति । कपिला गोशतस्यासौ दत्तस्य फलमश्नुते

ഭട്ടാദിത്യന്റെ കുണ്ഡത്തിൽ സപ്തമീ ദിനത്തിൽ അതേ ഫലം ലഭിക്കുന്നു. അവിടെ കുണ്ഡത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് സൂര്യനു അർഘ്യം അർപ്പിക്കുന്നവൻ, നൂറ് കപില ഗോകൾ ദാനം ചെയ്ത ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 51

अर्जुर उवाच । वासुदेवादयः सर्वे वदंत्येवं महामुने

അർജുരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമുനേ, വാസുദേവൻ മുതലായ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറയുന്നത്।

Verse 52

भास्करार्घं विना पातः कृतं सर्वं च निष्फलम् । तस्याहं श्रोतुमिच्छामि विधिं विधिविदां वर

ഭാസ്കരനു അർഘ്യം അർപ്പിക്കാതെ ചെയ്ത പാഠവും വ്രതാദികളും എല്ലാം നിഷ്ഫലമാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ വിധിവിദാംവരാ, അതിന്റെ വിധി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 53

नारद उवाच । यथा ब्रह्मादयो देवा यच्छंत्यर्घं महात्मने । भास्कराय श्रृणु त्वं तं विधिं सर्वाघनाशनम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ മഹാത്മാവായ ഭാസ്കരനു ഏതു വിധിയിൽ അർഘ്യം അർപ്പിക്കുന്നുവോ, ആ വിധി നീ കേൾക്കുക; അത് സർവപാപനാശിനിയാണ്।

Verse 54

प्रथमं तावत्प्रत्युषे उदिते सूर्ये शुचिर्भूत्वा गोमयकृतमंडलस्योपरि रक्तचंदनेन मंडलकं कृत्वा ततस्ताम्रपात्रे रक्तचंदनोदकश्वेतचंदनादिद्रव्यैः प्रपूरणं कृत्वा तन्मध्ये हेमाक्षतदूर्वादधिसर्पीषि परिक्षिप्य स्थापयेत्

ആദ്യം പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ ശുചിയായി, ഗോമായംകൊണ്ട് ചെയ്ത മണ്ഡലത്തിന്മേൽ രക്തചന്ദനത്തോടെ ഒരു ചെറുമണ്ഡലം വരയ്ക്കണം. തുടർന്ന് താമ്രപാത്രത്തിൽ രക്തചന്ദനജലവും ശ്വേതചന്ദനാദി ദ്രവ്യങ്ങളും ചേർത്ത് നിറച്ച്, അതിൽ സ്വർണവർണ്ണ അക്ഷതം, ദൂർവ, ദധി, ഘൃതം എന്നിവ തളിച്ച് അവിടെ സ്ഥാപിക്കണം.

Verse 55

स्वशरीरमालभेत् अनेन मंत्रेण । ओंखखोल्काय नमः । सप्तवारानुच्चार्य स्थातव्यम् । तेन शुद्धिरुपसंजायते देहस्यार्चार्हता भवति । पश्चादासनस्थं देवं सवितारं मंडलमध्ये द्वादशात्मकं सुरादिभिः संपूज्यमानं ध्यात्वा पूर्वोक्तमर्घपात्रं शिरसि कृत्वा भूमौ जानुनी निपात्य सूर्याभिमुखस्तद्गतमनाभूत्वार्घमंत्रमुदाहरेत् । तदुच्यते सूर्यवक्त्राद्विनिर्गतमिति

ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി സ്വന്തം ശരീരത്തെ സ്പർശിച്ച്/ലേപനം ചെയ്യണം—“ഓം ഖഖോൽകായ നമഃ।” ഏഴു പ്രാവശ്യം ജപിച്ച് സ്ഥിരമായി നിൽക്കണം; അതിനാൽ ദേഹശുദ്ധി ഉണ്ടായി ദേഹം അർച്ചനയ്ക്ക് യോഗ്യമാകും. തുടർന്ന് മണ്ഡലമദ്ധ്യേ ആസനസ്ഥനായ ദ്വാദശാത്മക ദേവൻ സവിതാവിനെ ദേവന്മാർ പൂജിക്കുന്നതായി ധ്യാനിച്ച്; മുൻപൊരുക്കിയ അർഘ്യപാത്രം ശിരസ്സിൽ വെച്ച്, ഭൂമിയിൽ രണ്ടു മുട്ടുകളും പതിപ്പിച്ച്, സൂര്യാഭിമുഖനായി, മനസ്സിനെ അവനിൽ ലീനമാക്കി അർഘ്യമന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം—അത് സൂര്യന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടതെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 56

यस्योच्चारणशब्देन रथं संस्थाप्य भास्करः । प्रतिगृह्णाति चैवार्घ्यं वरमिष्टं च यच्छति

അതിന്റെ ഉച്ചാരണധ്വനിമാത്രത്താൽ ഭാസ്കരൻ തന്റെ രഥം സ്ഥാപിച്ച്, അർഘ്യം സ്വീകരിച്ച്, ഇഷ്ടമായ വരം പ്രസാദിക്കുന്നു.

Verse 57

ओंयस्याहुः सप्त च्छंदांसि रथे तिष्ठंति वाजिनः । अरुणः सारथिर्यस्य रथवाहोऽग्रतः स्थितः

ഓം. അവന്റെ രഥത്തിൽ ഏഴ് വൈദിക ഛന്ദസ്സുകളേ കുതിരകളായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; അരുൺ അവന്റെ സാരഥി, രഥം നയിക്കുന്നവനായി മുൻഭാഗത്ത് നില്ക്കുന്നു.

Verse 58

जया च विजया चैव जयंती पापनाशनी । इडा च पिंगला चैव वहंतोऽश्वमुखास्तथा

ജയയും വിജയയും, പാപനാശിനിയായ ജയന്തിയും; അതുപോലെ ഇഡയും പിംഗലയും—ഇവരും വഹിക്കുന്നവർ, അശ്വമുഖങ്ങളുള്ളവർ ആകുന്നു.

Verse 59

डिंडिश्च शेषनागश्च गणाध्यक्षस्तथैव च । स्कंदरेवंततार्क्ष्याश्च तथा कल्माषपक्षिणौ

ഡിംഡി, ശേഷനാഗൻ, ഗണാധ്യക്ഷൻ; അതുപോലെ സ്കന്ദൻ, രേവന്തൻ, താർക്ഷ്യൻ; കൂടാതെ കല്മാഷ എന്ന പേരിലുള്ള രണ്ടു പക്ഷികൾ—ഇവരെല്ലാം ഈ പരികരത്തിൽ ആവാഹിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 60

राज्ञी च निक्षुभा देवी ललिता चैव संज्ञिका । तथा यज्ञभुजो देवा ये चान्ये परिकीर्तिताः

രാജ്ഞീ, നിക്ഷുഭാ ദേവി, ലലിതാ എന്ന നാമപ്രസിദ്ധ; അതുപോലെ യജ്ഞഭോജക ദേവന്മാരും മറ്റെല്ലാ പരികീർത്തിതരും ഇവിടെയാവാഹിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 61

एभिः परिवृतो योऽसावधरोत्तरवासिभिः । तमहं लोककर्तारमाह्वयामि तमोपहम्

അധോലോക-ഊർധ്വലോകവാസികളായ ഇവരാൽ പരിവൃതനായ ആ ലോകകർത്താവിനെ, തമോനാശകനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ ആവാഹിക്കുന്നു।

Verse 62

अम्मयो भगवान्भानुरमुं यज्ञं प्रवर्तयन् । इदमर्घ्यं च पाद्यं च प्रगृहाण नमोनमः

ഹേ അമൃതമയനായ ഭഗവാൻ ഭാനു! ഈ യജ്ഞം പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നവനേ—ഈ അർഘ്യവും ഈ പാദ്യവും സ്വീകരിക്കണമേ. നമോ നമഃ।

Verse 63

आवाहनम् । सहस्रकिरण वरद जीवनरूप ते नमः । इति सांनिध्यकरणम् ओंवषट् इत्युच्चार्य सूर्यस्य चरणयुगलं पश्यन् भुवि पद्म्यां पात्रीं निर्वापयेत् पाद्यं तदुच्यते । एवं पाद्यं दत्त्वा बद्धांजलिः सुस्वागतमिति कुर्यात् । स्वागतं भगवन्नेहि मम प्रसादं विधाय आस्यताम् । इह गृहाण पूजां च प्रसादं च धिया कुरु । तिष्ठ त्वं तावदत्रैव यावत्पूजां करोम्यहम्

ആവാഹനം—“സഹസ്രകിരണാ, വരദാ, ജീവൻരൂപാ! നിനക്കു നമസ്കാരം.” ഇങ്ങനെ സാന്നിധ്യം വരുത്തണം. തുടർന്ന് “ഓം വഷട്” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, സൂര്യന്റെ ചരണയുഗളം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, ഭൂമിയിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന പദ്മചിഹ്നിത പാത്രത്തിൽ ജലം ഒഴിക്കണം—അതിനെ പാദ്യം എന്നു പറയുന്നു. പാദ്യം അർപ്പിച്ച് കൈകൂപ്പി “സുസ്വാഗതം” എന്നു പറയണം—“സ്വാഗതം ഭഗവൻ! വരിക; എനിക്കു പ്രസാദം നൽകി ആസനം ഏറുക. ഇവിടെ ഈ പൂജയും പ്രസാദവും സ്വീകരിക്കണമേ; ശുഭബുദ്ധിയോടെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഞാൻ പൂജ ചെയ്യുന്നത്രയും സമയം ഇവിടെ തന്നേ വിരാജിക്കണമേ.”

Verse 64

एवं विज्ञापनं दद्यादनेन मंत्रेण कमलासनम् । तत्कमलासनं कमलनंदन उपाविशति । आसन उपविष्टस्य शेषां पूजां नियोजयेत् अनेन विधानेन । ओंसोममूर्तिक्षीरोदपतये नमः । इति क्षीरादिस्नपनम् । ओंभास्कराय नीरव सिने नमः । इति जलस्नानम् ततो वासोयुगं शुभ्रं दद्यात् अनेन मंत्रेण । इदं वासोयुगं सूर्य गृहाण कृपया मम । कटिभूषणमेकं ते द्वितीयं चांगप्रावरणम्

ഇങ്ങനെ വിനയവിജ്ഞാപനം ചെയ്ത് ഈ മന്ത്രത്തോടെ കമലാസനം സമർപ്പിക്കണം. കമലനന്ദനനായ സൂര്യഭഗവാൻ ആ കമലാസനത്തിൽ ഉപവിശിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ആസനസ്ഥനായ ശേഷം ഈ വിധാനപ്രകാരം ശേഷിപ്പൂജ നടത്തണം. ‘ഓം സോമമൂർത്തിക്ഷീരോദപതയേ നമഃ’—ഇങ്ങനെ ക്ഷീരാദി സ്നപനം. ‘ഓം ഭാസ്കരായ നീരവ-ശാന്തയേ നമഃ’—ഇങ്ങനെ ജലസ്നാനം. തുടർന്ന് ശുദ്ധമായ ശ്വേതവസ്ത്രയുഗം അർപ്പിക്കണം—‘ഹേ സൂര്യാ! കൃപയോടെ എന്റെ ഈ വസ്ത്രയുഗം സ്വീകരിക്കണമേ; ഒന്ന് കടിഭൂഷണമായി, രണ്ടാമത് അങ്കപ്രാവരണമായി।’

Verse 65

ततो यज्ञोपवीतं दद्यात् अनेन मंत्रेण । सूत्रतंतुमयं शुद्धं पवित्रमिदमुत्तमम् । यज्ञोपवीतं देवेश प्रगृहाण नमोऽस्तु ते

തുടർന്ന് ഈ മന്ത്രത്തോടെ യജ്ഞോപവീതം സമർപ്പിക്കണം—‘ശുദ്ധ സൂത്രതന്തുക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ഉത്തമവും പരമപവിത്രവുമായ യജ്ഞോപവീതം; ഹേ ദേവേശാ! സ്വീകരിക്കണമേ; നമസ്കാരം.’

Verse 66

ततो यथाशक्ति श्वेतमुकुटमुद्रिकादिभूषणानि दद्यात् अनेन मंत्रेण । मुकुटो रत्ननद्धोऽयं मुद्रिकां भूषणानि च । अलंकारं गृहणेमं मया भक्त्या समर्पितम्

പിന്നീട് ശേഷിയനുസരിച്ച് ശ്വേതമുകുടം, മുദ്രിക മുതലായ ഭൂഷണങ്ങൾ ഈ മന്ത്രത്തോടെ അർപ്പിക്കണം—‘ഈ മുകുടം രത്നങ്ങളാൽ ജഡിതമാണ്; കൂടെ മോതിരങ്ങളും മറ്റു ആഭരണങ്ങളും. ഭക്തിയോടെ ഞാൻ സമർപ്പിച്ച ഈ അലങ്കാരം സ്വീകരിക്കണമേ.’

Verse 67

एवमलंकारं निवेद्य पश्चात्केशरकुंकुमकर्पूररक्तचंदनमिश्रमनुलेपनं दद्यात्

ഇങ്ങനെ അലങ്കാരം സമർപ്പിച്ച ശേഷം, കേശരം, കുങ്കുമം, കർപ്പൂരം, രക്തചന്ദനം എന്നിവ ചേർന്ന സുഗന്ധാനുലേപനം അർപ്പിക്കണം।

Verse 68

ओंतवातिप्रिय वृक्षाणां रसोऽयं तिग्मदीधिते । स तवैवोचितः स्वामिन्गृहाण कृपया मम

ഓം। ഹേ തീക്ഷ്ണകിരണധരനായ തിഗ്മദീധിതേ! നിനക്ക് അതിപ്രിയമായ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ഈ രസം; ഇത് സത്യത്തിൽ നിനക്കേ യോജ്യം. ഹേ സ്വാമീ! കൃപയോടെ എന്റെ അർപ്പണം സ്വീകരിക്കണമേ।

Verse 69

ततश्चंपकजपाकरवीरकर्णककेसरकोकनदादिभिः पूजां कुर्यात्

അതിനുശേഷം ചമ്പകം, ജപാ, കരവീരം, കർണിക, കേസരം, കോകനദം മുതലായ പുഷ്പങ്ങളാൽ പൂജ ചെയ്യണം।

Verse 70

ओंवनस्पतिरसो दिव्यो गंधाढ्यो गंध उत्तमः । आहारः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

ॐ ഈ ധൂപം വനസ്പതികളുടെ ദിവ്യസാരം, സുഗന്ധസമൃദ്ധവും ഉത്തമഗന്ധമുള്ളതുമാകുന്നു; ഇത് സർവ്വദേവന്മാർക്കുള്ള ആഹാരസമം—ഈ ധൂപം സ്വീകരിക്കണമേ।

Verse 71

शल्लकीधूपमंत्रः । ततः पायसादिनिष्पन्नं नैवेद्यं निवेदयेदनेन मंत्रेण । नैवेद्यममृतं सर्वभूतानां प्राणवर्धनम् । पूर्णपात्रे मया दत्तं प्रतिगृह्ण प्रसीद मे

ഇത് ശല്ലകീ-ധൂപമന്ത്രമാണ്. തുടർന്ന് പായസം മുതലായവകൊണ്ട് തയ്യാറാക്കിയ നൈവേദ്യം ഈ മന്ത്രത്തോടെ സമർപ്പിക്കണം—“ഈ നൈവേദ്യം അമൃതസമം, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ പ്രാണവർധകം. പൂർണ്ണപാത്രത്തിൽ ഞാൻ നൽകിയതു സ്വീകരിച്ച് എനിക്കു പ്രസാദിക്കണമേ।”

Verse 72

ततः शौचोदकतांबूलदीपारार्तिकशीतलिकापुनः पूजादि निवेद्य यथाशक्त्या स्तुत्वा सुकृतं दुष्कृतं वा क्षमस्वेति प्रोच्य विसर्जयेत् । ततो भूयो नमस्य हेमवस्त्रोपवीतालंकारान् ब्राह्मणाय निवेद्य निर्माल्यं संहृत्यांभसि निक्षिपेत्

പിന്നീട് ശൗചോദകം, താംബൂലം, ദീപം, ആരാർത്തിക, ശീതലിക, പുനഃപൂജാദി എന്നിവ സമർപ്പിച്ച് യഥാശക്തി സ്തുതിച്ച് “എന്നാൽ നടന്ന സുകൃതമോ ദുഷ്കൃതമോ ക്ഷമിക്കണമേ” എന്നു പറഞ്ഞു വിസർജനം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു ബ്രാഹ്മണനു സ്വർണം, വസ്ത്രം, ഉപവീതം, അലങ്കാരങ്ങൾ എന്നിവ നിവേദിച്ച്, നിർമാല്യം ശേഖരിച്ചു ജലത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കണം।

Verse 73

इत्यर्घ्यदानविधिः य एवं भास्करायार्घ्यं मूर्तौ मंडलकेऽपि वा । नित्यं निवेदयेत्प्रातः स्याद्रवेरात्मवत्प्रियः

ഇതാകുന്നു അർഘ്യദാനവിധി. ഇപ്രകാരം ഭാസ്കരനു—മൂർത്തിയിലായാലും മണ്ഡലത്തിലായാലും—നിത്യവും പ്രഭാതത്തിൽ അർഘ്യം നിവേദിക്കുന്നവൻ, രവിക്കു സ്വന്തം ആത്മാവുപോലെ പ്രിയനാകും।

Verse 74

अनेन विधिना कर्णो भास्करार्घ्यं प्रयच्छति । ततः सूर्यस्य पार्थासावात्मवद्वल्लभो मतः

ഈ വിധിപ്രകാരം കര്‍ണന്‍ ഭാസ്കരനു അര്‍ഘ്യം അര്‍പ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പൃഥാപുത്രനായ അവന്‍ സൂര്യദേവന്‍ സ്വാത്മസമമായി അതിപ്രിയനെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു.

Verse 75

अशक्तश्चेन्नित्यमेकमर्घ्यं दद्याद्दिवाकृते । ततोऽत्र रथसप्तम्यां कुंडे देयः प्रयत्नतः

ആർക്കെങ്കിലും അശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ നിത്യവും ദിവാകരനു കുറഞ്ഞത് ഒരു അര്‍ഘ്യം എങ്കിലും നല്‍കണം. എന്നാല്‍ ഈ വ്രതത്തില്‍ രഥസപ്തമിദിനം കുണ്ഡത്തില്‍ പ്രത്യേക പരിശ്രമത്തോടെ അര്‍ഘ്യം അര്‍പ്പിക്കണം.

Verse 76

अश्वमेधफलं प्राप्य सूर्यलोक मवाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्योऽर्घोऽत्र भारत

അശ്വമേധയാഗഫലം പ്രാപിച്ച് മനുഷ്യന്‍ സൂര്യലോകം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ഭാരത, ഇവിടെ എല്ലാ പരിശ്രമത്തോടും കൂടി അര്‍ഘ്യം അര്‍പ്പിക്കണം.

Verse 77

एवंविधस्त्वसौ देवो भट्टादित्योऽत्र तिष्ठति । भूयानतोऽपि बहुशः पापहा धर्मवर्धनः

ഇത്തരത്തിലുള്ള ദേവന്‍—ഭട്ടാദിത്യന്‍—ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. ആവര്‍ത്തിച്ച് ആരാധിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ കൂടുതല്‍ മഹത്തായ ഫലം നല്‍കി, പാപം നശിപ്പിച്ച് ധര്‍മ്മം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 78

दिव्यमष्टविधं चात्र सद्यः प्रत्ययकारकम् । पापानां चोपभुक्तं हि यथा पार्थ हलाहलम्

ഇവിടെ ‘ദിവ്യ’ എന്ന പേരിലുള്ള എട്ട് വിധ പരീക്ഷകള്‍ ഉണ്ട്; അവ ഉടന്‍ സത്യനിശ്ചയം വരുത്തുന്നു. അവ പാപങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നു—ഹേ പാര്‍ഥ, ഹലാഹല വിഷം ഉപഭോഗിച്ച് നിര്‍വിഷമായതുപോലെ.