Adhyaya 7

Verse 1

व्यास उवाच । संप्राप्य धर्मवाप्यां च यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । तृप्तिं प्रयांति पितरो यावदिंद्राश्चतुर्दश

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ധർമവാപിയിൽ എത്തി ആരെങ്കിലും പിതൃതർപ്പണം ചെയ്താൽ, അവന്റെ പിതാക്കന്മാർ ചതുര്ദശ ഇന്ദ്രന്മാർ നിലനിൽക്കുന്ന കാലംവരെ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 2

पितरश्चात्र पूज्याश्च स्वर्गता ये च पूर्वजाः । पिंडांश्च निर्वपेत्तेषां प्राप्येमां मुक्तिदायिकाम्

ഇവിടെ പിതൃകൾ പൂജ്യരാണ്—സ്വർഗ്ഗഗതരായ പൂർവ്വജർ. ഈ മുക്തിദായക സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിച്ച് അവർക്കായി വിധിപൂർവ്വം പിണ്ഡം അർപ്പിക്കണം।

Verse 3

त्रेतायां पंच दिवसैर्द्वापरे त्रिदिनेन तु । एकचित्तेन यो विप्राः पिंडं दद्यात्कलौ युगे

ത്രേതായുഗത്തിൽ അഞ്ചുദിവസംകൊണ്ടും, ദ്വാപരത്തിൽ മൂന്നുദിവസംകൊണ്ടും ഫലം സിദ്ധിക്കുന്നു; എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൽ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ പിണ്ഡദാനം ചെയ്യുന്നവൻ शीഘ്രം ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 4

लोलुपा मानवा लोके संप्राप्ते तु कलौ युगे । परदाररता लोकाः स्त्रियोऽतिचपलाः पुनः

കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർ ലോഭികളാകുന്നു; പുരുഷന്മാർ പരസ്ത്രീകളിൽ ആസക്തരാകുന്നു, സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും അത്യന്തം ചഞ്ചലരാകുന്നു।

Verse 5

परद्रोहरताः सर्वे नरनारीनपुंसकाः । परनिन्दापरा नित्यं परच्छिद्रोपदर्शकाः

എല്ലാവരും—പുരുഷൻ, സ്ത്രീ, നപുംസകൻ—പരദ്രോഹത്തിൽ രതരാകുന്നു; അവർ നിത്യവും പരനിന്ദയിൽ തൽപരരായി, മറ്റുള്ളവരുടെ ദോഷങ്ങൾ നിരന്തരം കാണിക്കുന്നു।

Verse 6

परोद्वेगकरा नूनं कलहा मित्रभेदिनः । सर्वे ते शुद्धतां यांति काजेशाः स्वयमब्रुवन्

നിശ്ചയമായും അവർ പരരെ വ്യാകുലപ്പെടുത്തുന്നവർ, കലഹപ്രിയർ, മിത്രഭേദകർ ആകുന്നു; എങ്കിലും ഈ പവിത്ര പ്രഭാവത്താൽ അവർ എല്ലാവരും ശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു—എന്ന് കർത്താവ് സ്വയം അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 7

एतदुक्तं महाभाग धर्मारण्यस्य वर्णनम् । फलं चैवात्र सर्वं हि यदुक्तं शूलपाणिना

ഹേ മഹാഭാഗാ! ധർമാരണ്യത്തിന്റെ ഈ വർണ്ണനം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു; ഇവിടെ ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ ഫലങ്ങളും ശൂലപാണി ഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തതുപോലെ തന്നെയാണ്।

Verse 8

वाङ्मनः कायशुद्धाश्च परदारपराङ्मुखाः । अद्रोहाश्च समाः क्रुद्धा मातापितृपरायणाः

അവർ വാക്ക്, മനസ്, ശരീരം എന്നിവയിൽ ശുദ്ധരാകുന്നു; പരസ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് വിമുഖരാകുന്നു; ദ്രോഹരഹിതർ, കോപത്തിലും സമഭാവമുള്ളവർ, മാതാപിതാക്കൾക്ക് പരായണരാകുന്നു।

Verse 9

अलौल्या लोभरहिता दानधर्मपरायणाः । आस्तिकाश्चैव धर्मज्ञाः स्वामिभक्तिरताश्च ये

ചാഞ്ചല്യമില്ലാത്തവർ, ലോഭരഹിതർ, ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ പരായണർ—ആസ്തികർ, ധർമ്മജ്ഞർ, തങ്ങളുടെ സ്വാമി-ഈശ്വരഭക്തിയിൽ സ്ഥിരരായവർ ഇവിടെയെല്ലാം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 10

पतिव्रता तु या नारी पतिशुश्रूषणे रता । अहिंसका आतिथेयाः स्वधर्मनिरताः सदा

ഭർത്തൃശുശ്രൂഷയിൽ ആനന്ദത്തോടെ രതയായിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയേ യഥാർത്ഥ പതിവ്രത; അവൾ അഹിംസക, അതിഥിസത്കാരത്തിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവൾ, എന്നും സ്വന്തം സ്വധർമ്മത്തിൽ നിരതയായവൾ.

Verse 11

शौनक उवाच । शृणु सूत महाभाग सर्वधर्मविदांवर । गृहस्थानां सदाचारः श्रुतश्च त्वन्मुखान्मया

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാഭാഗ സൂത, സർവധർമ്മവിദന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ! ഗൃഹസ്ഥരുടെ സദാചാരം ഞാൻ നിന്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ശ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Verse 12

एकं मनेप्सितं मेद्य तत्कथयस्व सूतज । पतिव्रतानां सर्वासां लक्षणं कीदृशं वद

എന്റെ മനസ്സിന് പ്രിയമായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്—അത് പറയുക, ഹേ സൂതപുത്രാ! എല്ലാ പതിവ്രതകളുടെയും ലക്ഷണങ്ങൾ എങ്ങനെയാണെന്ന് വിവരിക്കൂ.

Verse 13

सूत उवाच । पतिव्रता गृहे यस्य सफलं तस्य जीवनम् । यस्यांगच्छायया तुल्या यत्कथा पुण्यकारिणी

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ആരുടെ ഗൃഹത്തിൽ പതിവ്രത വസിക്കുന്നുവോ, അവന്റെ ജീവിതം സഫലമാകുന്നു. അവളുടെ സാന്നിധ്യം രക്ഷകമായ നിഴലുപോലെ; അവളുടെ കഥാകീർത്തനം പുണ്യകാരണമാകുന്നു.

Verse 14

पतिव्रतास्त्वरुंधत्या सावित्र्याप्यनसूयया । शांडिल्या चैव सत्या च लक्ष्म्या च शतरूपया

പതിവ്രതാധർമ്മത്തിന്റെ ആദർശങ്ങളായി അരുന്ധതി, സാവിത്രി, അനസൂയ; അതുപോലെ ശാണ്ഡില്യാ, സത്യാ, ലക്ഷ്മി, ശതരൂപയും കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 15

मेनया च सुनीत्या च संज्ञया स्वाहया समाः । पतिव्रतानां धर्मा हि मुनिना च प्रकीर्तिताः

അവർ മേന, സുനീതി, സംജ്ഞ, സ്വാഹാ എന്നിവരോടും സമാനരാണ്. പതിവ്രതസ്ത്രീകളുടെ ധർമ്മങ്ങൾ മുനി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 16

भुंक्ते भुक्ते स्वामिनि च तिष्ठ ति त्वनुतिष्ठति । विनिद्रिते या निद्राति प्रथमं परिबुध्यति

സ്വാമി ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവളും ഭക്ഷിക്കുന്നു; അദ്ദേഹം നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ അനുഗമിച്ച് നിൽക്കുന്നു. അദ്ദേഹം നിദ്രിക്കുമ്പോൾ അവളും നിദ്രിക്കുന്നു, എന്നാൽ ആദ്യം ഉണരുന്നത് അവളാണ്.

Verse 17

अनलंकृतमात्मानं देशांते भर्तरि स्थिते । कार्यार्थं प्रोषिते क्वापि सर्व्वमंड नवर्जिता

ഭർത്താവ് കർത്തവ്യാർത്ഥം മറ്റൊരു ദേശത്ത് എവിടെയെങ്കിലും പോയിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ സ്വയം അലങ്കാരമില്ലാതെ വെയ്ക്കുകയും എല്ലാ ശൃംഗാര-മണ്ഡനങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 18

भर्तुर्नाम न गृह्णाति ह्यायुषोऽस्य हि वृद्धये । पुरुषांतरनामापि न गृह्णति कदाचन

അവൾ ഭർത്താവിന്റെ പേര് ഉച്ചരിക്കുകയില്ല—അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയുസ്സ് വർധിക്കാനെന്നു പറയുന്നു. മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ പേരും അവൾ ഒരിക്കലും ഉച്ചരിക്കുകയില്ല.

Verse 19

आकृष्टापि च नाक्रोशेत्ताडितापि प्रसीदति । इदं कुरु कृतं स्वामिन्मन्यतामिति वक्ति च

വലിച്ചിഴച്ചാലും അവൾ നിലവിളിക്കരുത്; അടിക്കപ്പെട്ടാലും ശാന്തയും പ്രസന്നയും ആയിരിക്കണം. “സ്വാമീ, ഇത് ചെയ്യുക; ചെയ്തതായി കരുതുക” എന്നു പറയണം.

Verse 20

आहूता गृहकार्याणि त्यक्त्वा गच्छति सत्वरम् । किमर्थं व्याहृता नाथ स प्रसादो विधीयताम्

വിളിച്ചാൽ അവൾ ഗൃഹകാര്യങ്ങൾ വിട്ട് വേഗത്തിൽ വരും. “നാഥാ, എന്തിനാണ് വിളിച്ചത്? ദയചെയ്ത് ആജ്ഞ നൽകുക” എന്നു ചോദിക്കും.

Verse 21

न चिरं तिष्ठति द्वारि न द्वारमुपसेवते । अदातव्यं स्वयं किंचित्कर्हिचिन्न ददात्यपि

അവൾ വാതിലിൽ ദീർഘനേരം നിൽക്കുകയില്ല; പ്രവേശനവാതിലിനരികെ വെറുതെ തങ്ങുകയും ചെയ്യില്ല. കൊടുക്കരുതാത്തത് ഒരിക്കലും സ്വമേധയാ കൊടുക്കുകയുമില്ല.

Verse 22

पूजोपकरणं सर्वम नुक्ता साधयेत्स्वयम् । नियमोदकबर्हींषि यत्र पुष्पाक्षतादिकम्

പൂജയ്ക്കുള്ള എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും അവൾ പറയാതെ തന്നെ സ്വയം ഒരുക്കണം—നിയമോദകം, ബർഹി/കുശ, കൂടാതെ പുഷ്പം, അക്ഷതം മുതലായവ.

Verse 23

प्रतीक्षमाणा च वरं यथाकालोचितं हि यत् । तदुपस्थापयेत्सर्वमनुद्वि ग्नातिहृष्टवत्

ശ്രദ്ധയോടെ കാത്തുനിന്ന്, സമയോചിതമായി യോജിച്ചതെല്ലാം സമർപ്പിക്കണം—അശാന്തിയില്ലാതെ, അത്യധികം ഉല്ലാസമില്ലാതെ, സ്ഥിരചിത്തത്തോടെ.

Verse 24

सेवते भर्त्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नं फलादिकम् । दूरतो वर्ज्जयेदेषा समाजोत्सवदर्शनम्

അവൾ ഭർത്താവിന്റെ ഉച്ഛിഷ്ടമായ പ്രിയഭക്ഷണം, ഫലാദികൾ എന്നിവ മാത്രം സേവിക്കണം. പൊതുസമാഗമങ്ങളും ഉത്സവവിനോദദർശനവും ദൂരെയായി ഒഴിവാക്കണം.

Verse 25

न गच्छेत्तीर्थयात्रादिविवाहप्रेक्षणा दिषु । सुखसुप्तं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया

അവൾ തീർത്ഥയാത്ര മുതലായവയ്ക്കു പോകരുത്; വിവാഹദർശനം പോലുള്ള ചടങ്ങുകളിലേക്കും പോകരുത്. ഭർത്താവ് യാദൃച്ഛികമായി സുഖമായി ഉറങ്ങുകയോ, സുഖാസീനനായിരിക്കുകയോ, ആനന്ദത്തിലിരിക്കുകയോ ചെയ്താലും, അവനെ അവഗണിച്ച് സ്വേച്ഛയായി പ്രവർത്തിക്കരുത്.

Verse 26

अंतरायेऽपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित् । स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं तु स्वमुखं नैव दर्शयेत्

കാര്യങ്ങളിൽ തടസ്സം വന്നാലും അവൾ ഒരിക്കലും ഭർത്താവിനെ ഉണർത്തരുത്. സ്ത്രീധർമ്മനിയമം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന സ്ത്രീ മൂന്ന് രാത്രികൾ തന്റെ മുഖം കാണിക്കരുത്.

Verse 27

स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नात्वा न शुध्यति । सुस्नाता भर्तृवदनमीक्षेतान्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिं भानुं विलोकयेत्

സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധിയാകുന്നതുവരെ അവൾ സ്വന്തം വാക്കുകളും ഉച്ചരിക്കരുത്. നന്നായി സ്നാനം കഴിഞ്ഞാൽ ഭർത്താവിന്റെ മുഖം മാത്രമേ കാണൂ; മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ മുഖം ഒരിക്കലും കാണരുത്. അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സിൽ ഭർത്താവിനെ ധ്യാനിച്ച് സൂര്യദർശനം ചെയ്യണം.

Verse 28

हरिद्रां कुकुमं चैव सिंदूरं कज्जलं तथा । कूर्पासकं च तांबूलं मांगल्याभरणं शुभम्

മഞ്ഞൾ, കുങ്കുമം (കേസരം), സിന്ദൂരം, കാജലം; കൂടാതെ പരുത്തിയും താംബൂലവും; വിവാഹസൗഭാഗ്യത്തിന്റെ മംഗളാഭരണങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ശുഭകരമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 29

केशसंस्कारकं चैव करकर्णादिभूषणम् । भर्तुरायुष्यमिच्छंती दूरयेन्न पतिव्रता

പതിവ്രതയായ സ്ത്രീ ഭർത്താവിന്റെ ദീർഘായുസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു, അത്യധികമായ കേശാലങ്കാരവും കൈ, ചെവി മുതലായ ആഭരണങ്ങളും ഒഴിവാക്കി ദൂരെയിരിക്കണം।

Verse 30

भर्तृविद्वेषिणीं नारीं नैषा संभाषते क्वचित् । नैकाकिनी क्वचिद्भूयान्न नग्ना स्नाति च क्वचित्

ഭർത്താവിനെ ദ്വേഷിക്കുന്ന സ്ത്രീയുമായി അവൾ ഒരിക്കലും സംസാരിക്കരുത്. എവിടെയും ഒറ്റയ്ക്കായി ഇരിക്കരുത്; ഒരിക്കലും നഗ്നയായി കുളിക്കരുത്।

Verse 31

नोलूखले न मुशले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रके न देहल्यां सती चोपविशेत्क्वचित्

സതിയായ ഭാര്യ ഒരിക്കലും ഉലൂഖലം, മുഷലം, വർദ്ധനി (ചാളണി/കൂട), അരക്കല്ല് എന്നിവയുടെ മേലോ ഇരിക്കരുത്; യന്ത്രത്തിന്മേലോ വാതിൽത്തറ (ദേഹളി) മേലോ ഇരിക്കരുത്।

Verse 32

विना व्यवायसमयात्प्रागल्भ्यं न क्वचिच्चरेत । यत्रयत्र रुचिर्भर्तुस्तत्र प्रेमवती सदा

യോഗ്യമായ ദാമ്പത്യസമയത്തെ ഒഴികെ അവൾ എവിടെയും ധാർഷ്ട്യത്തോടെ പെരുമാറരുത്. ഭർത്താവിന് എവിടെയെവിടെയാണോ രുചി, അവിടെയവിടെ അവൾ എപ്പോഴും സ്നേഹത്തോടെ അനുകൂലമായി ഇരിക്കണം।

Verse 33

इदमेव व्रतं स्त्रीणामयमेव परो वृषः । इयमेव च पूजा च भर्तुर्वाक्यं न लंघयेत्

സ്ത്രീകൾക്ക് ഇതുതന്നെ വ്രതം, ഇതുതന്നെ പരമധർമ്മം; ഇതുതന്നെ പൂജയും—ഭർത്താവിന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും ലംഘിക്കരുത്।

Verse 34

क्लीबं वा दुरवस्थं वा व्याधितं वृद्धमेव वा । सुस्थिरं दुःस्थिरं वापि पतिमेकं न लंघयेत्

ഭർത്താവ് നപുംസകനായാലും, ദുരവസ്ഥയിലായാലും, രോഗബാധിതനായാലും, വൃദ്ധനായാലും—സ്ഥിരനായാലും അസ്ഥിരനായാലും—സ്ത്രീ തന്റെ ഏക ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ലംഘിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്।

Verse 35

सर्पिर्लव णहिंग्वादिक्षयेऽपि व पति व्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायसीषु न भोजयेत्

നെയ്യ്, ഉപ്പ്, കായം മുതലായവ തീർന്നാലും പതിവ്രതയായ സ്ത്രീ ‘ഭർത്താവിന് ഒന്നുമില്ല’ എന്നു പറയരുത്; ഇരുമ്പുപാത്രത്തിൽ ഭർത്താവിന് ഭക്ഷണം വിളമ്പുകയും ചെയ്യരുത്।

Verse 36

तीर्थस्नानार्थिनी चैव पतिपादोदकं पिबेत् । शंकरादपि वा विष्णोः पतिरेवाधि कः स्त्रियः

തീർത്ഥസ്നാനത്തിന്റെ പുണ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അവൾ ഭർത്താവിന്റെ പാദപ്രക്ഷാലനജലം പാനം ചെയ്യണം; കാരണം സ്ത്രീക്ക് ഭർത്താവ് ശങ്കരനെയോ വിഷ്ണുവിനെയോക്കാൾ പോലും അധികം പൂജ്യനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 37

व्रतोपवामनियमं पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्तुर्मृता निरयमृच्छति

ഭർത്താവിനെ ലംഘിച്ച് വ്രതം, ഉപവാസം അല്ലെങ്കിൽ നിയമാചരണം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ ഭർത്താവിന്റെ ആയുസ്സ് ഹരിക്കുന്നു; മരിച്ച ശേഷം നരകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു।

Verse 38

उक्ता प्रत्युत्तरं दद्यान्नारी या क्रोधत त्परा । सरमा जायते ग्रामे शृगाली निर्जने वने

ഉപദേശം ലഭിച്ചിട്ടും ക്രോധത്തോടെ മറുപടി പറയുന്ന സ്ത്രീ ഗ്രാമത്തിൽ നായയായി, നിർജന വനത്തിൽ കുറുക്കിയായി ജന്മം എടുക്കുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 39

स्त्रीणां हि परमश्चैको नियमः समुदाहृतः । अभ्यर्च्य चरणौ भतुर्भो क्तव्यं कृतनिश्चया

സ്ത്രീകൾക്കായി ഒരു പരമനിയമം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ഭർത്താവിന്റെ പാദങ്ങൾ പൂജിച്ച് പിന്നെ മാത്രമേ ആഹാരം സ്വീകരിക്കൂ।

Verse 40

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेत्परवेश्मसु । तत्र पारुष्यवाक्यानि ब्रूयान्नैव कदाचन

അവൾ ഉയർന്ന ആസനം സ്വീകരിക്കരുത്, മറ്റുള്ളവരുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുകയും അരുത്; അവിടെ ഒരിക്കലും കടുത്ത വാക്കുകൾ പറയരുത്।

Verse 41

गुरूणां सन्निधौ वापि नोच्चैर्ब्रु यान्नवाहयेत्

ഗുരുക്കന്മാരുടെയും മുതിർന്നവരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിലും ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്; അഹങ്കാരമായോ അനാചാരമായോ പെരുമാറുകയും അരുത്।

Verse 42

या भर्तारं परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्षकोटरशायिनी

ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് രഹസ്യമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ദുർമതി സ്ത്രീ, ക്രൂരമായ പെൺമൂങ്ങയായി ജനിച്ച് വൃക്ഷകുഴികളിൽ ശയിക്കുന്നവളാകുന്നു എന്നു പറയുന്നു।

Verse 43

ताडिता ताडयेच्चेत्तं सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयति याऽन्यं वै केकराक्षी तु सा भवेत्

അടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അവനെ തിരിച്ചടിച്ചാൽ അവൾ ‘വൃഷദംശിക’ എന്ന വ്യാഘ്രിയായി ജനിക്കുന്നു; മറ്റൊരാളിലേക്കു കടാക്ഷം ഇടുന്നവൾ ‘കേകരാക്ഷി’ (വങ്കദൃഷ്ടിയുള്ളവൾ) ആകുന്നു।

Verse 44

या भर्तारं परित्यज्य मिष्टमश्नाति केवलम् । ग्रामे सा सूकरी भूयाद्वल्गुली वाथ विङ्भुजा

ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് തനിയെ മധുരപലഹാരങ്ങൾ കഴിക്കുന്നവൾ ഗ്രാമത്തിൽ പന്നിയായോ വവ്വാലായോ മലം തിന്നുന്ന ജീവിയായോ ജനിക്കുന്നു.

Verse 45

हुन्त्वंकृत्याप्रियं ब्रूते मूका सा जायते खलु । या सपत्नीं सदैर्ष्येत दुर्भगा सा पुनःपुनः । दृष्टिं विलुप्य भर्तुर्या कंचिदन्यं समीक्षते

അനിഷ്ടകരമായി സംസാരിക്കുന്നവൾ ഊമയായി ജനിക്കുന്നു. സപത്നിയോട് അസൂയപ്പെടുന്നവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നിർഭാഗ്യവതിയാകുന്നു. ഭർത്താവിനെ നോക്കാതെ അന്യപുരുഷനെ നോക്കുന്നവൾ...

Verse 46

काणा च विमुखा वापि कुरूपापि च जायते । बाह्यादायांतमालोक्य त्वरिता च जलासनैः । तांबूलैर्व्यजनैश्चैव पादसंवाहनादिभिः

അവൾ ഒറ്റക്കണ്ണിയായോ വിമുഖയായോ വിരൂപയായോ ജനിക്കുന്നു. ഭർത്താവ് പുറത്തുനിന്ന് വരുന്നത് കണ്ടാൽ വെള്ളം, ഇരിപ്പിടം, വെറ്റില, വിശറി, കാൽ തടവൽ എന്നിവയാൽ വേഗത്തിൽ സൽക്കരിക്കണം.

Verse 47

तथैव चारुवचनैः स्वेदसंनोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणिता तया । मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता सुतं सुतः

അതുപോലെ മധുരവാക്കുകളാലും വിയർപ്പ് മാറ്റുന്നതിനാലും ഭർത്താവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവൾ ത്രിലോകങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അച്ഛനും സഹോദരനും മകനും അളന്നേ നൽകുന്നുള്ളൂ.

Verse 48

अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत् । भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्मतीर्थव्रतानि च । तस्मात्सर्वं परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत्

അളவற்றത് നൽകുന്ന ഭർത്താവിനെ ആരാണ് പൂജിക്കാത്തത്? ഭർത്താവാണ് ദൈവം, ഭർത്താവാണ് ഗുരു, ഭർത്താവാണ് ധർമ്മവും തീർത്ഥവും വ്രതങ്ങളും. അതിനാൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഭർത്താവിനെ മാത്രം ആരാധിക്കണം.

Verse 49

जीवहीनो यथा देही क्षणादशुचितां व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्य शुचिः सदा

ജീവനറ്റ ദേഹം ക്ഷണത്തിൽ അശുചിയാകുന്നതുപോലെ, ഭർത്താവില്ലാത്ത സ്ത്രീ സുസ്നാനം ചെയ്താലും സദാ അശുചിയെന്നു ഈ ധർമ്മവചനം പറയുന്നു।

Verse 50

अमंगलेभ्यः सर्वेभ्यो विधवा स्यादमंगला । विधवादर्शनात्सिद्धिः क्वापि जातु न जायते

എല്ലാ അമംഗളങ്ങളിലും വിധവയെ പരമ അമംഗളമെന്നു പറയുന്നു; വിധവയെ കാണുന്നതുമാത്രം കൊണ്ടു എവിടെയും ഒരിക്കലും സിദ്ധി ഉണ്ടാകില്ലെന്നു ഈ വചനം പറയുന്നു।

Verse 51

विहाय मातरं चैकां सर्वा मंगलवर्जिताः । तदाशिषमपि प्राज्ञस्त्यजेदाशीविषोपमाम्

മാതാവിനെ മാത്രം ഒഴിവാക്കി മറ്റെല്ലാവരും മംഗളവിരഹിതരെന്നു പറയുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവരുടെ ആശീർവാദവും ജ്ഞാനി ആശീവിഷസർപ്പസമമെന്നു കരുതി ഉപേക്ഷിക്കണം।

Verse 52

कन्याविवाहसमये वाचयेयुरिति द्विजाः । भर्तुः सहचरी भूयाज्जीवतो ऽजीवतोपि वा

കന്യാവിവാഹസമയത്ത് ദ്വിജർ അവളോട് ഇങ്ങനെ ചൊല്ലിക്കണം—“ഭർത്താവ് ജീവിച്ചിരിക്കുകയോ ഇല്ലാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താലും ഞാൻ അവന്റെ സഹചരിയാകട്ടെ।”

Verse 53

अनुव्रजन्ती भर्तारं गृहात्पितृवनं मुदा । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ആനന്ദത്തോടെ ഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ഭർത്താവിനെ അനുഗമിച്ച് ‘പിതൃവനം’ ലക്ഷ്യമാക്കി പോകുന്ന ഭാര്യ, ഓരോ പാദത്തിലും അശ്വമേധയാഗഫലം പ്രാപിക്കുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 54

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात् । एवमुत्क्रम्य दूतेभ्यः पतिं स्वर्गं व्रजेत्सती

പാമ്പുപിടിത്തക്കാരൻ ബലമായി കുഴിയിൽ നിന്നു പാമ്പിനെ പുറത്തെടുക്കുന്നതുപോലെ, സതി യമദൂതന്മാരെ അതിക്രമിച്ച് ഭർത്താവിനെ കൂട്ടി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു।

Verse 55

यमदूताः पलायंते तामालोक्य पतिव्रताम् । तपनस्तप्यते नूनं दहनोपि च दह्यते

ആ പതിവ്രതയെ കണ്ടയുടൻ യമദൂതന്മാർ ഓടിപ്പോകുന്നു; തീർച്ചയായും സൂര്യൻ പോലും ചൂടേറ്റ് തപിക്കുന്നു, അഗ്നിയും ദഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു।

Verse 56

कंपंते सर्वतेजांसि दृष्ट्वा पातिव्रतं महः । यावत्स्वलोमसंख्यास्ति तावत्कोट्ययुतानि च

പതിവ്രതയുടെ മഹത്തായ തേജസ്സിനെ കണ്ടാൽ എല്ലാ തേജസ്സുകളും വിറയ്ക്കുന്നു; ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങൾ എത്രയോ, അത്ര കോടി-അയുത പുണ്യഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 57

भर्त्रा स्वर्गसुखं भुंक्ते रममाणा पतिव्रता । धन्या सा जननी लोके धन्योऽसौ जनकः पुनः

പതിവ്രതയായ ഭാര്യ ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ച് സ്വർഗസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു; ലോകത്തിൽ അവളുടെ മാതാവ് ധന്യ, അവളുടെ പിതാവും വീണ്ടും ധന്യൻ।

Verse 58

धन्यः स च पतिः श्रीमान्येषां गेहे पतिव्रता । पितृवंश्या मातृवंश्याः पतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गसौख्यानि भुंजते

ആരുടെ വീട്ടിൽ പതിവ്രതയായ ഭാര്യയുണ്ടോ ആ ഭർത്താവ് ധന്യനും ശ്രീസമ്പന്നനും ആകുന്നു. പിതൃവംശം, മാതൃവംശം, ഭർത്തൃവംശം—ഈ മൂന്നു വംശങ്ങളിലെ മൂന്ന് മൂന്ന് തലമുറകൾ അവളുടെ പുണ്യത്താൽ സ്വർഗസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 59

शीलभंगेन दुर्वृत्ताः पातयंति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथा पत्युरिहारमुत्र च दुःखिताः

ശീലഭംഗം മൂലം ദുർവൃത്തർ ത്രികുലത്തെ പതിപ്പിക്കുന്നു; പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഭർത്താവിനെയും ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു।

Verse 60

पतिव्रतायाश्चरणो यत्रयत्र स्पृशेद्भुवम् । सा तीर्थभूमिर्म्मान्येति नात्र भारोऽस्ति पावनः

പതിവ്രതയുടെ പാദം എവിടെയെവിടെ ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കുമോ, ആ സ്ഥലം തന്നെ തീർത്ഥഭൂമിയായി മാന്യമാണ്; സംശയമില്ല—അതിന്റേ പാവനശക്തി മഹത്താണ്।

Verse 61

बिभ्यत्पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गन्धर्व एवापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

പതിവ്രതയുടെ സ്പർശത്തെ ഭയപ്പെട്ടിട്ടും ദീപ്തിമാൻ സൂര്യനും അതിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ചന്ദ്രനും ഗന്ധർവനും തങ്ങളുടെ തന്നെ പാവിത്ര്യത്തിനായി മാത്രം—മറ്റൊരു കാരണമില്ലാതെ—അത് തേടുന്നു।

Verse 62

आपः पतिव्रतास्पर्शमभिलष्यंति सर्वदा । गायत्र्याघविनाशो नो पातिव्रत्येन साऽघनुत्

ജലങ്ങൾ എപ്പോഴും പതിവ്രതയുടെ സ്പർശം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഗായത്രിയോട് ബന്ധപ്പെട്ട പാപനാശശക്തിയും അവളുടെ പതിവ്രതധർമ്മം കൊണ്ടുതന്നെ സിദ്ധിക്കുന്നു—ആ നിഷ്ഠയാൽ അവൾ പാപം നീക്കുന്നു।

Verse 63

गृहेगृहे न किं नार्य्यो रूपलावण्यगर्विताः । परं विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पति व्रता

വീടുവീടിൽ രൂപലാവണ്യഗർവമുള്ള സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ പതിവ്രത സതി പരമ വിശ്വേശഭക്തിയാൽ മാത്രമേ ലഭ്യമാകൂ।

Verse 64

भार्या मूलं गृहस्थस्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफलायैव भार्या संतानवृद्धये

ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിന്റെ മൂലമാണ് ഭാര്യ; സുഖത്തിന്റെ മൂലവും അവളേ. ധർമ്മഫലസിദ്ധിക്കായി ഭാര്യ, സന്താനവർദ്ധനയ്ക്കും ഭാര്യ തന്നേ.

Verse 65

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्यया द्वयम् । देवपित्रतिथीनां च तृप्तिः स्याद्भार्यया गृहे । गृहस्थः स तु विज्ञेयो गृहे यस्य पतिव्रता

ഈ ലോകവും പരലോകവും—ഇരണ്ടും ഭാര്യയാൽ തന്നെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. വീട്ടിൽ ദേവന്മാരുടെയും പിതൃകളുടെയും അതിഥികളുടെയും തൃപ്തി ഭാര്യയാൽ തന്നെ സംഭവിക്കുന്നു. ആരുടെ വീട്ടിൽ പതിവ്രതയായ ഭാര്യയുണ്ടോ, അവനെയാണ് യഥാർത്ഥ ഗൃഹസ്ഥൻ എന്നു അറിയേണ്ടത്.

Verse 66

यथा गंगावगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रतां दृष्ट्वा सदनं पावनं भवेत्

ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ ശരീരം ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ, പതിവ്രതയെ ദർശിച്ചാൽ മാത്രം വീടും ശുദ്ധമാകുന്നു.

Verse 67

पर्यंकशायिनी नारी विधवा पातयेत्पतिम् । तस्माद्भूशयनं कार्य्यं पतिसौख्यसमीहया

ഉയർന്ന കിടക്കയിൽ ശയിക്കുന്ന സ്ത്രീ ഭർത്താവിനെ ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട് താനേ വിധവയായേക്കാം; അതിനാൽ ഭർത്താവിന്റെ ക്ഷേമം ആഗ്രഹിച്ച് നിലത്ത് ശയിക്കണം.

Verse 68

नैवांगोद्वर्त्तनं कार्य्यं स्त्रिया विधवया क्वचित् । गन्धद्रव्यस्य संभोगो नैव कार्य्यस्तया क्वचित्

വിധവയായ സ്ത്രീ ഒരിക്കലും ശരീരത്തിൽ ഉബട്ടനം/മർദ്ദനം ചെയ്യരുത്; സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, പരിമളവസ്തുക്കൾ എന്നിവയുടെ ഉപയോഗവും ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്.

Verse 69

तर्प्पणं प्रत्यहं कार्यं भर्तुः कुशतिलोदकैः । तत्पितुस्तत्पितुश्चापि नामगोत्रादिपूर्वकम्

പ്രതിദിനം കുശയും എള്ളും ചേർത്ത ജലത്തോടെ ഭർത്താവിന് തർപ്പണം ചെയ്യണം; അതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവിനും പിതാമഹനും നാമ‑ഗോത്രാദി ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് തർപ്പണം ചെയ്യണം।

Verse 70

विष्णोः संपूजनं कार्यं पतिबुद्ध्या न चान्यथा । पतिमेव सदा ध्यायेद्विष्णुरूपधरं हरिम्

വിഷ്ണുവിനെ പതി‑ബുദ്ധിയോടെയേ സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിക്കണം, മറ്റെങ്ങനെ അല്ല; വിഷ്ണുരൂപധാരിയായ ഹരിയായി ഭർത്താവിനെ സദാ ധ്യാനിക്കണം।

Verse 71

यद्यदिष्टतमं लोके यद्यत्पत्युः समीहितम् । तत्तद्गुणवते देयं पतिप्रीणनकाम्यया

ലോകത്തിൽ ഏത് ഏറ്റവും പ്രിയമാണോ, ഭർത്താവിന് ഏത് അഭിലഷിതമാണോ, അതുതന്നെ ഗുണവാനായ യോഗ്യനു ദാനം ചെയ്യണം—ഭർത്താവിനെ പ്രസന്നിപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ।

Verse 72

वैशाखे कार्त्तिके मासे विशेषनियमांश्चरेत् । स्नानं दानं तीर्थयात्रां पुराणश्रवणं मुहुः

വൈശാഖവും കാർത്തികവും മാസങ്ങളിൽ പ്രത്യേക നിയമങ്ങൾ ആചരിക്കണം; ആവർത്തിച്ച് പുണ്യസ്നാനം, ദാനം, തീർത്ഥയാത്ര, പുരാണശ്രവണം എന്നിവ ചെയ്യണം।

Verse 73

वैशाखे जलकुम्भाश्च कार्त्तिके घृतदीपिकाः । माघे धान्यतिलोत्सर्गः स्वर्गलोके विशिष्यते

വൈശാഖത്തിൽ ജലകുംഭദാനം, കാർത്തികത്തിൽ ഘൃതദീപാർപ്പണം, മാഘത്തിൽ ധാന്യവും എള്ളും ദാനം—ഇവ സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ വിശേഷ ഫലപ്രദമെന്ന് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 74

प्रपा कार्या च वैशाखे देवे देया गलंतिका । उशीरं व्यजनं छत्रं सूक्ष्मवासांसि चंदनम्

വൈശാഖമാസത്തിൽ പ്രപാ (പാനീയജലശാല) സ്ഥാപിക്കണം; ദേവസേവയ്ക്കായി ഗലന്തികാ (ജലം ചാലിക്കുന്ന ചരിപ്പടി/വടിക) ദാനം ചെയ്യണം. സുഗന്ധമുള്ള ഉശീര, വീശുപങ്കുകൾ, കുടകൾ, സൂക്ഷ്മവസ്ത്രങ്ങൾ, ചന്ദനം എന്നിവയും അർപ്പിക്കണം.

Verse 75

सकर्पूरं च तांबूलं पुष्पदानं तथैव च । जलपात्राण्यनेकानि तथा पुष्पगृहाणि च

കർപ്പൂരസഹിതം താംബൂലവും അർപ്പിക്കണം; പുഷ്പദാനവും ചെയ്യണം. അനേകം ജലപാത്രങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യണം; പുഷ്പഗൃഹങ്ങൾ (പൂ അർപ്പണസ്ഥലങ്ങൾ)യും ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 76

पानानि च विचित्राणि द्राक्षारंभाफलानि च । देयानि द्विजमुख्येभ्यः पतिर्मे प्रीयतामिति

വിവിധ പാനീയങ്ങളും, മുന്തിരി, വാഴപ്പഴം മുതലായ ഫലങ്ങളും ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർക്ക് (ബ്രാഹ്മണർക്കു) ദാനം ചെയ്ത്—“എൻ ഭർത്താവ് പ്രസന്നനാകട്ടെ” എന്നു പറയണം.

Verse 77

ऊर्ज्जे यवान्नमश्नीयादेकान्नमथवा पुनः । वृन्ताकं सूरणं चैव शूकशिंबीं च वर्जयेत्

ഊർജ (കാർത്തിക) മാസത്തിൽ യവാന്നം കഴിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ ദിവസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഭക്ഷണം സ്വീകരിക്കണം. വഴുതന, സൂരണ (ചേന) എന്നിവയും പൊടിയുള്ള ശിംബി-വർഗ്ഗ പയർവകകളും ഒഴിവാക്കണം.

Verse 78

कार्त्तिके वर्जयेत्तैलं कांस्यं चापि विवर्जयेत् । कार्त्तिके मौननियमे चारुघण्टां प्रदापयेत्

കാർത്തികമാസത്തിൽ എണ്ണ ഒഴിവാക്കണം; കാംസ്യം (കാഞ്ചു/ബെൽ-മെറ്റൽ) ഉപയോഗവും ഉപേക്ഷിക്കണം. കാർത്തികത്തിലെ മൗനനിയമത്തിൽ മനോഹരമായ ഘണ്ട ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 79

पत्रभोजी कांस्यपात्रं घृतपूर्णं प्रयच्छति । भूमिशय्याव्रते देया शय्या श्लक्ष्णा सतूलिका

ഇലത്തട്ടിൽ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ നെയ്യ് നിറച്ച കാംസ്യപാത്രം ദാനം ചെയ്യണം. ഭൂമിശയ്യാവ്രതത്തിൽ മെത്തയോടുകൂടിയ മൃദുവായ ശയ്യ ദാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 80

फलत्यागे फलं देयं रसत्यागे च तद्रसः । धान्यत्यागे च तद्धान्यमथवा शालयः स्मृताः । धेनुं दद्यात्प्रयत्ने न सालंकारा सकांचनाम्

ഫലം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഫലം തന്നെ ദാനം ചെയ്യണം; രസം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അതേ രസം ദാനം ചെയ്യണം. ധാന്യം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അതേ ധാന്യം—അല്ലെങ്കിൽ പരമ്പരപ്രകാരം ധാന്യശാല/ഭണ്ഡാരവും. പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയോടെ അലങ്കാരവും സ്വർണ്ണവും സഹിതം ധേനുവിനെ ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 82

इत्यादिविधवानां च नियमाः संप्रकीर्तिताः । तेषां फलमिदं राजन्नान्येषां च कदाचन

ഇങ്ങനെ ഇവയും സമാനവ്രതങ്ങളും സംബന്ധിച്ച നിയമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി പ്രസ്താവിച്ചു. ഹേ രാജാവേ, ഈ ഫലം അവയ്ക്കേ ഉള്ളത്; മറ്റുള്ളവർക്കു ഒരിക്കലുമല്ല.

Verse 83

धर्मवापीं समासाद्य दानं दद्याद्विचक्षणः । कोटिधा वर्द्धते नित्यं ब्रह्मणो वचनं यथा

ധർമ്മവാപിയെ സമീപിച്ച് വിവേകി ദാനം ചെയ്യണം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വചനപ്രകാരം ആ ദാനം നിത്യവും കോടി മടങ്ങ് വർധിക്കുന്നു.

Verse 85

धर्मक्षेत्रे तु संप्राप्य श्राद्धं कुर्यादतंद्रितः । तस्य संवत्सरं यावत्तृप्ताः स्युः पितरो धुवम्

ധർമ്മക്ഷേത്രത്തിലെത്തി അശ്രദ്ധയില്ലാതെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം. അതിനാൽ പിതൃകൾ ഉറപ്പായി ഒരു വർഷം മുഴുവൻ തൃപ്തരായിരിക്കും.

Verse 86

ये चान्ये पूर्वजाः स्वर्गे ये चान्ये नरकौकसः । ये च तिर्यक्त्वमापन्ना ये च भूतादिसंस्थिताः

സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഉള്ള മറ്റ് പിതൃക്കളും, നരകവാസികളായ മറ്റ് പിതൃക്കളും; തിര്യക്-യോനി (മൃഗാദി) പ്രാപിച്ചവരും, ഭൂത-പ്രേതാദി സത്തകളിൽ സ്ഥിതരായവരും—

Verse 87

तान्सर्वान्धर्मकूपे वै श्राद्धं कुर्याद्यथाविधि । अत्र प्रकिरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन ते तृप्तिमायांति ये पिशाचत्वमागताः

അവരൊക്കെയും വേണ്ടി ധർമകൂപത്തിൽ വിധിപ്രകാരം ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം. ഇവിടെ ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന അന്നാദികളുടെ പ്രകിരണം (ചിതറിക്കൽ) മൂലം പിശാചത്വം പ്രാപിച്ച പിതൃകൾ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 88

येषां तु स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषां तृप्तिः प्रजायते

മകനേ! സ്നാനവസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് തുള്ളിയിറങ്ങുന്ന ജലം ഭൂമിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, ആ പുണ്യത്താൽ വൃക്ഷത്വം പ്രാപിച്ച പിതൃകൾക്ക് തൃപ്തി ജനിക്കുന്നു.

Verse 89

या वै यवानां कणिकाः पतंति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये तु देवत्वमागताः

ധരണീതലത്തിൽ വീഴുന്ന യവകണങ്ങളാൽ ദേവത്വം പ്രാപിച്ച പിതൃകൾക്ക് പോഷണവും ബലവർധനവും ഉണ്ടാകുന്നു.

Verse 90

उद्धृतेष्यथ पिंडेषु यावान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं तेषां ये च पातालमागताः

പിണ്ഡങ്ങൾ എടുത്തശേഷം ഭൂമിയിൽ ശേഷിക്കുന്ന അന്നത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മകണങ്ങളാൽ പാതാളത്തിലേക്കു പോയ പിതൃകൾക്ക് പോഷണം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 91

ये वा वर्णाश्रमाचारक्रियालोपा ह्यसंस्कृताः । विपन्नास्ते भवंत्यत्र संमार्जनजलाशिनः

വർണാശ്രമാചാര‑ക്രിയകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, യഥോചിത സംസ്കാരങ്ങളില്ലാതെ ധർമ്മപഥത്തിൽ നിന്ന് പതിതരായവർ, ഇവിടെ തൂത്തുമാറ്റലിന്റെയും ശുചീകരണത്തിന്റെയും ജലമേ ആഹാരമാക്കി ജീവിക്കുന്നവരാകും।

Verse 92

भुक्त्वा वाचमनं यच्च जलं पतति भूतले । ब्राह्मणानां तथैवान्ये तेन तृप्तिं प्रयांति वै

ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ആചമനജലം ഭൂമിയിൽ വീഴുന്നതു കൊണ്ടു ബ്രാഹ്മണരും മറ്റുള്ളവരും പരലോകത്തിൽ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 93

एवं यो यजमानश्च यच्च तेषां द्विजन्मनाम् । क्वचिज्जलान्नविक्षेपः शुचिरस्पृष्ट एव च

ഇങ്ങനെ യജമാനനും ആ ദ്വിജന്മാർക്കും എവിടെയും ജലമോ അന്നമോ അശ്രദ്ധയായി ചിതറിക്കരുത്; ശുചിയായി, അശുചിസ്പർശമില്ലാതെ ഇരിക്കണം।

Verse 94

ये चान्ये नरके जातास्तत्र योन्यंतरं गताः । प्रयांत्याप्यायनं वत्स सम्यक्छ्राद्धक्रियावताम्

നരകത്തിൽ ജനിച്ച് അവിടെ മറ്റു യോനികളിലേക്കു പോയവരും—വത്സാ—ശ്രാദ്ധം ശരിയായി ചെയ്യുന്നവരുടെ ശ്രാദ്ധക്രിയയാൽ പോഷണവും ആശ്വാസവും പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 95

अन्यायोपार्जितैर्द्रव्यैः श्राद्धं यत्क्रियते नरैः । तृप्यंति तेन चण्डालपुल्कसादिषु योनिषु

മനുഷ്യർ അന്യായമായി സമ്പാദിച്ച ധനത്തോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, ആ അർപ്പണത്താൽ ചണ്ഡാല, പുൽകസ മുതലായ യോനികളിലുള്ള ജീവികൾ തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 96

एवमाप्यायिता वत्स तेन चानेक । बांधवाः श्राद्धं कर्तुमशक्तिश्चेच्छाकैरपि हि जायते

ഇങ്ങനെ, വത്സാ, അതിനാൽ അനേകം ബന്ധുക്കൾ തൃപ്തരായി പോഷിതരാകുന്നു; പൂർണ്ണമായി ശ്രാദ്ധം ചെയ്യാൻ അശക്തനായാലും, ശാകങ്ങളാൽ എങ്കിലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണമെന്ന ഇച്ഛ ഉളവാകുന്നു—ആ ഇച്ഛയും ഫലപ്രദമാണ്.

Verse 97

तस्माच्छ्राद्धं नरो भक्त्या शाकैरपि यथाविधि । कुरुते कुर्वतः श्राद्धं कुलं क्वचिन्न सीदति

അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ വിധിപ്രകാരം ഭക്തിയോടെ, ശാകങ്ങളാൽ പോലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം; ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവന്റെ കുലം ഒരിക്കലും അധഃപതിക്കുകയില്ല.

Verse 98

पापं यदि कृतं सर्वं पापं च वर्द्धते ध्रुवम् । कुर्वाणो नरके घोरे पच्यते नात्र संशयः

പാപം ചെയ്താൽ ആ പാപം തീർച്ചയായും വർദ്ധിക്കുന്നു; അതിൽ തന്നെ തുടരുന്നവൻ ഭീകര നരകത്തിൽ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 99

यथा पुण्यं तथा पापं कृतं कर्म शुभाशुभम् । तत्सर्वं वर्द्धते नूनं धर्मारण्ये नृपोत्तम

ഹേ നൃപോത്തമാ! പുണ്യം പോലെ തന്നെ പാപവും; ശുഭമോ അശുഭമോ ഏതു കർമ്മം ചെയ്താലും, ധർമാരണ്യത്തിൽ അതെല്ലാം തീർച്ചയായും വർദ്ധിക്കുന്നു.

Verse 100

कामिकं कामदं देवं योगिनां मुक्तिदायकम् । सिद्धानां सिद्धिदं प्रोक्तं धर्मारण्यं तु सर्वदा

ധർമാരണ്യം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു—കാമനയുള്ളവർക്ക് കാമദ ദേവസ്വരൂപം, യോഗികൾക്ക് മുക്തിദായകം, സിദ്ധന്മാർക്ക് സിദ്ധിപ്രദം.