Sukta 1

Mantra 1

मा चिदन्यद्वि शंसत सखायो मा रिषण्यत । इन्द्रमित्स्तोता वृषणं सचा सुते मुहुरुक्था च शंसत ॥

ഹേ സഖാക്കളേ, മറ്റൊന്നും പ്രസ്താവിക്കരുത്; ഹാനിയിലേക്കു വഴുതരുത്. പിഴിഞ്ഞ സോമത്തോടുകൂടെ ഇന്ദ്രനെയേ—വൃഷണൻ, മഹാബലവാൻ—സ്തുതിക്കുവിൻ; വീണ്ടും വീണ്ടും ഉക്തികൾ ഉച്ചരിക്കുവിൻ, ഞങ്ങളിലെ ബലം വളർന്ന് നിലനിൽക്കേണ്ടതിന്.

Mantra 2

अवक्रक्षिणं वृषभं यथाजुरं गां न चर्षणीसहम् । विद्वेषणं संवननोभयंकरं मंहिष्ठमुभयाविनम् ॥

ഇന്ദ്രൻ വൃഷഭൻ—വൈരികളുടെ സമ്മർദ്ദത്തെ താഴെയിറക്കുന്നവൻ, അജുരനുപോലെ അശ്രാന്ത വേഗത്തിൽ പായുന്നവൻ; ജനങ്ങളിൽ ബലവാനായ മൃഗംപോലെ ചർഷണി-സഹ, എല്ലാം കീഴടക്കുന്നവൻ. അവൻ വൈരങ്ങളെ ലയിപ്പിക്കുന്നു, സംവാനത്തെ—ഏകതയെ—ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു; ഇരുപക്ഷത്തിനും ഭയം വരുത്താൻ കഴിവുള്ളവൻ; എങ്കിലും അവൻ മഹിഷ്ഠ ദാതാവ്—ശരണം ചെന്നാൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഇരുപ്രകാര ശക്തികളെയും ധരിച്ചു നിറവേറ്റുന്നവൻ.

Mantra 3

यच्चिद्धि त्वा जना इमे नाना हवन्त ऊतये । अस्माकं ब्रह्मेदमिन्द्र भूतु तेऽहा विश्वा च वर्धनम् ॥

ഈ ജനങ്ങൾ സഹായത്തിനായി നിന്നെ പലവിധം വിളിച്ചാലും, ഹേ ഇന്ദ്ര, നമ്മുടെ ഈ ബ്രഹ്മം—സത്യവചനം—നിന്റേതാകട്ടെ; ഇന്നും എന്നും, സമസ്ത അസ്തിത്വത്തിന്റെ വർദ്ധനയായി.

Mantra 4

वि तर्तूर्यन्ते मघवन्विपश्चितोऽर्यो विपो जनानाम् । उप क्रमस्व पुरुरूपमा भर वाजं नेदिष्ठमूतये ॥

ഹേ മഘവൻ, വിപശ്ചിത് ഋഷികൾ—മനുഷ്യരിൽ ആര്യ വിപർ—ശ്രമത്തിൽ മുന്നോട്ട് തള്ളിപ്പോകുന്നു. നീ പലരൂപനായി സമീപിക്ക; നമ്മുടെ ഊതയേയ്ക്കായി ഏറ്റവും അടുത്ത വാജം—ബലത്തിന്റെ പൂർണ്ണത—കൊണ്ടുവരിക.

Mantra 5

महे चन त्वामद्रिवः परा शुल्काय देयाम् । न सहस्राय नायुताय वज्रिवो न शताय शतामघ ॥

ഹേ അദ്രിവഃ (ശിലാധാരി), മഹത്തായ വില കൊടുത്താലും ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയില്ല; ഹേ വജ്രിവഃ (വജ്രധാരി), ആയിരത്തിനും അല്ല, പത്തായിരത്തിനും അല്ല; ഹേ ശതാമഘ (നൂറു ദാനങ്ങളുടെ അധിപൻ), നൂറിനും അല്ല. നീ ആത്മവിജയത്തിന്റെ അനിവാര്യ ശക്തിയാണ്.

Mantra 6

वस्याँ इन्द्रासि मे पितुरुत भ्रातुरभुञ्जतः । माता च मे छदयथः समा वसो वसुत्वनाय राधसे ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, പിതാവിനേക്കാളും, ആസ്വാദനത്തിൽ പങ്കുചേരുന്ന സഹോദരനേക്കാളും നീ എനിക്ക് അധികം പ്രിയൻ. നീ മൂടി സംരക്ഷിക്കുന്ന മാതാവുപോലെയും ആകുന്നു. ഹേ വസു, സത്യധനം—വസുത്വവും രാധസും (സമൃദ്ധി)—നേടുവാൻ എനിക്കൊപ്പമിരിക്കുക.

Mantra 7

क्वेयथ क्वेदसि पुरुत्रा चिद्धि ते मनः । अलर्षि युध्म खजकृत्पुरंदर प्र गायत्रा अगासिषुः ॥

നീ എവിടെയാണ് നിന്റെ ഗതി സ്ഥാപിക്കുന്നത്, എവിടെയാണ് നീ സത്യമായി വസിക്കുന്നത്? കാരണം നിന്റെ മനസ് (ചേതന) അനേകം ദിക്കുകളിലായി വ്യാപിക്കുന്നു. ഹേ യുദ്ധമ, ഉഗ്ര, ഖജകൃത്, പുരന്ദര (ആവരണങ്ങൾ ഭേദിക്കുന്നവനേ), ഗായത്രീ-ശക്തികൾ ഗീതിയായി നിന്റെ ദിശയിലേക്ക് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു—ഞങ്ങളിലുളള നിന്റെ ബലം ഉണർത്താൻ.

Mantra 8

प्रास्मै गायत्रमर्चत वावातुर्यः पुरंदरः । याभिः काण्वस्योप बर्हिरासदं यासद्वज्री भिनत्पुरः ॥

അവനു ഗായത്രീ-സ്തുതിയെ അർപ്പിക്കുവിൻ—വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞെത്തുന്ന, പുരങ്ങൾ (ആവരണങ്ങൾ) ഭേദിക്കുന്ന പുരന്ദരൻ; അവന്റെ ശക്തികളാൽ അവൻ കാൺവന്റെ പവിത്ര ബർഹിസിലെ ആസനത്തോടു സമീപിക്കുന്നു; വജ്രധാരി എത്തി അടഞ്ഞ കോട്ടകളെ പിളർത്തുന്നു.

Mantra 9

ये ते सन्ति दशग्विनः शतिनो ये सहस्रिणः । अश्वासो ये ते वृषणो रघुद्रुवस्तेभिर्नस्तूयमा गहि ॥

നിന്റെ ശക്തികളിൽ ദശഗ്വിൻ (പത്തിരട്ടി) ഉള്ളവയും, ശതിന് (നൂറിരട്ടി) ഉള്ളവയും, സഹസ്രിണ് (ആയിരിരട്ടി) ഉള്ളവയും; നിന്റെ വൃഷഭസ്വഭാവമുള്ള, വേഗവാനായ, ദൃഢമായി ഓടുന്ന അശ്വങ്ങൾ—അവയോടുകൂടെ ഞങ്ങളുടെ സ്തുതി-ഉന്നതിക്കായി വേഗത്തിൽ ഞങ്ങളിലേക്കു വരിക.

Mantra 10

आ त्वद्य सबर्दुघां हुवे गायत्रवेपसम् । इन्द्रं धेनुं सुदुघामन्यामिषमुरुधारामरंकृतम् ॥

ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ—സമൃദ്ധമായി പാൽ തരുന്ന, ഗായത്രീപ്രേരിത—ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രനെ ഞാൻ ധേനുരൂപമായി വിളിക്കുന്നു: സുദുഘാ (നന്നായി പാൽ തരുന്ന) പോഷണമായി, വിശാലധാരകളുള്ള മറ്റൊരു പ്രവാഹമായി—ഞങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി ഒരുക്കപ്പെട്ടത്.

Mantra 11

यत्तुदत्सूर एतशं वङ्कू वातस्य पर्णिना । वहत्कुत्समार्जुनेयं शतक्रतुः त्सरद्गन्धर्वमस्तृतम् ॥

സൂര്യന്റെ അങ്കുശം ഏതശ (Etaśa)നെ തള്ളിനടത്തുകയും, കാറ്റിന്റെ ചിറകു അവനെ മുന്നോട്ടു വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നപ്പോൾ—ശതക്രതു (ഇന്ദ്രൻ) അർജുനേയ കുത്സനെ ചുമന്ന്, അസ്തൃത (അനാവൃത) ഗന്ധർവനെ അതിക്രമിച്ച്, യാത്രയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മപരിധി കടക്കുന്നു.

Mantra 12

य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः । संधाता संधिं मघवा पुरूवसुरिष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥

സാധാരണ ആശ്രയങ്ങളില്ലാതെയും, പുരാതനകാലത്ത് തോളുകളിൽ അമർന്നിരുന്ന പീഡനങ്ങളെ അടിച്ചുതകർത്തവൻ—അവൻ മഘവാൻ (ഇന്ദ്രൻ), അനേകം നിധികളാൽ സമ്പന്നൻ, സംധിയുടെ സംധാതാവ്: തകർന്ന ബന്ധം വീണ്ടും ചേർക്കുന്നു; നമ്മിൽ വിച്ഛിന്നമായതു വീണ്ടും പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 13

मा भूम निष्ट्या इवेन्द्र त्वदरणा इव । वनानि न प्रजहितान्यद्रिवो दुरोषासो अमन्महि ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങൾ നിഷ്കാസിതരായവരെപ്പോലെ ആകരുതേ; നിന്നിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് വഴിതെറ്റിയവരെപ്പോലെയും അല്ല. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വനങ്ങളെപ്പോലെയും ആകരുതേ. ഹേ അദ്രിവോ (ശിലാബലധാരി), ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളെത്തന്നെ നിന്റെ ആശ്രയം തേടുന്നവരായി കരുതിയിരിക്കുന്നു; പാത ഉപേക്ഷിക്കുന്നില്ല.

Mantra 14

अमन्महीदनाशवोऽनुग्रासश्च वृत्रहन् । सकृत्सु ते महता शूर राधसा अनु स्तोमं मुदीमहि ॥

ഹേ വൃത്രഹൻ (തടസ്സവധകൻ) ഇന്ദ്രാ! ഞങ്ങൾ മത്സരത്തിൽ അചഞ്ചലരായി, പരാജയമില്ലാതെ നിലകൊണ്ടു; അനുഗ്രാസരായി പിന്തുടരാൻ ശേഷിയുള്ളവരായി. ഹേ ശൂര! നിന്റെ മഹത്തായ രാധസ് (ദാന-ശക്തി) കൊണ്ടു—ഒരിക്കൽ മാത്രമായാലും—ഞങ്ങൾ സ്തോമം (സ്തുതി-ഗാനം) കൂടെ ആനന്ദിക്കുന്നു; നിന്റെ വിശാലത ഞങ്ങളെ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

Mantra 15

यदि स्तोमं मम श्रवदस्माकमिन्द्रमिन्दवः । तिरः पवित्रं ससृवांस आशवो मन्दन्तु तुग्र्यावृधः ॥

അവൻ—ഞങ്ങളുടെ ഇന്ദ്രൻ—എന്റെ സ്തോമം കേട്ടാൽ, പവിത്രം (പവിത്രക) വഴിയായി ഒഴുകുന്ന, വേഗമുള്ള സോമധാരകൾ അവനെ ആനന്ദിപ്പിക്കട്ടെ. തൂഗ്ര്യ-വർധകമായ ഉന്മാദങ്ങൾ വർധിക്കട്ടെ—അന്തര്യോദ്ധാവിനെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ട്.

Mantra 16

आ त्वद्य सधस्तुतिं वावातुः सख्युरा गहि । उपस्तुतिर्मघोनां प्र त्वावत्वधा ते वश्मि सुष्टुतिम् ॥

ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരമായ സധസ്തുതി (നിരന്തര സ്തുതി)യിലേക്കു വരിക, ഹേ വേഗവാനേ; സുഹൃത്തായി ഇവിടെ വരിക. മഘോനാം (ദാനശീലന്മാർ)യുടെ ഉപസ്തുതി നിന്നെ മുന്നോട്ടു നയിക്കട്ടെ; പിന്നെ ഞാൻ നിനക്കായി സുഷ്ടുതി (സുന്ദരമായി രൂപപ്പെടുത്തിയ സ്തുതി-ഗാനം) പാടാം—യഥോചിത ഉച്ചാരണത്തോടെ നിന്റെ ബലം ഞങ്ങളിലുറപ്പിക്കാം.

Mantra 17

सोता हि सोममद्रिभिरेमेनमप्सु धावत । गव्या वस्त्रेव वासयन्त इन्नरो निर्धुक्षन्वक्षणाभ्यः ॥

അതെ, സോമം പിഴിയുന്നവൻ അദ്രി (പിഴിയുകല്ലുകൾ) കൊണ്ട് ഈ സോമത്തെ ജലങ്ങളിൽ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കുന്നു; പിന്നെ പുരുഷന്മാർ അതിനെ ഗോജന്യ വസ്ത്രംപോലെ പൊതിഞ്ഞ്, കുണ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് പിഴിഞ്ഞെടുത്തു പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കുന്നു—ഇങ്ങനെ ആ ആനന്ദകരമായ സോമം ദേവയോഗ്യമായ രൂപമായി പരിശുദ്ധമാകുന്നു.

Mantra 18

अध ज्मो अध वा दिवो बृहतो रोचनादधि । अया वर्धस्व तन्वा गिरा ममा जाता सुक्रतो पृण ॥

അപ്പോൾ—ഇവിടത്തെ ഭൂമിയിൽ നിന്നായാലും, വിശാലമായ പ്രകാശമുള്ള സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ നിന്നായാലും—ഇതിലൂടെ വളരുക: എന്റെ ഗിരാ (വാണി) കൊണ്ടും നിന്റെ തനു (ദേഹം) കൊണ്ടും. ഹേ സുക്രതു, ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ജനിച്ചവനേ, നിന്റെ പൂർണ്ണതകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നിറയ്ക്കുക.

Mantra 19

इन्द्राय सु मदिन्तमं सोमं सोता वरेण्यम् । शक्र एणं पीपयद्विश्वया धिया हिन्वानं न वाजयुम् ॥

ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ഏറ്റവും ഉന്മേഷം ഉണർത്തുന്ന, വരണീയമായ സോമം പിഴിയുക; ശക്രൻ അതിനെ സർവ്വവ്യാപിയായ ധിയാ (ചിന്ത-ബുദ്ധി) കൊണ്ട് ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീർപ്പിപ്പിക്കട്ടെ, അതിനെ മുന്നോട്ട് പ്രേരിപ്പിക്കട്ടെ—ബല-സമൃദ്ധി തേടുന്നവനെപ്പോലെ.

Mantra 20

मा त्वा सोमस्य गल्दया सदा याचन्नहं गिरा । भूर्णिं मृगं न सवनेषु चुक्रुधं क ईशानं न याचिषत् ॥

ഹേ (ഇന്ദ്ര) പ്രഭോ! സോമത്തിന്റെ അല്പ അളവുകൊണ്ടും എന്റെ ഗിരാ (സ്തുതി-വാണി)കൊണ്ടും ഞാൻ നിന്നെ എപ്പോഴും യാചിക്കാതിരിക്കട്ടെ; അല്ലെങ്കിൽ സവനങ്ങളിൽ അശാന്ത വനമൃഗംപോലെ നിന്നെ കോപിപ്പിച്ചേക്കാം—ആധിപത്യത്തിന്റെ ഈശാനനെ ആരാണ് യാചിക്കാതിരിക്കുക?

Mantra 21

मदेनेषितं मदमुग्रमुग्रेण शवसा । विश्वेषां तरुतारं मदच्युतं मदे हि ष्मा ददाति नः ॥

മദംകൊണ്ട് പ്രേരിതമായ ഉഗ്ര മദം, ഉഗ്ര ശവസ് (ബലം)കൊണ്ട്—അവൻ സർവ്വരെയും ജയിക്കുന്ന തരുതാരൻ, മദച്യുതനല്ല (ആനന്ദം ക്ഷയിക്കാത്തവൻ); മദത്തിലേ തന്നെയാണ് അവൻ നിശ്ചയമായി ഞങ്ങൾക്ക് ദാനം നൽകുന്നത്.

Mantra 22

शेवारे वार्या पुरु देवो मर्ताय दाशुषे । स सुन्वते च स्तुवते च रासते विश्वगूर्तो अरिष्टुतः ॥

ശുഭവും രക്ഷകവുമായ അനേകം വരങ്ങൾ ദേവൻ ദാശുഷ് (അർപ്പിക്കുന്ന) മർത്ത്യന് നൽകുന്നു; സുന്വതേ (സോമം പിഴിയുന്നവനും) സ്തുവതേ (സ്തുതി ചെയ്യുന്നവനും) അവൻ ദാനം നൽകുന്നു—വിശ്വഗൂർത്തൻ (എല്ലാവരും പുകഴ്ത്തുന്നവൻ), അരിഷ്ടുതൻ (അഹതൻ, അജേയൻ) അവൻ.

Mantra 23

एन्द्र याहि मत्स्व चित्रेण देव राधसा । सरो न प्रास्युदरं सपीतिभिरा सोमेभिरुरु स्फिरम् ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, വരിക; നിന്റെ ചിത്ര (പ്രകാശമാന) ദേവ-രാധസാൽ ആനന്ദിക്ക. ഒരു സരോവർ തന്റെ ഉദരം നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, സഖ്യതയിൽ ഒരുമിച്ച് പാനിച്ച സോമപാനങ്ങളാൽ നീ വിശാലവും സ്ഥിരവുമായിത്തീർന്ന് നിറഞ്ഞുനില്ക്കുക.

Mantra 24

आ त्वा सहस्रमा शतं युक्ता रथे हिरण्यये । ब्रह्मयुजो हरय इन्द्र केशिनो वहन्तु सोमपीतये ॥

ആയിരവും നൂറും—യുക്തരായി—സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ നിന്നെ കൊണ്ടുവരട്ടെ; ബ്രഹ്മ-യുജരായ, ശക്തികേശികളായ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, ആ ഹരി അശ്വങ്ങൾ സോമപാനത്തിനായി നിന്നെ വഹിക്കട്ടെ.

Mantra 25

आ त्वा रथे हिरण्यये हरी मयूरशेप्या । शितिपृष्ठा वहतां मध्वो अन्धसो विवक्षणस्य पीतये ॥

സ്വർണ്ണരഥത്തിൽ മയൂരസൗന്ദര്യമുള്ള ആ രണ്ടു ഹരി (നിന്റെ അശ്വങ്ങൾ) നിന്നെ കൊണ്ടുവരട്ടെ; ശിതിപൃഷ്ഠ (ചിത്രപ്പുറമുള്ള) അവർ മധുരമായ മധ്വ-അന്ധസ്—വിവക്ഷണ (വിശാലമായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന) ആനന്ദത്തിന്റെ സോമരസപാനത്തിനായി നിന്നെ വഹിക്കട്ടെ.

Mantra 26

पिबा त्वस्य गिर्वणः सुतस्य पूर्वपा इव । परिष्कृतस्य रसिन इयमासुतिश्चारुर्मदाय पत्यते ॥

ഹേ ഗിർവണ (സ്തുതിപ്രിയ) പ്രഭോ, ഈ പിഴിഞ്ഞ സോമം—മുമ്പേ കുടിച്ചവനെപ്പോലെ—പാനം ചെയ്ക. നന്നായി സംസ്‌കൃതവും രസസമ്പന്നവുമായ സാരത്തിന്റെ ഈ മനോഹര സുതി (ഹവി) മദ/ആനന്ദത്തിനായി സജ്ജമായി ഉല്ലാസത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുചേരുന്നു.

Mantra 27

य एको अस्ति दंसना महाँ उग्रो अभि व्रतैः । गमत्स शिप्री न स योषदा गमद्धवं न परि वर्जति ॥

ഏകനായ അവൻ—ദംസനാ (പ്രഭാവശക്തി)യിൽ മഹാനും വ്രത (ധർമ്മനിയമ)ങ്ങളുടെ ബലത്തിൽ ഉഗ്രനും—അവൻ വരട്ടെ. ശിപ്രി (പ്രകാശിത അധരമുള്ളവൻ)പോലെ അവൻ സമ്മതിക്കുന്നു; വിളിക്കുമ്പോൾ വരുന്നു; നമ്മുടെ ഹവനത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുപോകുന്നില്ല—സ്ഥിരമായ ആധാരത്തെപ്പോലെ, വശത്തേക്ക് ചുറ്റി മാറുന്നില്ല.

Mantra 28

त्वं पुरं चरिष्ण्वं वधैः शुष्णस्य सं पिणक् । त्वं भा अनु चरो अध द्विता यदिन्द्र हव्यो भुवः ॥

നീ നിന്റെ പ്രഹാരങ്ങളാൽ ശുഷ്ണന്റെ ചലിക്കുന്ന പുര (ദുർഗം) തകർത്തു. നീ ഭാ (പ്രകാശം)യെ പിന്തുടർന്നു; പിന്നെയും, ഹേ ഇന്ദ്ര, നീ ഹവ്യ (ആഹ്വാനാർഹൻ) ആകുന്നു—വിളി ഉയരുമ്പോൾ അർപ്പണത്തിനായി മടങ്ങിവരുന്നു.

Mantra 29

मम त्वा सूर उदिते मम मध्यंदिने दिवः । मम प्रपित्वे अपिशर्वरे वसवा स्तोमासो अवृत्सत ॥

സൂര്യോദയത്തിൽ നിന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന സ്തോത്രങ്ങൾ എന്റേതാണ്; ദ്യൗവിന്റെ മധ്യാഹ്നത്തിലും എന്റേതാണ്; സന്ധ്യയുടെ സമീപനത്തിലും, പൊതിയുന്ന രാത്രിയിലും എന്റേതാണ്. ഹേ വസു! സ്തോമങ്ങൾ നിന്റെ അടുക്കലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—നിന്നെയേ തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലമാക്കി.

Mantra 30

स्तुहि स्तुहीदेते घा ते मंहिष्ठासो मघोनाम् । निन्दिताश्वः प्रपथी परमज्या मघस्य मेध्यातिथे ॥

സ്തുതിക്ക, അതെ—സ്തുതിക്ക; ഇവ ദാനികളിൽ മഹാദാനിയായ നിന്റെ അത്യന്തം ഉദാരമായ ശക്തികളാണ്. ഹേ മേധ്യാതിഥി! പഥത്തിൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുക; നിന്ദിക്കപ്പെട്ട ‘അശ്വ’ങ്ങളും, ദാനബലത്തിന്റെ തീ ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് യഥാവിധി ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, പരമ യോജനങ്ങളായി ഉയരും.

Mantra 31

आ यदश्वान्वनन्वतः श्रद्धयाहं रथे रुहम् । उत वामस्य वसुनश्चिकेतति यो अस्ति याद्वः पशुः ॥

വിജയശീലമായ അശ്വങ്ങളെ സമീപത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധയോടെ ഞാൻ രഥത്തിൽ കയറുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ ഇഷ്ടവസുവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നു—ഞങ്ങളുടേതായ ജീവധനം: തന്റെ വഴി അറിയുന്ന അന്തർസമ്പത്ത്.

Mantra 32

य ऋज्रा मह्यं मामहे सह त्वचा हिरण्यया । एष विश्वान्यभ्यस्तु सौभगासङ्गस्य स्वनद्रथः ॥

ഋജുവും ദീപ്തിയുമുള്ളവൻ—എന്റെ ഹിതത്തിനായി ഞാൻ മഹിമപ്പെടുത്തുന്നവൻ—സ്വർണ്ണാവരണത്തോടുകൂടെ; അവൻ സർവ്വത്തിനുമേൽ വിജയം പ്രാപിക്കട്ടെ. സൗഭാഗ്യകരമായ ‘ആസംഗ’ത്തെ ധരിച്ച്, മുഴങ്ങുന്ന രഥമായി അവന്റെ രഥം എല്ലാടവും നാദിക്കട്ടെ.

Mantra 33

अध प्लायोगिरति दासदन्यानासङ्गो अग्ने दशभिः सहस्रैः । अधोक्षणो दश मह्यं रुशन्तो नळा इव सरसो निरतिष्ठन् ॥

പിന്നെ പ്ലായോഗി അതീതമായി കടന്ന്, ഹേ അഗ്നേ, ‘ആസംഗ’ന് പത്തായിരങ്ങൾ ദാനം ചെയ്തു. പിന്നെ പത്ത് ദീപ്തമായ കാളകൾ എനിക്കായി മുന്നോട്ടു നിർത്തപ്പെട്ടു—സരോവരത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന നളങ്ങൾപോലെ; ആഴത്തിൽ നിന്ന് തുറന്നിടത്തേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ഊർജ്ജങ്ങൾപോലെ.

Mantra 34

अन्वस्य स्थूरं ददृशे पुरस्तादनस्थ ऊरुरवरम्बमाणः । शश्वती नार्यभिचक्ष्याह सुभद्रमर्य भोजनं बिभर्षि ॥

അവന്റെ ഭീമമായ രൂപം ഞാൻ മുന്നിൽ കണ്ടു—അചഞ്ചലമായി, ദൃഢമായ തുടയോടെ താഴേക്ക് ചായ്ന്നു. ശാശ്വതിയായ സ്ത്രീ അവനെ കണ്ടു പറഞ്ഞു: ‘ഹേ ആര്യ, നീ ശുഭദ്രമായ ഭോജനത്തെ ധരിക്കുന്നു’—യാത്രയെ താങ്ങുന്ന പോഷക പരിപൂർണ്ണത.