Adhyaya 75

Verse 1

व्यास उवाच । श्रुत्वा महेश्वराद्वाक्यं देवाः शक्रपुरोगमाः । दुद्रुवुर्दैत्यसंघांस्तान्सर्वे सर्वान्समंततः

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—മഹേശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുൻപിൽ നിൽക്കേ എല്ലാ ദേവന്മാരും എല്ലാ ദിക്കുകളിലെയും ആ ദൈത്യസംഘങ്ങളെ നേരെ പാഞ്ഞുകയറി।

Verse 2

आजगाम महाबाहुः कुंभो नाम महासुरः । नैरृतो यक्षराजानं गदया चाहनद्भृशम्

അപ്പോൾ നൈഋതി-വംശജനായ മഹാബാഹു മഹാസുരൻ കുംഭൻ വന്നു; ഗദകൊണ്ട് യക്ഷരാജനെ അത്യന്തം ഭീകരമായി പ്രഹരിച്ചു।

Verse 3

गुह्यकेशो गदापातैर्जघान भृशमुत्तमम् । ततोन्योन्यं गदायुद्धमभवद्भीषणं तयोः

ഗുഹ്യകേശൻ ഗദാപാതങ്ങളാൽ പരാക്രമിയായ ഉത്തമനെ ആവർത്തിച്ച് ശക്തിയായി അടിച്ചു. തുടർന്ന് ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ പരസ്പരം ഭീകരമായ ഗദായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു।

Verse 4

चक्रबंधं महाबंधं पुरोवध्यनिबंधनम् । प्राचुरं भीषणं यानं स्फोटतैलाभिवास्तिकम्

ചക്രബന്ധം, മഹാബന്ധം, മുന്നിൽ വധത്തിനായി കെട്ടിവയ്ക്കുന്ന ബന്ധനം—ഇത് പ്രചുരവും ഭീകരവുമായ ഉപകരണം; പൊള്ളലുണ്ടാക്കുന്ന എണ്ണ പുരട്ടിയിരുന്നു।

Verse 5

तेन कृत्वा महायुद्धमवसाने धनेश्वरः । पातयामास तं स्फोटं तस्य कुंभस्य चोरसि

അവനോടു മഹായുദ്ധം നടത്തി അവസാനം ധനേശ്വരൻ ആ കുംഭന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിലെ ആ വീക്കം പൊട്ടിച്ചു വീഴ്ത്തി।

Verse 6

भग्नदंष्ट्रस्ततः कुंभो निपपात महीतले । स्यंदनस्थो महावीर्यो जंभो हरिहयं तदा

അപ്പോൾ ദന്തം ഒടിഞ്ഞ കുംഭൻ ഭൂമിയിൽ വീണു. അതേ സമയത്ത് രഥസ്ഥനായ മഹാവീരൻ ജംഭൻ ഹരിയുടെ കുതിരയെ പ്രഹരിച്ചു।

Verse 7

जघानशरसंघैश्च तथैवैरावणं भृशम् । वासवो भिदुरेणैव संबिभेदासुरोत्तमम्

അവൻ അമ്പുവർഷങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തോടെ ഐരാവണനെ അത്യന്തം ക്രൂരമായി വധിച്ചു; വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ)യും ഭേദകായുധംകൊണ്ട് ആ ശ്രേഷ്ഠ അസുരനെ പിളർത്തി തകർത്തു।

Verse 8

स पपात धरापृष्ठे गतासुर्लोहितोक्षितः । तथारण्यं सुघोरं च अघोरं घोरमेव च

അവൻ ഭൂമിയുടെ മേൽപ്പുറത്ത് വീണു—പ്രാണരഹിതനായി, രക്തത്തിൽ കുതിർന്നവനായി; ആ വനവും അത്യന്തം ഘോരമായി മാറി—‘അഘോരം’ എന്നും ‘ഘോരം’ എന്നും തോന്നുമാറ്।

Verse 9

चतुरो गणमुख्यांश्च शक्त्या बिभेद संयुगे । सेनान्यश्चैव प्रत्येकं पातयामास लाघवात्

യുദ്ധത്തിൽ അവൻ ശക്തി (കുന്തം)കൊണ്ട് ഗണങ്ങളുടെ നാല് പ്രധാനന്മാരെ പിളർത്തി; സേനാധിപന്മാരെയും വേഗത്തിൽ ഒരൊന്നായി വീഴ്ത്തി।

Verse 10

सौरभं शरसंघैश्च जयंतो वशमानयत् । शक्तिहस्तं च संह्रादं यमदंडं नरांतकम्

ജയന്തൻ അമ്പുവർഷങ്ങളാൽ സൗരഭനെ വശപ്പെടുത്തി; അതുപോലെ ശക്തിഹസ്തൻ, സംഹ്രാദൻ, യമദണ്ഡൻ, നരാന്തകൻ എന്നിവരെയും കീഴടക്കി।

Verse 11

हत्वा च पातयामास स भस्मीकृतविग्रहः । कालश्च खड्गपातेन पातयामास बाभ्रवम्

അവനെ വധിച്ച് അവൻ വീഴ്ത്തി—അവന്റെ ദേഹം ഭസ്മമായിരുന്നു; കാലനും വാളിന്റെ പ്രഹാരത്തോടെ ബാഭ്രവനെ നിലംപതിപ്പിച്ചു।

Verse 12

शक्त्या मृत्युर्बिभेदाश्वं तथा निर्घृणकं रणे । अग्निना दह्यमानाश्च सप्तैते च महाबलाः

ശക്തിയാൽ മൃത്യു അശ്വനെ, അതുപോലെ യുദ്ധത്തിൽ നിർഘൃണകനെയും കുത്തിത്തുറന്നു. അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാലും ആ ഏഴുപേരും അതിമഹാബലവാന്മാരായിരുന്നു.

Verse 13

भद्रबाहुर्महाबाहुः सुगंधो गंध एव च । भौरिको वल्लिको भीम एते सेनाग्रगामिनः

ഭദ്രബാഹു, മഹാബാഹു, സുഗന്ധ, ഗന്ധ; കൂടാതെ ഭൗരിക, വല്ലിക, ഭീമ—ഇവർ സേനയുടെ മുൻനിരയിൽ നീങ്ങുന്ന അഗ്രഗാമി നേതാക്കളായിരുന്നു.

Verse 14

रणे संदग्धदेहाश्च पेतुरुर्व्यां गतासवः । पाशबद्धा महावीर्या वरुणस्य महात्मनः

യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ ദേഹങ്ങൾ ദഹിച്ചു; ജീവൻ വിട്ട് അവർ ഭൂമിയിൽ വീണു—മഹാത്മാവായ വരുണന്റെ പാശത്തിൽ ബന്ധിതരായ ആ മഹാവീരർ.

Verse 15

पेतुरुर्व्यां महासत्वाः शूराः शूरभयानकाः । शूरस्य रश्मिजालेन निहताः पञ्चदानवाः

ആ മഹാസത്ത്വരായ വീരർ—വീരന്മാർക്കും ഭയങ്കരർ—ഭൂമിയിൽ വീണു. ശൂരന്റെ രശ്മിജാലത്തിൽ അഞ്ചു ദാനവർ നിഹതരായി.

Verse 16

तुरुतुंबुरुदुर्मेधस्साधका साधकाभिधाः । क्रूर क्रौंच रणेशान मोदसंमोद षण्मुखाः

തുരുതുംബുരു, ദുര്മേധസ്, സാധകയും ‘സാധകർ’ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവരും; ക്രൂര, ക്രൗഞ്ച, രണേശാന, മോദസംമോദ, ഷൺമുഖ—ഇവരാണ് (വീരർ).

Verse 17

शरैर्निपातिता दैत्याः संयुगे मातरिश्वना । नैरृतो गदया भीमं पातयामास भूतले

യുദ്ധത്തിൽ മാതരിശ്വന്റെ ശരവർഷത്തിൽ ദൈത്യർ വീണു; നൈഋതൻ ഗദാഘാതത്തോടെ ഭീമനെ ഭൂമിയിൽ പതിപ്പിച്ചു।

Verse 18

शूलपातैश्च रुद्राणां शतशो दैत्यदानवाः । निपेतुः संयुगे भीताः संमुखा रणपंडिताः

രുദ്രന്മാരുടെ ത്രിശൂലവർഷത്തിന്റെ പ്രഹാരങ്ങളിൽ നൂറുകണക്കിന് ദൈത്യദാനവർ യുദ്ധത്തിൽ വീണു; മുഖാമുഖം പോരിൽ നിപുണരായിട്ടും അവർ ഭീതരായി പതിച്ചു।

Verse 19

वसूनां शरपातैश्च शूराणां रश्मिमालिनाम् । मेघानां करकाभिश्च वज्रपातैस्सुदारुणैः

വസുക്കളുടെ ശരവർഷം, കിരണമാലകളാൽ ദീപ്തരായ ശൂരയോദ്ധാക്കളുടെ തേജസ്, മേഘങ്ങളുടെ ആലിപ്പഴമഴ, അത്യന്തം ദാരുണമായ വജ്രാഘാതങ്ങൾ—ഇവയൊക്കെയും ചേർന്ന്।

Verse 20

निपातिता रणे दैत्याः शतशो बलशालिनः । कुबेरस्य गदापातैर्निपतंति सहस्रशः

യുദ്ധത്തിൽ ബലശാലികളായ ദൈത്യർ നൂറുകണക്കിന് വീണു; കുബേരന്റെ ഗദാഘാതങ്ങളിൽ അവർ ആയിരക്കണക്കിന് പതിച്ചു।

Verse 21

शक्रस्य भिदुरेणैव भेदिता दैत्यपुंगवाः । असंख्याताः पतंत्युर्व्यां स्कंदशक्त्या तथा हताः

ശക്രന്റെ ‘ഭിദുര’ ആയുധം കൊണ്ട് ദൈത്യശ്രേഷ്ഠർ പിളർന്നുപോയി; സ്കന്ദന്റെ ശക്തിയാൽ ഹതരായ അസംഖ്യർ ഭൂമിയിൽ വീണു।

Verse 22

गणेशपर्शुपातेन पतंति मुख्यमुख्यकाः । वैकुंठकरमुक्तेन चक्रेण तीव्रकर्मणा

ഗണേശന്റെ പരശുപ്രഹാരത്തിൽ പ്രധാനപ്രധാന വീരന്മാർ വീണു; വൈകുണ്ഠൻ (വിഷ്ണു) കൈയിൽ നിന്നു വിട്ട തീവ്രകർമ്മമായ സുദർശനചക്രം അവരെ ഛേദിച്ചു വീഴ്ത്തി।

Verse 23

दैत्यानां प्रवराणां च शिरांसि निपतंति कौ । शमनो यमदंडेन कोटिकोटिसहस्रशः

അപ്പോൾ ശ്രേഷ്ഠ ദൈത്യന്മാരുടെ തലകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി; ശമനൻ (യമൻ) യമദണ്ഡംകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു, കോടി കോടി സഹസ്രങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ അവരെ നിപാതപ്പെടുത്തി।

Verse 24

अपातयत्तदा भूम्यां कालः खड्गेन दानवान् । मृत्युश्शक्त्या तथा दैत्यान्पाशी पाशेन चापरान्

അപ്പോൾ കാലൻ ഖഡ്ഗംകൊണ്ട് ദാനവരെ ഭൂമിയിലേക്കു വീഴ്ത്തി; മൃത്യു ശക്തി (കുന്തം)കൊണ്ട് ദൈത്യരെ നിപാതപ്പെടുത്തി; പാശധാരി പാശംകൊണ്ട് മറ്റു ശത്രുക്കളെ ബന്ധിച്ചു।

Verse 25

पातेन तक्षकादीनां सुधांशोः शिशिरेण च । अश्वारोही खरोमन्योहनिपाशस्तथा गजान्

അവൻ പ്രഹാരത്തോടെ തക്ഷകാദി നാഗങ്ങളെ വശപ്പെടുത്തി; ചന്ദ്രന്റെ ശിശിരതയാലും അവരെ ശമിപ്പിച്ചു. അശ്വാരോഹിയും ഖരോമന്യനും ഹനിപാശനും ഗജങ്ങളെയും വീഴ്ത്തി।

Verse 26

परिघेण गजं कुंभे दैत्यानां नाशयत्ततः । एवमश्वान्गजांश्चैव लाघवात्स न्यपातयत्

പിന്നീട് അവൻ ഇരുമ്പുപരിഘംകൊണ്ട് ഗജത്തിന്റെ കുംഭസ്ഥലത്ത് പ്രഹരിച്ചു അതിനെ നശിപ്പിച്ചു. അതുപോലെ തന്റെ ലാഘവത്തോടെ കുതിരകളെയും ഗജങ്ങളെയും വീഴ്ത്തി।

Verse 27

एवं सिद्धैश्च गंधर्वैरप्सरोभिर्महाबलैः । अन्याभिर्देवताभिश्च समातृगणनायकैः

ഇങ്ങനെ അദ്ദേഹം സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും മഹാബലമുള്ള അപ്സരസ്സുകളും, മറ്റ് ദേവതകളും മാതൃഗണങ്ങളുടെ നായകരുമൊത്ത് ചുറ്റപ്പെട്ട് സേവിതനായി നിലകൊണ്ടു।

Verse 28

निपातिता महोघोरा ये ते प्रलयदानवाः । शरैश्च खड्गपातैश्च शूलशक्तिपरश्वधैः

അത്യന്തം ഭീകരമായ ആ പ്രളയദാനവർ അമ്പുകളാലും വാൾപ്രഹാരങ്ങളാലും, കൂടാതെ ശൂലം, ശക്തി, പരശു എന്നിവയുടെ അടികളാലും നിലംപതിപ്പിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 29

यष्टिपरिघकुंतैश्च पातयंत्यसुरान्सुराः । एवं संक्षीयमाणेषु दैत्यराट्समपद्यत

യഷ്ടി, പരിഘം, കുന്തം എന്നിവകൊണ്ട് ദേവന്മാർ അസുരന്മാരെ നിലംപതിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ അവർ ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ദൈത്യരാജൻ ഒരു നിർണായക മാർഗം ആശ്രയിച്ചു।

Verse 30

आदित्यरथसंकाशं रथरत्नविभूषितम् । शातकुंभमयं दिव्यं घंटाचामरभूषितम्

അത് ആദിത്യരഥത്തെപ്പോലെ ദീപ്തമായിരുന്നു, രഥരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്; ശാതകുംഭസ്വർണമയം, ദിവ്യം, ഘണ്ടകളും ചാമരങ്ങളും കൊണ്ട് ശോഭിതം।

Verse 31

पताकाध्वजसंपूर्णं रम्यं शक्ररथोपमम् । समारुह्य महावीरो हिरण्याक्षोऽसुराधिपः

പതാകകളും ധ്വജങ്ങളും നിറഞ്ഞ, മനോഹരമായ, ശക്രരഥത്തോട് ഉപമിക്കാവുന്ന ആ രഥത്തിൽ കയറി മഹാവീരനായ അസുരാധിപൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ മുന്നേറി।

Verse 32

जघान शरजालैश्च दुर्निवार्यः सुरासुरैः । ससैन्यानि गजान्वीरो रथांश्च सह सैंधवान्

ആ വീരൻ, ദേവാസുരർക്കും തടയാനാകാത്തവൻ, അമ്പുവർഷങ്ങളാൽ സൈന്യസഹിതം ആനകളെയും രഥങ്ങളെയും സൈന്ധവ യോദ്ധാക്കളെയും കൂടി വധിച്ചു വീഴ്ത്തി.

Verse 33

पातयामास भूमौ च शतशोथ सहस्रशः । एवं चरन्स वृंदेषु निखिलेषु दिवौकसाम्

അവൻ അവരെ ഭൂമിയിൽ നൂറുകളായി, പിന്നെ ആയിരങ്ങളായി വീഴ്ത്തി; ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ സമസ്ത സൈന്യവൃന്ദങ്ങളിലൂടെയും അവൻ സഞ്ചരിച്ചു.

Verse 34

पातयामास दैत्येंद्रः शरौघान्मृत्युसन्निभान् । क्रमेण समरे चाथ देवसैन्यान्यमंथत

അപ്പോൾ ദൈത്യേന്ദ്രൻ മരണസദൃശമായ അമ്പുകളുടെ പ്രളയധാരകൾ വർഷിപ്പിച്ചു; യുദ്ധത്തിൽ ക്രമേണ മുന്നേറി ദേവസൈന്യങ്ങളെ മഥിച്ചു തകർത്തു.

Verse 35

यथा पुष्करिणीवृंदे गजः कंजवनं शितैः । शरपातैरथो वेगात्सिंहनादैः पुनः पुनः

പുഷ്കരിണികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു ഗജം, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുവർഷങ്ങളാലും വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്ന സിംഹനാദങ്ങളാലും പ്രേരിതനായി വേഗത്തിൽ താമരവനം തകർത്ത് പായുന്നതുപോലെ—

Verse 36

धरण्यां पतिता वेगात्तदा दैत्येश्वरस्य च । दशभिश्च सुतीक्ष्णाग्रैर्जयंतं स जघान ह

അപ്പോൾ ആ ദൈത്യേശ്വരൻ വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിൽ വീണു, അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രങ്ങളുള്ള പത്ത് ആയുധങ്ങളാൽ ജയന്തനെ പ്രഹരിച്ചു.

Verse 37

रेमंतं पंचभिर्बाणैः शक्रं पंचदशेन तु । चित्ररथं विंशतिभिःपंचविंशतिभिर्गुहम्

അവൻ രേമന്തനെ അഞ്ചു ബാണങ്ങളാൽ, ശക്രനെ (ഇന്ദ്രനെ) പതിനഞ്ചു ബാണങ്ങളാൽ, ചിത്രരഥനെ ഇരുപതു ബാണങ്ങളാൽ, ഗുഹനെ (കാർത്തികേയനെ) ഇരുപത്തിയഞ്ചു ബാണങ്ങളാൽ വേദിച്ചു।

Verse 38

हेरंबं त्रिशरेणैव चत्वारिंशच्छरैर्यमम् । तथैव कालं मृत्युं च पाणिना द्विगुणेन च

അവൻ ഹേരംബനെ മൂന്ന് ബാണങ്ങളാൽ, യമനെ നാല്പതു ബാണങ്ങളാൽ പ്രഹരിച്ചു. അതുപോലെ കാളനെയും മൃത്യുവിനെയും കൂടി—അതിന്റെ ഇരട്ടിയുള്ള ബാണങ്ങളാൽ—വേദിച്ചു।

Verse 39

गुह्यकेशं जगत्प्राणं दशभिर्दशभिः शरैः । षडिभश्च सप्तभिश्चैव रुद्रान्सर्वान्पृथक्पृथक्

അവൻ ഗുഹ്യകേശനെയും ജഗത്പ്രാണനെയും പത്തു പത്തു ബാണങ്ങളാൽ വേദിച്ചു; പിന്നെ ആറു, ഏഴ് ബാണങ്ങളാൽ എല്ലാ രുദ്രന്മാരെയും—ഓരോരുത്തനെയും വേർതിരിച്ച്—ഭേദിച്ചു।

Verse 40

वसून्सर्वांश्च सशरैः सिद्धगंधर्वपन्नगान् । दशाष्टदशभिः षडिभर्युद्धे देवान्भिनत्त्यसौ

അവൻ ബാണങ്ങളാൽ സജ്ജനായി എല്ലാ വസുക്കളെയും, സിദ്ധന്മാരെയും, ഗന്ധർവന്മാരെയും, പന്നഗന്മാരെയും (നാഗന്മാരെയും) വീഴ്ത്തുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ പതിനാറും പതിനെട്ടും ബാണങ്ങളാൽ ദേവന്മാരെയും ഭേദിക്കുന്നു।

Verse 41

ओजौघादतिवीर्यात्तु शीघ्रलाघवर्दशनान् । आपत्प्राप्ताः सुरा भीत्या प्रतिकर्तुं न चेश्वराः

അവരുടെ പ്രചണ്ഡ ഓജസ്സും അതിവീര്യവും, കൂടാതെ അവരുടെ ശീഘ്രതയും ലാഘവവും കണ്ടപ്പോൾ, ആപത്തിൽപ്പെട്ട ദേവന്മാർ ഭയത്താൽ പ്രതിരോധിക്കുവാൻ കഴിയാതെയായി।

Verse 42

महेशशूलसंकाशैः शरैर्मर्मविभेदिभिः । ताडिता निर्जरा युद्धे मूर्च्छिता धरणीं ययुः

മഹേശന്റെ ത്രിശൂലസദൃശമായ മർമ്മഭേദക അമ്പുകളാൽ യുദ്ധത്തിൽ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ട ദേവന്മാർ മൂർച്ചിച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു।

Verse 43

तस्यैव संमुखे स्थातुं न शेकुः प्रवरास्सुराः । ततो देवा विनिर्धूतास्त्रिदिवेशेन संयुताः

അവന്റെ മുന്നിൽ മുഖാമുഖം നില്ക്കാൻ ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ തുരത്തപ്പെട്ട ദേവന്മാർ ത്രിദിവേശനായ ഇന്ദ്രനോടുകൂടെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു।

Verse 44

शरण्यं ते हरिं तत्र शरणं ताडिता ययुः । एतस्मिन्नंतरे विष्णुः प्राह जिष्णुं खगेश्वरम्

പീഡിതരായി അവർ അവിടെ ശരണദായകനായ ഹരിയുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. അതിനിടയിൽ വിഷ്ണു ഖഗേശ്വരനായ ജിഷ്ണു (ഗരുഡൻ)നോട് പറഞ്ഞു।

Verse 45

अधुना गच्छ दैत्यस्य संमुखं रणमूर्धनि । नाशाय सततस्तूर्णं गतस्तस्यांतिकं जवात्

ഇപ്പോൾ യുദ്ധഭൂമിയുടെ മുൻനിരയിൽ ദൈത്യന്റെ മുന്നിലേക്ക് പോകുക. അവന്റെ നാശത്തിനായി ഉടൻ വേഗത്തിൽ അവന്റെ സമീപം എത്തുക।

Verse 46

सरथं मार्गणैर्भित्वा विष्णुमारोधयज्जवम् । रथस्य संमुखे दैत्य उवाच विष्णुमव्ययम्

അമ്പുകളാൽ രഥം തുളച്ച് ആ ദൈത്യൻ വിഷ്ണുവിന്റെ വേഗം തടഞ്ഞു; പിന്നെ രഥത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവ്യയനായ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 47

अन्य सृष्टिं करोम्यद्य हत्वा त्वां च सनिर्ज्जरम् । ततो विष्णुरुवाचेदं गर्जंतं दैत्यपुंगवम्

“ഇന്ന് നിന്നെ അമരന്മാരോടുകൂടെ വധിച്ച് പിന്നെ മറ്റൊരു സൃഷ്ടി ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും.” എന്ന് ഗർജ്ജിച്ച ദൈത്യപുംഗവനോടു വിഷ്ണു ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 48

शक्तस्त्वं स्पर्द्धने पाप यदि युद्धे स्थिरो भव । ततः शरशतैरेव जघान विष्णुमव्ययम्

“പാപി! മത്സരത്തിൽ നീ ശക്തനാണ്; യുദ്ധത്തിൽ സ്ഥിരനാകുന്നുവെങ്കിൽ ദൃഢമായി നില്ക്ക.” പിന്നെ അവൻ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകളാൽ അവ്യയനായ വിഷ്ണുവിനെ പ്രഹരിച്ചു।

Verse 49

असंभ्रांतः स चिच्छेद यमदंडनिभान्शरान् । पुनः शरसहस्राणि प्रेरयामास तं रणे

അശാന്തിയില്ലാതെ അവൻ യമദണ്ഡസദൃശമായ അമ്പുകളെ ഛേദിച്ചു; പിന്നെ വീണ്ടും ആ യുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ നേരെ ആയിരക്കണക്കിന് അമ്പുകൾ പ്രേരിപ്പിച്ചു।

Verse 50

तांश्च छित्वा शरैः शौरिस्तं च विव्याध मार्गणैः । प्रगौरवादहार्याभैः संस्पर्शाद्बाडवानलैः

അവയെല്ലാം അമ്പുകളാൽ ഛേദിച്ച ശേഷം, വീരനായ ശൗരി അവനെ പ്രകാശമാനവും അപ്രതിരോധ്യവുമായ ശസ്ത്രങ്ങളാൽ വേദിച്ചു; അവയുടെ സ്പർശം തന്നെ ബാഡവാനലത്തെപ്പോലെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു।

Verse 51

शरैश्च भेदकैस्तीक्ष्णैः खगमैश्च मनोजवैः । लाघवात्केशवास्त्रस्य तूलशुष्कतृणोपमैः

മൂർച്ചയുള്ള ഭേദക അമ്പുകളാലും, പക്ഷികളെപ്പോലെ പറക്കുന്ന മനോവേഗമുള്ള ശസ്ത്രങ്ങളാലും—കേശവന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ ലാഘവത്തിന് മുന്നിൽ അവ പഞ്ഞിയും ഉണങ്ങിയ പുല്ലും പോലെ ലഘുവായി തോന്നി।

Verse 52

हैमैः शरसहस्रैस्तु ताडितो दैत्यपुंगवः । बाधयाभ्यर्दितः क्रुद्धो धृत्वा शिखरिणं रणे

ആയിരക്കണക്കിന് സ്വർണ്ണശരങ്ങളാൽ താഡിതനായ ദൈത്യപുംഗവൻ പീഡയാൽ വ്യഥിതനായി ക്രോധിച്ചു; യുദ്ധത്തിൽ ശിഖരമുള്ള പർവ്വതഖണ്ഡം ആയുധമായി പിടിച്ചു।

Verse 53

जघान माधवं वेगाद्धिरण्याक्षो महाबलः । तं च संचूर्णयामास गदया लीलया हरिः

മഹാബലനായ ഹിരണ്യാക്ഷൻ വേഗത്തോടെ മാധവനെ പ്രഹരിച്ചു; എന്നാൽ ഹരി തന്റെ ഗദയാൽ ലീലപോലെ അവനെ ചൂർണ്ണമാക്കി।

Verse 54

एवं पर्वतसाहस्रं पातितं तु क्रमेण हि । तथैव लाघवाच्चूर्णं हरिणा दानवारिणा

ഇങ്ങനെ ക്രമമായി ആയിരം പർവ്വതങ്ങൾ വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു; അതുപോലെ തന്നെ തന്റെ ലാഘവത്താൽ ദാനവശത്രുവായ ഹരി അവയെ പൊടിയാക്കി।

Verse 55

पुनर्बाहुसहस्राणि कृत्वासौ दानवोत्तमः । शरैः शक्तिभिरत्युग्रैः शूलैः परशुकादिभिः

പിന്നെയും ആ ദാനവോത്തമൻ ആയിരം ഭുജങ്ങൾ ധരിച്ചു; ശരങ്ങൾ, അത്യുഗ്ര ശക്തികൾ, ശൂലങ്ങൾ, പരശു മുതലായ ആയുധങ്ങളാൽ സജ്ജനായി।

Verse 56

ववर्ष बहुभिर्विष्णुं क्रोधाविष्टेन चेतसा । तांस्तु तेनैव प्रहितांश्चिच्छेद सुरसत्तमः

ക്രോധാവിഷ്ടമായ മനസ്സോടെ അവൻ വിഷ്ണുവിന് മേൽ അനേകം ആയുധങ്ങൾ വർഷിച്ചു; എന്നാൽ സുരസത്തമൻ അവൻ തന്നെ എറിഞ്ഞ അവയെല്ലാം ഛേദിച്ചു വീഴ്ത്തി।

Verse 57

शरैर्दीप्तैर्महाघोरैरसुराणां भयंकरैः । विव्याध सर्वगात्रेषु शंभुशूलोपमैश्शरैः

ദീപ്തവും മഹാഘോരവും അസുരർക്കു ഭയങ്കരവുമായ—ശംഭുവിന്റെ ത്രിശൂലസദൃശമായ അമ്പുകളാൽ അവൻ അവരുടെ സർവ്വാംഗങ്ങളും കുത്തിത്തുറന്നു.

Verse 58

दानवाधिपतिः संख्ये ह्यव्ययो हरिरीश्वरः । स च कश्मलतां गत्वा सर्वशक्तिमनुत्तमाम्

യുദ്ധത്തിൽ അവ്യയനായ ഈശ്വരൻ ഹരി ദാനവാധിപതിയായി പ്രബലനായി; പിന്നെ മോഹാവസ്ഥയിൽ എത്തി, സർവ്വശക്തിമയമായ അനുത്തമ ശക്തിയെ അവിർഭവിപ്പിച്ചു.

Verse 59

कालजिह्वोपमां घोरामष्टघंटासमन्विताम् । हरेरुरसि पीने च विद्रुत्या पातयद्द्रुतम्

മരണത്തിന്റെ നാവുപോലെ ഭയാനകവും എട്ട് മണികളാൽ അലങ്കൃതവുമായ അവൾ പാഞ്ഞെത്തി ഹരിയുടെ വിശാല വക്ഷസ്സിൽ അതിനെ വേഗത്തിൽ വീഴ്ത്തി.

Verse 60

शुशुभे स सुरश्रेष्ठस्तडित्त्वत्सान्द्रमेघवत् । ततश्च चुक्रुशुर्दैत्या जयेति साधुवादिनः

ആ സുരശ്രേഷ്ഠൻ മിന്നലോടുകൂടിയ ഘനമേഘംപോലെ ദീപ്തനായി; തുടർന്ന് ദൈത്യർ ‘ജയം’ എന്നു വിളിച്ച് সাধുവാദം ചെയ്തു.

Verse 61

ततश्चक्रं दैत्यसैन्ये दानवारिर्व्यसर्जयत् । तेषां शिरांसि संच्छिद्य माधवं पुनरागमत्

അതിനുശേഷം ദാനവശത്രുവായ ഹരി ദൈത്യസൈന്യത്തിലേക്ക് ചക്രം എറിഞ്ഞു; അത് അവരുടെ തലകൾ ഛേദിച്ച് വീണ്ടും മാധവന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിവന്നു.

Verse 62

स दैत्यं शक्तिपातेन पातयामास वै रणे । चिरात्संज्ञां समालंब्य वह्निबाणेन केशवम्

അവൻ യുദ്ധത്തിൽ ശക്തിപാതത്തോടെ ആ ദൈത്യനെ നിലംപതിപ്പിച്ചു. ഏറെ കഴിഞ്ഞ് ബോധം വീണ്ടെടുത്ത ശേഷം അഗ്നിബാണംകൊണ്ട് കേശവനെ ആക്രമിച്ചു॥

Verse 63

निजघान रणे क्रुद्धो हरिः कौबेरमाक्षिपत् । ततो मुमोच मायास्त्रं चासुरं चातिदारुणम्

യുദ്ധത്തിൽ ക്രുദ്ധനായ ഹരി ശത്രുവിനെ പ്രഹരിച്ചു കൗബേരാസ്ത്രം എറിഞ്ഞു. തുടർന്ന് അത്യന്തം ഭീകരമായ അസുര മായാസ്ത്രം വിട്ടുവിട്ടു॥

Verse 64

सिंहव्याघ्रलुलायांश्च तद्वद्द्विप सरीसृपान् । जघान समरे विष्णुं हिरण्याक्षः प्रतापवान्

സിംഹം, വ്യാഘ്രം, കുറുനരി എന്നിവയും അതുപോലെ ആനകളും സർപ്പാദി സരീസൃപങ്ങളും വധിച്ച്, പ്രതാപവാനായ ഹിരണ്യാക്ഷൻ സമരത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ പ്രഹരിച്ചു॥

Verse 65

ततो मायास्त्रसंभूतान्शस्त्रास्त्रौघान्रणे हरिः । प्रचिच्छेद शरैरेव शूलेनैवमताडयत्

അപ്പോൾ യുദ്ധത്തിൽ ഹരി മായാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ആയുധ-അസ്ത്രപ്രവാഹങ്ങളെ തന്റെ ശരങ്ങളാൽ മുറിച്ചുതള്ളി, ത്രിശൂലത്താലും പ്രഹരിച്ചു॥

Verse 66

स विह्वलित सर्वांगस्तत्क्षणं लोहितोक्षितः । विचकर्ष हरन्विष्णुरसृग्विप्लुतविग्रहः

അവന്റെ ശരീരമൊട്ടാകെ വിഹ്വലമായി; ആ നിമിഷം തന്നെ രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞു. തുടർന്ന് വിഷ്ണു അവനെ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി—അവിടുത്തെ ദേഹം രക്തത്തിൽ ലിപ്തമായിരുന്നു॥

Verse 67

तच्छूलं च त्रिभिर्बाणैः प्रविव्याध सुराधिपः । वरूथं सध्वजं केतुं रथं चैवातपत्रकम्

ദേവാധിപൻ മൂന്നു അമ്പുകളാൽ ആ ത്രിശൂലം തുളച്ചു; രഥത്തിന്റെ വരൂഥം, ധ്വജം, കേതു, രഥം, ചത്രം എന്നിവയും പ്രഹരിച്ചു।

Verse 68

यंतारं च प्रचिच्छेद दशभिश्च हरिः शरैः । पातिते च रथे दैत्यः संप्लुत्याथ रथं परम्

ഹരി പത്തു അമ്പുകളാൽ സാരഥിയെയും ഛേദിച്ചു; രഥം വീണപ്പോൾ ദൈത്യൻ ചാടി മാറി മറ്റൊരു ശ്രേഷ്ഠ രഥത്തിൽ കയറി।

Verse 69

आरुरोह स दैत्येंद्रः संमुखं चाकरोद्बली । ततो युद्धं महाघोरमभवल्लोमहर्षणम्

ആ ബലവാനായ ദൈത്യേന്ദ്രൻ മുന്നോട്ട് കയറി നേരിട്ട് എതിർന്നു നിന്നു; അപ്പോൾ അത്യന്തം ഭീകരവും രോമാഞ്ചകരവും ആയ യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു।

Verse 70

हिरण्याक्षस्य च हरेर्लोकविस्मापनं महत् । अस्त्रयुद्धं तथान्योन्यं कृतप्रतिकृतं च तत्

ഹിരണ്യാക്ഷനും ഹരിയും തമ്മിൽ ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന മഹത്തായ അസ്ത്രയുദ്ധം നടന്നു; അസ്ത്രത്തിന് അസ്ത്രം, പ്രഹാരത്തിന് പ്രതിപ്രഹാരം എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം।

Verse 71

ततो नियुद्धे सततं दिव्यवर्षशतं गतम् । ततो दैत्यो महासत्वो ववृधे वामनो यथा

പിന്നീട് ഇടവിടാതെ നടന്ന ദ്വന്ദ്വയുദ്ധത്തിൽ നൂറു ദിവ്യവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു; അപ്പോൾ ആ മഹാസത്ത്വമുള്ള ദൈത്യൻ വാമനനെപ്പോലെ (വിരാടമായി) വളർന്നു।

Verse 72

मुखेन जग्राह रुषा त्रैलोक्यं सचराचरम् । भूमंडलं समुद्धृत्य विवेश च रसातलम्

കോപത്തോടെ അവൻ തന്റെ വായാൽ ചരാചരസഹിതമായ സമസ്ത ത്രിലോകവും പിടിച്ചെടുത്തു; ഭൂമണ്ഡലം പിഴുതെടുത്ത് രസാതലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 73

शेषाश्च विविशुर्दैत्यास्तमनु प्रीतिसंयुताः । ततो विष्णुर्महातेजा ज्ञात्वा दैत्यबलं महत्

ശേഷിച്ച ദാനവർ ആനന്ദസഹിതം അവന്റെ പിന്നാലെ പ്രവേശിച്ചു; തുടർന്ന് മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു ദൈത്യബലം മഹത്താണെന്ന് അറിഞ്ഞു।

Verse 74

दधार रूपं वाराहं दैत्यराजजिघांसया । धृत्वा क्रोडतनुं विष्णुर्विवेश तमनुद्रुतम्

ദൈത്യരാജനെ വധിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ വിഷ്ണു വരാഹരൂപം ധരിച്ചു; കൂഡതനു ധരിച്ച് ഓടിപ്പോയ അവന്റെ പിന്നാലെ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 75

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे देवासुरसंग्रामसमाप्तौ विजयस्तोत्रंनाम पंचसप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ പ്രഥമ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ ദേവാസുരസംഗ്രാമത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ‘വിജയസ്തോത്രം’ എന്ന പത്തേഴുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു।

Verse 76

तां धृत्वा गच्छतस्तस्य विष्णोरमिततेजसः । समाजगाम दैत्येंद्रो धृष्टं वाग्भिस्तुदन्ननु

അവളെ (ദേവി/ഭൂമിയെ) ധരിച്ച് അമിതതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ദൈത്യേന്ദ്രൻ സമീപത്തെത്തി പിന്നാലെ പിന്നാലെ പിന്തുടർന്ന് ധൃഷ്ടവാക്കുകളാൽ കുത്തിപ്പൊക്കിച്ചു।

Verse 77

मायाक्रोडतनुर्विष्णुर्दुर्वचांसि सहन्रुषा । जलोपरि दधारेमां धरां भूधर एव च

മായാശക്തിയാൽ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു വിഷ്ണു നിയന്ത്രിത കോപത്തോടെ കഠിനവചനങ്ങൾ സഹിച്ചു. പിന്നെ ജലത്തിന്മേൽ ഈ ഭൂമിയെ ധരിച്ചു, അവൾക്കാധാരമായ പർവ്വതംപോലെ ആയിത്തീർന്നു.

Verse 78

तस्यां न्यस्य स्वसत्वं च स चकार तदाचलाम् । ततः पश्चात्स संलग्नो दैत्यराट्समुपस्थितः

അവളിൽ തന്റെ സത്ത്വം/ശക്തി ന്യസിച്ച് അവളെ പർവ്വതംപോലെ അചലമാക്കി. തുടർന്ന് ദൈത്യരാജാവ് മുന്നോട്ട് വന്ന് ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ഏർപ്പെട്ടു.

Verse 79

क्रोधेन महताविष्टो जघान गदया हरिम् । मायया सूकरो विष्णुस्तां गदां समवंचयत्

തീവ്രക്രോധത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി അവൻ ഗദയാൽ ഹരിയെ പ്രഹരിച്ചു. എന്നാൽ മായാശക്തിയാൽ വരാഹരൂപിയായ വിഷ്ണു ആ ഗദയെ ഒഴിവാക്കി.

Verse 80

योगयुक्तो यथा मृत्युं कौमोदक्याहनच्च तम् । ततः पुना रुषाविष्टो हिरण्याक्षो महाबलः

യോഗത്തിൽ ഏകാഗ്രനായി അദ്ദേഹം കൗമോദകീ ഗദയാൽ, മരണത്തേതുപോലെ, അവനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തി. പിന്നെയും മഹാബലനായ ഹിരണ്യാക്ഷൻ ക്രോധാവേശത്തിലായി.

Verse 81

मुष्टिना प्राहरद्देवं दक्षिणे तु भुजे प्रभोः । एवं युद्धं महाघोरं सव्यासव्यं गतागतम्

അവൻ മുഷ്ടിയാൽ പ്രഭുവിന്റെ വലതുഭുജത്തിൽ ദേവനെ പ്രഹരിച്ചു. ഇങ്ങനെ യുദ്ധം അത്യന്തം ഘോരമായി—ഇടം-വലം പ്രഹാരങ്ങൾ മാറിമാറി നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

Verse 82

परिभ्रमणविक्षेपं कृतानुकरणं तथा । ततो ब्रह्मादयो देवा युद्धं पश्यंति खे स्थिताः

ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന ചലനങ്ങളും പെട്ടെന്നുള്ള വഞ്ചനാതന്ത്രങ്ങളും അനുകരണീയ നീക്കങ്ങളുമോടെ; അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ ആ യുദ്ധം കണ്ടു.

Verse 83

स्वस्ति प्रजाभ्यो देवेभ्य ऋषिभ्यश्चेति चाब्रुवन् । ऊचुश्च देवदेवेशं विष्णुं वाराहरूपिणम्

അവർ—“പ്രജകൾക്കും ദേവന്മാർക്കും ഋഷിമാർക്കും മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ വരാഹരൂപധാരിയായ ദേവദേവേശൻ വിഷ്ണുവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 84

मा क्रीड बालवद्देव जह्यमुं देवकंटकम् । ततो विष्णुर्महातेजा मायावाराहरूपधृत्

“ഹേ ദേവാ! ബാലനെപ്പോലെ കളിക്കരുത്; ദേവന്മാർക്കുള്ള ഈ കണ്ഠകനെ നശിപ്പിക്കൂ.” അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വിയായ വിഷ്ണു മായാബലത്തോടെ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു.

Verse 85

ब्रह्माद्यनुमतिं प्राप्य चक्रं प्राक्षिपदुल्बणम् । सहस्रसूर्यसंकाशं सहस्रारं महाप्रभम्

ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരുടെ അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം ഒരു ഭീകരചക്രം എറിഞ്ഞു—അത് ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തവും, ആയിരം അരകളുള്ളതും, മഹാപ്രഭയിൽ ജ്വലിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.

Verse 86

दैत्यांतकरणं रौद्रं प्रलयाग्निसमप्रभम् । तच्चक्रं विष्णुना मुक्तं हिरण्याक्षं महाबलम्

ദൈത്യാന്തകരവും രൗദ്രവും പ്രളയാഗ്നിയെപ്പോലെ ദീപ്തവുമായ ആ ചക്രം വിഷ്ണു മഹാബലനായ ഹിരണ്യാക്ഷനിലേക്കു പ്രയോഗിച്ചു.

Verse 87

चकार भस्मसात्सद्यो ब्रह्मादीनां च पश्यताम् । दैत्यांतकरणं रौद्रं चक्रं चागमदच्युतम्

ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ നോക്കി നിൽക്കേ അവൻ ക്ഷണത്തിൽ ശത്രുവിനെ ഭസ്മമാക്കി; തുടർന്ന് ദൈത്യാന്തകനായ അച്യുതന്റെ രൗദ്ര സുദർശനചക്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 88

ततो ब्रह्मादयो देवाः शक्रमुख्याश्च लोकपाः । दृष्ट्वा च विजयं विष्णोः स्तुवंति स्म समागताः

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരും ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) മുഖ്യനായ ലോകപാലകരും വിഷ്ണുവിന്റെ വിജയം കണ്ടു അവിടെ ഒന്നിച്ചുകൂടി അവനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 89

देवा ऊचुः । नताः स्म विष्णुं जगदादिभूतं सुरासुरेंद्रं जगतां प्रपालकम् । यन्नाभिपद्मात्किल पद्मयोनिर्बभूव तं वै शरणं गताः स्मः

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ജഗത്തിന്റെ ആദിമൂലമായ, സുരാസുരേന്ദ്രനായ, ലോകങ്ങളെ പരിപാലിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു; അവന്റെ നാഭികമലത്തിൽ നിന്നാണ് പദ്മയോനി ബ്രഹ്മാവ് ജനിച്ചത്—അവനെയേ ഞങ്ങൾ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 90

नमोनमो मत्स्यवपुर्द्धराय नमोस्तु ते कच्छपरूपधारिणे । नमः प्रकुर्मश्च नृसिंहरूपिणे तथा पुनर्वामनरूपिणे नमः

മത്സ്യവപു ധരിച്ചവനേ, നിനക്കു പുനഃപുനഃ നമസ്കാരം; കച്ഛപരൂപധാരിയേ, നിനക്കു നമസ്കാരം. നൃസിംഹരൂപിണേ, നമസ്കാരം; പിന്നെയും വാമനരൂപിണേ, നമസ്കാരം.

Verse 91

नमोस्तु ते क्षत्रविनाशनाय रामाय रामाय दशास्यनाशिने । प्रलंबहंत्रे शितिवाससे नमो नमोस्तु बुद्धाय च दैत्यमोहिने

ക്ഷത്രസംഘനാശകനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; രാമാ രാമാ—ദശാസ്യനാശകനേ, നമസ്കാരം. പ്രലമ്പഹന്താവേ, ശ്യാമവസ്ത്രധാരിയേ, നമസ്കാരം; ദൈത്യങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന ബുദ്ധനുമേൽ പുനഃപുനഃ നമസ്കാരം.

Verse 92

म्लेच्छांतकायापि च कल्किनाम्ने नमः पुनः क्रोडवपुर्धराय । जगद्धितार्थं च युगेयुगे भवान्बिभर्ति रूपं त्वसुराभवाय

മ്ലേച്ഛസംഹാരകനായ ‘കല്കി’ നാമധാരിയായ പ്രഭുവിന് വീണ്ടും നമസ്കാരം; വരാഹവപു ധരിച്ചവനിക്കും വീണ്ടും നമസ്കാരം. ജഗത്തിന്റെ ഹിതത്തിനായി നിങ്ങൾ യുഗം യുഗമായി രൂപം ധരിച്ചു, അസുരന്മാരുടെ നാശം വരുത്തുന്നു.

Verse 93

निषूदितोऽयं ह्यधुना किल त्वया दैत्यो हिरण्याक्ष इति प्रगल्भः । यश्चेंद्रमुख्यान्किललोकपालान्संहेलया चैव तिरश्चकार

ഇപ്പോൾ തന്നേ നിങ്ങൾ ഈ ധാർഷ്ട്യമുള്ള ദൈത്യനായ ‘ഹിരണ്യാക്ഷ’നെ നിഹതനാക്കി—അവൻ അവഹേളനത്തോടെ ഇന്ദ്രൻ മുതലായ ലോകപാലകരെയും അപമാനിച്ചിരുന്നു.

Verse 94

स वै त्वया देवहितार्थमेव निपातितो देववर प्रसीद । त्वमस्य विश्वस्य विसर्गकर्ता ब्राह्मेण रूपेण च देवदेव

ദേവഹിതത്തിനായിട്ടേ അവൻ നിങ്ങളുടെ കൈയ്യാൽ നിപാതിതനായത്; ഹേ ദേവവരാ, പ്രസന്നനാകണമേ. ഹേ ദേവദേവാ, നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഈ വിശ്വത്തിന്റെ വിസർഗകർത്താവ്; ബ്രഹ്മരൂപത്തിലും സൃഷ്ടിയെ പ്രസരിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 95

पाता त्वमेवास्य युगेयुगे च रूपाणि धत्से सुमनोहराणि । त्वमेव कालाग्निहरश्च भूत्वा विश्वं क्षयं नेष्यसि चांतकाले

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് യുഗം യുഗമായി ഈ വിശ്വത്തിന്റെ രക്ഷകൻ; അതിമനോഹരമായ രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് കാലാഗ്നി ധരിച്ച്, അന്ത്യകാലത്ത് ലോകത്തെ ക്ഷയത്തിലേക്ക്—പ്രളയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.

Verse 96

अतो भवानेव च विश्वकारणं न ते परं जीवमजीवमीश । यत्किंच भूतं च भविष्यरूपं प्रवर्त्तमानं च तथैव रूपम्

അതുകൊണ്ട് ഹേ ഈശ്വരാ, നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് വിശ്വകാരണം; നിങ്ങളെക്കാൾ പരമായി ജീവമോ അജീവമോ ഒന്നുമില്ല. ഭൂതത്തിൽ ഉണ്ടായത്, ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുന്നത്, ഇപ്പോൾ പ്രവഹിക്കുന്നത്—എല്ലാം അതേ (നിങ്ങളിൽ ആശ്രിതമായ) സ്വരൂപം തന്നെയാണ്.

Verse 97

सर्वं त्वमेवासि चराचराख्यं न भाति विश्वं त्वदृते च किंचित् । अस्तीति नास्तीति च भेदनिष्ठं त्वय्येव भातं सदसत्स्वरूपम्

ഹേ പ്രഭോ, ചരവും അചരവും എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാം നീ തന്നെയാണ്. നിന്നെ വിട്ടാൽ ലോകത്തിൽ ഒന്നും പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. ‘ഉണ്ട്’ ‘ഇല്ല’ എന്ന ഭേദവും നിനക്കുള്ളിലേ തെളിഞ്ഞു, സത്-അസത് സ്വരൂപമായി ഭാസിക്കുന്നു.

Verse 98

ततो भवंतं कतमोपि देव न ज्ञातुमर्हत्यविपक्वबुद्धिः । ऋते भवत्पादपरायणं जनं तेनागता स्मश्शरणं शरण्यम्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദേവാ, അപക്വബുദ്ധിയുള്ളവന് നിന്നെ അറിയാൻ യോഗ്യതയില്ല. നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണനായ ഭക്തനെ ഒഴികെ; അതിനാൽ, ഹേ ശരണ്യ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശരണത്തിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു.

Verse 99

व्यास उवाच । ततो विष्णुः प्रसन्नात्मा उवाच त्रिदिवौकसः । तुष्टोस्मि देवा भद्रं वो युष्मत्स्तोत्रेण सांप्रतम्

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ പ്രസന്നഹൃദയനായ വിഷ്ണു സ്വർഗ്ഗവാസികളോട് പറഞ്ഞു: “ഹേ ദേവന്മാരേ, ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സ്തോത്രം കൊണ്ട് ഞാൻ തൃപ്തനാണ്; നിങ്ങൾക്ക് മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ।”

Verse 100

य इदं प्रपठेद्भक्त्या विजयस्तोत्रमादरात् । न तस्य दुर्लभं देवास्त्रिषुलोकेषु किंचन

ഹേ ദേവന്മാരേ, ഭക്തിയോടും ആദരവോടും കൂടി ഈ വിജയസ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്നവന് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഒന്നും ദുർലഭമല്ല।

Verse 101

गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति कीर्तनाच्छ्रवणान्नरः

വിധിപൂർവ്വം ഒരു ലക്ഷം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം ഏതോ, അതേ ഫലം മനുഷ്യൻ ഇതിന്റെ (സ്തോത്രം/കഥ) കീർത്തനവും ശ്രവണവും വഴി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 102

सर्वकामप्रदं नित्यं देवदेवस्य कीर्तनम् । अतः परं महाज्ञानं न भूतं न भविष्यति

ദേവദേവന്റെ നിത്യകീർത്തനം സകലകാമങ്ങളും നിത്യമായി നൽകുന്നു. ഇതിലപ്പുറം മഹാജ്ഞാനം മുൻപും ഉണ്ടായിട്ടില്ല; ഇനി ഉണ്ടാകുകയുമില്ല।