കാളി

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ് ധൂമ്രലോചനൻ നിശബ്ദനായി. അപ്പോൾ കാളിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലളിതമായ വാക്കുകളിൽ മറുപടി നൽകി.

ഹേ സുന്ദരി! നീ ഏകയാണ്, കാളികയും സിംഹവും മാത്രമേ നിന്റെ കൂടെയുള്ളൂ. ഹേ ദുർബുദ്ധി! സർവ്വ സൈന്യത്തോടും കൂടിയ ശുംഭനെ ജയിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ?

അവളുടെ സാത്ത്വിക, രാജസ, താമസ ശക്തികൾ യഥാക്രമം മഹാലക്ഷ്മി, സരസ്വതി, മഹാകാളി എന്നീ സ്ത്രീരൂപങ്ങളാണ്.

കാളി പറഞ്ഞു—ഹേ പ്രഭു ശങ്കരാ, ഹേ പരമയോഗീ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ വാക്ക് പ്രകൃതിയല്ലേ? നിങ്ങൾ പ്രകൃതിയെ അതീതനായാൽ, അവളുമായി നിങ്ങളുടെ ബന്ധം എങ്ങനെ പറയാം?

കാളിയെ കണ്ടപ്പോൾ ശംഖചൂഡൻ വേഗത്തിൽ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്കെത്തി. ദാനവർ ഭീതിയിലായി; എന്നാൽ അവരുടെ രാജാവ് അവർക്കു അഭയവും ആശ്വാസവും നൽകി.

അവരിൽ ആദ്യൻ മഹാകാലൻ; സജ്ജനർക്കു ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നവൻ. അവിടെയുണ്ട് അവന്റെ ശക്തിയായ മഹാകാളിയും; അവൾ ഭക്തർക്കു ഇഷ്ടഫലം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു।

അവിടെ തന്റെ ആത്മശക്തി വിട്ടുവിട്ട് ശുഭദേവി ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്തു— “നീ അത്യന്തം കൃഷ്ണവർണ്ണയാകയാൽ, നാമത്തിൽ നീ ‘കാലികാ’ ആകുക।”

അവിടെയവൻ ‘കാലമേഘ’നെന്നു പ്രസിദ്ധനാകുന്നു; അവിടെയേ ഭവൻ (ശിവൻ) ‘ദാമോദര’നെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. രണ്ടു ഗവ്യൂതി ദൂരത്തിൽ ആ പ്രദേശത്ത് ‘കാലികാ’ ദേവി കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

ആ പ്രഹാരത്തിൽ നിന്നു മഹായശസ്സുള്ള വീരഭദ്രൻ ഉദ്ഭവിച്ചു; അതുപോലെ കാളിയും ഭൂതകോടികളാൽ ആവൃതയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

ധർമ്മത്തെ മാനിക്കുന്ന ജഗത്പതി (ശിവൻ) പാർവതിയോടൊപ്പം രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഒരിക്കൽ വെറും വിനോദാർത്ഥം ഭവൻ (ശിവൻ) അവളെ ‘കാളി’ എന്നു വിളിച്ചു.

മേനയുടെ ഇളയ പുത്രി കാളി നീല അഞ്ജനക്കൂട്ടംപോലെ ശ്യാമവർണ്ണയായിരുന്നു; അവളുടെ കണ്ണുകൾ നീല താമരപോലെ; സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൾ അനുപമയായിരുന്നു.

ഇവൾ നിങ്ങളുടെ പുത്രി കാളി, സർവ്വലോകങ്ങളിലും സുന്ദരി; ദേവേശ്വരൻ അവളെ വിവാഹാർത്ഥം അപേക്ഷിക്കുന്നു, അതിനാൽ നിങ്ങൾ അവളെ ദാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്।