Sukta 14

Mantra 1

परि प्रासिष्यदत्कविः सिन्धोरूर्मावधि श्रितः । कारं बिभ्रत्पुरुस्पृहम् ॥

কবিৰ শক্তি চাৰিওফালে গতি কৰে, আগবাঢ়ি চাপ দিয়ে; সিন্ধুৰ ঢৌৰ ওপৰত স্থিত হৈ, বহু আকাঙ্ক্ষাৰে সমৃদ্ধ সৃজন-উচ্চাৰণ বহন কৰে।

Mantra 2

गिरा यदी सबन्धवः पञ्च व्राता अपस्यवः । परिष्कृण्वन्ति धर्णसिम् ॥

যেতিয়া দীপ্ত গিৰাৰ দ্বাৰা পঞ্চ সহবন্ধৱঃ—কৰ্মৰ কৰ্তা—ধাৰণশক্তি (ধৰ্ণসিম্) গঢ়ি-ঘঁহি পৰিষ্কৃত কৰে, তেতিয়া সঠিক ধাৰণাৰ বাবে সোম-শক্তিক সুসজ্জিত কৰি তোলে।

Mantra 3

आदस्य शुष्मिणो रसे विश्वे देवा अमत्सत । यदी गोभिर्वसायते ॥

তেতিয়া এই প্ৰবলজনাৰ ৰসত সকলো দেৱতা আনন্দিত হয়, যেতিয়া সি গোৰশ্মি-সমূহেৰে (আলোকদায়ী গাভীসমূহেৰে) আৱৃত হয় আৰু নিজৰ দীপ্ত বস্ত্ৰ ধাৰণ কৰে।

Mantra 4

निरिणानो वि धावति जहच्छर्याणि तान्वा । अत्रा सं जिघ्नते युजा ॥

অপবিত্ৰতা নিৰ্গত কৰি সি নানা পথে দৌৰি যায়, দেহৰ জীৰ্ণ আৱৰণসমূহ ত্যাগ কৰি; ইয়াত যুজা—যোক্ত শক্তিসমূহ—একেলগে আঘাত হানি (বাধা) ভাঙি পথ উলিয়ায়।

Mantra 5

नप्तीभिर्यो विवस्वतः शुभ्रो न मामृजे युवा । गाः कृण्वानो न निर्णिजम् ॥

যি বিবস্বৎৰ নপ্তীসমূহৰ সৈতে—উজ্জ্বল, যুবা—পুনঃপুনঃ পৰিশুদ্ধ হয়, সি গাৱঃ (ৰশ্মি-গাভীসমূহ) নিজৰ কৰি লয়, যেন দীপ্ত বস্ত্ৰ।

Mantra 6

अति श्रिती तिरश्चता गव्या जिगात्यण्व्या । वग्नुमियर्ति यं विदे ॥

সি দুয়োটা আশ্ৰয় অতিক্ৰম কৰি, তিৰ্যক গতিৰে চলে; গৱ্য (ৰশ্মি)ৰ সূক্ষ্ম পথেদি যায়—যি জানে, তাৰ বাবে গোপন অগ্নিক সি জাগ্ৰত কৰি তোলে।

Mantra 7

अभि क्षिपः समग्मत मर्जयन्तीरिषस्पतिम् । पृष्ठा गृभ्णत वाजिनः ॥

দ্ৰুত শক্তিসমূহ সিহঁতৰ সৈতে অভিমুখে একত্ৰিত হ’ল, ইষস্পতি (ঐশ্বৰ্যৰ অধিপতি)ক পৰিশোধন কৰি; বলৱানসকলে তাৰ পিঠি ধৰে—সমৰ্থন কৰি আগবঢ়াই নিয়ে।

Mantra 8

परि दिव्यानि मर्मृशद्विश्वानि सोम पार्थिवा । वसूनि याह्यस्मयुः ॥

দিব্য আৰু পাৰ্থিৱ—সকলো বস্তু স্পৰ্শ কৰি জাগ্ৰত কৰোঁতা, হে সোম! আমাৰ প্ৰতি আহা, আমাৰ সত্তাক কামনা কৰি; বসুসমূহ—ধন-সম্পদ, তেজ আৰু বলৰ পূৰ্ণতা—আনি দিয়া।