Sukta 8

Mantra 2

आ नूनं यातमश्विना रथेन सूर्यत्वचा । भुजी हिरण्यपेशसा कवी गम्भीरचेतसा ॥

এতিয়া আহাঁ, অশ্বিনদ্বয়, সূৰ্যত্বচা (সূৰ্যৰ দীপ্তি-আবৰণ) ৰথেৰে আহাঁ। হিৰণ্যপেশসা (সোনালী ৰূপ) শক্তিবাহু ভুজী, গভীৰচেতসা কৱী—আমালৈ আগমন কৰক।

Mantra 3

आ यातं नहुषस्पर्यान्तरिक्षात्सुवृक्तिभिः । पिबाथो अश्विना मधु कण्वानां सवने सुतम् ॥

আহাঁ, অশ্বিনদ্বয়, নহুষস্পর্য—মানৱৰ সীমা পাৰ হৈ, অন্তৰিক্ষৰ পৰা, সু-বৃক্তিভিঃ (সু-গঠিত স্তোত্ৰেৰে) আহাঁ। কণ্বসকলৰ সৱনে সুত মধু (মধুৰ সোম) পান কৰক—মধুৰতা গ্ৰহণ কৰি অন্তৰ্জ্যোতি বৃদ্ধি কৰক।

Mantra 4

आ नो यातं दिवस्पर्यान्तरिक्षादधप्रिया । पुत्रः कण्वस्य वामिह सुषाव सोम्यं मधु ॥

হে যজ্ঞপ্ৰিয়া অশ্বিনদ্বয়, দ্যুলোকৰ পৰা আৰু অন্তৰিক্ষৰ পৰা আমাৰ ওচৰলৈ আহাঁ। ইয়াত কণ্বৰ পুত্ৰই তোমালোকৰ বাবে সোমৰ মধু নিংহি-পিষি উলিয়াইছে; সেই সোম্য আনন্দ আমাৰ অন্তঃপ্ৰবাহসমূহত প্ৰৱেশ কৰি সঠিক পথত স্থাপন কৰক।

Mantra 5

आ नो यातमुपश्रुत्यश्विना सोमपीतये । स्वाहा स्तोमस्य वर्धना प्र कवी धीतिभिर्नरा ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, ওচৰত শুনি আমাৰ ওচৰলৈ আহাঁ—সোমপানৰ বাবে। স্বাহা! হে স্তোত্ৰ-বর্ধকদ্বয়, হে নৰ-ঋষি-যমজ, তোমালোকৰ প্ৰেৰিত ধী-চিন্তাৰে আগবাঢ়া।

Mantra 6

यच्चिद्धि वां पुर ऋषयो जुहूरेऽवसे नरा । आ यातमश्विना गतमुपेमां सुष्टुतिं मम ॥

হে নৰ-অশ্বিনদ্বয়, পূৰ্বৰ ঋষিসকলে যি যি সহায়ৰ বাবে তোমালোকক আহ্বান কৰিছিল, সেই সহায়ৰ বাবেও এতিয়া আহাঁ। হে অশ্বিনদ্বয়, আহাঁ—এই মোৰ সু-স্তুতিলৈ ওচৰ চাপা; প্ৰাচীন প্ৰতিধ্বনি আমাৰ ভিতৰত পুনৰ জাগি উঠক।

Mantra 7

दिवश्चिद्रोचनादध्या नो गन्तं स्वर्विदा । धीभिर्वत्सप्रचेतसा स्तोमेभिर्हवनश्रुता ॥

দ্যৌলোকৰ দীপ্ত ৰোচনাৰ পৰাও—হে স্বৰ্ৱিদা অশ্বিনৌ—আমালৈ আহাঁ। প্ৰেৰিত ধী-চিন্তাৰে, হে বৎস-প্ৰচেতসা (বৎসৰ দৰে স্নেহময়, সুপ্ৰবুদ্ধ), আমাৰ স্তোত্ৰেৰে—হে হৱন-শ্ৰুতা (আহ্বান-শ্ৰোতা)—আগমন কৰা।

Mantra 8

किमन्ये पर्यासतेऽस्मत्स्तोमेभिरश्विना । पुत्रः कण्वस्य वामृषिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् ॥

হে অশ্বিনা, আমাৰ স্তোত্ৰেৰে আমাক অতিক্ৰম কৰিবলৈ আনসকলে কিয় চেষ্টা কৰে? কণ্বৰ পুত্ৰ ঋষি বৎসে গীৰ্ভিৰে (প্ৰেৰিত বাক্যৰে) তোমালোকক বৃদ্ধি কৰিছে—ধীৰ বাণীৰ বলত আমাৰ ক্ষেত্ৰত তোমালোকৰ শক্তি বঢ়াইছে।

Mantra 9

आ वां विप्र इहावसेऽह्वत्स्तोमेभिरश्विना । अरिप्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतं मयोभुवा ॥

হে অশ্বিনা, বিপ্ৰ ঋষিয়ে ইহাতে আমাৰ অৱস (পোষণ-সহায়)ৰ বাবে স্তোত্ৰেৰে তোমালোকক আহ্বান কৰিছে। হে অরিপ্ৰা (শত্ৰুবলে অক্ষত), হে বৃত্ৰহন্তমা (বাধা-নাশত সৰ্বাধিক শক্তিমান), আমাৰ বাবে ময়োভুৱা (আনন্দ-বৰ্ধক) হওক।

Mantra 10

आ यद्वां योषणा रथमतिष्ठद्वाजिनीवसू । विश्वान्यश्विना युवं प्र धीतान्यगच्छतम् ॥

যেতিয়া দীপ্তা শক্তিয়ে, হে বাজিক-ধনসম্পন্ন অশ্বিনদ্বয়, তোমালোকৰ ৰথ চলাই দিলে, তেতিয়া হে অশ্বিন, তোমালোক দুয়ো বিশ্বজুৰি মনৰ সঠিকভাৱে ধাৰিত ধী-সংকল্পসমূহৰ পিনে আগবাঢ়িলা—সিহঁতক সিদ্ধ কৰি, জাগ্ৰত আৰু ত্বৰান্বিত কৰি।

Mantra 11

अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातमश्विना । वत्सो वां मधुमद्वचोऽशंसीत्काव्यः कविः ॥

সেয়ে হে অশ্বিন, সহস্ৰ দীপ্তিৰ আৱৰণে আচ্ছাদিত তোমালোকৰ ৰথেৰে আহাঁ। কাব্য-প্ৰেৰণা-সম্পন্ন ঋষি কৱি বৎসে তোমালোকলৈ মধুময় বাক্য উচ্চাৰণ কৰিছে—সত্য-মাধুৰ্য বহন কৰা বাণী।

Mantra 12

पुरुमन्द्रा पुरूवसू मनोतरा रयीणाम् । स्तोमं मे अश्विनाविममभि वह्नी अनूषाताम् ॥

হে অশ্বিন, বহুল আনন্দদায়ক আৰু বহুধনসম্পন্ন, অন্তৰ-সম্পদৰ ধাৰাত মনতকৈও অধিক অন্তৰঙ্গ—মোৰ এই স্তোত্ৰৰ পিনে তোমালোকৰ দুয়ো বাহক অগ্নিসদৃশ বাহ্নী আগবাঢ়ক; সন্মতিৰে ই বহন কৰি সিদ্ধিলৈ উৰ্ধ্বমুখী কৰাঁক।

Mantra 13

आ नो विश्वान्यश्विना धत्तं राधांस्यह्रया । कृतं न ऋत्वियावतो मा नो रीरधतं निदे ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, বিলম্ব নকৰাকৈ আমাৰ ওচৰলৈ সকলো দান-বৰ (ৰাধাংসি) ধৰি আনক। ঋতু-নিয়মত চলা ঋত্বিয়সকলৰ কৃত কৰ্ম আমাৰ বাবে সফল কৰি তুলক; নিন্দা আৰু ‘না’ৰ ক্ষীণ কণ্ঠলৈ আমাক নছাড়িব।

Mantra 14

यन्नासत्या परावति यद्वा स्थो अध्यम्बरे । अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातमश्विना ॥

হে নাসত্যদ্বয়, তোমালোক দূৰ পৰাৱতিত থাকিলেও বা দীপ্ত আকাশ-অন্তৰীক্ষৰ ওপৰত স্থিত থাকিলেও—ইয়াৰ পৰা সহস্ৰ-ৰশ্মিযুক্ত ৰথেৰে আহক, হে অশ্বিনদ্বয়, আমাৰ আকাঙ্ক্ষাৰ ক্ষেত্ৰলৈ।

Mantra 15

यो वां नासत्यावृषिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् । तस्मै सहस्रनिर्णिजमिषं धत्तं घृतश्चुतम् ॥

হে নাসত্যদ্বয়, যিজনে—ঋষি বৎস—গীতিসমূহে তোমালোকক বৃদ্ধি কৰিলে, তাক সহস্ৰ-দীপ্তিযুক্ত পোষণ (ইষ) দিয়া; ঘৃত-স্ৰৱা, দীপ্তি আৰু সমৃদ্ধিৰে টোপা টোপা ঝৰা ধাৰা দিয়া।

Mantra 16

प्रास्मा ऊर्जं घृतश्चुतमश्विना यच्छतं युवम् । यो वां सुम्नाय तुष्टवद्वसूयाद्दानुनस्पती ॥

হে অশ্বিনৌ, ঘৃত-স্ৰাৱী উৰ্জা—স্নিগ্ধ তেজে সমৃদ্ধ জীৱনীশক্তি—তেওঁক দান কৰা, তোমালোক দুয়ো। যি জন তোমালোকৰ সুম্ন (অনুগ্ৰহ) লাভৰ বাবে স্তৱ কৰে, অন্তৰ-ধন বিচাৰে—হে দানুনস্পতি, দানশক্তিৰ অধিপতি—সেই জন সেই বলত স্থিতি লাভ কৰক।

Mantra 17

आ नो गन्तं रिशादसेमं स्तोमं पुरुभुजा । कृतं नः सुश्रियो नरेमा दातमभिष्टये ॥

হে অশ্বিনৌ, ঘৃত-স্ৰাৱী উৰ্জা—স্নিগ্ধ তেজে সমৃদ্ধ জীৱনীশক্তি—তেওঁক দান কৰা, তোমালোক দুয়ো। যি জন তোমালোকৰ সুম্ন (অনুগ্ৰহ) লাভৰ বাবে স্তৱ কৰে, অন্তৰ-ধন বিচাৰে—হে দানুনস্পতি, দানশক্তিৰ অধিপতি—সেই জন সেই বলত স্থিতি লাভ কৰক।

Mantra 18

आ वां विश्वाभिरूतिभिः प्रियमेधा अहूषत । राजन्तावध्वराणामश्विना यामहूतिषु ॥

তোমালোকৰ সকলো সহায়কাৰী ঊতি (ৰক্ষা-শক্তি) সহ, প্ৰিয়মেধাসকলে তোমালোকক ইয়ালৈ আহ্বান কৰিছে। হে অশ্বিনৌ, যজ্ঞসমূহৰ ৰাজাৰ দৰে দীপ্তিমান, আহূতি-সমূহত নিৰ্দিষ্ট আহ্বান আৰু যজ্ঞৰ সঠিক গমন-পথত আহা; আৰু আমাৰ ভিতৰত পথপ্ৰদৰ্শক শক্তি হৈ শাসন কৰা।

Mantra 19

आ नो गन्तं मयोभुवाश्विना शम्भुवा युवम् । यो वां विपन्यू धीतिभिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् ॥

আহা, অশ্বিনদ্বয়, ময়োভূ—আনন্দদাতা, শম্ভূ—কল্যাণদাতা তোমরা আমাৰ ওচৰলৈ আহা। যি তোমালোকক কামনাৰে বিচাৰে, সেই বৎসে নিজৰ প্ৰেৰিত ধীতি আৰু স্তুতিবচন-গীতৰ দ্বাৰা তোমালোকৰ মহিমা বৃদ্ধি কৰিছে।

Mantra 20

याभिः कण्वं मेधातिथिं याभिर्वशं दशव्रजम् । याभिर्गोशर्यमावतं ताभिर्नोऽवतं नरा ॥

যে শক্তিসমূহে তোমরা কণ্বক আৰু মেধাতিথিক সহায় কৰিছিলা, যে শক্তিসমূহে দশব্ৰজ-বেষ্টিত বশক সহায় কৰিছিলা, আৰু যে শক্তিসমূহে গোশৰ্যক ৰক্ষা কৰিছিলা—সেই একে শক্তিসমূহে, হে নৰদ্বয় (বীৰদ্বয়), আমাকো ৰক্ষা কৰা।

Mantra 21

याभिर्नरा त्रसदस्युमावतं कृत्व्ये धने । ताभिः ष्वस्माँ अश्विना प्रावतं वाजसातये ॥

হে নৰদ্বয়, যি শক্তিসমূহে তোমরা কৃতব্য ধন-জয়ৰ নিৰ্ণায়ক সংঘৰ্ষত ত্ৰসদস্যুক ৰক্ষা কৰিছিলা, সেই একে শক্তিসমূহে, হে অশ্বিনদ্বয়, আমাক আগলৈ দৃঢ়ভাৱে ৰক্ষা কৰা—বাজসাতি, বল-সমৃদ্ধি লাভৰ বাবে।

Mantra 22

प्र वां स्तोमाः सुवृक्तयो गिरो वर्धन्त्वश्विना । पुरुत्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतं पुरुस्पृहा ॥

হে অশ্বিনদ্বয়, আমাৰ স্তোত্ৰসমূহ আৰু সু-গঠিত বাক্য-গিৰিসমূহ তোমালোকক বৃদ্ধি কৰক। বহু স্থানে বৃত্ৰ-হননতম, আমাৰ বাবে বহুলাভিলষিত শক্তি-সহায় হৈ উঠা—আমাৰ সন্নিধানত উপস্থিত আৰু কাৰ্যকৰ হওক।

Mantra 23

त्रीणि पदान्यश्विनोराविः सान्ति गुहा परः । कवी ऋतस्य पत्मभिरर्वाग्जीवेभ्यस्परि ॥

অশ্বিনদ্বয়ৰ তিনিটা পদ আছে—সেইবোৰ প্ৰকাশিত, তথাপি গুহাৰ পৰেও গোপন। ঋতস্য পথসমূহেৰে সত্যৰ সেই দুজন কবি জীৱসকলৰ ওচৰলৈ আহে—অবাধ আৰু পৰিব্যাপ্ত।