Sukta 8

Mantra 2

आ नूनं यातमश्विना रथेन सूर्यत्वचा । भुजी हिरण्यपेशसा कवी गम्भीरचेतसा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଏବେ ଆସ—ସୂର୍ୟତ୍ୱଚା, ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତିରେ ଆବୃତ ତୁମ ରଥରେ। ହେ ଭୁଜୀ, ବଳିଷ୍ଠ ଭୁଜାବାନ; ହେ ହିରଣ୍ୟପେଶସା, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୂପଧାରୀ; ହେ କବୀ, ଦର୍ଶନଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ; ହେ ଗମ୍ଭୀରଚେତସା, ଗହନ ଚେତନାବାନ—ଆମ ପାଖକୁ ଆଗମନ କର।

Mantra 3

आ यातं नहुषस्पर्यान्तरिक्षात्सुवृक्तिभिः । पिबाथो अश्विना मधु कण्वानां सवने सुतम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ନହୁଷସ୍ପର୍ୟ—ମାନବ ପହଞ୍ଚର ପାରରେ ଥିବା—ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ସୁବୃକ୍ତିଭିଃ, ସୁନିର୍ମିତ ସ୍ତୁତିମାନେ ଆକର୍ଷିତ କରି ଆଣୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ଆସ। କଣ୍ୱମାନଙ୍କ ସବନରେ ସୁତଂ ମଧୁ—ଯଜ୍ଞରେ ପିଷିତ ମଧୁର ସୋମ—ତୁମେ ପାନ କର; ତାହାର ମାଧୁର୍ୟକୁ ଅନ୍ତରେ ଗ୍ରହଣ କର।

Mantra 4

आ नो यातं दिवस्पर्यान्तरिक्षादधप्रिया । पुत्रः कण्वस्य वामिह सुषाव सोम्यं मधु ॥

ହେ ହବିଷ୍ପ୍ରିୟ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଦ୍ୟୌରୁ ଏବଂ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଏଠାରେ କଣ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମର ମଧୁର ମଧୁ ପିଡ଼ିଛି; ସେଇ ଆନନ୍ଦ ଆମ ଅନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଆମ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପ୍ରବାହମାନଙ୍କୁ ସୁସଂଗତ କରୁ।

Mantra 5

आ नो यातमुपश्रुत्यश्विना सोमपीतये । स्वाहा स्तोमस्य वर्धना प्र कवी धीतिभिर्नरा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ସମୀପରୁ ଶୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ—ସୋମପାନ ପାଇଁ। ସ୍ୱାହା! ହେ ସ୍ତୋମ-ବର୍ଧକମାନେ, ହେ ନରବୀର କବି-ଯୁଗଳ, ତୁମ ପ୍ରେରିତ ଧୀତିମାନଙ୍କ ସହ ଆଗେଇ ଚାଲ।

Mantra 6

यच्चिद्धि वां पुर ऋषयो जुहूरेऽवसे नरा । आ यातमश्विना गतमुपेमां सुष्टुतिं मम ॥

ହେ ନରବୀରମାନେ, ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ସହାୟତା ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ—ସେଇ ସହାୟତା ପାଇଁ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ। ଏହି ମୋର ସୁଷ୍ଟୁତି ପାଖକୁ ସମୀପେ ଆସ; ପୁରାତନ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଆମ ଭିତରେ ପୁଣି ଜାଗ୍ରତ ହେଉ।

Mantra 7

दिवश्चिद्रोचनादध्या नो गन्तं स्वर्विदा । धीभिर्वत्सप्रचेतसा स्तोमेभिर्हवनश्रुता ॥

ଦିବ୍ୟ ରୋଚନ (ପ୍ରକାଶ) ଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ସ୍ୱର୍ବିଦ (ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକର ଅନ୍ୱେଷକ) ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ପ୍ରେରିତ ଧୀମାନସହ—ହେ ବତ୍ସପ୍ରଚେତସ (ବତ୍ସ ପରି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଚେତନାବାନ)—ଏବଂ ଆମ ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ସହ, ହେ ହବନଶ୍ରୁତ (ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣୁଥିବା), ଏଠାକୁ ଆଗମନ କର।

Mantra 8

किमन्ये पर्यासतेऽस्मत्स्तोमेभिरश्विना । पुत्रः कण्वस्य वामृषिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରିବେ? କାରଣ କଣ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋଷି ବତ୍ସ ନିଜ ଗୀର୍ଭିଃ (ଉଚ୍ଚାରିତ ବାଣୀ) ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି—ପ୍ରେରିତ ବାକ୍ବଳରେ ତୁମ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି।

Mantra 9

आ वां विप्र इहावसेऽह्वत्स्तोमेभिरश्विना । अरिप्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतं मयोभुवा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ବିପ୍ର ଋଷି ଏଠାରେ ଆମ ପୋଷକ ସହାୟତା ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି। ହେ ଅରିପ୍ରା (ଶତ୍ରୁବଳରେ ଅକ୍ଷତ), ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ତମ (ବୃତ୍ରବଧରେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରବଳ), ଆମ ପାଇଁ ମୟୋଭୁବ (ଆନନ୍ଦ-ମଙ୍ଗଳ ଜନକ) ହେଉ।

Mantra 10

आ यद्वां योषणा रथमतिष्ठद्वाजिनीवसू । विश्वान्यश्विना युवं प्र धीतान्यगच्छतम् ॥

ଯେତେବେଳେ ତେଜସ୍ୱିନୀ ଯୋଷଣା (ଶକ୍ତି) ହେ ବାଜିନୀବସୂ, ତୁମ ରଥକୁ ଗତିରେ ସ୍ଥାପିଲା, ସେତେବେଳେ ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମନର ସୁସ୍ଥାପିତ ଧୀତିମାନଙ୍କ (ସତ୍-ସଙ୍କଳ୍ପମାନଙ୍କ) ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲ—ସେମାନଙ୍କୁ ପୂରଣ କରି ଓ ପ୍ରେରିତ କରି।

Mantra 11

अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातमश्विना । वत्सो वां मधुमद्वचोऽशंसीत्काव्यः कविः ॥

ଏହେତୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ସହସ୍ର ରଶ୍ମିରେ ଆବୃତ ତୁମ ରଥରେ ଆସ। କାବ୍ୟ-ପ୍ରେରଣାର ଦ୍ରଷ୍ଟା କବି ବତ୍ସ ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁମୟ ବଚନ—ସତ୍ୟର ମାଧୁର୍ୟ ବହନ କରୁଥିବା ବାଣୀ—ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି।

Mantra 12

पुरुमन्द्रा पुरूवसू मनोतरा रयीणाम् । स्तोमं मे अश्विनाविममभि वह्नी अनूषाताम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ପୁରୁମନ୍ଦ୍ରା—ବିସ୍ତୃତ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳୁ, ପୁରୁବସୂ—ବହୁ ସମ୍ପଦଶାଳୀ, ଏବଂ ରୟୀମାନଙ୍କ ପ୍ରବାହରେ ମନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ; ମୋର ଏହି ସ୍ତୋମ ପ୍ରତି ତୁମ ଦୁଇ ଵହ୍ନି (ବାହକ) ସମ୍ମତିସହ ଅଗ୍ରସର ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏହାକୁ ବହନ କରି ପୂରଣତାକୁ ଉନ୍ନତ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 13

आ नो विश्वान्यश्विना धत्तं राधांस्यह्रया । कृतं न ऋत्वियावतो मा नो रीरधतं निदे ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଅବିଳମ୍ବେ ଆମ ପାଖକୁ ସମସ୍ତ ରାଧାଂସି—ବରଦାନ—ଧର। ଋତୁ ଓ ଋତର କ୍ରମରେ ଗତି କରୁଥିବାମାନଙ୍କ କୃତ କର୍ମକୁ ଆମ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ ଓ ଫଳଦାୟକ କର; ନିନ୍ଦା ଓ ‘ନା’ର କ୍ଷୀଣ ନିଷେଧ-ବାଣୀରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି।

Mantra 14

यन्नासत्या परावति यद्वा स्थो अध्यम्बरे । अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातमश्विना ॥

ହେ ନାସତ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ପରାବତି—ଦୂର ଦେଶରେ—ଥାଅ କିମ୍ବା ଦୀପ୍ତିମୟ ଅମ୍ବରର ଉପରେ ସ୍ଥିତ ଥାଅ, ଏଠାରୁ ସହସ୍ର-ନିର୍ଣିଜ ରଥରେ ଆସ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ଆକାଙ୍କ୍ଷାର କ୍ଷେତ୍ରକୁ।

Mantra 15

यो वां नासत्यावृषिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् । तस्मै सहस्रनिर्णिजमिषं धत्तं घृतश्चुतम् ॥

ହେ ନାସତ୍ୟମାନେ, ଯେ ବତ୍ସ ଋଷି ଗୀର୍ଭିଃ—ସ୍ତୁତିଗୀତରେ—ତୁମମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛି, ତାହାକୁ ସହସ୍ର-ନିର୍ଣିଜ ପୋଷଣ ଦିଅ; ଘୃତ-ଚ୍ୟୁତ—ଶୁଦ୍ଧ ଦୀପ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଟପଟପ କରୁଥିବା—ସେଇ ରସ ତାହାକୁ ଧର।

Mantra 16

प्रास्मा ऊर्जं घृतश्चुतमश्विना यच्छतं युवम् । यो वां सुम्नाय तुष्टवद्वसूयाद्दानुनस्पती ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନା, ଘୃତରେ ଝରୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମୟ ଊର୍ଜା ତାହାକୁ ଦିଅ—ତୁମେ ଉଭୟ। ଯେ ତୁମ ସୁମ୍ନ (କୃପା) ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରେ ଏବଂ ବସୁ (ଆନ୍ତରିକ ଧନ) ଆକାଂକ୍ଷା କରେ—ହେ ଦାନୁନସ୍ପତୀ, ଦାନଶକ୍ତିର ଅଧିପତିମାନେ—ତାହାକୁ ସେଇ ବଳରେ ପୋଷଣ କର।

Mantra 17

आ नो गन्तं रिशादसेमं स्तोमं पुरुभुजा । कृतं नः सुश्रियो नरेमा दातमभिष्टये ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନା, ଘୃତରେ ଝରୁଥିବା, ଦୀପ୍ତିମୟ ଊର୍ଜା ତାହାକୁ ଦିଅ—ତୁମେ ଉଭୟ। ଯେ ତୁମ ସୁମ୍ନ (କୃପା) ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରେ ଏବଂ ବସୁ (ଆନ୍ତରିକ ଧନ) ଆକାଂକ୍ଷା କରେ—ହେ ଦାନୁନସ୍ପତୀ, ଦାନଶକ୍ତିର ଅଧିପତିମାନେ—ତାହାକୁ ସେଇ ବଳରେ ପୋଷଣ କର।

Mantra 18

आ वां विश्वाभिरूतिभिः प्रियमेधा अहूषत । राजन्तावध्वराणामश्विना यामहूतिषु ॥

ତୁମ ସମସ୍ତ ସହାୟକ ଊତିମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରିୟମେଧମାନେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି। ହେ ଅଶ୍ୱିନା, ଅଧ୍ୱର (ଯଜ୍ଞ)ମାନଙ୍କର ରାଜା ପରି ଦୀପ୍ତ, ଆହୁତିମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଯାମରେ—ଯଜ୍ଞର ଯଥାଯଥ ଆଗମନ-ପଥରେ—ଆସ; ଏବଂ ଆମ ଭିତରେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ଶକ୍ତିରୂପେ ରାଜ କର।

Mantra 19

आ नो गन्तं मयोभुवाश्विना शम्भुवा युवम् । यो वां विपन्यू धीतिभिर्गीर्भिर्वत्सो अवीवृधत् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନା, ମୟୋଭୁବା—ଆନନ୍ଦଦାତା—ଏବଂ ଶମ୍ଭୁବା—ଶାନ୍ତି-କଲ୍ୟାଣକର—ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। କାରଣ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଥିବା ବତ୍ସ ନିଜ ଧୀତିଭିଃ (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା) ଓ ଗୀର୍ଭିଃ (ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ଦ୍ୱାରା ତୁମର ବଳକୁ ବଢ଼ାଇଛି।

Mantra 20

याभिः कण्वं मेधातिथिं याभिर्वशं दशव्रजम् । याभिर्गोशर्यमावतं ताभिर्नोऽवतं नरा ॥

ଯେଉଁ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କଣ୍ୱକୁ ଓ ମେଧାତିଥିକୁ ସହାୟ କରିଥିଲ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦଶବ୍ରଜ ବଶକୁ ସହାୟ କରିଥିଲ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୋଶର୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ—ସେହି ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ନରା (ବୀରମାନେ), ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।

Mantra 21

याभिर्नरा त्रसदस्युमावतं कृत्व्ये धने । ताभिः ष्वस्माँ अश्विना प्रावतं वाजसातये ॥

ହେ ନରା, ଯେଉଁ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କୃତ୍ୱ୍ୟେ ଧନେ—ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ବିଜୟରେ—ତ୍ରସଦସ୍ୟୁକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ସେହି ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଶ୍ୱିନା, ଆମକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଆଗରୁ ରକ୍ଷା କର; ବାଜସାତୟେ—ବଳ-ସମୃଦ୍ଧିର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ।

Mantra 22

प्र वां स्तोमाः सुवृक्तयो गिरो वर्धन्त्वश्विना । पुरुत्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतं पुरुस्पृहा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ସ୍ତୋମ ଓ ସୁସଂସ୍କୃତ ବାଣୀରୂପ ଗିରଃ ତୁମ ମହିମା ବଢ଼ାଉନ୍ତୁ। ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବୃତ୍ରହନ୍ତମ ତୁମେ, ଆମ ପାଇଁ ବହୁ-ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଶକ୍ତିରୂପ ହେଉ—ଆମ ସତ୍ତାରେ ସନ୍ନିହିତ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକର ରୁହ।

Mantra 23

त्रीणि पदान्यश्विनोराविः सान्ति गुहा परः । कवी ऋतस्य पत्मभिरर्वाग्जीवेभ्यस्परि ॥

ଅଶ୍ୱିନୋଙ୍କର ତିନି ପଦ ଅଛି: ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକଟ ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ପରେ ଗୁହ୍ୟ ମଧ୍ୟ। ଋତର ପଥ (ପତ୍ମ) ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦୁଇ କବି—ସତ୍ୟର ଦ୍ରଷ୍ଟା—ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନିକଟ ଆସନ୍ତି; ଅବାଧ ଓ ସର୍ବାବର୍ତ୍ତକ ଭାବେ।