Sukta 7

Mantra 1

प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ ॥

যেতিয়া ঋষি-বিপ্ৰে, হে মৰুতগণ, তোমালোকৰ বাবে ত্ৰিষ্টুভ্-ছন্দৰ ইষ—প্ৰেৰিত বলৰ পোষণ—উজাৰি দিয়ে, তেতিয়া তোমালোক পৰ্বত-শ্ৰেণীত দীপ্ত হৈ ৰাজত্ব কৰাঁ।

Mantra 2

यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत ॥

যেতিয়া, হে শুভ্ৰ দীপ্তিমানসকল, তৱিষীয় বলত প্ৰবৃত্ত হৈ তোমালোক যাত্ৰা স্থিৰ কৰাঁ, তেতিয়া পৰ্বতসমূহ নত হ’ল—অগ্ৰসৰ সত্য-গতিৰ আগত স্থিৰ উচ্চতা নুই যায়।

Mantra 3

उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम् ॥

বায়ুবিলাকে লৈ সেই গর্জনশীলসকল—পৃশ্নিমাতাৰ পুত্ৰসকল—ইয়াক ওপৰলৈ তোলে। সিহঁতে প্ৰচুৰ পোষণ-ৰস (পিপ্যুষী) দুহি উলিয়ায়; ইষম্—জীৱনশ্বাসসমূহ—আত্মাৰ অগ্ৰগতিলৈ পূৰ্ণ বল দান কৰে।

Mantra 4

वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः ॥

মৰুতসকলে মিহ্—কুহেলি/ধূসৰতা—ছটিয়াই দিয়ে; পৰ্বতসম স্থিৰ গঠনসমূহ কঁপাই তোলে, যেতিয়া সিহঁতে বায়ুবিলাকৰ সৈতে—জীৱবলৰ শ্বাসসমূহৰ সৈতে—নিজ নিৰ্ধাৰিত যাত্ৰাপথে আগবাঢ়ে।

Mantra 5

नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे ॥

যেতিয়া তোমালোকৰ অগ্ৰযাত্ৰাৰ বাবে পৰ্বত আৰু নদীসমূহ বিধৰ্মণে—সুশৃঙ্খল স্থাপনাত—নিজকে স্থিৰ কৰে, মহে—বিস্তৃত ঋত/ধৰ্মৰ বিধান—অভিমুখে; তেতিয়া সিহঁতে তোমালোকৰ মহৎ শুষ্ম—প্ৰবল উদ্যম-শক্তি—লৈ নিজকে সমৰ্পণ কৰে।

Mantra 6

युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे ॥

ৰক্ষাৰ নিমিত্তে ৰাতিতো নিশ্চয় তোমালোককেই আমি আহ্বান কৰোঁ; দিনতো তোমালোককেই আহ্বান কৰোঁ; যজ্ঞৰ অগ্ৰসৰ গতি—অধ্বৰত—তোমালোককেই আমি আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 7

उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः ॥

উঠি উঠে সেই দীপ্ত, বহুবৰ্ণ শক্তিসমূহ, নিয়ত পথসমূহে গতি কৰি, জাগ্ৰত হয়; গম্ভীৰ ধ্বনিৰে, দ্যৌৰ শিখৰত (উচ্চ ৰিজত) তেওঁলোকে নিজৰ স্থান গ্ৰহণ কৰে।

Mantra 8

सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

বলৰ জোৰে তেওঁলোকে ৰশ্মি মুক্ত কৰে, সূৰ্যৰ গমনৰ বাবে পথ নিৰ্মাণ কৰে; নিজৰ ভানুসমূহে তেওঁলোকে বিস্তৃতভাৱে প্ৰকাশ পায়, দীপ্ত পথ স্থাপন কৰি।

Mantra 9

इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम् ॥

হে মৰুতগণ, এই মোৰ বাণী; হে ঋভুক্ষণ (বলবান গঢ়নকাৰ)গণ, এই মোৰ স্তোত্ৰ—ইয়াক গ্ৰহণ কৰক; মোৰ এই আহ্বানকো গ্ৰহণ কৰক।

Mantra 10

त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम् ॥

পৃশ্নি-বৰ্ণ (চিটচিটে)সকলে বজ্ৰধাৰীজনৰ বাবে মধুৰ তিনিটা স্ৰোত দুহি উলিয়ালে—এটা উৎস, সু-আবদ্ধ, ওপৰলৈ উঠি অহা; ভিতৰতেই অক্ষয় উৎস।

Mantra 11

मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन ॥

হে মৰুতগণ, যেতিয়া আমি দ্যুলোকৰ পৰা আপোনালোকক অনুগ্ৰহ কামনা কৰি আহ্বান কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ ওচৰলৈ আহক—আমাৰ ভিতৰতেই নিকট হৈ উঠক।

Mantra 12

यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे ॥

তোমালোকেই সঁচাকৈ সুদানৱ—ৰুদ্ৰসকল, দৃঢ় গঢ়নকাৰ ঋভুক্ষণ—গৃহৰ ভিতৰত আছা; আৰু মদ (উল্লাস)-ৰ মাজত তোমালোকেই প্ৰচেতসঃ, বিস্তৃত-চেতন শক্তিসকল।

Mantra 13

आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः ॥

আমালৈ আনাহা সেই ৰয়ি-সমৃদ্ধি, যি মদেৰে উপচি পৰে, বহুবৃদ্ধিসম্পন্ন আৰু বিশ্বধায়স—সৰ্বদিশে ধাৰণকাৰ; হে দিৱ্য মৰুতসকল, তাক আমাৰ ফালে গতি দিয়া।

Mantra 14

अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः ॥

হে শুভ্ৰ দীপ্তিমানসকল, যেতিয়া তোমালোক যেন গিৰিশৃঙ্গসমূহৰ যাম—পথ আৰু গতি—চলমান কৰাহা, তেতিয়া চেপি উলিওৱা সোম-ইন্দুবোৰেৰে তোমালোক আনন্দত প্ৰবেশ কৰা, আৰু অন্তৰৰ উল্লাস অধিক তীব্ৰ কৰা।

Mantra 15

एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः ॥

ইমানলৈকে হলেও এসমূহৰ সুম্ন—অনুগ্ৰহ—এজন মৰ্ত্যই ভিক্ষা কৰিব পাৰে; অদাভ্য (অজেয়) জনৰ মন্মসমূহেৰে—প্ৰেৰিত চিন্তা-ৰূপেৰে।

Mantra 16

ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम् ॥

যিসকল দ্ৰপ্সৰ দৰে দীপ্ত, বৃষ্টিসমূহৰ অনুগমনে ৰোদসী—দুই বিশ্ব—ধমন্তি, প্ৰসাৰিত কৰে; আৰু অক্ষিত উৎস—অক্ষয় ঝৰণাক—দুহন্তো, দোহন কৰে।

Mantra 17

उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः ॥

স্বানে—প্ৰতিধ্বনিময় ধ্বনি—ৰে উঠা; ৰথেৰে উঠা; বায়ুসমূহেৰে উঠা; স্তোমসমূহেৰে উঠা, হে পৃশ্নিমাতৃসন্তানসকল—উৰ্ধ্বলৈ তুলি ধৰা।

Mantra 18

येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि ॥

যেন তুৰ্বশ আৰু যদুক সহায় কৰা হ’ল, যেন কণ্বক ধন-লাভৰ বিজয়ী কৰা হ’ল—সেই শক্তিৰ প্ৰতি, ৰায়ি (সমৃদ্ধি)-ৰ পূৰ্ণতাৰ বাবে, আমি মন ধাৰণ কৰোঁ।

Mantra 19

इमा उ वः सुदानवो घृतं न पिप्युषीरिषः । वर्धान्काण्वस्य मन्मभिः ॥

হে সুদানৱসকল, তোমালোকৰ এই পোষণদায়িনী ধাৰাসমূহ ঘৃতৰ দৰে মধুৰ—কণ্বৰ প্ৰেৰিত মন্মসমূহে বলবন্ত কৰি ইহঁত পূৰ্ণ হৈ উঠিছে; অন্তৰ-অৰ্ঘ্যসমূহ সমৃদ্ধ পোষণলৈ বৃদ্ধি পাওক।

Mantra 20

क्व नूनं सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति ॥

হে সুদানৱসকল, বৰ্তমান ক’ত তোমালোক আনন্দ কৰিছা—যিসকলে বৰ্হিস্ (পবিত্ৰ আসন) বিছাইছা? কোন ব্ৰহ্মা, কোন বাক্-জ্ঞাতা, সঠিক উপাসনাৰে তোমালোকক সেৱা কৰিছে?

Mantra 21

नहि ष्म यद्ध वः पुरा स्तोमेभिर्वृक्तबर्हिषः । शर्धाँ ऋतस्य जिन्वथ ॥

হে পবিত্ৰ বৰ্হি-বিছোৱা জনসকল, পূৰ্বেও তোমালোকৰ বিষয়ে কেতিয়াও অন্যথা হোৱা নাই। স্তোত্ৰসমূহেৰে তোমালোক ঋতৰ শর্ধা (সমূহ) জাগ্ৰত কৰাঁ; বাক্য/বাণীৰ দ্বাৰা বিধিবদ্ধ শক্তিসমূহক কৰ্মত প্ৰবৃত্ত কৰাঁ।

Mantra 22

समु त्ये महतीरपः सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं वज्रं पर्वशो दधुः ॥

একেলগে সিহঁতে মহান জলসমূহক সংহত কৰিলে; একেলগে পৃথিৱীক; একেলগে সূৰ্যক। একেলগে বজ্ৰক অংগে-অংগে (গাঁঠে-গাঁঠে) স্থাপন কৰিলে—ঋতৰ একক কৰ্মৰ বাবে শক্তিসমূহ একত্ৰ কৰি।

Mantra 23

वि वृत्रं पर्वशो ययुर्वि पर्वताँ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौंस्यम् ॥

সিহঁতে বৃত্ৰৰ বিৰুদ্ধে অংগে-অংগে আগবাঢ়িল; অদম্য পৰ্বতসমূহক চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰিলে। হে বৃষ্ণি (বলৱান), পৌংস্য় (বীৰ-শক্তি) গঢ়ি তুলিলে—ইয়াৰ দ্বাৰা বাধা ভাঙে আৰু গোপন আলো মুক্ত হয়।

Mantra 24

अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्ममावन्नुत क्रतुम् । अन्विन्द्रं वृत्रतूर्ये ॥

যুদ্ধত ত্ৰিতাৰ অনুগামী হৈ তেওঁলোকে শুষ্ম (বল-উদ্যম) আৰু ক্ৰতু (উজ্জ্বল সংকল্প/প্ৰজ্ঞা) আগবঢ়ালে; আৰু বৃত্ৰ-তূৰ্য্যত—বৃত্ৰ-বাধা ভাঙি জয়লাভত—ইন্দ্ৰৰ সৈতে একেলগে অগ্ৰসর হ’ল।

Mantra 25

विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन्हिरण्ययीः । शुभ्रा व्यञ्जत श्रिये ॥

তেওঁলোকৰ হাতে বিদ্যুৎ; স্বৰ্গমুখী দীপ্তিমান; দীপ্ত শিপ্ৰা (গাল-আবৰক) আৰু সোণালী শিৰো-অলংকাৰসহ—উজ্জ্বল জনে শ্ৰীৰ বাবে বাহিৰে বাহিৰে নিজকে অভিষিক্ত/সজ্জিত কৰিলে।

Mantra 26

उशना यत्परावत उक्ष्णो रन्ध्रमयातन । द्यौर्न चक्रदद्भिया ॥

যেতিয়া কামনাৰে, পৰম দূৰ পৰাৱত (দূৰতম লোক)ৰ পৰা তুমি উক্ষ্ণ (বৃষ/বুল)ৰ বাবে এটা ৰন্ধ্ৰ—এক ফাঁক—মুকলি কৰিলা, তেতিয়া দ্যৌ (স্বৰ্গ)য়ো যেন ভয়তে কঁপিবলৈ ধৰিলে।

Mantra 27

आ नो मखस्य दावनेऽश्वैर्हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन ॥

হে দেবসকল, যজ্ঞৰ মখ (আনন্দ-দান) দান কৰিবলৈ অশ্বসহ, হিৰণ্য-হস্তে (সোনালী দীপ্তি-হাতে) আমাৰ ওচৰলৈ আহা; আমাৰ কাষলৈ উপগমন কৰা।

Mantra 28

यदेषां पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्नपः ॥

যেতিয়া তেওঁলোকৰ পৃষতী (চিটচিটীয়া) ৰথত থাকে আৰু ৰোহিত (ৰঙা) দণ্ড/প্ৰষ্টি টানি নিয়ে, তেতিয়া শুভ্ৰ শক্তিসকল গমন কৰে—আপঃ (জলসমূহ) কঁপাই, গতি জগাই তোলে।

Mantra 29

सुषोमे शर्यणावत्यार्जीके पस्त्यावति । ययुर्निचक्रया नरः ॥

সু-ষোমে (ভালদৰে পিষা সোম) শর্যণাবতীত, আৰু আৰ্জীকত—পস্ত্যাৱতী (বাসস্থান-সমৃদ্ধ) দেশত—নর (বীৰ)সকল নীচক্ৰয়া (চকা স্থাপন কৰি) গমন কৰিলে, পথত স্থিৰ হৈ।

Mantra 30

कदा गच्छाथ मरुत इत्था विप्रं हवमानम् । मार्डीकेभिर्नाधमानम् ॥

হে মৰুতগণ, কেতিয়া তোমালোক এইদৰে আহিবা—আহ্বান কৰা ঋষিৰ ওচৰলৈ, যি অভাৱত কঁপিছে? তোমালোকৰ কৃপাময় চিকিৎসাশক্তিৰে সেইজনক আশ্ৰয় দিয়া।

Mantra 31

कद्ध नूनं कधप्रियो यदिन्द्रमजहातन । को वः सखित्व ओहते ॥

এতিয়া ক’বা, হে ‘কদ্ধ’ৰ প্ৰিয়সকল, কিয় তোমালোক ইন্দ্ৰক ত্যাগ কৰা নাই? তোমালোকৰ মাজত কোনে সখিত্বৰ বন্ধন এৰি আঁতৰি যায়?

Mantra 32

सहो षु णो वज्रहस्तैः कण्वासो अग्निं मरुद्भिः । स्तुषे हिरण्यवाशीभिः ॥

বলৱান, বজ্ৰহস্তসকলৰ সৈতে—আমি কণ্বগণ—মৰুতসকলৰ সৈতে অগ্নিক স্তৱ কৰোঁ, সোণৰ দৰে দীপ্ত কণ্ঠে।

Mantra 33

ओ षु वृष्णः प्रयज्यूना नव्यसे सुविताय । ववृत्यां चित्रवाजान् ॥

হে বৃষণ! অগ্ৰযজ্যু শক্তিসকলক—নৱীনতর ভৱনৰ বাবে, শুভ-গমনৰ (সুবিতায়) বাবে—মই ইয়ালৈ ঘূৰাই আনোঁ; বিচিত্ৰ-বাজসম্পন্ন, নানা বল-সমৃদ্ধিসম্পন্নসকলক।

Mantra 34

गिरयश्चिन्नि जिहते पर्शानासो मन्यमानाः । पर्वताश्चिन्नि येमिरे ॥

অন্তৰৰ ‘গিৰি’সমূহো নত হৈ তললৈ ডুবি যায়; বাধাদায়ক পিণ্ডসমূহ, নিজকে দৃঢ় বুলি ভাবিও, সৰি যায়। ‘পৰ্বত’সমূহো ৰোধিত হৈ থমকি থাকে—যেতিয়া দেৱীয় বল বাধাৰ ওপৰত চাপ দিয়ে।

Mantra 35

आक्ष्णयावानो वहन्त्यन्तरिक्षेण पततः । धातारः स्तुवते वयः ॥

তীক্ষ্ণ-দৰ্শনযুক্ত হৈ সিহঁতে আমাক বহন কৰে—অন্তৰিক্ষে উৰি গৈ; স্তৱনকাৰীৰ বাবে ধাতাৰসকল (দেৱীয় বিধাতাসকল) প্ৰগতিশীল পক্ষী-শক্তিসমূহক আগবঢ়াই নিয়ে।

Mantra 36

अग्निर्हि जानि पूर्व्यश्छन्दो न सूरो अर्चिषा । ते भानुभिर्वि तस्थिरे ॥

অগ্নি হি পূৰ্ব্য জানি—প্ৰাচীনজ্ঞানী, জন্মগত জ্ঞাতা; ছন্দৰ সূৰ্য যেন, নিজৰ অর্চিষা (জ্বালামুখ) লৈ। তেওঁৰ ভানু (কিৰণ)সমূহে এই শক্তিসকলক বিস্তাৰত প্ৰকাশ কৰি নিজ নিজ স্থানত স্থাপন কৰে।