Sukta 60

Mantra 1

यदद्य सूर्य ब्रवोऽनागा उद्यन्मित्राय वरुणाय सत्यम् । वयं देवत्रादिते स्याम तव प्रियासो अर्यमन्गृणन्तः ॥

হে সূৰ্য, আজি তুমি উদয় হৈ মিত্ৰ-বৰুণৰ ওচৰত অনাগা সত্য ঘোষণা কৰিছা; হে অদিতি, দেৱপথে চলি আমি হওঁ তোমাৰ প্ৰিয়; হে আৰ্যমন, স্তোত্ৰ-উচ্চাৰণে আমি তোমাৰ প্ৰিয়াস হ’ম।

Mantra 2

एष स्य मित्रावरुणा नृचक्षा उभे उदेति सूर्यो अभि ज्मन् । विश्वस्य स्थातुर्जगतश्च गोपा ऋजु मर्तेषु वृजिना च पश्यन् ॥

হে মিত্র-বৰুণ, এই সূৰ্য—মানৱ-দৰ্শী চক্ষু—উভয় লোকৰ ওপৰে উদয় হয়। স্থাৱৰ-জঙ্গম সমগ্ৰ জগতৰ গোপা হৈ, মর্ত্যলোকত ঋজু আৰু বক্র—উভয়কেই দৰ্শন কৰে।

Mantra 3

अयुक्त सप्त हरितः सधस्थाद्या ईं वहन्ति सूर्यं घृताचीः । धामानि मित्रावरुणा युवाकुः सं यो यूथेव जनिमानि चष्टे ॥

সাধস্থানেৰে তেওঁ সাতটা হৰিত (উজ্জ্বল) অশ্ব যোজনা কৰিলে—ঘৃতাচী, যিসকলে সূৰ্যক বহন কৰে। হে মিত্র-বৰুণ, সেই যুবা ধামসমূহ বিধান কৰে; আৰু গোষ্ঠীৰ নেতা যেন, জন্ম-উৎপত্তিসমূহক নিৰীক্ষণ কৰে।

Mantra 4

उद्वां पृक्षासो मधुमन्तो अस्थुरा सूर्यो अरुहच्छुक्रमर्णः । यस्मा आदित्या अध्वनो रदन्ति मित्रो अर्यमा वरुणः सजोषाः ॥

তোমালোকৰ বাবে মধুমন্ত পৃক্ষাস (মধুৰ পানীয়) ওপৰলৈ স্থাপন কৰা হ’ল; সূৰ্য উজ্জ্বল অৰ্ণৱ (প্ৰবাহ) আৰোহণ কৰিলে। যাৰ বাবে আদিত্যসকল—মিত্র, অর্যমা, বৰুণ—একমত হৈ যাত্ৰাপথ প্ৰস্তুত কৰে।

Mantra 5

इमे चेतारो अनृतस्य भूरेर्मित्रो अर्यमा वरुणो हि सन्ति । इम ऋतस्य वावृधुर्दुरोणे शग्मासः पुत्रा अदितेरदब्धाः ॥

ইমে—মিত্ৰ, অৰ্যমা, বৰুণ—বহু অনৃতৰ বিচাৰক। ইমে ঋতৰ গৃহত ঋতক বৃদ্ধি কৰিলে; অদিতিৰ অদব্ধ, শগ্ম পুত্ৰসকল।

Mantra 6

इमे मित्रो वरुणो दूळभासोऽचेतसं चिच्चितयन्ति दक्षैः । अपि क्रतुं सुचेतसं वतन्तस्तिरश्चिदंहः सुपथा नयन्ति ॥

ইমে মিত্ৰ-বৰুণ, দুৰ্লঙ্ঘ্য, নিজৰ দক্ষতাৰে অচেতনকো জাগ্ৰত কৰে। সু-চেতন ক্ৰতু গঢ়ি, সুপথে আমাক পাপ-দুঃখৰ বেঁকা পথৰো ওপাৰে নি যায়।

Mantra 7

इमे दिवो अनिमिषा पृथिव्याश्चिकित्वांसो अचेतसं नयन्ति । प्रव्राजे चिन्नद्यो गाधमस्ति पारं नो अस्य विष्पितस्य पर्षन् ॥

ইমে দ্যৌ-পৃথিৱীৰ অনিমিষ প্ৰহৰী, জ্ঞানী চিত্কিত্বান, অচেতন মনকো নি যায়। প্ৰব্ৰাজকৰ বাবে স্ৰোত থাকিলেও ঘাট আছে—এই বিপদসংকুল বিস্তাৰৰ পাৰলৈ তেওঁলোকে আমাক পাৰ কৰাওক।

Mantra 8

यद्गोपावददितिः शर्म भद्रं मित्रो यच्छन्ति वरुणः सुदासे । तस्मिन्ना तोकं तनयं दधाना मा कर्म देवहेळनं तुरासः ॥

যেতিয়া ৰক্ষক-শক্তিসম্পন্ন অদিতিয়ে, আৰু মিত্ৰে বৰুণৰ সৈতে, সুদাসলৈ মঙ্গলময় আশ্ৰয় দান কৰে, তেতিয়া সেই অনুগ্ৰহৰ ভিতৰত আমাৰ সন্তান আৰু বংশধাৰা দৃঢ় কৰি ধৰি, হে তুৰাসসকল (দ্ৰুতগামীসকল), দেৱ-অপমানজনক কৰ্ম যেন আমি নকৰোঁ।

Mantra 9

अव वेदिं होत्राभिर्यजेत रिपः काश्चिद्वरुणध्रुतः सः । परि द्वेषोभिरर्यमा वृणक्तूरुं सुदासे वृषणा उ लोकम् ॥

বেদীত হোতৃ-শক্তিসমূহেৰে যজ্ঞ কৰক; ঋতধৃত বৰুণে যিকোনো শত্রু-ভঙ্গকাৰীক তললৈ পেলাব। ঘৃণাসমূহক পৰিবেষ্টন কৰি আৰ্যমনে, হে বৃষণ (বলৱান) সকল, সুদাসলৈ বিস্তৃত লোক-অৱকাশ বাছি লওক।

Mantra 10

सस्वश्चिद्धि समृतिस्त्वेष्येषामपीच्येन सहसा सहन्ते । युष्मद्भिया वृषणो रेजमाना दक्षस्य चिन्महिना मृळता नः ॥

নিজে চলা আৰু বিশৃঙ্খল যি, সেয়াও তেওঁলোকৰ তীব্ৰ, গোপন বলৰ দ্বাৰা ঋত-সংযোগলৈ ধাৱিত হয়। তোমালোকৰ ভয়ত কঁপনি ধৰা বৃষণ (মহাবলৱান) সকল, বিবেচনাৰ মহিমাৰে—আমালৈ মৃळতা (কৃপা) কৰা।

Mantra 11

यो ब्रह्मणे सुमतिमायजाते वाजस्य सातौ परमस्य रायः । सीक्षन्त मन्युं मघवानो अर्य उरु क्षयाय चक्रिरे सुधातु ॥

যি ব্ৰহ্মণে (ব্ৰহ্ম-শব্দ/আত্মাৰ গঠনকাৰী বাণীলৈ) সুমতি অৰ্পণ কৰে, সি বিজয়-সংগ্ৰামত বলৰ পূৰ্ণতা আৰু পৰম ৰায় (উচ্চতম সৌভাগ্য) লাভ কৰে। মঘৱান অর্য দাতাসকলে নিজৰ মন্যু (উদ্যম-তেজ) তীক্ষ্ণ কৰে; সু-ধাতু—সুদৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত—বিস্তৃত ক্ষয় (বাসস্থান/স্থিতি) স্থাপন কৰে, স্থায়ী বৃদ্ধি বাবে।

Mantra 12

इयं देव पुरोहितिर्युवभ्यां यज्ञेषु मित्रावरुणावकारि । विश्वानि दुर्गा पिपृतं तिरो नो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

হে দেৱ, এই পুৰোহিতি—আগত স্থাপিত পথ-প্ৰদৰ্শক উপস্থিতি—যজ্ঞসমূহত তোমালোক দুয়ো, মিত্ৰ-বৰুণৰ বাবে স্থাপন কৰা হৈছে। সকলো দুৰ্গ (কঠিন পথ/সংকট) পাৰ কৰাই আমাক ওপাৰে লৈ যোৱা; তোমালোক সদায় স্বস্তিভিঃ—কল্যাণ-অৱস্থাসমূহেৰে—আমাক ৰক্ষা কৰা।