Sukta 20

Mantra 1

उग्रो जज्ञे वीर्याय स्वधावाञ्चक्रिरपो नर्यो यत्करिष्यन् । जग्मिर्युवा नृषदनमवोभिस्त्राता न इन्द्र एनसो महश्चित् ॥

উগ্ৰজন বীৰ্যৰ বাবে জন্ম ল’লে; স্বধাৱান (আত্ম-নিয়ন্ত্ৰিত) হৈ, মহৎ আপঃ—প্ৰবল জলধাৰা—সাজু কৰিলে, যি নৰ্য কৰ্ম (মানৱীয় কৰ্ম) সম্পাদন কৰিব বুলি সংকল্পিত। যুৱজন সহায়সমূহসহ নৃসদন—বীৰাসনত—উপনীত হ’ল; ইন্দ্ৰ আমাৰ ত্ৰাতা, মহৎ এনসঃ—বৃহৎ পাপ-ভ্ৰান্তি আৰু অন্ধকাৰ—ৰ পৰাও।

Mantra 2

हन्ता वृत्रमिन्द्रः शूशुवानः प्रावीन्नु वीरो जरितारमूती । कर्ता सुदासे अह वा उ लोकं दाता वसु मुहुरा दाशुषे भूत् ॥

বৃত্ৰ-হননকাৰী ইন্দ্ৰ, উচ্ছ্বসিত-উদ্যমী বীৰ, নিশ্চয়েই আগবাঢ়ি আহি জৰিতাৰ (স্তোত্ৰকাৰ)-ক উতী (সহায়)-ৰে ৰক্ষা কৰিলে। সুদাসৰ বাবে তেওঁ বিস্তৃত লোক (বিশাল জগত) গঢ়িলে; যি দাশুষে (অৰ্ঘ্য-দানকাৰী) জন, তাক তেওঁ পুনঃপুনঃ বসু (ধন-সম্পদ) দানকাৰী হৈ উঠিল।

Mantra 3

युध्मो अनर्वा खजकृत्समद्वा शूरः सत्राषाड्जनुषेमषाळ्हः । व्यास इन्द्रः पृतनाः स्वोजा अधा विश्वं शत्रूयन्तं जघान ॥

যুদ্ধময়, অনমনীয়, সমৰৰ ধাক্কাত বাধা ভাঙোতা; শূৰ, সদা-জয়ী, জন্মগতভাৱে অজেয়—ইন্দ্ৰে নিজৰ ওজাৰে যুদ্ধসমূহ বিস্তাৰ কৰি অধীন কৰিলে; তাৰ পাছত শত্রুভাৱে চলা সকলোকে তেওঁ সংহাৰ কৰিলে।

Mantra 4

उभे चिदिन्द्र रोदसी महित्वा पप्राथ तविषीभिस्तुविष्मः । नि वज्रमिन्द्रो हरिवान्मिमिक्षन्त्समन्धसा मदेषु वा उवोच ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ মহিমাৰে তুমি স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱী—দুয়োখনকো বিস্তাৰ কৰিলা; হে তুৱিষ্ম (অতিশয় বলৱান), তোমাৰ তৱিষী (শক্তি)-সমূহেৰে। হৰিবান ইন্দ্ৰে সোম-ৰস (অন্ধস)-ৰ সাৰ মিশ্ৰণ কৰি বজ্ৰ স্থাপন কৰিলে; আৰু মদ (উল্লাস)-সমূহত তেওঁ নিৰ্ণায়ক বাক্য উচ্চাৰণ কৰিলে।

Mantra 5

वृषा जजान वृषणं रणाय तमु चिन्नारी नर्यं ससूव । प्र यः सेनानीरध नृभ्यो अस्तीनः सत्वा गवेषणः स धृष्णुः ॥

যুদ্ধৰ বাবে বৃষে বৃষক জন্ম দিলে; নাৰীও তেনেই নৰ-বীৰ্য, নৰ্য শক্তি জনম দিলে। যি বলৱান নৰসকলৰ বাবে সেনাৰ অগ্ৰণী হৈ আগবাঢ়ে—গৱেষণঃ, দীপ্ত গাভীসম (কিৰণ) বিচাৰোঁতা সেই সত্ত্বাই ধৃষ্ট, নিৰ্ভীক।

Mantra 6

नू चित्स भ्रेषते जनो न रेषन्मनो यो अस्य घोरमाविवासात् । यज्ञैर्य इन्द्रे दधते दुवांसि क्षयत्स राय ऋतपा ऋतेजाः ॥

এতিয়াও সি জন নথোকৰায়, মনোও অনিষ্টত নপৰে—যি তেওঁৰ ঘোৰ শক্তিক ভক্তিভাৱে আৰাধনা কৰিছে। যি যজ্ঞেৰে ইন্দ্ৰত দান-অৰ্পণ স্থাপন কৰে, সি ঐশ্বৰ্যৰ বিস্তাৰত বাস কৰে—ঋতপা, ঋতেজাঃ, ঋতৰ পানকাৰী, ঋত-জন্মা।

Mantra 7

यदिन्द्र पूर्वो अपराय शिक्षन्नयज्ज्यायान्कनीयसो देष्णम् । अमृत इत्पर्यासीत दूरमा चित्र चित्र्यं भरा रयिं नः ॥

হে ইন্দ্ৰ, যদি পূৰ্বে জ্যেষ্ঠে অপৰক শিক্ষা দিছিল, আৰু জ্যায়ান (বলৱান) কনীয়সক দান দিছিল, তেন্তে অমৃতই সঁচাকৈ দূৰতো অধিক পৰ্যন্ত পৰি-আসীত। হে চিত্ৰকাৰ, চিত্ৰ্য—বহুবৰ্ণ দীপ্ত—ধন, ৰয়ি, আমাৰলৈ আন।

Mantra 8

यस्त इन्द्र प्रियो जनो ददाशदसन्निरेके अद्रिवः सखा ते । वयं ते अस्यां सुमतौ चनिष्ठाः स्याम वरूथे अघ्नतो नृपीतौ ॥

হে ইন্দ্ৰ, যি জন তোমাৰ প্ৰিয়, যি দান কৰে আৰু একান্ত অন্তৰালত তোমাৰ সখা হয়—হে অদ্ৰিবঃ (শিলাখণ্ডধাৰী)—আমি যেন এই তোমাৰ সুমতিত সৰ্বাধিক প্ৰিয় হওঁ; তোমাৰ বৰূথ (আশ্ৰয়)ৰ ভিতৰত, অঘ্নত (অক্ষত) হৈ, নৃপীতৌ (প্ৰভুত্বময় ৰক্ষাত) থাকোঁ।

Mantra 9

एष स्तोमो अचिक्रदद्वृषा त उत स्तामुर्मघवन्नक्रपिष्ट । रायस्कामो जरितारं त आगन्त्वमङ्ग शक्र वस्व आ शको नः ॥

এই স্তোম-ধ্বনি তোমালৈ উচ্চাৰিত হৈছে, হে বৃষা (বলবান); আৰু সোম-চাপনি সম্পন্ন হৈছে, হে মঘৱন। ৰায় (ঐশ্বৰ্য) কামনা কৰা জৰিতৃ (স্তোত্ৰকাৰ) তোমাৰ ওচৰলৈ আহিছে—এতেকে আহা, হে শক্ৰ; আমাৰ ভিতৰত বসু (ধন-শক্তি)সমূহ সক্ষম কৰি দিয়া।

Mantra 10

स न इन्द्र त्वयताया इषे धास्त्मना च ये मघवानो जुनन्ति । वस्वी षु ते जरित्रे अस्तु शक्तिर्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

সেয়ে, হে ইন্দ্ৰ, তোমালৈ সম্পূৰ্ণ মুখী হোৱা ইষা (প্ৰেৰণা) আমাৰ বাবে স্থাপন কৰা—নিজ শক্তিৰ দ্বাৰা—আৰু সেই মঘৱানসকলৰ বাবেও, যিসকলে শক্তিসমূহ জগাই তোলে। তোমাৰ জৰিতৃ (স্তোত্ৰকাৰ)ৰ বাবে ধনৱতী শক্তি হওক; আৰু তোমালোক সদায় স্বস্তিভিঃ (কল্যাণেৰে) আমাক ৰক্ষা কৰা।