Sukta 19

Mantra 1

यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीम एकः कृष्टीश्च्यावयति प्र विश्वाः । यः शश्वतो अदाशुषो गयस्य प्रयन्तासि सुष्वितराय वेदः ॥

যিজন তীক্ষ্ণ-শৃংগযুক্ত, মহাবল বৃষভ, ভয়ংকৰ—একলাই সকলো জনসমূহক সঠিক গতি-পথত প্ৰৱৰ্তাই। যি চিৰকাল অদক্ষিণ-অদাতা লোকৰ গয় (জীৱনীশক্তি/সমৃদ্ধি)ৰ অগ্ৰণী-নেতা; হে ইন্দ্ৰ, তুমি সুষ্বিতৰ (সুখময়, দীপ্তিময়) গমনলৈ পথ দেখুওৱা বেদ (জ্ঞানী)।

Mantra 2

त्वं ह त्यदिन्द्र कुत्समावः शुश्रूषमाणस्तन्वा समर्ये । दासं यच्छुष्णं कुयवं न्यस्मा अरन्धय आर्जुनेयाय शिक्षन् ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি নিশ্চয় কুত্সক ৰক্ষা কৰিছিলা—যেতিয়া তেওঁ সমৰত নিজৰ সমগ্ৰ তনুৱাৰে (সত্তাৰে) তোমাৰ সেৱাত শ্ৰুতি-শুশ্ৰূষা কৰিছিল। যেতিয়া তুমি দাস শুষ্ণ—প্ৰতাৰক—কুয়ৱক নত কৰি এইজনৰ বাবে বশ কৰিলা, তেতিয়া আর্জুনেয়ক জয়ৰ যথাৰ্থ কৌশল শিকাইছিলা।

Mantra 3

त्वं धृष्णो धृषता वीतहव्यं प्रावो विश्वाभिरूतिभिः सुदासम् । प्र पौरुकुत्सिं त्रसदस्युमावः क्षेत्रसाता वृत्रहत्येषु पूरुम् ॥

হে ধৃষ্ট (সাহসী) জন, ধৃষ্ট বলৰে তুমি সুদাসক—ভাল হব্য-অৰ্পণকাৰীক—সকলো সহায়-ঊতিভিৰে ৰক্ষা কৰিলা। তুমি পৌরুকুত্সিক সহায় কৰিলা, ত্ৰসদস্যুক সহায় কৰিলা; ক্ষেত্ৰ-জয়ত, বৃত্র-হত্যাসমূহত, তুমি পূৰুক স্থিৰভাৱে সমৰ্থন কৰিলা।

Mantra 4

त्वं नृभिर्नृमणो देववीतौ भूरीणि वृत्रा हर्यश्व हंसि । त्वं नि दस्युं चुमुरिं धुनिं चास्वापयो दभीतये सुहन्तु ॥

হে হৰ্যশ্ব ইন্দ্ৰ, নৰসমূহৰ সৈতে নৰমনা হৈ, দেৱ-প্ৰেৰিত অভিযানত তুমি বহু বৃত্ৰ—আৱৰক শক্তি—বধ কৰা। তুমি দস্যু চুমুৰি আৰু ধুনিক নত কৰি নিদ্ৰালু কৰিলা, যাতে দভীতি সুহন্তু—সু-আঘাতে—বিজয়ী হয়।

Mantra 5

तव च्यौत्नानि वज्रहस्त तानि नव यत्पुरो नवतिं च सद्यः । निवेशने शततमाविवेषीरहञ्च वृत्रं नमुचिमुताहन् ॥

হে বজ্ৰহস্ত, তোমাৰেই সেই মহাকীৰ্তি: নৱ (কীৰ্তি) যেন, যেতিয়া তুমি একেলগে নব্বইটা দুৰ্গ ভাঙিলা। নিবেশনে তুমি শততম পূৰ্ণতা হৈ প্ৰবেশ কৰিলা; আৰু তুমি বৃত্ৰকো বধ কৰিলা, নমুচিকো বধ কৰিলা।

Mantra 6

सना ता त इन्द्र भोजनानि रातहव्याय दाशुषे सुदासे । वृष्णे ते हरी वृषणा युनज्मि व्यन्तु ब्रह्माणि पुरुशाक वाजम् ॥

হে ইন্দ্ৰ, সনাতন কালৰ পৰা সেই ভোজন-আনন্দসমূহ তোমাৰেই—গ্ৰহণীয় হব্য দান কৰা সুদাসৰ বাবে। হে বৃষ্ণ, তোমাৰ দুটা বৃষণা হৰিক মই যুঁজি দিছোঁ; হে বহুকাৰ্য-সাধক, ব্ৰহ্মাণিসমূহ বিস্তাৰিত হওক, আমাৰ বাবে বাজ—বল-সমৃদ্ধি—জয় কৰক।

Mantra 7

मा ते अस्यां सहसावन्परिष्टावघाय भूम हरिवः परादै । त्रायस्व नोऽवृकेभिर्वरूथैस्तव प्रियासः सूरिषु स्याम ॥

হে সহসাৱান, এই চাৰিওফালে ঘেৰি ধৰা সংকটত যেন আমি তোমাৰ বাবে অনিষ্টৰ কাৰণ নহওঁ, হে হৰিবঃ (হৰিত অশ্ব-স্বামী), আৰু যেন তোমাৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ নপৰোঁ। অ-বৃক (নেকুৰা-নথকা, নিৰ্দয়-নহোৱা) আশ্ৰয়-বৰূথে আমাক ৰক্ষা কৰা; সূৰিষু (আলোকিত নেতা-ঋষিসকলৰ মাজত) আমি তোমাৰ প্ৰিয়জন হওঁ।

Mantra 8

प्रियास इत्ते मघवन्नभिष्टौ नरो मदेम शरणे सखायः । नि तुर्वशं नि याद्वं शिशीह्यतिथिग्वाय शंस्यं करिष्यन् ॥

হে মঘৱন (ইন্দ্ৰ), তোমাৰ প্ৰিয় আৰু কাম্য সান্নিধ্যত আমি—নরঃ (বলৱান জন)—শৰণত সখা হৈ আনন্দ কৰোঁ। তুৰ্বশক দমন কৰা, যাদ্বক দমন কৰা; অতিথিগ্ব (অতিথি-দ্ৰষ্টা)ৰ বাবে শংসনীয় কৰ্ম সম্পাদন কৰিবলগীয়া জনৰ দৰে সংকল্প তীক্ষ্ণ কৰা।

Mantra 9

सद्यश्चिन्नु ते मघवन्नभिष्टौ नरः शंसन्त्युक्थशास उक्था । ये ते हवेभिर्वि पणीँरदाशन्नस्मान्वृणीष्व युज्याय तस्मै ॥

হে মঘৱন, তোমাৰ কাম্য সহায়ত তৎক্ষণাৎ নরঃ (বলৱান জন) উক্থ-শাস (বাণীৰ গায়ক) উক্থসমূহ ঘোষণা কৰে—বাণী ঘোষণা কৰা বাণীৰ গায়ক। যিসকলে নিজৰ আহ্বানে পণিসকলক ছিন্নভিন্ন কৰি ছটিয়াই দিলে, সেই যুজ্যায় (যোগ-কৰ্ম/যোক্তব্য কাৰ্য)ৰ বাবে, সেই কৰ্মৰ বাবে, আমাকো বাছি লোৱা।

Mantra 10

एते स्तोमा नरां नृतम तुभ्यमस्मद्र्यञ्चो ददतो मघानि । तेषामिन्द्र वृत्रहत्ये शिवो भूः सखा च शूरोऽविता च नृणाम् ॥

হে নৃণাং নৃতম (সৰ্বাধিক পুৰুষোচিত) ইন্দ্ৰ! এই বীৰজনৰ স্তোত্ৰসমূহ আমাৰ পৰা তোমাৰ দিশে গতি কৰে, তোমাৰ মঘানি—দান-ঐশ্বৰ্য—অৰ্পণ কৰি। হে ইন্দ্ৰ, তেওঁলোকৰ বাবে বৃত্ৰ-বধত শিৱ (অনুকূল) হোৱা; সখা হওঁক, শূৰ হওঁক, আৰু নৰসমূহৰ অৱিতা (ৰক্ষক) হওঁক।

Mantra 11

नू इन्द्र शूर स्तवमान ऊती ब्रह्मजूतस्तन्वा वावृधस्व । उप नो वाजान्मिमीह्युप स्तीन्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

এতিয়া, হে শূৰ ইন্দ্ৰ, স্তৱিত হৈ তুমি তোমাৰ ঊতি (সহায়)ত বৃদ্ধি হওঁক—ব্ৰহ্মজূত (ব্ৰহ্ম-প্ৰেৰিত) হৈ, তোমাৰ তন্বা (দেহ-শক্তি)ত বিস্তাৰ লাভ কৰা। আমাৰ বাবে বাজা (বল-সমৃদ্ধি)সমূহ গঢ়ি তোলা, আমাৰ দৃঢ় আসনসমূহো গঢ়ি তোলা; তোমালোক (দেৱ-সহায়সমূহ) সদায় স্বস্তিভিঃ (কল্যাণেৰে) আমাক ৰক্ষা কৰা।