Sukta 20

Mantra 1

उग्रो जज्ञे वीर्याय स्वधावाञ्चक्रिरपो नर्यो यत्करिष्यन् । जग्मिर्युवा नृषदनमवोभिस्त्राता न इन्द्र एनसो महश्चित् ॥

உக்ரன் (அதிர்வூட்டும் வல்லவன்) வீர்யத்திற்காகப் பிறந்தான்; ஸ்வதாவான் (சுய-அடக்கமுடையவன்) ஆகி, மகத்தான ஆபः (வலிமைமிகு நீர்த் தாரைகள்) யைச் சித்தப்படுத்தினான்—அவன் செய்யவிருக்கும் மனிதக் காரியத்திற்காக. இளையவன், ந்ருஷதன (வீரர் அமரும் இடம்) நோக்கி, தன் அவோபிஃ (உதவிகள்) உடன் வந்தான்; இந்திரன் எங்களின் த்ராதா—மிகப் பெரிய ஏனஸ் (பாவம்/குற்றம்) இலிருந்தும்.

Mantra 2

हन्ता वृत्रमिन्द्रः शूशुवानः प्रावीन्नु वीरो जरितारमूती । कर्ता सुदासे अह वा उ लोकं दाता वसु मुहुरा दाशुषे भूत् ॥

வ்ருத்ரனைச் சங்கரித்த இந்திரன், தீவிர ஆவலுடன் உண்மையிலேயே முன்னே வந்து பாடும் ஸ்தோதாவுக்கு உதவி-பாதுகாப்பை அளித்தான். சுதாஸனுக்காக விரிந்த உலகை அவன் அமைத்தான்; யாகத்தில் அர்ப்பணித்து தானம் செய்பவனுக்கு அவன் மீண்டும் மீண்டும் வசு (செல்வம்) அளிப்பவனாக ஆனான்.

Mantra 3

युध्मो अनर्वा खजकृत्समद्वा शूरः सत्राषाड्जनुषेमषाळ्हः । व्यास इन्द्रः पृतनाः स्वोजा अधा विश्वं शत्रूयन्तं जघान ॥

போர்மிகு, வளைவில்லாத, சமரத்தின் மோதலில் தடையை உடைப்பவன்—வீரன், எப்போதும் வெற்றி பெறுபவன், பிறப்பிலேயே அஜேயன்—இந்திரன் தன் சொந்த ஓஜஸால் போர்களை விரித்து ஆட்கொண்டான்; பின்னர் பகைமையுடன் எழும் அனைத்தையும் அவன் நசுக்கியான்.

Mantra 4

उभे चिदिन्द्र रोदसी महित्वा पप्राथ तविषीभिस्तुविष्मः । नि वज्रमिन्द्रो हरिवान्मिमिक्षन्त्समन्धसा मदेषु वा उवोच ॥

ஓ இந்திரா, உன் மகிமையால் நீ இரு ரோதஸீ—வானும் பூமியும்—இவற்றையும் விரிவாக்கினாய்; ஓ வல்லவனே, உன் தீவிர சக்திகளால். ஹரிவான் இந்திரன் சோமரசம் (அந்தஸ்) கலக்கும்போது வஜ்ரத்தை கீழே நிறுவினான்; மேலும் மதங்களில் (பரவச ஆனந்தத்தில்) அவன் தீர்மானமான சொற்றொடரை உரைத்தான்.

Mantra 5

वृषा जजान वृषणं रणाय तमु चिन्नारी नर्यं ससूव । प्र यः सेनानीरध नृभ्यो अस्तीनः सत्वा गवेषणः स धृष्णुः ॥

போருக்காகக் காளை காளையையேப் பெற்றது; பெண்ணும் கூட அந்த நர-வீரியம், மனித-வீரத் திறனைப் பெற்றெடுத்தாள். வலிமைமிக்கோருக்காகப் படைகளின் தலைவனாய் முன்நிற்கிறவன்—அவன் சத்துவமான், கோ-தேடுபவன் (ஒளிரும் கதிர்களின் நாடுபவன்); அவனே துணிவன்.

Mantra 6

नू चित्स भ्रेषते जनो न रेषन्मनो यो अस्य घोरमाविवासात् । यज्ञैर्य इन्द्रे दधते दुवांसि क्षयत्स राय ऋतपा ऋतेजाः ॥

இன்றும் அவன் தளர்வதில்லை; அவன் மனமும் தீங்கில் வீழ்வதில்லை—அவனுடைய கோர (தீவிரத் தேஜஸ்) சக்தியைப் பக்தியுடன் வணங்கி சேவித்தவன். யாகங்களால் இந்திரனில் தன் துவாஞ்சி (அர்ப்பணங்கள்) நிலைநிறுத்துகிறவன் செல்வப் பெருக்கில் வாழ்கிறான்—ருதபா, ருதஜன், ருதத்தைப் பருகுபவன்.

Mantra 7

यदिन्द्र पूर्वो अपराय शिक्षन्नयज्ज्यायान्कनीयसो देष्णम् । अमृत इत्पर्यासीत दूरमा चित्र चित्र्यं भरा रयिं नः ॥

என்றால், ஓ இந்திரா, முன்னவன் (மூத்தவன்) பின்னவனை (இளையவனை) கற்றுத்தந்தான்; மேலும் வலிமைமிக்கவன் சிறியவனுக்கு தானம் அளித்தான்—அப்போது அம்ருதன் (அமரன்) உண்மையிலேயே சுற்றிலும், தொலைவிற்கும் அப்பாலும், நிலைத்திருந்தான். ஓ சித்ரகர்மன், எங்களுக்கு சித்ர்ய (பலவகை, ஒளிமிகு) செல்வம்—ரயி—கொண்டு வா.

Mantra 8

यस्त इन्द्र प्रियो जनो ददाशदसन्निरेके अद्रिवः सखा ते । वयं ते अस्यां सुमतौ चनिष्ठाः स्याम वरूथे अघ्नतो नृपीतौ ॥

ஓ இந்திரா, உனக்கு அன்பானவன் யார், தானம் செய்து, தனித்த அந்தரிக்ஷத்தில் உன் சखा ஆகிறானோ—ஓ அத்ரி (கல்)-தாரியே—அந்த உன் சுமதியில் நாங்களும் மிகப் பிரியமானவர்களாக இருப்போமாக; உன் வரூத (அடைக்கலம்/பாதுகாப்பு) உள்ளே, தீங்கு அற்றவர்களாய், ந்ருபதி-போன்ற உன் ஆளும் காவலின் கீழ் இருப்போமாக.

Mantra 9

एष स्तोमो अचिक्रदद्वृषा त उत स्तामुर्मघवन्नक्रपिष्ट । रायस्कामो जरितारं त आगन्त्वमङ्ग शक्र वस्व आ शको नः ॥

இந்த ஸ்தோம-ஒலி உன்னை நோக்கி முழங்கியது, ஓ வலத்தின் வृषபா; மேலும், ஓ மகவன், சோம-அழுத்தலும் நிறைவேறியது. ரயி (செல்வம்) வேண்டி இந்த ஜரிதா உன்னிடம் வந்தான்; ஆகவே, ஓ சக்ரா, வந்து எங்களுள் வசு-செல்வங்களையும் ஆற்றல்களையும் வலிமையாக்கு.

Mantra 10

स न इन्द्र त्वयताया इषे धास्त्मना च ये मघवानो जुनन्ति । वस्वी षु ते जरित्रे अस्तु शक्तिर्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ஆகவே, ஓ இந்திரா, உன் சுய-வலத்தால் எங்களுக்காக முழுவதும் உன்னை நோக்கிய இஷ் (தூண்டுதல்/வேட்கை) யை நிறுவு; மேலும், சக்திகளைத் தூண்டும் அந்த மघவான்களுக்காகவும். உன் ஜரிதனுக்கு வளமான சக்தி உண்டாகுக; நீ எங்களை எப்போதும் ஸ்வஸ்திகளால் காத்தருள்வாயாக.