Sukta 20

Mantra 1

उग्रो जज्ञे वीर्याय स्वधावाञ्चक्रिरपो नर्यो यत्करिष्यन् । जग्मिर्युवा नृषदनमवोभिस्त्राता न इन्द्र एनसो महश्चित् ॥

ଉଗ୍ର ଜଣେ ବୀର୍ୟ ପାଇଁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି; ସ୍ୱଧାବାନ ହୋଇ ସେ ମହାନ ଆପଃ (ଜଳପ୍ରବାହ) ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଯେ ମାନବୀୟ କର୍ମ ସେ କରିବେ ତାହାରେ ତତ୍ପର ହୋଇ। ଯୁବ ଜଣେ ନିଜ ଅବୋଭିଃ (ସହାୟତା) ସହ ନୃଷଦନ (ବୀରମାନଙ୍କ ଆସନ)କୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ତ୍ରାତା—ମହାନ ଏନସଃ (ଅପରାଧ/ପାପ) ଏବଂ ଭ୍ରମର ଅନ୍ଧକାରରୁ ମଧ୍ୟ।

Mantra 2

हन्ता वृत्रमिन्द्रः शूशुवानः प्रावीन्नु वीरो जरितारमूती । कर्ता सुदासे अह वा उ लोकं दाता वसु मुहुरा दाशुषे भूत् ॥

ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର—ଉତ୍ସୁକ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ—ସ୍ତୋତା ଜରିତାରଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସୁଦାସ ପାଇଁ ସେ ବିଶାଳ ଲୋକ ଗଢ଼ିଲେ; ଯଜ୍ଞାର୍ପଣ କରୁଥିବା ଦାଶୁଷଙ୍କୁ ସେ ପୁନଃପୁନଃ ବସୁ—ଧନ—ଦେଇଥିବା ଦାତା ହେଲେ।

Mantra 3

युध्मो अनर्वा खजकृत्समद्वा शूरः सत्राषाड्जनुषेमषाळ्हः । व्यास इन्द्रः पृतनाः स्वोजा अधा विश्वं शत्रूयन्तं जघान ॥

ଯୁଦ୍ଧମୟ, ଅଡ଼ିଗ, ସମରଘାତରେ ପ୍ରତିରୋଧ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା—ବୀର, ସଦାଜୟୀ, ଜନ୍ମତଃ ଅଜେୟ—ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଓଜସ୍‌ରେ ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାର କରି ବଶ କଲେ; ପରେ ଶତ୍ରୁଭାବରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେ ନିହତ କଲେ।

Mantra 4

उभे चिदिन्द्र रोदसी महित्वा पप्राथ तविषीभिस्तुविष्मः । नि वज्रमिन्द्रो हरिवान्मिमिक्षन्त्समन्धसा मदेषु वा उवोच ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମହିମାରେ ତୁମେ ଉଭୟ ରୋଦସୀ—ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ—କୁ ବିସ୍ତାର କଲ; ହେ ବଳବାନ, ତୁମ ତବିଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିଲ। ହରିବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମରସର ଅଂଶକୁ ମିଶାଇ ଭଜ୍ରକୁ ତଳେ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଏବଂ ମଦାବେଶରେ ସେ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ବଚନ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

Mantra 5

वृषा जजान वृषणं रणाय तमु चिन्नारी नर्यं ससूव । प्र यः सेनानीरध नृभ्यो अस्तीनः सत्वा गवेषणः स धृष्णुः ॥

ବୃଷଭ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବୃଷଭକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲା; ଏକ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ନର-ବୀର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବ-ବୀରଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରସବ କଲା। ଯେ ବଳବାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେନାର ନେତା ହୋଇ ଆଗେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ—ପ୍ରଭାମୟ ଗାଈ (କିରଣ) ଖୋଜୁଥିବା ଗବେଷକ, ସେଇ ସତ୍ତ୍ୱା ଧୃଷ୍ଣୁ, ସାହସୀ।

Mantra 6

नू चित्स भ्रेषते जनो न रेषन्मनो यो अस्य घोरमाविवासात् । यज्ञैर्य इन्द्रे दधते दुवांसि क्षयत्स राय ऋतपा ऋतेजाः ॥

ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେ ଜନ ଠୋକର ଖାଏନାହିଁ; ମନ ମଧ୍ୟ ହାନିରେ ପଡ଼େନାହିଁ—ଯେ ତାଙ୍କର ଘୋର ଶକ୍ତିକୁ ଭକ୍ତିସହ ଉପାସନା କରେ। ଯେ ଯଜ୍ଞଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରରେ ନିଜ ଅର୍ପଣ ସ୍ଥାପନ କରେ, ସେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବାସ କରେ: ଋତ ପାନକାରୀ ଋତପା, ଋତଜନ୍ମା ଋତେଜାଃ।

Mantra 7

यदिन्द्र पूर्वो अपराय शिक्षन्नयज्ज्यायान्कनीयसो देष्णम् । अमृत इत्पर्यासीत दूरमा चित्र चित्र्यं भरा रयिं नः ॥

ଯଦି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବେ ବଡ଼ଜଣ ଛୋଟଜଣକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଳ୍ପଜଣକୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ—ତେବେ ଅମୃତ (ଅମର) ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ପରେ ସବୁଦିଗରେ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା। ହେ ଚିତ୍ରକର୍ମା, ଆମକୁ ଚିତ୍ର୍ୟ—ବହୁବିଧ ଓ ପ୍ରଭାମୟ—ରୟି, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଦିଅ।

Mantra 8

यस्त इन्द्र प्रियो जनो ददाशदसन्निरेके अद्रिवः सखा ते । वयं ते अस्यां सुमतौ चनिष्ठाः स्याम वरूथे अघ्नतो नृपीतौ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଜନ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ, ଯେ ଦାନ କରେ ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ଆନ୍ତରିକ ଅବକାଶରେ ତୁମ ସଖା ହୁଏ—ହେ ଅଦ୍ରିବଃ (ଶିଳା/ବଜ୍ରଧାରୀ)—ତୁମ ଏହି ସୁମତିରେ ଆମେ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଉ; ତୁମ ବରୂଥ (ଆଶ୍ରୟ) ମଧ୍ୟରେ, ଅଘ୍ନତଃ (ଅହତ/ଅହିଂସିତ) ରହି, ନୃପୀତୌ (ରାଜସ ରକ୍ଷା) ଅଧୀନରେ ରହୁ।

Mantra 9

एष स्तोमो अचिक्रदद्वृषा त उत स्तामुर्मघवन्नक्रपिष्ट । रायस्कामो जरितारं त आगन्त्वमङ्ग शक्र वस्व आ शको नः ॥

ଏହି ସ୍ତୋମ-ଧ୍ୱନି ତୁମ ପାଖକୁ ଗୁଞ୍ଜିଛି, ହେ ବଳର ବୃଷା; ଏବଂ ହେ ମଘବନ, ସୋମ-ପେଷଣ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ରାୟ (ସମୃଦ୍ଧି) ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଜରିତା ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି—ତେଣୁ ଆସ, ହେ ଶକ୍ର; ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବସୁ (ଧନ) ଓ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସମର୍ଥ କର।

Mantra 10

स न इन्द्र त्वयताया इषे धास्त्मना च ये मघवानो जुनन्ति । वस्वी षु ते जरित्रे अस्तु शक्तिर्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ଏହେତୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୁଖୀ ଇଷା (ପ୍ରେରଣା/ପୋଷକଶକ୍ତି) ଆମ ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କର—ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା—ଏବଂ ସେହି ମଘବାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଯେମାନେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ତୁମ ଜରିତା ପାଇଁ ବସ୍ୱୀ (ସମୃଦ୍ଧ) ଶକ୍ତି ହେଉ; ଏବଂ ତୁମେ ଆମକୁ ସଦା ସ୍ୱସ୍ତିଭିଃ (କ୍ଷେମମଙ୍ଗଳରେ) ରକ୍ଷା କର।