Sukta 20

Mantra 1

वयं ते वय इन्द्र विद्धि षु णः प्र भरामहे वाजयुर्न रथम् । विपन्यवो दीध्यतो मनीषा सुम्नमियक्षन्तस्त्वावतो नॄन् ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ বাবে আমাৰ বল জানিবা; বল-সমৃদ্ধিৰ বাবে উদ্‌গ্ৰীৱ ৰথৰ দৰে আমি ইয়াক আগবঢ়াই আনিছোঁ। দীপ্ত বাক্যৰ অন্বেষী আমি, মনীষাৰে জ্বলি উঠি, তোমাৰ সুম্ন (অনুগ্ৰহ) লাভ কৰিবলৈ আকুল—তোমাৰ আশ্ৰয়ে স্থিত নৰসকল।

Mantra 2

त्वं न इन्द्र त्वाभिरूती त्वायतो अभिष्टिपासि जनान् । त्वमिनो दाशुषो वरूतेत्थाधीरभि यो नक्षति त्वा ॥

হে ইন্দ্ৰ, তুমি তোমাৰ সহায়সমূহেৰে তোমাৰ দিশে আগবঢ়া জনসমূহক ৰক্ষা কৰা—তেওঁলোকৰ অভিষ্টৰ ৰক্ষক। দানকাৰীৰ তুমি আশ্ৰয়; এইদৰে সঠিক দৃষ্টিসম্পন্ন হৈ তুমি সেইজনৰ ওচৰলৈ আহা, যি তোমাক লাভ কৰিবলৈ হাত বাড়ায়।

Mantra 3

स नो युवेन्द्रो जोहूत्रः सखा शिवो नरामस्तु पाता । यः शंसन्तं यः शशमानमूती पचन्तं च स्तुवन्तं च प्रणेषत् ॥

আমালৈ যুৱ ইন্দ্ৰ আহ্বানকাৰী সখা হওক—শুভ, নৰসমূহৰ ৰক্ষক। যি সহায়েৰে আগুৱাই নিয়ে—যি ঘোষণা কৰে, যি পৰিশ্ৰম কৰে, যি ৰান্ধে/প্ৰস্তুত কৰে, আৰু যি স্তৱ কৰে তাক।

Mantra 4

तमु स्तुष इन्द्रं तं गृणीषे यस्मिन्पुरा वावृधुः शाशदुश्च । स वस्वः कामं पीपरदियानो ब्रह्मण्यतो नूतनस्यायोः ॥

তাকেই মই স্তৱ কৰোঁ—ইন্দ্ৰক; তাকেই মই গীতিময় স্তোত্ৰে গৃণি কৰোঁ—যাৰ ভিতৰত পুৰাতনসকলে বৃদ্ধি পাইছিল আৰু দৃঢ় নিবাস লাভ কৰিছিল। সদা গতিৰে চলি, সি ব্ৰহ্মণ্যত (ব্ৰহ্মণ-অন্বেষী) নৱীন আৰ্যৰ বাবে বসুধনৰ কামনা পূৰ্ণ কৰে।

Mantra 5

सो अङ्गिरसामुचथा जुजुष्वान्ब्रह्मा तूतोदिन्द्रो गातुमिष्णन् । मुष्णन्नुषसः सूर्येण स्तवानश्नस्य चिच्छिश्नथत्पूर्व्याणि ॥

অঙ্গিৰসসকলৰ উচথা (স্তোত্ৰ-গীত) গ্ৰহণ কৰি, ব্ৰহ্মা-সদৃশ কৰ্ত্তা ইন্দ্ৰই পথটো আঘাতেৰে মুকলি কৰিলে, গতি প্ৰেৰণা দিলে। সূৰ্যৰ সৈতে উষাসসকলক যেন কেঢ়ি লৈ, স্তৱ কৰোঁতে, শিলাৰ প্ৰাচীন দুৰ্গসমূহো সি চূর্ণ-বিচূর্ণ কৰিলে।

Mantra 6

स ह श्रुत इन्द्रो नाम देव ऊर्ध्वो भुवन्मनुषे दस्मतमः । अव प्रियमर्शसानस्य साह्वाञ्छिरो भरद्दासस्य स्वधावान् ॥

সেইজনাই শ্ৰুত—ইন্দ্ৰ নামে—দেৱ; ঊৰ্ধ্বলৈ উঠা, মানুহৰ বাবে সৰ্বাধিক আশ্চৰ্য্য। স্বধাৱান ইন্দ্ৰে, প্ৰিয় হ’লেও হিংস্ৰ আৰ্শসান দাসৰ মূৰ নত কৰি পেলালে।

Mantra 7

स वृत्रहेन्द्रः कृष्णयोनीः पुरंदरो दासीरैरयद्वि । अजनयन्मनवे क्षामपश्च सत्रा शंसं यजमानस्य तूतोत् ॥

সেই বৃত্ৰহা ইন্দ্ৰ, কৃষ্ণযোনি—দুৰ্গভেদী—অন্ধকাৰত বাস কৰা দাসী শক্তিসমূহক বিচ্ছিন্ন কৰি দিলে। মনুৰ বাবে ক্ষেত্ৰ আৰু জল উন্মোচন কৰিলে, আৰু যজমানৰ স্তোত্ৰক সদায় উদ্দীপিত কৰিলে।

Mantra 8

तस्मै तवस्यमनु दायि सत्रेन्द्राय देवेभिरर्णसातौ । प्रति यदस्य वज्रं बाह्वोर्धुर्हत्वी दस्यून्पुर आयसीर्नि तारीत् ॥

দেৱসকলৰ সৈতে একেলগে হোৱা যুদ্ধত, জল-লাভৰ বাবে, তৱস্ ইন্দ্ৰক দান কৰা হ’ল। যেতিয়া তেওঁৰ বাহুত বজ্ৰ স্থাপন কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ দস্যুসকলক বধ কৰি লৌহ-দুৰ্গসমূহ তললৈ নামাই পেলালে।

Mantra 9

नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

এতিয়া নিশ্চয়, হে ইন্দ্ৰ, গায়কৰ প্ৰতি উত্তৰস্বৰূপে তোমাৰ বাবে সেই মঘৱতী দক্ষিণা—সমৃদ্ধিত পূৰ্ণ—দোহাই উলিয়াওক। স্তোতাসকলক দান দিয়া; আমাৰ ভাগ (ভগ)—সৌভাগ্যৰ অংশ—দগ্ধ বা ক্ষীণ নহওক। সভা-বিদথত আমি ব্ৰহৎ বচন কওঁ, সু-বীৰ্য্য আৰু বীৰ-শক্তিসম্পন্ন হওঁ।