Sukta 20

Mantra 1

वयं ते वय इन्द्र विद्धि षु णः प्र भरामहे वाजयुर्न रथम् । विपन्यवो दीध्यतो मनीषा सुम्नमियक्षन्तस्त्वावतो नॄन् ॥

હે ઇન્દ્ર, તારા માટે અમારું બળ જાણ; અમે તેને આગળ ધરીએ છીએ—બળની સમૃદ્ધિ ઇચ્છતા રથ સમાન. પ્રકાશમય વાણીના શોધક એવા અમે, મનિષા (વિચાર)થી પ્રજ્વલિત થઈ, તારી સુમ્ન (કૃપા) જીતવા ઇચ્છીએ છીએ—તારા આશ્રયથી સ્થિર પુરુષો.

Mantra 2

त्वं न इन्द्र त्वाभिरूती त्वायतो अभिष्टिपासि जनान् । त्वमिनो दाशुषो वरूतेत्थाधीरभि यो नक्षति त्वा ॥

હે ઇન્દ્ર, તું તારી સહાયોથી તારી તરફ ગતિ કરનારા જનને રક્ષે છે—ઇચ્છિત કલ્યાણનો અભિષ્ટિપા (રક્ષક). દાન આપનારનો તું આશ્રય છે; તેથી જ સમ્યક્ ધી (સુચિત દૃષ્ટિ) સાથે તું તેની પાસે આવે છે, જે તને પામવા હાથ લંબાવે છે.

Mantra 3

स नो युवेन्द्रो जोहूत्रः सखा शिवो नरामस्तु पाता । यः शंसन्तं यः शशमानमूती पचन्तं च स्तुवन्तं च प्रणेषत् ॥

યુવાન ઇન્દ્ર અમારો માટે જોહૂત્ર—આહ્વાન કરનાર મિત્ર—થાઓ; નરોનો શિવ (કલ્યાણકારી) રક્ષક થાઓ. જે સ્તુતિ ઉચ્ચારે છે, જે પરિશ્રમ કરે છે, જે પકવે/તૈયાર કરે છે અને જે પ્રશંસા કરે છે—તેમને તે પોતાની ઊતિ (સહાય) વડે આગળ દોરી જાય છે.

Mantra 4

तमु स्तुष इन्द्रं तं गृणीषे यस्मिन्पुरा वावृधुः शाशदुश्च । स वस्वः कामं पीपरदियानो ब्रह्मण्यतो नूतनस्यायोः ॥

તેને જ હું સ્તવું છું—ઇન્દ્રને; તેને જ હું ગાઉં છું—જેનામાં પ્રાચીનો વધ્યા અને સ્થિર નિવાસ પામ્યા. સતત ગતિમાન રહી, તે બ્રહ્મણ્ય (બ્રહ્મ-સાધક) એવા નૂતન આર્યના વસુ (ધન-સંપત્તિ) માટેની કામના પૂર્ણ કરે છે.

Mantra 5

सो अङ्गिरसामुचथा जुजुष्वान्ब्रह्मा तूतोदिन्द्रो गातुमिष्णन् । मुष्णन्नुषसः सूर्येण स्तवानश्नस्य चिच्छिश्नथत्पूर्व्याणि ॥

અઙ્ગિરસોના ઉચથા (સ્તુતિ-ગીતો) સ્વીકારી, બ્રહ્મા (મંત્ર-રચયિતા) ઇન્દ્રે માર્ગને ખોલી દીધો, ગતિને પ્રેરિત કરી. સૂર્ય વડે ઉષાઓને ‘ચોરી’ લઈ જઈ, સ્તવન કરતાં, તેણે પર્વત-શિલાના પ્રાચીન દુર્ગો પણ ચકનાચૂર કર્યા.

Mantra 6

स ह श्रुत इन्द्रो नाम देव ऊर्ध्वो भुवन्मनुषे दस्मतमः । अव प्रियमर्शसानस्य साह्वाञ्छिरो भरद्दासस्य स्वधावान् ॥

એ જ પ્રસિદ્ધ છે—ઇન્દ્ર નામે—ઉચ્ચે ઉદ્ભવતો દેવ, મનુષ્ય માટે અતિ અદ્ભુત. સ્વધાવાન (સ્વશક્તિસંપન્ન) ઇન્દ્રે, પોતાના માટે પ્રિય હોવા છતાં હિંસક એવા દાસ અર્શસાના નું શિર નીચે દબાવી (ભૂમિ પર) પાડી દીધું.

Mantra 7

स वृत्रहेन्द्रः कृष्णयोनीः पुरंदरो दासीरैरयद्वि । अजनयन्मनवे क्षामपश्च सत्रा शंसं यजमानस्य तूतोत् ॥

વૃત્રહા ઇન્દ્ર, દુર્ગભેદી પુરંદર, કૃષ્ણયોની (અંધકારનિવાસી) દાસી શક્તિઓને વિખેરી દૂર હંકારી. મનુ માટે તેણે ખેતરો (ક્ષામ્) અને જળો (અપઃ) પ્રગટ કર્યા; અને યજમાનના સ્તુતિ-શંસને સદા પ્રેરિત કરતો રહ્યો.

Mantra 8

तस्मै तवस्यमनु दायि सत्रेन्द्राय देवेभिरर्णसातौ । प्रति यदस्य वज्रं बाह्वोर्धुर्हत्वी दस्यून्पुर आयसीर्नि तारीत् ॥

તેને—ઇન્દ્રને—દેવો સાથેની સામૂહિક લડાઈમાં, પ્રવાહ (અર્ણસ) જીતવા માટે, બળ આપવામાં આવ્યું. જ્યારે તેના બાહુઓમાં વજ્ર સ્થાપિત થયો, ત્યારે તેણે દસ્યુઓને હણી, લોખંડનાં દુર્ગો (આયસી પુરઃ) ને નીચે પાડી દીધાં.

Mantra 9

नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

હવે નિશ્ચયે, હે ઇન્દ્ર, ગાયક (જરિત્ર) માટે તારા પ્રતિ ઉત્તરરૂપે તે સમૃદ્ધ, દાનમય દક્ષિણા—મઘવતી—દોહાઈ નીકળે. સ્તોતાઓને દાન આપ; અમારો ભગ (સૌભાગ્યનો હિસ્સો) દગ્ધ ન થાય, ક્ષીણ ન થાય. સુવીરાઓ બની અમે વિદથ (સભા/યજ્ઞસભા)માં બૃહત્ વાણી ઉચ્ચારીએ.