Adhyaya 170
Inilalarawan ang kabanatang ito bilang tagubilin ni Īśvara kay Mahādevī: ang matalinong nagsasagawa (sudhī) ay dapat magtungo sa pook ng mga mātṛgaṇa, at sambahin din ang Balādevī na naroroon sa kalapit na lugar. Ang pangunahing aral ay tungkol sa takdang panahon at wastong pamamaraan ng pagsamba. Inirerekomenda ang pagpu-pūjā kay Balādevī sa buwan ng Śrāvaṇa, sa pagtalima ng Śrāvaṇī, na may handog na pāyasa (matamis na gatas-kanin), pulot (madhu), at mga banal na bulaklak (puṣpa). Sa phalaśruti, ipinangako na ang matagumpay na pagsamba ay magdudulot na ang buong taon ng deboto ay lumipas sa ginhawa, kagalingan, at sukha (kapayapaan at ligaya).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्र मातृगणान्सुधीः । तत्रैव बलदेवीं च नातिदूरे व्यवस्थिताम्
Wika ni Īśvara: Pagkatapos nito, O Mahādevī, ang marunong na manlalakbay-dambana ay dapat magtungo roon sa kapulungan ng mga Inang-Diyosa; at doon din ay dapat dalawin si Balādevī, na nakalagay hindi kalayuan.
Verse 2
श्रावण्यां श्रावणे मासि यस्तां पूजयते नरः । पायसैर्मधुना वापि दिव्यपुष्पोपहारकैः
Sa buwan ng Śrāvaṇa, sa araw ng Śrāvaṇī, sinumang sumamba sa Kanya sa pamamagitan ng handog na matamis na kanin sa gatas, pulot, at mga bulaklak na banal—
Verse 3
तस्य वर्षं महादेवि सुखं गच्छेत्सुपूजितम्
Para sa gayong sumasamba, O Dakilang Diyosa, ang buong taon ay lilipas nang masaya, pinagpala dahil sa wastong pagsamba.
Verse 170
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मातृगणबलदेवीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरशततमोध्यायः
Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong bahagi, ang Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang dibisyon, ang Māhātmya ng banal na pook ng Prabhāsa, ang ika-170 kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng kadakilaan ng pangkat ng mga Ina at ni Baladevī.”