Adhyaya 198

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल भद्रकालीतिसङ्गमम् । शूलतीर्थमिति ख्यातं स्वयं देवेन निर्मितम्

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari, magtungo ka sa tagpuan ng mga ilog na tinatawag na Bhadrakālī-saṅgama—kilala bilang Śūla-tīrtha, ang banal na tawiran na nilikha ng Diyos Mismo.

Verse 2

पञ्चायतनमध्ये तु तिष्ठते परमेश्वरः । शूलपाणिर्महादेवः सर्वदेवतपूजितः

Doon, sa gitna ng limang dambana, nakatindig si Parameśvara—si Mahādeva, ang may hawak na trident—na sinasamba ng lahat ng mga diyos.

Verse 3

स सङ्गमो नृपश्रेष्ठ नित्यं देवैर्निषेवितः । दर्शनात्तस्य तीर्थस्य स्नानदानाद्विशेषतः

Ang tagpuang iyon, O pinakamainam sa mga hari, ay laging dinadalaw ng mga diyos. Sa pagtanaw pa lamang sa tīrtha na iyon—at lalo na sa pagligo at pagbibigay-kawanggawa roon—

Verse 4

दौर्भाग्यं दुर्निमित्तं च ह्यभिशापो नृपग्रहः । यदन्यद्दुष्कृतं कर्म नश्यते शङ्करोऽब्रवीत्

Ang kamalasan, masasamang pangitain, mga sumpa, at maging mga pighating dumadapo sa mga hari—gayundin ang iba pang masamang gawa—ay napapawi; ganito ang ipinahayag ni Śaṅkara.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । कथं शूलेश्वरी देवी कथं शूलेश्वरो हरः । प्रथितो नर्मदातीरे एतद्विस्तरतो वद

Sinabi ni Yudhiṣṭhira: Paano nakilala ang Diyosa bilang Śūleśvarī, at paano nakilala si Hara bilang Śūleśvara sa pampang ng Narmadā? Isalaysay mo ito sa akin nang lubos at may paglalatag ng lahat ng detalye.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । बभूव ब्राह्मणः कश्चिन्माण्डव्य इति विश्रुतः । वृत्तिमान्सर्वधर्मज्ञः सत्ये तपसि च स्थितः

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: May isang brāhmaṇa noon, bantog sa pangalang Māṇḍavya; matuwid ang asal, ganap na nakaaalam ng dharma, at matatag sa katotohanan at sa mahigpit na tapasya.

Verse 7

अशोकाश्रममध्यस्थो वृक्षमूले महातपाः । ऊर्ध्वबाहुर्महातेजास्तस्थौ मौनव्रतान्वितः

Sa gitna mismo ng Aśoka-āśrama, sa paanan ng isang puno, ang dakilang asceta na may maningning na kapangyarihan ay tumindig na nakataas ang mga bisig, matatag na tumutupad sa panatang katahimikan.

Verse 8

तस्य कालेन महता तीव्रे तपसि वर्ततः । तमाश्रममनुप्राप्ता दस्यवो लोप्त्रहारिणः

Habang siya’y matagal na namamalagi sa matinding tapasya, dumating sa yaong āśrama ang mga tulisan—mga magnanakaw na nagkamal ng ninakaw na yaman—at narating nila ang hermitage.

Verse 9

अनुसर्प्यमाणा बहुभिः पुरुषैर्भरतर्षभ । ते तस्यावसथे लोप्त्रं न्यदधुः कुरुनन्दन

O pinakadakila sa mga Bhārata, hinahabol ng maraming lalaki, inilagak nila sa tirahan ng asceta ang ninakaw na kayamanan, O kagalakan ng mga Kuru.

Verse 10

निधाय च तदा लीनास्तत्रैवाश्रममण्डले । तेषु लीनेष्वथो शीघ्रं ततस्तद्रक्षिणां बलम्

Matapos mailagak iyon, sila’y nagkubli roon din sa loob ng bakuran ng āśrama. Nang sila’y maitago, di naglaon at dumating nang mabilis ang lakas ng mga bantay.

Verse 11

आजगाम ततोऽपश्यंस्तमृषिं तस्करानुगाः । तमपृच्छंस्तदा वृत्तं रक्षिणस्तं तपोधनम्

Pagkaraan, nakita nila ang muning iyon at lumapit ang mga humahabol sa mga magnanakaw. Tinanong ng mga bantay ang yaong tapodhana—ang kayaman ay pag-aayuno—kung ano ang naganap.

Verse 12

वद केन पथा याता दस्यवो द्विजसत्तम । तेन गच्छामहे ब्रह्मन् यथा शीघ्रतरं वयम्

“Sabihin mo—saang landas dumaan ang mga tulisan, O pinakadakila sa mga dvija? Sa landas na iyon kami dadaan, O Brahman, upang mas madali naming maabutan sila.”

Verse 13

तथा तु वचनं तेषां ब्रुवतां स तपोधनः । न किंचिद्वचनं राजन्नवदत्साध्वसाधु वा

Kahit gayon ang kanilang pananalita, ang tapodhana—ang muning may yaman na pag-aayuno—ay hindi nagsalita ng kahit isang salita, O Hari, ni ‘mabuti’ ni ‘hindi mabuti’.

Verse 14

ततस्ते राजपुरुषा विचिन्वन्तस्तमाश्रमम् । संयम्यैनं ततो राज्ञे सर्वान् दस्यून्न्यवेदयन्

Pagkaraan, siniyasat ng mga tauhan ng hari ang āśrama. Pagkasupil sa kanya, iniulat nila sa hari na natagpuan (doon) ang lahat ng mga tulisan.

Verse 15

तं राजा सहितैश्चोरैरन्वशाद्वध्यतामिति । सम्बध्य तं च तैर्राजञ्छूले प्रोतो महातपाः

Iniutos ng hari: “Ipapatay siya kasama ng mga magnanakaw.” Kaya, O Hari, iginapos nila ang dakilang asetiko at itinusok sa tulos.

Verse 16

ततस्ते शूलमारोप्य तं मुनिं रक्षिणस्तदा । प्रतिजग्मुर्महीपाल धनान्यादाय तान्यथ

Pagkatapos, nang maitaas nila sa tulos ang muning iyon, ang mga bantay ay nagbalik, O tagapamahala ng lupa, dala rin ang mga ari-ariang iyon.

Verse 17

शूलस्थः स तु धर्मात्मा कालेन महता तदा । ध्यायन्देवं त्रिलोकेशं शङ्करं तमुमापतिम्

Nakatulos sa dulo ng trishula, ang matuwid na kaluluwang iyon ay nanatili roon nang napakatagal, nagmumuni sa Panginoon ng tatlong daigdig—si Śaṅkara, kabiyak ni Umā.

Verse 18

बहुकालं महेशानं मनसाध्याय संस्थितः । निराहारोऽपि विप्रर्षिर्मरणं नाभ्यपद्यत

Sa mahabang panahon, nanatili siyang nakalubog sa pagninilay sa isip kay Maheśāna; kahit walang pagkain, ang brahmin na rishi ay hindi dinaig ng kamatayan.

Verse 19

धारयामास विप्राणामृषभः स हृदा हरिम् । शूलाग्रे तप्यमानेन तपस्तेन कृतं तदा

Ang pinakadakila sa mga brahmin ay iningatan si Hari sa kanyang puso; at habang sinusunog sa dulo ng trishula, isinagawa niya noon ang gayong matinding tapas.

Verse 20

सन्तापं परमं जग्मुः श्रुत्वैतन्मुनयोऽखिलाः । ते रात्रौ शकुना भूत्वा संन्यवर्तन्त भारत

Nang marinig ito, ang lahat ng mga muni ay tinamaan ng sukdulang dalamhati. Pagdating ng gabi, naging mga ibon sila at nagbalik—O Bhārata.

Verse 21

दर्शयन्तो मुनेः शक्तिं तमपृच्छन् द्विजोत्तमम् । श्रोतुमिच्छाम ते ब्रह्मन् किं पापं कृतवानसि

Ipinakikita ang kapangyarihan ng muni, tinanong nila ang pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang: “Brahman, nais naming marinig—anong kasalanan ang nagawa mo?”

Verse 22

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः स मुनिशार्दूलस्तानुवाच तपोधनान् । दोषतः किं गमिष्यामि न हि मेऽन्यो पराध्यति

Sinabi ni Śrī Markaṇḍeya: Pagkaraan, ang tigre sa mga muni ay nagsalita sa mga mayaman sa tapas: “Dahil sa sarili kong pagkukulang, ano pa ang masasabi ko? Wala namang ibang nagkasala sa akin.”

Verse 23

एवमुक्त्वा ततः सर्वानाचचक्षे ततो मुनिः । मुनयश्च ततो राज्ञे द्वितीयेऽह्नि न्यवेदयन्

Pagkasabi nito, ipinaliwanag ng muni sa kanilang lahat ang buong pangyayari. Pagkaraan, sa ikalawang araw, iniulat ng mga muni ang bagay na iyon sa hari.

Verse 24

राजा तु तमृषिं श्रुत्वा निष्क्रान्तः सह बन्धुभिः । प्रसादयामास तदा शूलस्थमृषिसत्तमम्

Nang marinig ang tungkol sa rishi, lumabas ang hari kasama ang kanyang mga kamag-anak. Pagkaraan, sinikap niyang pagpalain at payapain ang pinakadakilang rishi na nakapako sa trident.

Verse 25

राजोवाच । यन्मयाऽपकृतं तात तवाज्ञानवशाद्बहु । प्रसादये त्वां तत्राहं न मे त्वं क्रोद्धुमर्हसि

Sinabi ng hari: “Ama, anumang malaking pagkakasalang nagawa ko sa iyo dahil sa aking kamangmangan—ngayon ay hinihingi ko ang iyong pagpapala. Huwag kang magalit sa akin.”

Verse 26

एवमुक्तस्ततो राज्ञा प्रसादमकरोन्मुनिः । कृतप्रसादं राजा तं ततः समवतारयत्

Nang masabi ito ng hari, ipinagkaloob ng muni ang kanyang biyaya. Nang matamo na ang pagpapala, ipinababa ng hari ang banal na pantas.

Verse 27

अवतीर्यमाणस्तु मुनिः शूले मांसत्वमागते । अतिसंपीडितो विप्रः शङ्करं मनसागमत्

Habang ibinababa ang muni, ang tulos ay lumubog na sa kanyang laman. Sa tindi ng pagdurusa, ang brāhmaṇa ay sa isip tumawag kay Śaṅkara bilang kanlungan.

Verse 28

संध्यातः शङ्करस्तेन बहुकालोपवासतः । प्रादुर्भूतो महादेवः शूलं तस्य तथाछिनत्

Dahil sa matagal niyang pag-aayuno at pagninilay kay Śaṅkara, nagpakita si Mahādeva at agad na pinutol ang tulos na iyon.

Verse 29

शूलमूलस्थितः शम्भुस्तुष्टः प्राह पुनःपुनः । ब्रूहि किं क्रियतां विप्र सत्त्वस्थानपरायण

Si Śambhu, nakatayo sa pinakaugat ng tulos, nalugod at paulit-ulit na nagsalita: “Sabihin mo, O brāhmaṇa na nakatuon sa matatag na luklukan ng kadalisayan—ano ang nais mong gawin ko para sa iyo?”

Verse 30

अदेयमपि दास्यामि तुष्टोऽस्म्यद्योमया सह । किं तु सत्यवतां लोके सिद्धिर्न स्याच्च भूयसी

Kahit yaong di dapat ipagkaloob, ipagkakaloob ko—ngayon ay lugod ako sa iyo. Ngunit sa daigdig ng matatapat, hindi maaaring maging labis ang ‘tagumpay’ na lumalabag sa dharma.

Verse 31

स्वकर्मणोऽनुरूपं हि फलं भुञ्जन्ति जन्तवः । शुभेन कर्मणा भूतिर्दुःखं स्यात्पातकेन तु

Tunay na tinatamasa ng mga nilalang ang bungang ayon sa sarili nilang gawa. Sa mabuting karma ay may kasaganaan; sa makasalanang gawa nama’y sumisibol ang pagdurusa.

Verse 32

बहुभेदप्रभिन्नं तु मनुष्येषु विपच्यते । केषां दरिद्रभावेन केषां धनविपत्तिजम्

Sa mga tao, ang karma’y nahihinog sa maraming anyo: sa ilan bilang karukhaan, sa iba naman bilang kapahamakan na dumarating sa kanilang yaman.

Verse 33

सन्तत्यभावजं केषां केषांचित्तद्विपर्ययः । तथा दुर्वृत्तितस्तेषां फलमाविर्भवेन्नृणाम्

Sa ilan, ang bunga’y kawalan ng supling; sa ilan nama’y kabaligtaran nito. Gayundin, sa mga tao, ang mga bunga’y nahahayag ayon sa kanilang masamang asal at pamumuhay.

Verse 34

केषांचित्पुत्रमरणे वियोगात्प्रियमित्रयोः । राजचौराग्नितः केषां दुःखं स्याद्दैवनिर्मितम्

Sa ilan, ang dalamhati’y dumarating sa pagkamatay ng anak, o sa pagkalayo sa minamahal na kaibigan. Sa iba naman, ang pagdurusa’y mula sa hari, magnanakaw, o apoy—mga pighating hinubog ng tadhana.

Verse 35

तच्छरीरे तु केषांचित्कर्मणा सम्प्रदृश्यते । जराश्च विविधाः केषां दृश्यन्ते व्याधयस्तथा

Sa katawan ng ilan, hayag na nahahayag sa karma mismo ang bunga. Sa iba naman, nakikita ang sari-saring anyo ng pagtanda, at gayundin ang mga karamdaman.

Verse 36

दृश्यन्ते चाभिशापाश्च पूर्वकर्मानुसंचिताः । कष्टाः कष्टतरावस्था गताः केचिदनागसः

Nakikita rin ang mga sumpa—na naipon ayon sa mga dating gawa. May ilan, bagaman wari’y walang sala, ang nahuhulog sa hirap at sa higit pang mabigat na kalagayan.

Verse 37

पूर्वकर्मविपाकेन धर्मेण तपसि स्थिताः । दान्ताः स्वदारनिरता भूरिदाः परिपूजकाः

Hinog sa bunga ng dating karma, nananatili silang matatag sa dharma at sa tapasya—mapagpigil sa sarili, tapat sa sariling asawa, masaganang nagbibigay, at mapitagang sumasamba.

Verse 38

ह्रीमन्तो नयसंयुक्ता अन्ये बहुगुणैर्युताः । दुर्गमामापदं प्राप्य निजकर्मसमुद्भवाम्

May ilan na mahinhin at ginagabayan ng wastong asal; ang iba’y hitik sa maraming kabutihan—ngunit kapag sinalubong nila ang di-maiiwasang kapahamakan na isinilang sa sarili nilang karma…

Verse 39

न संज्वरन्ति ये मर्त्या धर्मनिन्दां न कुर्वते । इदमेव तपो मत्वा क्षिपन्ति सुविचेतसः

Yaong mga mortal na hindi nag-aalab sa loob at hindi naninira sa dharma—ang may mabuting pag-iisip—itinuturing nila ito mismo bilang tapasya, at sa gayon ay itinataboy ang kanilang dalamhati.

Verse 40

हा भ्रातर्मातः पुत्रेति कष्टेषु न वदन्ति ये । स्मरन्ति मां महेशानमथवा पुष्करेक्षणम्

Yaong sa oras ng pagdurusa ay hindi sumisigaw, “Ay—kapatid! ina! anak!”, kundi sa halip ay umaalaala sa akin—kay Maheśa—o kaya kay Puṣkarekṣaṇa, ang Panginoong may matang-loto…

Verse 41

दुष्कृतं पूर्वजं भोक्तुं ध्रुवं तदुपशाम्यति

Ang masamang gawa ng nakaraan ay tiyak na dapat pagdaanan at pagbayaran; pagkaraan nito, tunay na ito’y humuhupa at napapawi.

Verse 42

दिनानि यावन्ति वसेत्स कष्टे यथाकृतं चिन्तयद्देवमीशम् । तावन्ति सौम्यानि कृतानि तेन भवन्ति विप्र श्रुतिनोदनैषा

Sa dami ng mga araw na ang tao’y nananahan sa hirap, habang ayon sa sariling gawa ay nagmumuni sa Panginoong Diyos na Īśa, sa gayon ding dami ng araw ay nalilikha niya ang banayad na mga kabutihang-loob, O brāhmaṇa—ito ang pag-uudyok ng śruti.

Verse 43

यस्मात्त्वया कष्टगतेन नित्यं स्मृतश्चाहं मनसा पूजितश्च । गौरीसहायस्तेन इहागतोऽस्मि ब्रूह्यद्य कृत्यं क्रियतां किं नु विप्र

Sapagkat ikaw—kahit nalugmok sa hirap—ay palaging umalaala sa akin at sumamba sa akin sa iyong isipan, kaya ako’y naparito, kasama si Gaurī. Sabihin mo ngayon, O brāhmaṇa: ano ang dapat kong gawin para sa iyo—anong gawain ang tutuparin?

Verse 44

माण्डव्य उवाच । तुष्टो यद्युमया सार्धं वरदो यदि शङ्कर । तदा मे शूलसंस्थस्य संशयं परमं वद

Sinabi ni Māṇḍavya: Kung ikaw ay nalulugod—kasama si Umā—at kung tunay kang tagapagkaloob ng mga biyaya, O Śaṅkara, kung gayon ay sabihin mo ang aking pinakadakilang pag-aalinlangan, habang ako’y nakatusok sa tridenteng sibat.

Verse 45

न रुजा मम कापि स्याच्छूलसंप्रोतितेऽगके । अमृतस्रावि तच्छूलं प्रभावात्कस्य शंस मे

Walang anumang kirot ang sumisibol sa aking katawan kahit ako’y natusok ng trishula. Ang trishulang yaon ay wari’y tumutulo ng amrita—sabihin mo, sa kapangyarihan nino ito nagaganap?

Verse 46

श्रीशूलपाणिरुवाच । शूलस्थेन त्वया विप्र मनसा चिन्तितोऽस्मि यत् । अनयानां निहन्ताहं दुःखानां विनिबर्हणः

Sinabi ni Śrī Śūlapāṇi: O brāhmaṇa, sapagkat ikaw—kahit nakasabit sa trishula—ay nagmuni-muni sa akin sa iyong isipan, ako ang pumapatay sa mga kasawian at ang tagapag-ugat na nag-aalis ng mga dalamhati.

Verse 47

ध्यातमात्रो ह्यहं विप्र पाताले वापि संस्थितः । शूलमूले त्वहं शम्भुरग्रे देवी स्वयं स्थिता । जगन्माताम्बिका देवी त्वामृतेनान्वपूरयत्

O brāhmaṇa, sa sandaling ako’y pagnilayan, ako’y naroroon—kahit ako’y nasa mga daigdig sa ilalim. Sa ugat ng Trishula ako si Śambhu, at sa dulo nito ang Diyosa mismo ang nakatindig. Ang Ina ng sansinukob, si Ambikā, ay pumuno sa iyo ng biyayang tulad ng amrita.

Verse 48

माण्डव्य उवाच । पूर्वमेव स्थितो यस्माच्छूलं व्याप्योमया सह । प्रसादप्रवणो मह्यमिदानीं चानया सह

Sinabi ni Māṇḍavya: Yamang mula pa noong una’y nananatili kang lumalaganap sa Trishulang ito, kasama si Umā, ngayon din ay maging mapagpala ka sa akin—kasama rin siya.

Verse 49

यस्याः संस्मरणादेव दौर्भाग्यं प्रलयं व्रजेत् । न दौर्भाग्यात्परं लोके दुःखाद्दुःखतरं किल

Sa pag-alaala pa lamang sa Kanya, ang kamalasan ay napapawi at nalilipol. Tunay, sa mundong ito’y wala nang hihigit pa sa kamalasan na mas masakit—wala ring dalamhating higit pang mabigat kaysa dalamhati.

Verse 50

किलैवं श्रूयते गाथा पुराणेषु सुरोत्तम । त्रैलोक्यं दहतस्तुभ्यं सौभाग्यमेकतां गतम्

O pinakadakila sa mga diyos, ganito ang salaysay na tunay na naririnig sa mga Purāṇa: nang iyong sinusunog ang tatlong daigdig, ang kapalaran ay nagtipon sa iisang dako para sa iyo.

Verse 51

विष्णोर्वक्षःस्थलं प्राप्य तत्स्थितं चेति नः श्रुतम् । पीतं तद्वक्षसस्त्रस्तदक्षेण परमेष्ठिना

Narinig namin na ito’y umabot sa dibdib ni Viṣṇu at nanatili roon; at mula sa dibdib ni Viṣṇu, ito’y ininom ni Parameṣṭhin (Brahmā) sa nanginginig niyang mata.

Verse 52

तस्मात्सतीति संजज्ञ इयमिन्दीवरेक्षणा । यजतस्तस्य देवेश तव मानावखण्डनात्

Kaya ang diyosang may matang gaya ng lotus ay nakilala sa pangalang Satī. O Panginoon ng mga diyos, sapagkat nang siya’y naghahandog ng yajña, ang iyong dangal ay nilapastangan at winasak.

Verse 53

जुहावाग्नौ तु सा देवी ह्यात्मानं प्राणसंज्ञिकम् । आत्मानं भस्मसात्कृत्वा प्रालेयाद्रेस्ततः सुता

Pagkatapos, inihandog ng Diyosa ang sarili—ang mismong hininga ng buhay—sa apoy. Nang maging abo ang kanyang katawan, siya’y muling isinilang bilang anak na babae ng Himālaya, ang Bundok Prāleya.

Verse 54

मेनकायां प्रभो जाता साम्प्रतं या ह्युमाभिधा । अनादिनिधना देवी ह्यप्रतर्क्या सुरेश्वर

O Panginoon, siya na ngayo’y tinatawag na Umā ay ipinanganak kay Menakā. Gayunman, ang Diyosa ay walang simula at walang wakas, at di-maabot ng pangangatwiran, O Panginoon ng mga diyos.

Verse 55

यदि तुष्टोऽसि देवेश ह्युमा मे वरदा यदि । उभावप्यत्र वै स्थाने स्थितौ शूलाग्रमूलयोः

Kung ikaw ay nalulugod, O Panginoon ng mga diyos—kung si Umā ay tunay na tagapagkaloob ng biyaya sa akin—nawa’y kayong dalawa’y manahan dito sa banal na pook na ito, sa dulo at sa ugat ng trishula.

Verse 56

अवतारो यत्र तत्र संस्थितिं वै ततः कुरु

Saan man maganap ang iyong pagbaba o pagpapakita, doon mo rin itatag ang iyong pananatiling presensya.

Verse 57

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तेनैवमुक्ते सहसा कृत्वा भूमण्डलं द्विधा । निःसृतौ शूलमूलाग्राल्लिङ्गार्चाप्रतिरूपिणौ

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Nang masabi ito, biglang nahati sa dalawa ang ibabaw ng lupa; at mula sa ugat at dulo ng trishula ay lumitaw—na wari’y mga anyo ng pagsamba sa liṅga—dalawang banal na pagpapakita.

Verse 58

प्रद्योतयद्दिशः सर्वा लिङ्गं मूले प्रदृश्यते । वामतः प्रतिमा देवी तदा शूलेश्वरी स्थिता

Nililiwanagan ang lahat ng dako, ang liṅga ay nakita sa ugat; at sa kaliwang panig ay tumindig ang anyo ng Diyosa, noon ay naitatag bilang Śūleśvarī.

Verse 59

विलोभयन्ती च जगद्भाति पूरयती दिशः । दृष्ट्वा कृताञ्जलिपुटः स्तुतिं चक्रे द्विजोत्तमः

Inaakit ang sanlibutan, siya’y nagningning at pinuno ang mga dako. Nang makita ito, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa, nakatiklop ang mga kamay sa paggalang, ay naghandog ng isang himno ng papuri.

Verse 60

माण्डव्य उवाच । त्वमस्य जगतो माता जगत्सौभाग्यदेवता । न त्वया रहितं किंचिद्ब्रह्माण्डेऽस्ति वरानने

Sinabi ni Māṇḍavya: Ikaw ang Ina ng sanlibutan, ang diyosang nagbibigay ng kapalaran at biyaya ng daigdig. O marikit ang mukha, sa loob ng brahmāṇḍa ay walang anumang umiiral na hiwalay sa Iyo.

Verse 61

प्रसादं कुरु धर्मज्ञे मम त्वाज्ञप्तुमर्हसि । ईदृशेनैव रूपेण केषु स्थानेषु तिष्ठसि । प्रसादप्रवणा भूत्वा वद तानि महेश्वरि

Ipakita mo ang Iyong biyaya, O nakaaalam ng dharma; nararapat Mong turuan ako. Sa ganitong anyo, sa aling mga pook Ka nananahan? Sa habag na nakahilig, sabihin mo sa akin ang mga pook na iyon, O Mahēśvarī.

Verse 62

श्रीदेव्युवाच । सर्वगा सर्वभूतेषु द्रष्टव्या सर्वतो भुवि । सर्वलोकेषु यत्किंचिद्विहितं न मया विना

Sinabi ng Mapalad na Diyosa: Ako’y nasa lahat ng dako—nakikita sa lahat ng nilalang at saanman sa lupa. Sa lahat ng mga daigdig, anumang itinadhana o nagaganap ay hindi nangyayari nang wala Ako.

Verse 63

तथापि येषु स्थानेषु द्रष्टव्या सिद्धिमीप्सुभिः । स्मर्तव्या भूतिकामेन तानि वक्ष्यामि तत्त्वतः

Gayunman, may mga pook na dapat Akong masilayan ng mga naghahangad ng siddhi, at alalahanin ng mga nagnanais ng kasaganaan; ang mga pook na iyon ay sasabihin Ko sa inyo nang ayon sa katotohanan.

Verse 64

वाराणस्यां विशालाक्षी नैमिषे लिङ्गधारिणी । प्रयागे ललिता देवी कामुका गन्धमादने

Sa Vārāṇasī Ako si Viśālākṣī; sa Naimiṣa Ako si Liṅgadhāriṇī. Sa Prayāga Ako ang Diyosang Lalitā; sa Gandhamādana Ako’y kilala bilang Kāmukā.

Verse 65

मानसे कुमुदा नाम विश्वकाया तथाऽपरे । गोमन्ते गोमती नाम मन्दरे कामचारिणी

Sa Mānasasaras ako’y tinatawag na Kumudā; sa iba pang dako, Viśvakāyā. Sa Gomanta, ang aking pangalan ay Gomatī; sa Mandara, ako’y nananahan bilang Kāmacāriṇī.

Verse 66

मदोत्कटा चैत्ररथे हयन्ती हास्तिने पुरे । कान्यकुब्जे स्थिता गौरी रम्भा ह्यमलपर्वते

Sa Caitraratha ako’y Madotkaṭā; sa Hāstinapura, Hayantī. Sa Kānyakubja ako’y itinatatag bilang Gaurī; at sa Amalaparvata ako’y Rambhā.

Verse 67

एकाम्रके कीर्तिमती विश्वां विश्वेश्वरे विदुः । पुष्करे पुरुहूता च केदारे मार्गदायिनी

Sa Ekāmra siya’y kilala bilang Kīrtimatī, ang may banal na katanyagan. Sa Viśveśvara siya’y nauunawaang Viśvā, ang sumasaklaw sa lahat. Sa Puṣkara siya’y Puruhūtā, ang madalas tawagin. Sa Kedāra siya’y Mārgadāyinī, ang Nagkakaloob ng landas, na gumagabay sa mga deboto sa daan ng dharma.

Verse 68

नन्दा हिमवतः प्रस्थे गोकर्णे भद्रकर्णिका । स्थानेश्वरे भवानी तु बिल्वके बिल्वपत्त्रिका

Sa mga dalisdis ng Himavat siya’y Nandā, tagapagkaloob ng ligaya. Sa Gokarṇa siya’y Bhadrakarṇikā, ang may mapalad na tainga. Sa Sthāneśvara siya’y Bhavānī, kabiyak ni Bhava, si Śiva. At sa Bilvaka siya’y Bilvapattrikā, ang sinasamba sa mga dahon ng bilva.

Verse 69

श्रीशैले माधवी नाम भद्रे भद्रेश्वरीति च । जया वराहशैले तु कमला कमलालये

Sa Śrīśaila taglay niya ang pangalang Mādhavī. Sa Bhadra siya’y tinatawag na Bhadreśvarī. Sa Varāhaśaila siya’y Jayā, ang Tagumpay. At sa Kamalālaya siya’y Kamalā, marikit na gaya ng lotus, sinasamba bilang kapalaran at pagpapala ng banal na luklukan.

Verse 70

रुद्रकोट्यां तु कल्याणी काली कालञ्जरे तथा । महालिङ्गे तु कपिला माकोटे मुकुटेश्वरी

Sa Rudrakoṭī, siya ang Kalyāṇī, ang Mapalad. Sa Kālañjara, siya ang Kālī. Sa Mahāliṅga, siya ang Kapilā. At sa Mākoṭa, siya ang Mukuṭeśvarī, ang Ginang ng dambanang may korona.

Verse 71

शालिग्रामे महादेवी शिवलिङ्गे जलप्रिया । मायापुर्यां कुमारी तु संताने ललिता तथा

Sa Śāligrāma, siya ang Mahādevī. Sa Śivaliṅga, siya ang Jalapriyā, ang nalulugod sa banal na tubig. Sa Māyāpurī, siya ang Kumārī. At sa Saṃtāna, siya ang Lalitā, ang Marikit at Mapagpala.

Verse 72

उत्पलाक्षी सहस्राक्षे हिरण्याक्षे महोत्पला । गयायां विमला नाम मङ्गला पुरुषोत्तमे

Sa Sahasrākṣa, siya ang Utpalākṣī, ang may matang-loto. Sa Hiraṇyākṣa, siya ang Mahotpalā, ang Dakilang Loto. Sa Gayā, siya’y tinatawag na Vimalā, ang Walang Dungis. At sa Puruṣottama, siya ang Maṅgalā, ang mismong Pagpapala.

Verse 73

विपाशायाममोघाक्षी पाटला पुण्ड्रवर्धने । नारायणी सुपार्श्वे तु त्रिकूटे भद्रसुन्दरी

Sa ilog Vipāśā, siya ang Amoghākṣī, ang matang di nabibigo at nagkakaloob ng bunga. Sa Puṇḍravardhana, siya ang Pāṭalā. Sa Supārśva, siya ang Nārāyaṇī. At sa Trikūṭa, siya ang Bhadrasundarī, ang maganda at mapalad.

Verse 74

विपुले विपुला नाम कल्याणी मलयाचले । कोटवी कोटितीर्थेषु सुगन्धा गन्धमादने

Sa Vipula, siya’y tinatawag na Vipulā. Sa bundok Malaya, siya ang Kalyāṇī. Sa mga Koṭitīrtha, siya ang Koṭavī. At sa Gandhamādana, siya ang Sugandhā, ang Mabango.

Verse 75

गोदाश्रमे त्रिसन्ध्या तु गङ्गाद्वारे रतिप्रिया । शिवचण्डे सभानन्दा नन्दिनी देविकातटे

Sa Godāśrama, siya ang Trisandhyā—ang banal na tatlong sandali ng pagsasanib. Sa Gaṅgādvāra, siya ang Ratipriyā, ang nalulugod sa debosyon at pag-ibig. Sa Śivacaṇḍa, siya ang Sabhānandā, kagalakan ng banal na kapulungan. At sa pampang ng Devikā, siya ang Nandinī, ang nagpapasaya.

Verse 76

रुक्मिणी द्वारवत्यां तु राधा वृन्दावने वने । देवकी मथुरायां तु पाताले परमेश्वरी

Sa Dvāravatī, siya si Rukmiṇī; sa gubat ng Vṛndāvana, siya si Rādhā. Sa Mathurā, siya si Devakī; at sa Pātāla, siya ang Parameśvarī, ang Kataas-taasang Ginang.

Verse 77

चित्रकूटे तथा सीता विन्ध्ये विन्ध्यनिवासिनी । सह्याद्रावेकवीरा तु हरिश्चन्द्रे तु चण्डिका

Sa Citrakūṭa, siya’y sinasamba bilang Sītā; sa kabundukang Vindhya, bilang Vindhya-nivāsinī, ang nananahan sa Vindhya. Sa mga bundok ng Sahya, siya ang Ekavīrā; at sa Hariścandra, siya ang Caṇḍikā.

Verse 78

रमणा रामतीर्थे तु यमुनायां मृगावती । करवीरे महालक्ष्मी रूपादेवी विनायके

Sa Rāma-tīrtha, siya’y tinatawag na Ramaṇā; sa Yamunā, siya si Mṛgāvatī. Sa Karavīra, siya ang Mahālakṣmī; at sa Vināyaka, siya’y bantog bilang Rūpādevī.

Verse 79

आरोग्या वैद्यनाथे तु महाकाले महेश्वरी । अभयेत्युष्णतीर्थे तु मृगी वा विन्ध्यकन्दरे

Sa Vaidyanātha, siya ang Ārogyā, tagapagkaloob ng kalusugan; sa Mahākāla, siya ang Maheśvarī. Sa Uṣṇa-tīrtha, siya’y tinatawag na Abhayā, ang nagbibigay ng kawalang-takot; at sa mga yungib ng Vindhya, siya’y kilala bilang Mṛgī.

Verse 80

माण्डव्ये माण्डुकी नाम स्वाहा माहेश्वरे पुरे । छागलिङ्गे प्रचण्डा तु चण्डिकामरकण्टके

Sa Māṇḍavya, siya’y tinatawag na Māṇḍukī; sa lungsod ng Māheśvara, siya’y Svāhā; sa Chāga-liṅga, siya’y Pracaṇḍā, ang lubhang mabagsik; at sa Amarakāṇṭaka, siya’y sinasamba bilang Caṇḍikā.

Verse 81

सोमेश्वरे वरारोहा प्रभासे पुष्करावती । वेदमाता सरस्वत्यां पारा पारातटे मुने

Sa Someśvara, siya’y Varārohā; sa Prabhāsa, siya’y Puṣkarāvatī; sa ilog Sarasvatī, siya ang Veda-mātā, Ina ng mga Veda; at sa kabilang pampang, siya’y Pārā, O pantas.

Verse 82

महालये महाभागा पयोष्ण्यां पिङ्गलेश्वरी । सिंहिका कृतशौचे तु कर्तिके चैव शांकरी

Sa Mahālaya, siya’y Mahābhāgā; sa ilog Payoṣṇī, siya’y Piṅgaleśvarī; sa Kṛtaśauca, siya’y Siṃhikā; at sa tīrtha ng Kārtika, siya nga ay Śāṃkarī.

Verse 83

उत्पलावर्तके लोला सुभद्रा शोणसङ्गमे । मता सिद्धवटे लक्ष्मीस्तरंगा भारताश्रमे

Sa Utpalāvartaka, siya’y Lolā; sa tagpuan ng Śoṇa, siya’y Subhadrā; sa Siddhavaṭa, siya’y iginagalang bilang Matā, ang Ina; at sa Bhārata-āśrama, siya’y Taraṅgā, ‘Yaong may mga alon’.

Verse 84

जालन्धरे विश्वमुखी तारा किष्किन्धपर्वते । देवदारुवने पुष्टिर्मेधा काश्मीरमण्डले

Sa Jālandhara, siya’y Viśvamukhī, ‘yaong ang mukha ay ang sansinukob’; sa bundok Kiṣkindhā, siya’y Tārā; sa gubat ng Devadāru, siya’y Puṣṭi, ang pagyabong at sustansiya; at sa lupain ng Kāśmīra, siya’y Medhā, banal na talino.

Verse 85

भीमादेवी हिमाद्रौ तु पुष्टिर्वस्त्रेश्वरे तथा । कपालमोचने शुद्धिर्माता कायावरोहणे

Sa Himalaya, siya’y si Bhīmādevī; sa Vastreśvara, siya’y si Puṣṭi. Sa Kapālamocana, siya’y si Śuddhi—ang dalisay na kadalisayan; at sa Kāyāvarohaṇa, sinasamba siya bilang Ina (Mātā).

Verse 86

शङ्खोद्धारे ध्वनिर्नाम धृतिः पिण्डारके तथा । काला तु चन्द्रभागायामच्छोदे शक्तिधारिणी

Sa Śaṅkhoddhāra, tinatawag siyang Dhvani, ang banal na alingawngaw; sa Piṇḍāraka, siya’y si Dhṛti, ang matatag na pagtitiis. Sa ilog Candrabhāgā, siya’y si Kālā; at sa Acchoda, siya’y Śaktidhāriṇī, tagapagdala ng kapangyarihang dibino.

Verse 87

वेणायाममृता नाम बदर्यामुर्वशी तथा । ओषधी चोत्तरकुरौ कुशद्वीपे कुशोदका

Sa Veṇā, siya’y kilala bilang Amṛtā; sa Badarī, bilang Urvaśī. Sa Uttarakuru, tinatawag siyang Oṣadhī; at sa Kuśadvīpa, inaalala siya bilang Kuśodakā.

Verse 88

मन्मथा हेमकूटे तु कुमुदे सत्यवादिनी । अश्वत्थे वन्दिनीका तु निधिर्वैश्रवणालये

Sa Hemakūṭa, tinatawag siyang Manmathā; sa Kumuda, Satyavādinī, ang nagsasalita ng katotohanan. Sa Aśvattha, siya’y kilala bilang Vandinīkā; at sa tahanan ni Vaiśravaṇa, siya’y pinangalanang Nidhi.

Verse 89

गायत्री वेदवदने पार्वती शिवसन्निधौ । देवलोके तथेन्द्राणी ब्रह्मास्ये तु सरस्वती

Sa Vedavadana, tinatawag siyang Gāyatrī; sa mismong piling ni Śiva, siya’y Pārvatī. Sa daigdig ng mga deva, siya’y Indrāṇī; at sa bibig ni Brahmā, siya’y Sarasvatī.

Verse 90

सूर्यबिम्बे प्रभा नाम मातॄणां वैष्णवी मता । अरुन्धती सतीनां तु रामासु च तिलोत्तमा

Sa bilog ng Araw siya’y tinatawag na Prabhā; sa mga Ina, kinikilalang siya ang Vaiṣṇavī. Sa mga tapat na maybahay siya si Arundhatī, at sa mga Rāmā siya si Tilottamā.

Verse 91

चित्रे ब्रह्मकला नाम शक्तिः सर्वशरीरिणाम् । शूलेश्वरी भृगुक्षेत्रे भृगौ सौभाग्यसुन्दरी

Sa Citra siya’y tinatawag na Brahmakalā, ang Śakti na nasa lahat ng may katawan. Sa banal na lupain ni Bhṛgu siya ang Śūleśvarī, at sa Bhṛgu siya ang Saubhāgyasundarī, ang marikit na tagapagkaloob ng magandang kapalaran.

Verse 92

एतदुद्देशतः प्रोक्तं नामाष्टशतमुत्तमम् । अष्टोत्तरं च तीर्थानां शतमेतदुदाहृतम्

Sa ganitong pagbanggit nang maikli, naipahayag ang dakilang kalipunan ng walong daang pangalan; at gayundin, ipinahayag ang isang daan at walong pangalan ng mga tīrtha.

Verse 93

इदमेव परं विप्र सर्वेषां तु भविष्यति । पठत्यष्टोत्तरशतं नाम्नां यः शिवसन्निधौ

Ito nga, O brāhmaṇa, ang magiging pinakamataas na kabutihan para sa lahat: ang sinumang bumibigkas ng isang daan at walong pangalan sa mismong harapan ni Śiva.

Verse 94

स मुच्यते नरः पापैः प्राप्नोति स्त्रियमीप्सिताम् । स्नात्वा नारी तृतीयायां मां समभ्यर्च्य भक्तितः

Ang lalaking iyon ay napapalaya sa mga kasalanan at nakakamit ang babaeng ninanais niya. At ang isang babae naman, matapos maligo sa ikatlong tithi, at sumamba sa akin nang may debosyon, ay nagkakamit din ng mapalad na bunga.

Verse 95

न सा स्याद्दुःखिनी जातु मत्प्रभावान्नरोत्तम । नित्यं मद्दर्शने नारी नियताया भविष्यति

Hindi siya kailanman malulugmok sa dalamhati dahil sa aking kapangyarihan, O pinakamainam sa mga lalaki. Sa palagiang pagtanaw sa akin, ang babaeng iyon ay magiging matatag at may disiplina.

Verse 96

पतिपुत्रकृतं दुःखं न सा प्राप्स्यति कर्हिचित् । मदालये तु या नारी तुलापुरुषसंज्ञितम्

Hindi siya kailanman daranas ng dalamhating dulot ng asawa o anak. At ang babaeng yaon na, sa aking tahanan, ay nagsasagawa ng ritong tinatawag na Tulāpuruṣa—

Verse 97

सम्पूज्य मण्डयेद्देवांल्लोकपालांश्च साग्निकान् । सपत्नीकान्द्विजान्पूज्य वासोभिर्भूषणैस्तथा

Matapos silang sambahin nang wasto, dapat parangalan at palamutian ang mga Deva at ang mga tagapangalaga ng mga dako, kasama ang kanilang mga banal na apoy. Dapat ding sambahin ang mararangal na Brāhmaṇa kasama ang kanilang mga asawa, na nag-aalay ng mga kasuotan at mga palamuti.

Verse 98

भूतेभ्यस्तु बलिं दद्यादृत्विग्भिः सह देशिकः । ततः प्रदक्षिणीकृत्य तुलामित्यभिमन्त्रयेत्

Pagkatapos, ang gurong tagapanguna sa ritwal, kasama ang mga pari ng yajña, ay dapat maghandog ng bali sa mga nilalang na elemental. Matapos ang pradakṣiṇa, dapat niyang basbasan ang timbangan sa pagbigkas ng mantra na nagsisimula sa “O Tulā…”.

Verse 99

शुचिरक्ताम्बरो वा स्याद्गृहीत्वा कुसुमाञ्जलिम् । नमस्ते सर्वदेवानां शक्तिस्त्वं परमा स्थिता

Nakasuot ng dalisay na pulang kasuotan, at may hawak na dakot na mga bulaklak, yumukod at magsabi: “Pagpupugay sa iyo—ikaw ang kataas-taasang Kapangyarihan na nananahan sa likod ng lahat ng mga diyos.”

Verse 100

साक्षिभूता जगद्धात्री निर्मिता विश्वयोनिना । त्वं तुले सर्वभूतानां प्रमाणमिह कीर्तिता

Ikaw ang Saksi, ang Tagapagtaguyod ng daigdig, nilikha ng Pinagmulan ng sansinukob. O Tulā, dito’y ipinahahayag kang sukatan at pamantayan ng lahat ng nilalang.

Verse 101

कराभ्यां बद्धमुष्टिभ्यामास्ते पश्यन्नुमामुखम् । ततोऽपरे तुलाभागेन्यसेयुर्द्विजपुंगवाः

Na kapwa kamay na nakatikom sa kamao, siya’y maupo, nakatitig sa mukha ni Umā. Pagkaraan, sa kabilang pingga ng timbangan, ilalagay ng mga pinakadakilang Brāhmaṇa ang mga itinakdang handog.

Verse 102

द्रव्यमष्टविधं तत्र ह्यात्मवित्तानुसारतः । मन्दशभूते विप्रेन्द्र पृथिव्यां यदधिष्ठितम्

Doon, ang mga bagay na ihahandog ay walong uri, pipiliin ayon sa sariling kakayahan. O pinakamainam sa mga Brāhmaṇa, ito’y mga sangkap na nakatatag sa lupa at kaugnay ng magagaspang na elemento.

Verse 103

सुवर्णं चैव निष्पावांस्तथा राजिकुसुम्भकम् । तृणराजेन्दुलवणं कुङ्कुमं तु तथाष्टमम्

Kabilang dito ang ginto; mga butil ng niṣpāva; gayundin ang mustasa at kusumbha (safflower); asin-bato; at ang safron bilang ikawalong handog.

Verse 104

एषामेकतमं कुर्याद्यथा वित्तानुसारतः । साम्यादभ्यधिकं यावत्काञ्चनादि भवेद्द्विज

Sa mga ito, pumili ng isa ayon sa sariling yaman at kakayahan. O Brāhmaṇa, maaari itong tumapat sa timbang ng nag-aalay o lumabis pa—lalo na kung ginto at katulad nito ang ginagamit.

Verse 105

तावत्तिष्ठेन्नरो नारी पश्चादिदमुदीरयेत् । नमो नमस्ते ललिते तुलापुरुषसंज्ञिते

Hangga’t nararapat, manatili roon ang lalaki o babae; pagkaraan ay bigkasin: “Pugay, pugay sa Iyo, O Lalitā, na tinatawag na Tulāpuruṣa.”

Verse 106

त्वमुमे तारयस्वास्मानस्मात्संसारकर्दमात् । ततोऽवतीर्य मुरवे पूर्वमर्द्धं निवेदयेत्

“O Umā, iligtas Mo kami mula sa putik ng pag-iral sa sansinukob.” Pagkatapos, pagbaba (mula sa timbangan/upuang-ritwal), ihandog muna ang unang bahagi kay Murāri (Viṣṇu).

Verse 107

ऋत्विग्भ्योऽपरमर्द्धं च दद्यादुदकपूर्वकम् । तेभ्यो लब्धा ततोऽनुज्ञां दद्यादन्येषु चार्थिषु

Ihandog ang nalalabing kalahati sa mga ritvik (mga paring tagapagpaganap), kalakip ang pagbubuhos ng tubig ayon sa kaugalian; at matapos makuha ang kanilang pahintulot, magbigay rin ng kaloob sa iba pang mga humihingi.

Verse 108

सपत्नीकं गुरुं रक्तवाससी परिधापयेत् । अन्यांश्च ऋत्विजः शक्त्या गुरुं केयूरकङ्कणैः

Bihisan ng pulang kasuotan ang guro kasama ang kanyang asawa; at ayon sa kakayahan, parangalan din ang ibang mga pari—ipagkaloob sa guru ang mga keyūra at kaṅkaṇa (pulseras at bangles).

Verse 109

शुक्लां गां क्षीरिणीं दद्याल्ललिता प्रीयतामिति । अनेन विधिना या तु कुर्यान्नारी ममालये

Magkaloob ng puting baka na nagbibigay ng gatas, na nagsasabi: “Nawa’y malugod si Lalitā.” Sinumang babae na magsagawa (ng ritwal) sa ganitong paraan sa Aking tahanan—

Verse 110

मत्तुल्या सा भवेद्राज्ञां तेजसा श्रीरिवामला । सावित्रीव च सौन्दर्ये जन्मानि दश पञ्च च

Nagiging kapantay ko siya; sa mga reyna’y nagniningning sa kaningningan—dalisay na gaya ni Śrī—at sa kagandahan ay tulad ni Sāvitrī, sa sampu at limang karagdagang mga kapanganakan.

Verse 111

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं निशम्य वचनं गौर्या द्विजवरोत्तमः । नमस्कृत्य जगामाशु धर्मराज निवेशनम्

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Nang marinig ang gayong mga salita ni Gaurī, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa ay yumukod sa pagpupugay at dagling nagtungo sa tahanan ni Dharmarāja.

Verse 112

तदा प्रभृति तत्तीर्थं ख्यातं शूलेश्वरीति च । तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

Mula noon, ang banal na tīrtha na yaon ay nakilala sa pangalang Śūleśvarī. Sinumang maligo sa tīrthang iyon at saka maghandog ng tarpana sa mga diyos ng mga ninuno—

Verse 113

ब्राह्मणानन्नवासोभिः पिण्डैः पितृपितामहान् । भक्तोपहारैर्देवेशमुमया सह शङ्करं

—dapat magparangal sa mga brāhmaṇa sa pamamagitan ng pagkain at kasuotan, at maghandog ng mga piṇḍa sa mga ama at mga lolo sa ama; at sa mga handog na may debosyon ay sambahin si Śaṅkara, ang Panginoon ng mga diyos, kasama si Umā—

Verse 114

धूपगुग्गुलदानैश्च दीपदानैः सुबोधितैः । सर्वपापविनिर्मुक्तः स गच्छेच्छिवसन्निधिम्

Sa pamamagitan ng mga kaloob na insenso at guggulu, at ng mga handog na ilawan na maayos na naisagawa, siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakararating sa mismong piling ni Śiva.

Verse 115

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चिदभियुक्तो नरेश्वर । अम्भिशापि तथा स्नातस्त्रिदिनं मुच्यते नरः

O panginoon ng mga tao, sinumang—kahit pinahihirapan o pinararatangan—na maligo sa banal na tīrtha na yaon, kahit sa payak na tubig lamang, ay mapapalaya sa loob ng tatlong araw.

Verse 116

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां रात्रौ जागर्ति यो नरः । उपवासपरः शुद्धः शिवं सम्पूजयेन्नरः । प्रमुच्य पापसंमोहं रुद्रलोकं स गच्छति

Sinumang tao na nagpupuyat sa gabi ng ika-labing-apat sa madilim na kalahati, nananatiling dalisay at nakatuon sa pag-aayuno, at sumasamba kay Śiva nang ganap na paggalang—pagkatapos iwaksi ang pagkalitong bunga ng kasalanan—ay napaparoon sa daigdig ni Rudra.

Verse 117

त्रिनेत्रश्च चतुर्बाहुः साक्षाद्रुद्रोऽपरः । क्रीडते देवकन्याभिर्यावच्चन्द्रार्कतारकम्

Tatlong-mata at apat ang bisig—tunay na isa pang Rudra na hayag na anyo—siya’y naglalaro kasama ng mga dalagang makalangit hangga’t nananatili ang buwan, araw, at mga bituin.

Verse 198

अध्याय

Kabanata (Adhyāya).