Adhyaya 52

Verse 1

द्विज उवाच । मांडव्यस्य मुनेर्विष्णोश्शूलाघातः कथं तनौ । पत्यौ पतिव्रतायाश्च कथं कुष्ठं कलेवरे

ద్విజుడు అన్నాడు— ఓ విష్ణూ! ముని మాండవ్యుని దేహంలో శూలం/ఖంభం గాయం ఎలా కలిగింది? అలాగే పతివ్రత సతీమణి దేహంలో భర్త కారణంగా కుష్ఠం ఎలా ఉద్భవించింది?

Verse 2

हरिरुवाच । शिशुभावाच्च मांडव्यो झिल्लिकायामभानतः । वस्तिदेशे तृणं दत्वा मोहात्स च मुमोच ताम्

హరి అన్నాడు— మాండవ్యుడు బాలభావంతో జిలికా (చిలుక/క్రికెట్) పై దెబ్బకొట్టాడు. తరువాత మూత్రాశయ ప్రాంతంపై గడ్డి తుంపర ఉంచి, మోహవశంగా ఆమెను విడిచిపెట్టాడు.

Verse 3

तेनापवाददोषेण धर्मस्याज्ञातुरेव च । अहोरात्रं व्यथा कृच्छ्रा भुक्ता तेन द्विजन्मना

అపవాద దోషం వల్ల, అలాగే ధర్మాన్ని సరిగా తెలియకపోవడం వల్ల, ఆ ద్విజుడు పగలు-రాత్రి తీవ్రమైన బాధను అనుభవించాడు.

Verse 4

किंतु समाधिना तेन न ज्ञातं शूलसंभवम् । कृच्छ्रं च मुनिना कृत्स्नं योगाभ्यासाद्भृशादपि

కానీ ఆ సమాధి ద్వారానూ శూలం ఎలా ఉద్భవించిందో అతడు గ్రహించలేదు. ముని చేసిన సమస్త కఠిన ప్రయత్నం—అత్యంత తీవ్రమైన యోగాభ్యాసం ఉన్నప్పటికీ—వ్యర్థమైంది.

Verse 5

कुष्ठिनो ब्रह्मणो घातादजितेंद्रियकारणात् । पूतिगंधं तनौ कुष्ठं संजातं द्विजसत्तम

బ్రాహ్మణహత్య పాపమువలన, ఇంద్రియాసంయమ కారణమువలన అతని దేహమున దుర్గంధముతో కూడిన కుష్ఠరోగము ఉద్భవించెను, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా।

Verse 6

पुरा विप्राय तेनैव दत्तं गौरीचतुष्टयम् । कन्यकात्रितयं विप्र तेन तस्य पतिव्रता

పూర్వము అతడే ఆ బ్రాహ్మణునికి నాలుగు గౌరవర్ణ కన్యలను దానమిచ్చెను. ఓ బ్రాహ్మణా, అతడు మూడు కుమార్తెలను కూడా ఇచ్చెను; ఆమె అతనికి పతివ్రతగా నిలిచెను.

Verse 7

अस्यास्तु कारणादेव स च मत्समतां व्रजेत् । अत्र ते विस्मयः कुत्र वेदकर्मपुरातनम्

ఈ కారణమువలననే అతడును నాతో సమానత్వమును పొందును. ఇక్కడ నీ ఆశ్చర్యము ఎక్కడ? ఇది వేదములకును కర్మవిధులకును ప్రాచీన నియమము.

Verse 8

द्विज उवाच । कृत्या नारी न यस्यैव तस्य स्वर्गो भवेद्ध्रुवम् । यथैतच्चरितं नाथ सर्वेषां शिवमिष्यते

బ్రాహ్మణుడు పలికెను—భార్య లేనివానికి స్వర్గప్రాప్తి నిశ్చయము. ఓ నాథా, ఈ వృత్తాంతము యథాతథముగా సమస్తులకు శుభప్రదమని భావింపబడును.

Verse 9

हरिरुवाच । संति कृत्याः स्त्रियः काश्चित्पुंसः सर्वस्वदस्य च । तत्राप्यरक्षणीयां च मनसापि न धारयेत्

హరి పలికెను—కొన్ని స్త్రీలు కృత్యలవలె వినాశకారిణులు; కొన్ని పురుషులు మనిషి సర్వస్వమును దోచుకొనువారు. అటువంటివారిలో రక్షణీయము కానివారిని మనసులోనైనా నిలుపకూడదు.

Verse 10

न स्त्रीणामप्रियः कश्चित्प्रियो वापि न विद्यते । गावस्तृणमिवारण्ये प्रार्थयंति नवंनवम्

స్త్రీలకు ఎవరూ నిత్యంగా అప్రియులు కారు, ఎవరూ నిత్యంగా ప్రియులూ కారు. అడవిలో ఆవులు గడ్డిని వెదకినట్లు, వారు మళ్లీ మళ్లీ కొత్తదానినే కోరుతారు।

Verse 11

पुमांसं वित्तहीनं च विरूपं गुणवर्जितम् । अकुलीनं च भृत्यं च कामिनी भजते ध्रुवम्

కామావేశంలో ఉన్న స్త్రీ నిశ్చయంగా ధనహీనుడైన, వికృతరూపుడైన, గుణరహితుడైన, నీచకులజుడైన—అంతేకాదు సేవకుడైన పురుషునికూడా ఆశ్రయిస్తుంది।

Verse 12

भर्तारं च गुणोपेतं कुलीनं च महाधनम् । सुंदरं रतिदक्षं च त्यक्त्वा नीचं भजेद्वधूः

గుణవంతుడైన, కులీనుడైన, మహాధనవంతుడైన, సుందరుడైన, రతికౌశల్యంలో దక్షుడైన భర్తను విడిచిపెట్టి కూడా భార్య నీచుడిని ఆశ్రయించవచ్చు।

Verse 13

उमानारदसंवादमाख्यानं विद्धि भूसुर । येन विद्यास्त्रियाश्चेष्टा विविधाः कृत्स्नशो द्विज

హే భూసుర బ్రాహ్మణా, దీనిని ఉమా-నారద సంభాషణగా ఉన్న ఆఖ్యానమని తెలుసుకో; హే ద్విజా, దీనివల్ల విద్యావంత స్త్రీల వివిధ చేష్టలు సంపూర్ణంగా వివరించబడతాయి।

Verse 14

स्वभावान्नारदो विप्र विश्वजिज्ञासको मुनिः । स्वांते विमृश्याथ गतः कैलासं गिरिमुत्तमम्

హే విప్రా, స్వభావతః సమస్త లోకాన్ని తెలుసుకోవాలని తపించే ముని నారదుడు హృదయంలో ఆలోచించి, అనంతరం ఉత్తమ పర్వతమైన కైలాసానికి బయలుదేరాడు।

Verse 15

वृषकेतुसदाख्यान सप्रतिष्ठे हिमे गिरौ । प्रणिपत्य महात्मा वै पप्रच्छ पार्वतीं मुनिः

హిమగిరిపై వృషకేతు-సదాఖ్యానమనే సుప్రతిష్ఠిత పుణ్యస్థానంలో మహాత్మ ముని నమస్కరించి దేవి పార్వతిని ప్రశ్నించాడు।

Verse 16

देवि सीमंतिनीनांतु दुश्चेष्टां ज्ञातुमुत्सहे । कौतुकेन त्वया चर्या वधूनां संप्रयुज्यते

దేవి, వివాహిత స్త్రీల దుష్చర్యను తెలుసుకోవాలని నేను కోరుతున్నాను; కౌతుకంతో మీరు వధువుల ఆచార-వ్యవహారాన్ని పరిశీలిస్తూ/పరీక్షిస్తూ ఉన్నారు।

Verse 17

सर्वासामपि नारीणां स्वान्तं जानासि तत्त्वतः । तन्मां कथय सर्वेषु विनीतमज्ञमत्र च

మీరు సమస్త స్త్రీల అంతఃకరణాన్ని తత్త్వంగా తెలుసుకుంటారు; కాబట్టి వినయశీలుడైన అజ్ఞుడైన నాకిది ఇక్కడ అందరి ముందూ చెప్పండి।

Verse 18

देव्युवाच । युवतीनां सदा चित्तं पुंसु तिष्ठत्यसंशयम् । अस्मिन्योनौ सुसंयोग्ये संगते वाप्यसंगते

దేవి పలికింది—యువతుల మనస్సు నిస్సందేహంగా ఎల్లప్పుడూ పురుషులపైనే నిలుస్తుంది; ఈ యోనిలో సముచిత సంయోగం ఉన్నా, సంయోగం ఉన్నా లేదా లేకపోయినా।

Verse 19

सुवेषं पुरुषं दृष्ट्वा भ्रातरं यदि वा सुतम् । योनिः क्लिद्यति नारीणां सत्यं सत्यं हि नारद

సువేషధారి పురుషుణ్ని చూసిన వెంటనే—అతడు సోదరుడైనా గానీ కుమారుడైనా గానీ—స్త్రీల యోని తడుస్తుంది; ఇది సత్యం, సత్యమే, ఓ నారదా।

Verse 20

स्थानं नास्ति क्षणं नास्ति नास्ति प्रार्थयिता नरः । तेन नारद नारीणां सतीत्वमुपजायते

అవకాశం లేదు, క్షణమాత్రమూ లేదు; ప్రార్థించి వేడుకునే పురుషుడూ లేడు. అందువల్ల, ఓ నారదా, స్త్రీల సతీత్వం (పతివ్రతధర్మం) స్థిరంగా స్థాపితమవుతుంది.

Verse 21

घृतकुंभसमा नारी तप्तांगारसमः पुमान् । तस्माद्घृतं च वह्निं च नैकस्थाने च धारयेत्

స్త్రీ నెయ్యి కుండలాంటిది; పురుషుడు మండే అంగారాలాంటివాడు. కాబట్టి నెయ్యి మరియు అగ్నిని ఒకే చోట కలిపి ఉంచకూడదు.

Verse 22

यथैवमत्तमातंगं सृणिमुद्गरयोगतः । स्ववशं कुरुते यंता तथा स्त्रीणां प्ररक्षकः

ఎలా అంకుశం, గదా సహాయంతో మావటి మత్తెక్కిన ఏనుగును వశపరచుకుంటాడో, అలాగే స్త్రీల రక్షకుడు వారిని తన నియమంలో ఉంచుతాడు.

Verse 23

पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने । पुत्राश्च स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातंत्र्यमर्हति

కౌమార్యంలో తండ్రి రక్షిస్తాడు, యౌవనంలో భర్త రక్షిస్తాడు, వృద్ధాప్యంలో కుమారులు రక్షిస్తారు—అందువల్ల స్త్రీ స్వాతంత్ర్యానికి అర్హురాలిగా భావించబడదు.

Verse 24

ततः स्वातंत्र्यभावाच्च स्वेच्छया च वरांगना । पुरुषेणार्थिता धीरा प्रेरणादिचरी भवेत्

కాబట్టి స్వాతంత్ర్యభావంతో, తన స్వేచ్ఛచే, ఏ పురుషుడు కోరినప్పటికీ, శాంతస్వభావినైన సతీమణి బలవంతంగా కాక, కేవలం సూచన-ప్రేరణాదుల మేరకే నడుచుకోవాలి.

Verse 25

अरक्षणाद्यथा पाकः श्वकाकवशगो भवेत् । तथैव युवती नारी स्वच्छंदाद्दुष्टतां व्रजेत्

రక్షణ లేని ఆహారం కుక్కలు మరియు కాకుల పాలైనట్లుగా, స్వేచ్ఛగా వదిలేసిన యువతి చెడు మార్గంలో పయనిస్తుంది.

Verse 26

पुनरेव कुलं दुष्टं तस्यास्संसर्गतो भवेत् । परबीजेन यो जातः स च स्याद्वर्णसंकरः

ఆమె సాంగత్యం వల్ల వంశం కలుషితమవుతుంది. పరపురుషుని వల్ల పుట్టినవాడు వర్ణసంకరుడు అవుతాడు.

Verse 27

जारजः संकरः पापो नरके नियतं वसेत् । कीटजातौ गता जाताः पुनः सर्वे महीतले

వ్యభిచారం వల్ల పుట్టిన పాపి నిశ్చయంగా నరకంలో నివసిస్తాడు. వారందరూ కీటక జన్మనెత్తి మళ్ళీ భూమిపై పుడతారు.

Verse 28

ततो म्लेच्छमुपानीतं कुलं स्याद्द्विजनंदन । कुलक्षयो भवेद्यस्मात्तस्माद्दुष्टां न धारयेत्

ఓ ద్విజనందనా! అప్పుడు ఆ కులం మ్లేచ్ఛత్వానికి చేరుతుంది. దీనివల్ల కులనాశనం జరుగుతుంది కాబట్టి, దుష్ట స్త్రీని ఆదరించకూడదు.

Verse 29

ज्ञात्वैव योषितां दोषं क्षमते यो नराधमः । स तिष्ठेन्निरये घोरे रौरवे पितृभिः सह

స్త్రీ దోషాన్ని తెలిసి కూడా క్షమించే నీచుడు, తన పితృదేవతలతో కలిసి భయంకరమైన రౌరవ నరకంలో ఉంటాడు.

Verse 30

काचित्पातयते नारी काचिदुद्धरते कुलम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलजामुद्वहेद्बुधः

కొందరు స్త్రీలు వంశాన్ని నాశనం చేస్తారు, మరికొందరు వంశాన్ని ఉద్ధరిస్తారు. కాబట్టి బుద్ధిమంతుడు సత్కులానికి చెందిన స్త్రీని వివాహం చేసుకోవాలి.

Verse 31

कुलद्वयं समा नारी समयित्वा तु तिष्ठति । साध्वी तारयते वंशान्दुष्टा पातयति ध्रुवम्

స్త్రీ ఇరువంశాలను సమానంగా నిలబెడుతుంది. పతివ్రత అయిన స్త్రీ వంశాలను తరింపజేస్తుంది, కానీ దుష్టురాలు నిశ్చయంగా పతనం చేస్తుంది.

Verse 32

दारेष्वधीनं स्वर्गं च कुलं पंकं यशोऽयशः । पुत्रं दुहितरं मित्रं संसारे कथयंति च

ఈ సంసారంలో స్వర్గం, వంశం, కీర్తి, అపకీర్తి, కుమారుడు, కుమార్తె మరియు మిత్రులు - ఇవన్నీ భార్యపైనే ఆధారపడి ఉంటాయని చెబుతారు.

Verse 33

तस्मादेकां द्वितीयां वा वामामुद्वाहयेद्बुधः । संतानार्थात्तु कामाच्च बहुदोषाश्रिता च सा

కాబట్టి బుద్ధిమంతుడు సంతానం కోసం లేదా కోరిక కోసం ఒకరిని లేదా ఇద్దరిని వివాహం చేసుకోవాలి; ఎందుకంటే ఎక్కువ మంది భార్యలు ఉండటం అనేక దోషాలకు దారితీస్తుంది.

Verse 34

रजस्वलां च वनितां नावगच्छति यः पतिः । ब्रह्महा भ्रूणहा सोपि दुर्गतिं चाधिगच्छति

ఋతుమతి అయిన స్త్రీని సమీపించకుండా ఉండని భర్త, బ్రహ్మహత్య మరియు భ్రూణహత్య చేసినవాని వలె పాపాత్ముడై దుర్గతిని పొందుతాడు.

Verse 35

यो मोहाद्दुर्भगां कृत्वा साध्वीं त्यजति पापकृत् । तस्या वधेन यत्पापं तद्भुक्त्वा नरकं व्रजेत्

మోహవశుడై సాధ్వీ భార్యను ‘దుర్భాగ్యవతి’ అని భావించి విడిచిపెట్టే పాపి, ఆమెను వధించినంత పాపఫలాన్ని అనుభవించి చివరికి నరకానికి పోతాడు.

Verse 36

वनिताहरणं कृत्वा चांडलकुलतां व्रजेत् । तथैव वनिताहानात्पतितो जायते नरः

స్త్రీని అపహరించినవాడు చాండాలకులస్థితిని పొందుతాడు; అలాగే స్త్రీని విడిచిపెట్టినవాడూ పతితుడవుతాడు.

Verse 37

रामां विन्यस्य स्कंधे च चिरं यमपुरे वसेत् । मलमूत्रं शिरोदेशे नित्यं तस्य च संपतेत्

రామాను భుజంపై మోసుకొని అతడు దీర్ఘకాలం యమపురిలో నివసిస్తాడు; అతని తలపై నిత్యం మలమూత్రాలు పడుతుంటాయి.

Verse 38

एवं वर्षसहस्राणि भारं वहति दुर्मतिः । पुनर्यावन्ति लोमानि तावत्स रौरवं व्रजेत्

ఇలా దుర్మతి వేల సంవత్సరాలు ఆ భారాన్ని మోస్తాడు; అతని రోమాలు మళ్లీ మళ్లీ ఎంతకాలం పెరుగుతాయో అంతకాలం రౌరవ నరకాన్ని పొందుతాడు.

Verse 39

पुनः कीटेषु संतीर्णस्तदा मानुषतां व्रजेत् । ततश्च कलहं शोकं प्राप्नोति पूर्वकल्मषात्

మళ్లీ కీటకజన్మలలో సంచరించి అతడు తరువాత మానవజన్మను పొందుతాడు; కానీ పూర్వకల్మషం వల్ల ఆపై కలహం, శోకం అనుభవిస్తాడు.

Verse 40

एवं जन्मत्रयं प्राप्य मुच्यते पातकान्नरः । तत्कालं नरकं भुक्त्वा सा तु काकी तु वञ्चकी

ఈ విధంగా మూడు జన్మలు పొందిన తరువాత మనిషి పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు. కానీ ఆ వంచక స్త్రీ కొంతకాలం నరకాన్ని అనుభవించి కాకీగా (ఆడ కాకిగా) జన్మిస్తుంది.

Verse 41

उच्छिष्टनरकं भुक्त्वा मानुषे विधवा भवेत् । यः पुनश्चांत्यजां गच्छेन्म्लेछां वा पुल्कसां नरः

ఉచ్ఛిష్ట అనే నరకాన్ని అనుభవించిన తరువాత ఆమె మనుష్యలోకంలో విధవగా జన్మిస్తుంది. అలాగే ఏ పురుషుడు మళ్లీ అంత్యజ, మ్లేచ్ఛ లేదా పుల్కస స్త్రీని ఆశ్రయిస్తాడో అతడు ఘోర పాపఫలానికి పాత్రుడు.

Verse 42

द्वित्रिचतुर्गुणं भुक्त्वा तत्र संचीर्णवंचकः । मातरं गुरुभार्यां च ब्राह्मणीं महिषीं तथा

అక్కడ రెండు, మూడు, నాలుగు రెట్లు భోగాన్ని అనుభవించి అతడు నిపుణ వంచకుడిగా నిలిచాడు—తల్లి, గురుపత్నీ, బ్రాహ్మణీ, అలాగే మహిషీ (రాణి)ని గమించే వాడు మహాపాతకుడు అవుతాడు.

Verse 43

अन्यां वा प्रभुपत्नीं च गत्वा यात्यपुनर्भवं । भगिनीं तत्पुत्रभार्यां तथा दुहितरं स्नुषाम्

ఇతరుని భార్యను గాని, తన ప్రభువు భార్యను గాని ఆశ్రయించినవాడు అపునర్భవ స్థితికి (మళ్లీ తిరిగిరాని గతి) చేరుతాడు. అలాగే సోదరి, కుమారుని భార్య, కుమార్తె లేదా కోడలిని గమించినవాడూ.

Verse 44

पितृव्यां मातुलानीं तु तथैव च पितृष्वसाम् । मातृष्वस्रादिकामन्यां गत्वा नास्ति च निष्कृतिः

పితృవ్య భార్య, మాతులాని (మామ భార్య), పితృస్వస (అత్త), మాతృస్వస (మామ్మ) మొదలైన బంధువుల స్త్రీలను గమిస్తే దానికి ఎలాంటి ప్రాయశ్చిత్తం లేదు.

Verse 45

ब्रह्महा स भवेदंधो वचसा जडतां व्रजेत् । कर्णयोर्बधिरो जातश्च्यवते नास्ति निष्कृतिः

బ్రాహ్మణహంతుడు అంధత్వాన్ని పొందును; వాక్దోషముచేత జడబుద్ధిగా మారును. రెండు చెవులలోనూ బధిరుడై జన్మించును, అధఃపతనమగును; అతనికి ప్రాయశ్చిత్తము లేదు।

Verse 46

उक्त्वा अश्लीलमत्यर्थमखिलं स्त्रीकृतेन हि । द्विज उवाच । एवं दुष्कृतमासाद्य कथं मोक्षो भवेत्पुनः

స్త్రీ కారణముగా అత్యంత అశ్లీల వచనములన్నిటిని పలికి ఆ ద్విజుడు అన్నాడు—“ఇలా దుష్కృతము చేసుకొని మళ్లీ మోక్షము ఎలా కలుగును?”

Verse 47

तत्समाचक्ष्व भगवन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । श्रीभगवानुवाच । तासां च गमनं कृत्वा तप्तां लोहस्य पुत्तलद्यं

“భగవన్, అది నాకు వివరించండి; తత్త్వముగా వినదలచితిని।” శ్రీభగవానుడు అన్నాడు—“వారియొద్దకు వెళ్లి, వేడెక్కిన ఇనుముతో ఒక ప్రతిమను చేసి (అదనుగుణంగా ఆచరించాడు).”

Verse 48

समालिंग्य त्यजेत्प्राणं शुचिर्लोकांतरं व्रजेत् । यो वै गृहाश्रमं त्यक्त्वा मच्चित्तो जायते नरः

నన్ను ఆలింగనం చేసి ప్రాణములను విడిచెను; శుచిగా మారి పరలోకమునకు పోవును. గృహాశ్రమమును విడిచి నా యందే చిత్తముంచిన నరుడు ఈ గతిని పొందును।

Verse 49

नित्यं स्मरति गोविंदं सर्वपापक्षयो भवेत् । ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं गुर्वंगनागमात्

ఎవడు నిత్యం గోవిందుని స్మరించునో, అతని సమస్త పాపములు నశించును. గురుపత్నీగమనముచేత కలిగిన బ్రహ్మహత్యా పాపము పదివేలైనా ఆ స్మరణముచేత తొలగును.

Verse 50

शतं शतसहस्रं च पैष्टीमद्यस्य भक्षणात् । स्वर्णादेर्हरणं कृत्वा तेषां संसर्गकं चिरं

పిండితో తయారైన మద్యాన్ని సేవించుటవలన వంద, లక్షమట్టుకు దండన కలుగును; స్వర్ణాది దోచినవాడు అటువంటి పాపులతో దీర్ఘకాలం సంగమంలో ఉండును।

Verse 51

एतान्यन्यानि पापानि महान्ति पातकानि च । अग्निं प्राप्य यथा तूलं तृणं शुष्कं प्रणश्यति

ఇవి మరియు ఇతర పాపాలు—మహాపాతకములైనను—అగ్నిని చేరగానే ఎండిన పత్తి, ఎండిన గడ్డి నశించునట్లు నశించును।

Verse 52

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्याने स्त्रीणामाख्यानंनाम । द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీపద్మపురాణము ప్రథమ సృష్టిఖండములో పంచాఖ్యానాంతర్గత ‘స్త్రీణామాఖ్యానం’ నామ ద్విపంచాశత్తమోధ్యాయము సమాప్తమైంది।

Verse 53

कृत्वा च पूजयित्वा च स पापात्सन्तरो भवेत् । भागीरथी तटे रम्ये खगस्य ग्रहणे शिवे

అది చేసి విధివిధానంగా పూజించినవాడు పాపమును దాటి తరించును—రమ్యమైన భాగీరథీ తీరమున, ఖగ (సూర్య) గ్రహణ శుభకాలమున।

Verse 54

गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति सहस्रं चाधिकं च यत्

కోటిగోవుల దానముచేత మనుష్యుడు పొందు ఫలమేదో, అదే ఫలమును అతడు పొందును—అదికూడా వెయ్యి అధికంగా।

Verse 55

गोविंदकीर्तने तात मत्पुरे चाक्षयं वसेत् । कामात्स भवने स्थित्वा सार्वभौमो भवेन्नृपः

ఓ ప్రియుడా, గోవిందుని కీర్తన చేయుటవలన మనిషి నా పురిలో అక్షయంగా నివసించును. మరియు కామవశముగా ఆ ధామమందు నివసిస్తే, అతడు సర్వభౌమ చక్రవర్తి రాజవుతాడు.

Verse 56

पुराणेमत्कथां श्रुत्वा मत्सादृश्यं लभेन्नरः । कथयित्वा पुराणं च विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

పురాణములో నా కథను వినినవాడు నా సాదృశ్యాన్ని పొందును; మరియు పురాణాన్ని బోధించి/పఠించి, అతడు విష్ణు-సాయుజ్యము, అనగా విష్ణువుతో ఏకత్వాన్ని పొందును.

Verse 57

तस्मान्नित्यं च श्रोतव्यं पुराणं धर्मसंचयं । श्रावितव्यं प्रयत्नेन लोके विष्णुतनुं व्रजेत्

కాబట్టి ధర్మసంచయమైన ఈ పురాణాన్ని నిత్యం వినవలెను; మరియు ప్రయత్నపూర్వకంగా ఇతరులకు కూడా వినిపించవలెను. ఈ లోకములోనే మనిషి విష్ణు-తనువు, అనగా విష్ణుసమాన స్థితిని పొందును.

Verse 58

अन्यद्वा स्त्रीकृते दोषे यथायोगं भवेद्ध्रुवं । निशामय प्रवक्ष्यामि तत्वतो द्विजनंदन

లేదా స్త్రీచేత జరిగిన దోషమునకు, యథాయోగ్యమైన ఫలము నిశ్చయంగా కలుగును. ఓ ద్విజనందనా, వినుము—నేను తత్త్వతః, యథార్థంగా, దీనిని వివరించుచున్నాను.

Verse 59

सर्वबीजस्य दानेन सांबुकुंभं महाफलम् । दद्याद्विप्राय पुण्याहे सद्यःपूतो भवेत्क्षणात्

సర్వరకాల విత్తనాలను దానమిచ్చినచో ‘సాంబుకుంభ’ అనే మహాఫలం (మహాపుణ్యం) లభించును. పుణ్యదినమున బ్రాహ్మణునికి దానమివ్వవలెను; అతడు క్షణమాత్రంలోనే తక్షణమే పవిత్రుడగును.

Verse 60

सर्वं धान्यादिकं बीजं काले दद्याद्द्विजातये । सर्वपापक्षयं कृत्वा अक्षयं स्वर्गमश्नुते

సమయోచితంగా ధాన్యాది అన్ని రకాల విత్తనాలను ద్విజునికి (బ్రాహ్మణునికి) దానం చేయాలి. అలా చేయుటవలన సమస్త పాపక్షయం కలిగి అక్షయ స్వర్గాన్ని పొందుతాడు.

Verse 61

गुणं वक्ष्यामि विप्रर्षे सतीनां यादृशं दृढम् । शुद्धवंशो भवेत्तस्या नित्यं लक्ष्मीः प्रवर्तते

హే శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణా! సతీ స్త్రీల దృఢమైన గుణాన్ని నేను వివరిస్తాను. ఆమె వల్ల వంశం శుద్ధమవుతుంది, లక్ష్మీ నిత్యం నివసించి వికసిస్తుంది.

Verse 62

उभयोर्वंशयोः स्वर्गो भर्तुरात्मन एव च । पतिव्रतागुणो विप्र विस्मृतः पृच्छतस्तव

రెండు వంశాలకు స్వర్గప్రాప్తి కలుగుతుంది; భర్త యొక్క ఆత్మకూ మేలు కలుగుతుంది. ఓ బ్రాహ్మణా! నీవు అడుగుచున్నందున పతివ్రతాగుణం మరచిపోయినట్లైంది.

Verse 63

पुनर्वक्ष्यामि योषाणां सर्वलोकहितं शुभम् । उषित्वा पूर्वकालं च पुण्यापुण्येन योषितः

స్త్రీల విషయమై సమస్త లోకాలకు హితకరమైన శుభవచనాన్ని నేను మరల చెప్పుదును—పూర్వకాలంలో వారు పుణ్యాపుణ్యాల ప్రకారం ఎలా జీవించారో.

Verse 64

पश्चात्पतिव्रतायाश्च ताश्च गच्छंति मद्गतिम् । षण्मासं वाथ वर्षं वा अधिकं च प्रशस्यते

ఆ తరువాత ఆ పతివ్రత స్త్రీలు కూడా నా గతి (పరమస్థితి)ని పొందుతారు. ఆచరణకాలంగా ఆరు నెలలు గానీ, ఒక సంవత్సరం గానీ, లేదా మరింత గానీ—ప్రశంసించబడుతుంది.

Verse 65

पतिव्रता भवेद्या च यावत्पूता व्रजेद्दिवम् । सुरापं विप्रहंतारं सर्वपापयुतं पतिम्

పతివ్రతగా నిలిచే స్త్రీ పవిత్రమై స్వర్గాన్ని పొందుతుంది—ఆమె భర్త మద్యపుడు, బ్రాహ్మణహంతకుడు, సర్వపాపభారితుడైనా సరే।

Verse 66

पंकात्पूतं नयेत्स्वर्गं भर्त्तांरं यानुगच्छति । कंदर्पसदृशो भर्ता सा रतीव मनोरमा

భర్తను భక్తితో అనుసరించే స్త్రీ అతనిని మురికిలోనుంచి కూడా శుద్ధి చేసి స్వర్గానికి నడిపిస్తుంది; భర్త కందర్పునివలె, ఆమె రతివలె మనోహరంగా అవుతుంది।

Verse 67

जिष्णोरेवचिरं लोके भुंक्तेऽनंतमयं सुखम् । पतिव्रता बलाद्या च विदूरे स्वामिपातने

ఈ లోకంలో పతివ్రత స్త్రీ—బలా మొదలైనవారు—జిష్ణు (విజయీ ప్రభువు) యొక్క అనంతసుఖాన్ని దీర్ఘకాలం అనుభవిస్తుంది; భర్త పతన (మరణ) సమయంలో దూరంగా ఉన్నా కూడా।

Verse 68

चिह्नं लब्ध्वामृता वह्नौ पापादुद्धरते पतिं । पतिव्रता च या नारी देशांतरमृते पतौ

శుభచిహ్నం పొందుకొని అగ్నిలో అమరత్వాన్ని పొందిన ఆమె భర్తను పాపం నుండి उद्धరిస్తుంది; అలాగే పతి జీవించి ఉండగా పతివ్రత స్త్రీ పరదేశానికి వెళ్లదు।

Verse 69

सा भर्तुश्चिह्नमादाय वह्नौ सुप्त्वा दिवं व्रजेत् । या स्त्री ब्राह्मणजातीया मृतं पतिमनुव्रजेत्

భర్త యొక్క చిహ్నం (ప్రతీకం) తీసుకొని అగ్నిలో శయనించి ఆమె స్వర్గానికి వెళ్లాలి—బ్రాహ్మణజాతికి చెందిన, మరణించిన భర్తను అనుసరించే స్త్రీకి ఇలాంటి ఆచారం విధించబడింది।

Verse 70

सा स्वर्गमात्मघातेन नात्मानं न पतिं नयेत् । न म्रियेत समं गत्वा ब्राह्मणी ब्रह्मशासनात्

బ్రాహ్మణీ ఆత్మహత్యచేసి స్వర్గాన్ని కోరకూడదు; తనను గానీ భర్తను గానీ మరణానికి నెట్టకూడదు. భర్తతో సహగమనం చేసి మరణించకూడదు—ఇది బ్రహ్మ ఆజ్ఞ.

Verse 71

प्रव्रज्यागतिमाप्नोति मरणादात्मघातिनी । नरोत्तम उवाच । सर्वासामपि जातीनां ब्राह्मणः शस्य इष्यते

ఆత్మహత్య చేసుకునే వాడు మరణం ద్వారా (అని చెప్పబడే) ప్రవ్రజ్యాగతిని పొందుతాడని అంటారు; అయినా మరణం ఆత్మవినాశమే. నరోత్తముడు అన్నాడు—అన్ని జాతులలో బ్రాహ్మణుడే ప్రశంసనీయం.

Verse 72

पुण्यं च द्विजमुख्येन अत्र किंवा विपर्ययः । श्रीभगवानुवाच । ब्राह्मण्यास्साहसं कर्म नैव युक्तं कदाचन

ఇక్కడ శ్రేష్ఠ ద్విజునికి ఏ పుణ్యం, లేదా దానికి విరుద్ధం ఏముంటుంది? శ్రీభగవానుడు అన్నాడు—బ్రాహ్మణ్యనిష్ఠుడికి సాహసికమైన లేదా హింసాత్మకమైన కర్మ ఎప్పుడూ యుక్తం కాదు.

Verse 73

निःशेषेस्या वधं कृत्वा स नरो ब्रह्महा भवेत् । तस्माद्ब्राह्मणजातीया विप्रया च व्रतं चरेत्

ఆమెను పూర్తిగా హతమార్చితే ఆ పురుషుడు బ్రహ్మహత్యాపాతకుడవుతాడు. కాబట్టి బ్రాహ్మణజాతిలో పుట్టిన స్త్రీ—అంటే బ్రాహ్మణీ—నియత వ్రతాన్ని ఆచరించాలి.

Verse 74

प्रवक्ष्यामि यथातथ्यं शृणु विप्र यथार्थतः । आपणांतरमामिष्यं भक्षयेन्न कदाचन

నేను యథాతథ్యంగా చెప్పుచున్నాను—ఓ విప్రా, యథార్థంగా శ్రద్ధగా విను: వ్యాపారమార్గంగా/బజారులో పొందిన మాంసాన్ని ఎప్పుడూ భక్షించకూడదు.

Verse 75

अश्वमेधसहस्राणां हायने फलमाप्नुयात् । अर्हणं चेष्टदेवस्य हरेर्व्रतमनुत्तमम्

హరి యొక్క ఈ అనుత్తమ వ్రతాన్ని విధివిధానంగా ఆచరించి, తన ఇష్టదేవతను యథోచితంగా ఆరాధించినవాడు ఒకే సంవత్సరంలో సహస్ర అశ్వమేధ యాగాల సమానమైన పుణ్యఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 76

स्वामिनोपि जलं पिंडं संप्रदद्यादमत्सरात् । युगकोटिसहस्राणि युगकोटिशतानि च

స్వామియైనవాడుకూడా అసూయ లేకుండా జలమును, పిండమును సమర్పించాలి; ఆ పుణ్యఫలం సహస్ర కోటి యుగములు, శత కోటి యుగములు వరకు నిలిచియుంటుంది।

Verse 77

पतिना सह सा साध्वी विष्णुलोके युता भवेत् । ततो महाव्रतं प्राप्य निरये ब्राह्मणी वधूः

ఆ సాధ్వీ స్త్రీ భర్తతో కలిసి విష్ణులోకంలో ఏకత్వంతో నివసిస్తుంది; కాని బ్రాహ్మణీ వధువు మహావ్రతాన్ని పొందిన తరువాత (లేదా స్వీకరించిన తరువాత) ఆపై నరకంలో పడుతుంది।

Verse 78

उद्धरेदुभयोर्वंशाञ्छतशोथ सहस्रशः । अतो बंधुजनैरेव पुत्रैर्भ्रात्रादिभिर्बुधैः

ఉభయుల (తల్లిదండ్రుల) వంశాలను వందలుగా, వేలలుగా उद्धరించాలి. అందువల్ల ఈ కార్యం తన బంధువులైన కుమారులు, సోదరులు మొదలైన జ్ఞానులచేనే సాధ్యమవుతుంది।

Verse 79

विनियम्य सदा तस्या व्रतलोपं न कारयेत् । हरेश्चेद्वासरं प्राप्य विधवा न व्रतं चरेत्

ఆమెను ఎల్లప్పుడూ నియమంలో ఉంచి, ఆమె వ్రతభంగం కలగనీయకూడదు. హరి పావన దినం వచ్చినప్పుడు, విధవ ఆ వ్రతాచరణను చేయకూడదు।

Verse 80

पुनर्वैधव्यतामेति जन्मजन्मनि दुर्भगा । भोजनात्मत्स्यमांसस्य व्रतानां विप्रयोगतः

చేపలు, మాంసం భక్షించి పవిత్ర వ్రతాల నుండి విరహమొందిన ఆ దుర్భాగ్య స్త్రీ జన్మ జన్మాంతరాలలో మళ్లీ మళ్లీ వైధవ్యాన్ని పొందుతుంది।

Verse 81

चिरं निरयमासाद्य शुनी भवति निश्चितम् । दुष्टाया मैथुनं गच्छेद्विधवाकुलनाशिनी

దీర్ఘకాలం నరకయాతన అనుభవించి ఆమె నిశ్చయంగా కుక్కగా (ఆడ కుక్కగా) జన్మిస్తుంది। పరపురుషసంగమానికి వెళ్లే దుష్ట స్త్రీ విధవాకులాన్ని నాశనం చేస్తుంది।

Verse 82

नरकाननुभूयाथ गृध्रिणी दशजन्मसु । द्विजन्मफेरवा भूत्वा ततो मानुषतां व्रजेत्

నరకాలను అనుభవించిన తరువాత ఆమె పది జన్మలు గద్దగా (ఆడ గద్దగా) పుడుతుంది। ఆపై రెండు జన్మలు గబ్బిలంగా పుట్టి, తరువాత మానవ జన్మను పొందుతుంది।

Verse 83

तथैव बालवैधव्या दासीत्वमुपगच्छति । द्विज उवाच । कन्यादानफलं ब्रूहि वद दास्याः फलं च यत्

అదేవిధంగా చిన్న వయసులో విధవైన స్త్రీ దాస్యస్థితిని పొందుతుంది। ద్విజుడు అన్నాడు—“కన్యాదాన ఫలాన్ని చెప్పండి; దాసీదాన ఫలమును కూడా వివరించండి।”

Verse 84

विधानं च यथोक्तं च यदि मेनुग्रहः प्रभो । श्रीभगवानुवाच । रूपाढ्ये गुणसंपन्ने कुलीने यौवनान्विते

“ప్రభో, నాపై మీ అనుగ్రహం ఉంటే, విధి విధానం యథోక్తంగా జరగనివ్వండి।” శ్రీభగవానుడు పలికెను—“రూపవతి, గుణసంపన్న, కులీన, యౌవనసహితమైనది।”

Verse 85

समृद्धे वित्तसंपूर्णे कन्यादानफलं शृणु । सर्वाभरणसंयुक्तां कन्यकां यो ददाति च

సమృద్ధి, ధనసంపత్తి ఉన్నప్పుడు కన్యాదాన ఫలాన్ని వినుము. ఎవడు సమస్త ఆభరణాలతో అలంకృతమైన కన్యను దానం చేస్తాడో, అతడు మహాపుణ్యఫలాన్ని పొందును.

Verse 86

तेन दत्ता धरा सर्वा सशैलवनकानना । अर्द्धाभरणदानेन फलं दातुर्भवेद्ध्रुवम्

ఆ దానంతో పర్వతాలు, అడవులు, తోటలతో కూడిన సమస్త భూమి దానమైనట్లే భావించబడుతుంది. తన ఆభరణాలలో సగం దానం చేస్తే దాతకు ఫలం నిశ్చయంగా స్థిరమగును.

Verse 87

अनाभरणकन्यायाः पादैकस्य फलं भवेत् । यः पुनः शुल्कमश्नाति स याति नरके नरः

ఆభరణాలు లేని కన్య విషయంలో ఫలం ఆమె ఒక పాదం మేరకే అవుతుంది. కానీ ఎవడు మళ్లీ శుల్కం (కన్యాశుల్కం) స్వీకరిస్తాడో, ఆ మనిషి నరకానికి పోతాడు.

Verse 88

विक्रीय चात्मजां मूढो नरकान्न निवर्त्तते । लोभादसदृशे पुंसि कन्यां यस्तु प्रयच्छति

మూఢుడు తన కుమార్తెను అమ్మితే, అతడు నరకం నుండి తిరిగి రాడు. అలాగే లోభంతో అయోగ్యుడైన లేదా అసమానుడైన పురుషునికి కన్యను ఇస్తే, అతడూ అదే గతి పొందును.

Verse 89

रौरवं नरकं प्राप्य चांडालत्वं च गच्छति । अतएव हि शुल्कं च जामातुर्न कदाचन

అతడు రౌరవ నరకాన్ని పొందీ చాండాలత్వానికి చేరుతాడు. అందుచేత అల్లుడి నుండి కన్యాశుల్కాన్ని ఎప్పుడూ స్వీకరించకూడదు.

Verse 90

गृह्णाति मनसा प्राज्ञो यद्दत्तं तस्य चाक्षयम् । भूमिं गां च हिरण्यं च धनं वस्त्रं च धान्यकम्

ప్రాజ్ఞుడు మనసుతో (అంతఃసమ్మతితో) ఇచ్చినదేదైనా స్వీకరిస్తాడు; దాతకు ఆ దానం అక్షయమవుతుంది—భూమి, గోవు, స్వర్ణం, ధనం, వస్త్రం, ధాన్యం।

Verse 91

जामातुर्यौतकं दत्वा सर्वं भवति चाक्षयम् । विवाहसमये वत्स सगोत्र परगोत्रजैः

జామాతకు యౌతకం (వివాహ-ఉపహారం) ఇచ్చినచో సమస్తం అక్షయఫలదాయకమవుతుంది. ఓ వత్సా, వివాహసమయంలో సగోత్రులు మరియు పరగోత్రులూ ఈ దానాన్ని చేయాలి।

Verse 92

यौतकं दीयते किंचित्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत् । दाता न स्मरते दानं प्रतिग्राही न याचते

యౌతకంగా కొద్దిగా ఇచ్చినదైనా అది సమస్తంగా అక్షయమవుతుంది. దాత దానాన్ని మళ్లీ మళ్లీ తలచడు; గ్రహీత అడిగి వేడుకోడు।

Verse 93

उभौ तौ नरकं यातश्छिन्नरज्जुर्घटो यथा । अवश्यं यौतकं दानं दातव्यं सात्विकेन हि

వారిద్దరూ నరకానికి పోతారు—కత్తిరించిన తాడుతో ఉన్న కుండ పడిపోవునట్లు. అందువల్ల సాత్త్వికుడు యౌతక-దానాన్ని తప్పక ఇవ్వాలి।

Verse 94

अदत्वा नरकं प्राप्य दासीत्वमुपगच्छति । अत्यासन्नेतिदूरस्थे चात्याढ्ये चाति दुर्गते

దానం చేయని వాడు నరకాన్ని పొందీ తరువాత దాసత్వంలో పడతాడు. కాబట్టి గ్రహీత అతి సమీపమైనా అతి దూరమైనా, అతి ధనవంతుడైనా అతి దరిద్రుడైనా—దానం చేయాలి।

Verse 95

कुलहीने च मूर्खे च षट्सु कन्या न दीयते । अतिवृद्धे चातिदीने रोगिष्ठे देशवासिनि

కులహీనుడు, మూర్ఖుడు, అతివృద్ధుడు, నిరుపేద, రోగి మరియు దేశవాసి - ఈ ఆరుగురికి కన్యను ఇవ్వకూడదు.

Verse 96

अतिक्रुद्धेप्यसन्तुष्टे षट्सु कन्या न दीयते । एतेभ्यः कन्यकां दत्वा नरकं चाधिगच्छति

వారు అత్యంత కోపంతో ఉన్నా లేదా అసంతృప్తితో ఉన్నా, ఈ ఆరుగురికి కన్యను ఇవ్వకూడదు. వీరికి కన్యను ఇస్తే నరకానికి వెళతారు.

Verse 97

लोभात्संमानलाभाच्च कन्यका परिवर्तनात् । मुनीनां प्रेयसीं नारीं युवतीं रूपशालिनीम्

లోభం వల్ల, గౌరవం పొందడం కోసం మరియు కన్యా వినిమయం ద్వారా, మునులకు ప్రియమైన, యవ్వనవతి మరియు రూపవతి అయిన స్త్రీ లభిస్తుంది.

Verse 98

सालंकारां सशय्यां च दत्वाऽनंतफलं लभेत् । अनयोश्च फलं तुभ्यं युवती कन्ययोरपि

ఆభరణాలతో అలంకరించి, శయ్యతో సహా కన్యాదానం చేయడం వల్ల అనంతమైన ఫలం లభిస్తుంది. యువతి మరియు కన్య ఇద్దరి దానఫలం నీకు దక్కుతుంది.

Verse 99

एका वराय दातव्या अपरा ब्राह्मणाय तु । क्रीता देवा यदातव्या धीरेणाकष्टकर्मणा

ఒకరిని వరుడికి, మరొకరిని బ్రాహ్మణుడికి ఇవ్వాలి. ధీరుడైన వ్యక్తి కష్టపడకుండా సంపాదించిన వస్తువులను దానం చేయాలి.

Verse 100

कल्पकालं भवेत्स्वर्गं नृपो वा कौ महाधनी । प्रतिजन्म लभेतैष सुपत्नीं वरवर्णिनीम्

అతనికి కల్పకాలమూ స్వర్గసమానమగును; అతడు రాజుగానీ మహాధనవంతుడుగానీ అవుతాడు. ప్రతి జన్మలో శీలవంతమైన, సుందరవర్ణముగల సతీ భార్యను పొందుతాడు.

Verse 101

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । सर्वपापक्षयस्तस्य सर्वशास्त्रार्थपारगः

ఈ అనుత్తమ పుణ్యాఖ్యానాన్ని నిత్యం వినువాడు—అతనికి సమస్త పాపక్షయం కలుగును; అతడు సమస్త శాస్త్రార్థాలలో పారంగతుడగును.

Verse 102

लभेत सोऽक्षयं स्वर्गं नारीणां वल्लभो भवेत् । क्षत्रियो विजयी चाथ लोकनाथो भवेद्ध्रुवम्

అతడు అక్షయ స్వర్గాన్ని పొందును; స్త్రీలకు ప్రియుడగును. అతడు క్షత్రియుడైతే విజేతగా మారి నిశ్చయంగా లోకనాథుడగును.

Verse 103

श्रुतं हरति पापानि जन्मजन्मकृतानि च । सौभाग्यं लभते लोके तथैव च वरांगना

దీనిని శ్రవణం చేయుట జన్మజన్మలలో చేసిన పాపాలను తొలగించును. ఈ లోకంలో సౌభాగ్యాన్ని పొందును; అలాగే సతీ సుందరీయైన స్త్రీకూడ సౌభాగ్యాన్ని పొందును.