Adhyaya 14: The Messenger of Yama Explains Karmic Retribution and the Causes of Naraka Torments

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितापुत्रसंवादो नाम त्रयोदशोऽध्यायः । चतुर्दशोऽध्यायः पुत्र उवाच इति पृष्टस्तदा तेन शृण्वतां नो महात्मना । उवाच पुरुषो याम्यो घोरोऽपि प्रसृतं वचः ॥

ఇట్లు శ్రీమార్కండేయ పురాణంలోని పదమూడవ అధ్యాయం ‘తండ్రి-కొడుకు సంభాషణ’ అని ముగిసింది. అనంతరం పద్నాలుగవ అధ్యాయం ప్రారంభమవుతుంది. అతడు ప్రశ్నించగా, మహాత్ముడు వినుచుండగా, యముని ఒక భయంకర సత్త్వం మాటలు పలికింది।

Verse 2

यमकिङ्कर उवाच महराज ! यथात्थ त्वं तथैतन्नात्र संशयः । किन्तु स्वल्पं कृतं पापं भवता स्मारयामि तत् ॥

యమదూత అన్నాడు—ఓ మహారాజా, మీరు చెప్పినది నిశ్చయంగా సత్యమే; సందేహం లేదు. అయినా మీ చేత జరిగిన ఒక సూక్ష్మ పాపాన్ని నేను మీకు గుర్తు చేస్తున్నాను।

Verse 3

वैदर्भो तव या पत्नी पीवरी नाम नामतः । ऋतुमत्याः ऋतुर्वन्ध्यस्त्वया तस्याः कृतः पुरा ॥

విదర్భదేశానికి చెందిన నీ భార్య పీవరీ—ఆమె ఋతుమతిగా ఉన్నప్పుడు—నీవు పూర్వం ఆమె ఋతువును భంగపరచి ఆమెను ‘ఋతుబంధ్య’గా చేసితివి।

Verse 4

शुशोभनायां कैकेय्यामासक्तेन ततो भवान् । ऋतुव्यतिक्रमात् प्राप्तो नरकं घोरमीदृशम् ॥

ఆపై సుందరి కైకేయీ మోహానికి లోనై, ఋతు-వ్యతిక్రమ దోషం వల్ల నీవు అతి ఘోర నరకాన్ని పొందితివి।

Verse 5

होमकाले यथा वह्निराज्यपातमवेक्षते । ऋतौ प्रजापतिस्तद्वद् बीजपातमवेक्षते ॥

హోమకాలంలో అగ్ని ఘృతాహుతిని ఎలా ఎదురుచూస్తుందో, అలాగే యథోచిత ఋతువులో ప్రజాపతి బీజపాతం (గర్భాధానం) కోసం ఎదురుచూస్తాడు।

Verse 6

यस्तमुल्लङ्घ्य धर्मात्मा कामेष्वासक्तिमान् भवेत् । स तु पित्र्यादृणात् पापमवाप्य नरकं पतेत् ॥

తన్ను ధర్మిష్ఠుడనని భావించినప్పటికీ ఆ నియమాన్ని అతిక్రమించి భోగాసక్తుడైనవాడు—పితృక్రమాన్ని అవమానించి పాపాన్ని పొందీ నరకంలో పడతాడు।

Verse 7

एतावदेव ते पापं नान्यत् किञ्चन विद्यते । तदेहि गच्छ पुण्यानामुपभोगाय पार्थिव ॥

ఇంతటితోనే నీ పాపం; మరొకటి లేదు. కాబట్టి రా—ఓ రాజా, ఇప్పుడు వెళ్లి నీ పుణ్యఫలాలను అనుభవించు।

Verse 8

राजोवाच यास्यामि देवानुचर यत्र त्वं मां नयिष्यसि । किञ्चित्पृच्छामि तन्मे त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥

రాజు పలికెను: 'ఓ దేవదూతా, నీవు నన్ను ఎక్కడికి తీసుకువెళతావో అక్కడికి నేను వస్తాను. కానీ నేను ఒకటి అడుగుతున్నాను—దయచేసి ఉన్నది ఉన్నట్లుగా నాకు నిజం చెప్పు.'

Verse 9

वज्रतुण्डास्त्वमी काकाः पुंसां नयनहारिणः । पुनः पुनश्च नेत्राणि तद्वदेवेषां भवन्ति हि ॥

వజ్రాయుధం వంటి ముక్కులు కలిగిన ఈ కాకులు మనుషుల కళ్లను పొడిచి వేస్తున్నాయి; మళ్లీ మళ్లీ వారి కళ్లు అదే విధంగా పుట్టుకొస్తున్నాయి.

Verse 10

किं कर्म कृतवन्तश्च कथयैतज्जुगुप्सितम् । हरन्त्येषां तथा जिह्वां जायमानां पुनर्नवाम् ॥

నాకు చెప్పు: వీరు ఏ పాపకర్మ చేశారు, જેના వల్ల ఈ ఘోరమైన శిక్ష జరుగుతోంది? అదే విధంగా వారి నాలుకలు కూడా పీకివేయబడుతున్నాయి—అయినా అవి మళ్లీ మళ్లీ పుడుతున్నాయి.

Verse 11

परपत्रेण पाट्यन्ते कस्मादेतेऽतिदुःखिताः । करम्भवालुकास्वेते पच्यन्ते तैलगोचराः ॥

ఈ జీవులు ఎందుకని ఇంతటి తీవ్ర దుఃఖంలో ఉన్నాయి—వీటిని కత్తిలాంటి ఆకులతో ఎందుకు కోస్తున్నారు? మరియు వీటిని క్షారము, ఇసుకలో ఎందుకు ఉడికిస్తున్నారు, నూనెలో ఎందుకు వేయిస్తున్నారు?

Verse 12

अयोमुखैः खगैश्चैते कृष्यन्ते किंविधा वद । विश्र्लिष्टदेहबन्धार्ति-महारावविराविणः ॥

వీరు ఎటువంటి పాపాత్ములో నాకు చెప్పు, వీరిని ఇనుప ముక్కులు కలిగిన పక్షులు ఈడ్చుకెళ్తున్నాయి—శరీర బంధాలు తెగిపోతుండగా బాధతో భయంకరంగా అరుస్తున్నారు.

Verse 13

अयश्चञ्चुनिपातेन सर्वाङ्गक्षतदुःखिताः । किमेतेऽनिष्टकर्तारस्तुद्यन्तेऽहर्निशं नराः ॥

ఇనుప ముక్కుల పతనప్రహారంతో తాకబడి, శరీరమంతా గాయాలతో బాధపడుతున్న—ఈ పాపకర్తలు ఎవరు? ఇలాంటి మనుష్యులు పగలు రాత్రి ఎందుకు ప్రశంసింపబడుతున్నారు?

Verse 14

एताश्चान्याश्च दृश्यन्ते यातनाः पापकर्मिणाम् । येन कर्मविपाकेन तन्ममाशेषतो वद ॥

పాపకర్తలకు ఇవి మరియు మరెన్నో బాధలు కనిపిస్తున్నాయి. ఏ కర్మ ఫలపక్వత వల్ల ఇవి ఉద్భవిస్తాయి? ఏమీ మిగల్చకుండా అన్నిటినీ నాకు చెప్పండి.

Verse 15

यमकिङ्कर उवाच यन्मां पृच्छसि भूपाल ! पापकर्मफलोदयम् । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि संक्षेपेण यथातथम् ॥

యమదూతుడు అన్నాడు—ఓ రాజా, నీవు నన్ను అడిగినది, అంటే పాపకర్మఫలాల ఉద్భవం—దానిని నేను నీకు సంక్షేపంగా, యథాతథంగా వివరిస్తాను.

Verse 16

पुण्यापुण्ये हि पुरुषः पर्यायेण समश्नते । भुञ्जतश्च क्षयं याति पापं पुण्यमथापि वा ॥

మనిషి క్రమంగా పుణ్యమూ పాపమూ రెండింటి ఫలితాలను అనుభవిస్తాడు. అనుభవం (భోగం) వల్లనే పాపమో పుణ్యమో క్షయమవుతుంది.

Verse 17

न तु भोगादृते पुण्यं किञ्चिद्वा कर्म मानवम् । पापकं वा पुनात्याशु क्षयो भोगात् प्रजायते ॥

కాని ఫలానుభవం (భోగం) లేకుండా ఏ మానవకర్మ—పుణ్యమో పాపమో—త్వరగా తుడిచిపోదు. క్షయం భోగం ద్వారానే కలుగుతుంది.

Verse 18

परित्यजति भोगाच्च पुण्यापुण्ये निबोध मे । दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात् क्लेशं भयाद्भयम् ॥

నన్ను బట్టి పుణ్యపాపాల గతి తెలుసుకోండి—దుర్భిక్షం నుండి దుర్భిక్షమే, క్లేశం నుండి క్లేశమే, భయం నుండి భయమే పుడుతుంది; యథా భావం తథా ఫలప్రసవం।

Verse 19

मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकर्मिणः । गतिं नानाविधां यान्ति जन्तवः कर्मबन्धनात् ॥

మృతుల నుండి కూడా ‘మరింత మృతుల’ వంటి వారు పుడతారు—అంటే దరిద్రులు, పాపకర్ములు. కర్మబంధనంతో బద్ధులైన జీవులు అనేక విధమైన గతులకు చేరుతారు।

Verse 20

उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात् स्वर्गं सुखात् सुखम् । श्रद्धधानाश्च शान्ताश्च धनदाः शुभकारिणः ॥

వారు పండుగ నుండి పండుగకు, స్వర్గం నుండి స్వర్గానికి, సుఖం నుండి సుఖానికి వెళ్తారు—శ్రద్ధావంతులు, శాంతులు, ధనదాతలు, పుణ్యకర్మకర్తలు।

Verse 21

व्यालकुञ्जरदुर्गाणि सर्पचौरभयानि तु । हताः पापेन गच्छन्ति पापिनः किमतः परम् ॥

మృగాలు, ఏనుగుల ప్రమాదాలలో, దుర్గమ ప్రదేశాలలో, పాములు మరియు దొంగల భయాలలో—పాపులు తమ పాపమే కొట్టి వేయగా సాగిపోతారు. ఇంతకన్నా మరేమి చెప్పాలి?

Verse 23

अनेकशतसाहस्र-जनमसंचयसञ्चितम् । पुण्यापुण्यं नृणां तद्वत् सुखदुःखाङ्कुरोद्भवम् ॥

మనుషుల పుణ్యపాపాలు లక్షల జన్మలుగా కూడబెట్టిన నిధి నుండి సంగ్రహమవుతాయి; దానినుండే సుఖదుఃఖాల అంకురాలు ఉద్భవిస్తాయి।

Verse 24

यथा बीजं हि भूपाल ! पयांसि समवेक्षते । पुण्यापुण्ये तथा कालदेशान्यकर्मकारकम ॥

హే రాజా, విత్తనం జలాది సహాయక పరిస్థితులపై ఆధారపడినట్లే, పుణ్యపాపాల ఫలప్రాప్తి కాలం, దేశం మరియు ఇతర సహకారక కర్మ-నిమిత్తాలపై ఆధారపడుతుంది।

Verse 25

स्वल्पं पापं कृतं पुंसां देशकालोपपादितम् । पादन्यासकृतं दुःखं कण्टकोत्थं प्रयच्छति ॥

దేశకాల పరిమితిలో మనిషి చేసిన చిన్న పాపం చిన్న దుఃఖాన్ని ఇస్తుంది; తప్పుగా అడుగు పడితే ముల్లు గుచ్చినప్పుడు కలిగే నొప్పిలాగా।

Verse 26

तत् प्रभूततरं स्थूलं शूलकीलकसम्भवम् । दुःखं यच्छति तद्वच्च शिरोरोगादि दुःसहम् ॥

కానీ అది ఎక్కువగా, స్థూలంగా ఉన్నప్పుడు, అది శూలం లేదా గుద్దు వంటి ఆయుధాల వల్ల కలిగే బాధలాగా దుఃఖాన్ని ఇస్తుంది; అలాగే తలనొప్పి మొదలైన రోగాల వల్ల కలిగే అసహ్య కష్టాన్ని కూడా కలిగిస్తుంది।

Verse 27

अपथ्याशनशीतोष्ण-श्रमतापादिकारकम् । तथान्योऽन्यमपेक्षन्ते पापानि फलसङ्गमे ॥

అనారోగ్యకర ఆహారం, చలి-వేడి, అలసట, జ్వరం మొదలైన ఫలితాలను కలిగిస్తూ—వాటి ఫలాలు కలసి ఒకేసారి పక్వమయ్యేప్పుడు పాపాలు పరస్పర ఆధారంగా మారుతాయి।

Verse 28

एवं महान्ति पापानि दीर्घरोगादिविक्रियाम् । तद्वच्छस्त्राग्निकृच्छ्रार्ति-बन्धनादिफलाय वै ॥

ఇలా మహాపాపాలు దీర్ఘకాల రోగాలు మొదలైన వికారాలకు దారితీస్తాయి; అలాగే ఆయుధాలు, అగ్ని వల్ల కలిగే బాధ, ఘోర కష్టాలు, కారాగార బంధనం మొదలైన ఫలితాలను కూడా ఇస్తాయి।

Verse 29

स्वल्पं पुण्यं शुभं गन्धं हेलया सम्प्रयच्छति । स्पर्शं वाप्यथवा शब्दं रसं रूपमथापि वा ॥

అల్పమైన పుణ్యకర్మ కూడా, అనాయాసంగా చేసినా, సుగంధమైన ఫలాన్ని ఇస్తుంది; అలాగే మనోహర స్పర్శ, శబ్దం, రుచి మరియు రూపమును కూడా ప్రసాదిస్తుంది।

Verse 30

चिराद् गुरुतरं तद्वन् महान्तमपि कालजम् । एवं च सुखदुःखानि पुण्यापुण्योद्भवानि वै ॥

కాలక్రమేణ అదే ఫలం అలాగే మరింత భారంగా, తీవ్రముగా మారుతుంది; కాలప్రవాహంలో అది మహత్తును కూడా పొందుతుంది. అందువల్ల సుఖదుఃఖాలు నిజంగా పుణ్యపాపాల నుంచే ఉద్భవిస్తాయి।

Verse 31

भुञ्जानोऽनेकसंसारसम्भवानिह तिष्ठति । जातिदेशावरुद्धानि ज्ञानाज्ञानफलानि च ॥

అనేక సంసారచక్రాల నుండి పుట్టిన ఫలాలను అనుభవిస్తూ జీవుడు ఇక్కడ నిలిచివుంటాడు; జ్ఞానం-అజ్ఞాన ఫలితాలు జన్మ (జాతి/వర్ణ) మరియు దేశప్రాంతాలచే నియమితమవుతాయి।

Verse 32

तिष्ठन्ति तत्र युक्तानि लिङ्गमात्रेण चात्मनि । वपुषा मनसा वाचा न कदाचित्क्वचिन्नरः ॥

అక్కడ వారు సూక్ష్మ ‘లింగ’మాత్రం ద్వారా ఆత్మతో అనుసంధానమై నిలిచివుంటారు; ఏ వ్యక్తీ ఎప్పుడూ ఎక్కడా శరీరం, మనస్సు లేదా వాక్కుతో ఆ బంధం లేకుండా ప్రవర్తించడు।

Verse 33

अकुर्वन् पापकं कर्म पुण्यं वाप्यवतिष्ठते । यद्यत्प्राप्नोति पुरुषो दुःखं सुखमथापि वा ॥

పాపకర్మ చేయకుండానే—పుణ్యకర్మ కూడా చేయకుండానే—ఎవరూ ఫలభోగానికి నిలువరు; మనిషి ఏది పొందినా, దుఃఖమో సుఖమో, అది కర్మజమే।

Verse 34

प्रभूतमथवा स्वल्पं विक्रियाकारि चेतसः । तावताऽस्य पुण्यं वा पापं वाप्यथ चेतरम् ॥

ఏది గొప్పదైనా చిన్నదైనా, అది మనస్సులో ఎంత మేరకు వికారం కలిగిస్తుందో, అంత మేరకే అది అతనికి పుణ్యమో పాపమో అవుతుంది, లేక తగిన ఫలితాన్ని ఇస్తుంది।

Verse 35

उपभोगात्क्षयं याति भुज्यमानमिवाशनम् । एवमेतॆ महापापं यातनाभिरहर्निशम् ॥

అనుభవించబడినది క్షయమవుతుంది—తినబడిన ఆహారంలాగా. అట్లే ఈ జీవులు పగలు-రాత్రి యాతనల ద్వారా మహాపాపాన్ని క్షీణింపజేస్తారు।

Verse 36

क्षपयन्ति नरा घोरं नरकान्तरविवर्तिनः । तथैव राजन् पुण्यानि स्वर्गलोकेऽमरैः सह ॥

మనుష్యులు వివిధ నరకాలలో తిరుగుతూ ఘోర పాపాన్ని క్షీణింపజేస్తారు। అలాగే, ఓ రాజా, స్వర్గలోకంలో అమర దేవులతో కలిసి పుణ్యాలనూ క్షయింపజేస్తారు।

Verse 37

गन्धर्वसिद्धाप्सरसां गीताद्यैरुपभुञ्जते । देवत्‍वे मानुषत्वे च तिर्यक्त्वे च शुभाशुभम् ॥

గంధర్వులు, సిద్ధులు, అప్సరసల మధ్య గీతాది ద్వారా వారు తమ పుణ్యాన్ని అనుభవిస్తారు। దేవత్వంలో, మనుష్యత్వంలో, తిర్యగ్‌యోనిలో (పశుజన్మంలో) కూడా వారు శుభాశుభాలను అనుభవిస్తారు।

Verse 38

पुण्यपापोद्भवं भुङ्क्ते सुखदुःखोपलक्षणम् । यत्त्वं पृच्छसि मां राजन् यातनाः पापकर्मिणाम् । केन केनेति पापेन तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः ॥

వారు పుణ్యపాపాల నుండి పుట్టిన, సుఖదుఃఖ లక్షణమైన ఫలితాన్ని అనుభవిస్తారు। ఓ రాజా, పాపకర్మలు చేసే వారి యాతనలు ‘ఏ ఏ పాపాల వల్ల ఉద్భవిస్తాయి?’ అని నీవు అడుగుతున్నావు కదా—అది నేను నీకు సంపూర్ణంగా చెప్పుదును।

Verse 39

दुष्टेन चक्षुषा दृष्टाः परदाराः नराधमैः । मानसेन च दुष्टेन परद्रव्यञ्च सस्पृहैः ॥

పరస్త్రీని కలుషిత దృష్టితో చూచి, కలుషిత మనస్సుతో పరధనాన్ని ఆశించే నరాధములకు—అటువంటి పాపాలకు ఘోర ప్రతిఫలం వర్ణించబడింది।

Verse 40

वज्रतुण्डाः खगास्तेषां हरन्त्येते विलोचने । पुनः पुनश्च सम्भूतिरक्ष्णोरेषां भवत्यथ ॥

వజ్రంలాంటి ముక్కులతో పక్షులు వారి కళ్లను పీకివేస్తాయి; తరువాత మళ్లీ మళ్లీ కళ్ళు పెరుగుతాయి, మళ్లీ అవే పీకబడతాయి।

Verse 41

यावतोऽक्षिनिमेषांस्तु पापमेभिर्नृभिः कृतम् । तावद्वर्षसहस्राणि नेत्रात्ति प्राप्नुवन्त्युत ॥

వారు పాపం చేసిన కంటి మిటకరింపు క్షణాలు ఎంతైతే, అంత సహస్ర సంవత్సరాలు వారు కళ్లను పీకివేయబడే బాధను అనుభవిస్తారు।

Verse 42

असच्छास्त्रोपदेशास्तु यैर्दत्ता यैश्च मन्त्रिताः । सम्यग्दृष्टेर्विनाशाय रिपूणामपि मानवैः ॥

అసత్య సిద్ధాంతాలను బోధించే వారు, అలాగే అటువంటి ఉపదేశం ఇచ్చే వారు—సమ్యగ్జ్ఞానాన్ని నాశనం చేయుటకై, శత్రువుల పట్ల కూడా—తీవ్ర ఫలితాలను పొందుతారు।

Verse 43

यैः शास्त्रमन्यथा प्रोक्तं यैरसद्वागुदाहृता । वेददेवद्विजातीनां गुरोर्निन्दा च यैः कृता ॥

శాస్త్రవిరుద్ధంగా బోధన పలికినవారు, అసత్య వాక్యాన్ని పలికినవారు, అలాగే వేదం, దేవతలు, ద్విజులు, గురువును దూషించినవారు—వారికి తదుపరి శిక్ష చెప్పబడింది।

Verse 44

हरन्ति तेषां जिह्वाश्च जायमानाः पुनः पुनः । तावतो वत्सरानेते वज्रतुण्डाः सदारुणाः ॥

ఆ సదా భయంకరమైన వజ్రచంచువున్న పక్షులు వారి నాలుకలను పీకి వేస్తాయి; నాలుక మళ్లీ మళ్లీ పుడుతూనే ఉంటుంది, అంతే సంవత్సరాల పాటు మళ్లీ మళ్లీ పీకబడుతుంది.

Verse 45

मित्रभेदं तथा पित्रा पुत्रस्य स्वजनस्य च । याज्योपाध्याययोर्मात्रा सुतस्य सहचारिणः ॥

మిత్రుల మధ్య, తండ్రి–కొడుకు మధ్య, స్వజనుల మధ్య, యజమాని మరియు పురోహితుడు/ఆచార్యుడి మధ్య, తల్లి–కొడుకు మధ్య, అలాగే సహచరుల మధ్య విభేదాలు కలిగించినవారి గురించి ఇక వర్ణించబడుతుంది.

Verse 46

भार्यापत्योश्च ये केचिद् भेदं चक्रुर्नराधमाः । त हेमे पश्य पाट्यन्ते करपत्रेण पार्थिव ॥

భార్యా–భర్తల మధ్య, అలాగే తల్లిదండ్రులు–పిల్లల మధ్య విభేదం కలిగించిన ఆ అధములు—చూడుము, ఓ రాజా—వారు కరపత్ర (క్షౌరపత్రసమానమైన ఆకులు) చేత ముక్కలుగా కోయబడతారు.

Verse 47

परोपतापकाः ये च ये चाऽऽह्लादनिषेधकाः । तालवृन्तानिलस्थान-चन्दनोशी्रहारीणः ॥

ఇతరులను హింసించే వారు, ఇతరుల సౌఖ్యభోగాలను నిరాకరించే వారు; పంకాలు, గాలివచ్చే విశ్రాంతి స్థలాలు, చందనలేపనం, సుగంధ ఉశీరాన్ని లాక్కునేవారు—వారు పాపులలో చెప్పబడతారు.

Verse 48

प्राणान्तिकं ददुस्तापमदुष्टानाञ्च येऽधमाः । करम्भवालुकासंस्थास्त इमे पापभागिनः ॥

నిర్దోషులపై ప్రాణాంతకమైన వేడి మరియు బాధను కలిగించిన వారు—ఆ పాపులు ‘కరంభ-వాలుకా’ అనే శిక్షాస్థానంలో నివసింపజేయబడతారు.

Verse 49

भुङ्क्ते श्राद्धन्तु योऽन्यस्य नरोऽन्येन निमन्त्रितः । दैवे वाप्यथवा पित्र्ये स द्विधा कृष्यते खगैः ॥

ఒకరి ఆహ్వానంతో వెళ్లి మరొకరి శ్రాద్ధభోజనాన్ని తినేవాడు—దేవకార్యములో గాని పితృకార్యములో గాని—పక్షులచేత రెండు ముక్కలుగా లాగి చీల్చబడతాడు।

Verse 50

मर्माणि यस्तु साधूनामसद्वाग्भिर्निकृन्तति । तमिमे तुदमानास्तु खगास्तिष्ठन्त्यवारिता ॥

కాని దుష్ట వాక్యాలతో సజ్జనుల మర్మస్థానాలను చీల్చేవానిపై ఈ పక్షులు ముక్కులతో కొరికీ గుచ్చీ, నిర్బంధం లేకుండా పై నిలుచుంటాయి।

Verse 51

यः करोति च पैशुन्यमन्यवागन्यथामतिः । पाट्यते हि द्विधा जिह्वा तस्येत्थं निशितैः क्षुरैः ॥

చాడీచెప్పడం, అపవాదం చేయడంలో నిమగ్నుడై—మనసులో ఒకటి, నోటితో మరొకటి చెప్పేవాని నాలుక పదునైన క్షురాలతో రెండు ముక్కలుగా చీల్చబడుతుంది।

Verse 52

माता-पित्रोर्गुरूणाञ्च येऽवज्ञां चक्रुरुद्धताः । त इमे पूयविण्मूत्र-गर्ते मज्जन्त्यधोमुखाः ॥

తల్లి, తండ్రి, గురువులను అవమానించే అహంకారులు పుయ్యము, మలం, మూత్రముతో నిండిన గోతిలో తలకిందులుగా పడిపోతారు।

Verse 53

देवतातिथिभूतेषु भृत्येष्वभ्यागतेषु च । अभुक्तवत्सु येऽश्नन्ति तद्वत् पित्रग्निपक्षिषु ॥

దేవతలు, అతిథులు, ఆధారపడిన జీవులు, సేవకులు, వచ్చిన సందర్శకులు తినకముందే తానే తినేవారు—అలాగే పితృదేవతలు, పవిత్రాగ్ని, పక్షుల పట్ల కూడా—దోషభాగులు అవుతారు।

Verse 54

दुष्टास्ते पूयनिर्यास-भुजः सूचীমुखास्तु ते । जायन्ते गिरिवर्ष्माणः पश्यैते यादृशा नराः ॥

ఆ దుష్టులు పుయ్యము మరియు దుర్గంధ స్రావములను భక్షించువారై, సూచి వంటి ముఖములు కలిగి, పర్వతసమాన దేహములతో జన్మిస్తారు—చూడుము, ఈ మనుష్యులు ఎలాంటి భూతరూపములు పొందుతారో।

Verse 55

एकपङ्क्त्या तु ये विप्रमथवेतरवर्णजम् । विषमं भोजयन्तीह विड्भुजस्त इमे यथा ॥

ఇక్కడ బ్రాహ్మణుని గాని ఇతర వర్ణస్థుని గాని ఒకే పంక్తిలో కూర్చోబెట్టి భోజనం పెట్టి, అసమానంగా వడ్డించువారు—వారు మలభక్షకులవుతారు।

Verse 56

एकसार्थप्रयातं ये निः स्वमर्थार्थिनं नरम् । अपास्य स्वान्नमश्नन्ति त इमे श्लेष्मभोजिनः ॥

ఒకే కారవానుగా బయలుదేరి, సాధనలేని సహాయం కోరువానిని వదిలివేసి, తరువాత తమ ఆహారమే తినువారు—వారు శ్లేష్మభక్షకులవుతారు।

Verse 57

गोबाह्मणाग्नयः स्पृष्टा यैरुच्छिष्टैर्नरेश्वर । तेषामेतेऽग्निकुम्भेषु लेलिह्यन्त्याहिताः कराः ॥

ఓ రాజా, ఎవరి ఉచ్ఛిష్ట మలినత వల్ల గోవు, బ్రాహ్మణుడు, మరియు పవిత్ర అగ్ని స్పర్శింపబడతాయో—వారి చేతులు అగ్ని పాత్రలలో ఉంచబడి అక్కడ జ్వాలలచే నిరంతరం లేలిహ్యమానమవుతాయి।

Verse 58

सूर्येन्दुतारका दृष्टा यैरुच्छिष्टैस्तु कामतः । तेषां याम्यैर्नरैर्नेत्रे न्यस्तो वह्निः समेध्यते ॥

ఉచ్ఛిష్ట స్థితిలో ఉండి జాగ్రత్తగా సూర్యుడు, చంద్రుడు, నక్షత్రాలను తిలకించువారు—వారి కళ్లలో యమదూతలు అగ్నిని ఉంచి దానిని ప్రజ్వలింపజేస్తారు।

Verse 59

गावोऽग्निर्जननी विप्रोज्येष्ठभ्राता पिता स्वसा । जामयो गुरवो वृद्धा यैः स्पृष्टास्तु पदा नृभिः ॥

గోవులను, అగ్నిని, తల్లిని, బ్రాహ్మణుని, పెద్ద అన్నను, తండ్రిని, అక్కచెల్లెలిని, వివాహసంబంధిన స్త్రీబంధువులను, గురువులను, వృద్ధులను పాదంతో తన్నినవారికి ఘోరమైన ఫలితాలు అనుసరిస్తాయి।

Verse 60

बद्धाङ्घ्रयस्ते निगडैलौहैरग्निप्रतापितैः । अङ्गारराशिमध्यस्थास्तिष्ठन्त्याजानुदाहिनः ॥

వారి పాదాలు అగ్నిలో వేడెక్కించిన ఇనుప బంధనాలతో కట్టబడతాయి; మండే నిప్పురాళ్ల గుట్టల మధ్య నిలబడి వారు మోకాళ్ల వరకు కాలిపోతారు।

Verse 61

पायसं कृशरं छागो देवाऽन्नानि च यानि वै । भुक्तानि यैरसंस्कृत्य तेषां नेत्राणि पापिनाम् ॥

పాయసం, కృశర, మేకమాంసం మరియు దేవతలకు నివేదించబడిన ఏ ఆహారమైనా—విధివిధానాలు లేకుండా వాటిని భుజించే పాపులు నేత్రదండాన్ని పొందుతారు।

Verse 62

निपातितानां भू-पृष्ठे उद्वृत्ताक्षि निरीक्षताम् । सन्दंशैः पश्य कॄष्यन्ते नरैर्याम्यैर्मुखात्ततः ॥

వారిని నేలపై పడేసి, పైకి తిప్పిన చూపుతో వారు చూస్తుంటారు; అప్పుడు యమదూతలు చిమటాలతో వారి ముఖం నుండి కళ్లను లాగి తీస్తారు।

Verse 63

गुरु-देव-द्विजातीनां वेदानाञ्च नराधमैः । निन्दा निशामिता यैश्च पापानामभिनन्दताम् ॥

గురువులు, దేవతలు, ద్విజులు, వేదాలపై నిందను వినుతూ, అటువంటి పాపులను సమర్థించే నీచులు కూడా శిక్షను పొందుతారు।

Verse 64

तेषामयोमयान् कीलानग्निवर्षान् पुनः पुनः । कर्णेषु प्रेरयन्त्येते याम्या विलपतामपि ॥

వారిపై యమదూతలు మళ్లీ మళ్లీ వారి చెవుల్లో ఇనుప మేకులు దించుతూ, అగ్ని వర్షం కురిపిస్తారు; వారు విలపిస్తూనే ఉంటారు।

Verse 65

यैः प्रपा-देव-विप्रौको-देवालयसभाः शुभाः । भङ्क्त्वा विध्वंसमानिताः क्रोधलोभानुवर्तिभिः ॥

కోపం, లోభం చేత నడిపింపబడి ప్రజల నీటి చాట్రాలు, దేవులు–బ్రాహ్మణుల ఆశ్రయగృహాలు, దేవాలయాలు, మంగళ సభామండపాలను పగులగొట్టి నాశనం చేసే వారు శిక్షింపబడతారు।

Verse 66

तेषामेतैः शितैः शस्त्रैर्मुहुर्विलपतां त्वचः । पृथक् कुर्वन्ति वै याम्याः शरीरा॒दतिदारुणाः ॥

వారికోసం యముని అత్యంత క్రూర సేవకులు ఈ పదునైన ఆయుధాలతో మళ్లీ మళ్లీ శరీరంనుండి చర్మాన్ని వేరుచేస్తారు; వారు కేకలు వేస్తారు।

Verse 67

गोब्राह्मणार्कमार्गेषु येऽवमेहन्ति मानवाः । तेषामेतानि कॄष्यन्ते गुदेनान्त्राणि वायसैः ॥

గోవు, బ్రాహ్మణుడు, సూర్యునితో సంబంధమైన మార్గాలు లేదా స్థలాలలో మూత్రం చేసే మనుష్యుల గుదమార్గం ద్వారా కాకులు పేగులను లాగి బయటకు తీస్తాయి।

Verse 68

दत्त्वा कन्यां च एकस्मै द्वितीयाय प्रयच्छति । स त्वेवं नैकधाच्छिन्नः क्षारनद्यां प्रवाह्यते ॥

ఒక పురుషునికి కన్యను ఇచ్చి, తరువాత ఆమెను రెండవవానికి ఇచ్చేవాడు అనేక ముక్కలుగా నరికివేయబడి, కాటుకైన ఉప్పు-క్షార నదిలో కొట్టుకుపోతాడు।

Verse 69

स्वपोषणपरो यस्तु परित्यजति मानवः । पुत्रभृत्यकलत्रादिबन्धुवर्गमकिञ्चनम् ॥

యెవడు కేవలం తన జీవనపోషణకే పరాయణుడై, కుమారులు, సేవకులు, భార్య మొదలైన అసహాయ బంధువర్గాన్ని విడిచిపెడతాడో, అతడు ఘోర కర్మఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 70

दुर्भिक्षे सम्भ्रमे वापि सोऽप्येवं यमकिङ्करैः । उत्कृत्य दत्तानि मुखे स्वमांसान्यश्नुते क्षुधा ॥

కరువు గానీ భయకాలం గానీ వచ్చినప్పుడు యమదూతలు అతనితో కూడా అలాగే చేస్తారు—అతని స్వమాంసాన్ని కోసి నోటిలో వేస్తారు; అతడు ఆకలితో బాధపడి దానినే తింటాడు।

Verse 71

शरणागतान् यस्त्यजति लोभाद् वृत्त्युपजीविनः । सोऽप्येवं यन्त्रपीडाभिः पीड्यते यमकिङ्करैः ॥

లోభంతో తన శరణు కోరినవారిని, జీవనోపాధికి తనపై ఆధారపడిన జనులను విడిచిపెట్టేవాడు కూడా యమదూతల చేత ఆయుధ-యంత్ర యాతనలతో బాధింపబడతాడు।

Verse 72

सुकृतं ये प्रयच्छन्ति यावज्जन्म कृतं नराः । ते पिष्यन्ते शिलापेषैर्यथैते पापकर्मिणः ॥

జీవితమంతా పొందిన ఉపకారాన్ని ప్రతిఫలించక, దానిని గుర్తించనివారు రాయి-పేసే యంత్రాలలో నూరబడతారు—ఈ దుష్కృతుల వలెనే।

Verse 73

न्यासापहारिणो बद्धाः सर्वगात्रेषु बन्धनैः । कृमिवृश्चिककाकोलैर्भुज्यन्तेऽहर्निशं नराः ॥

నిక్షేపంగా అప్పగించిన ధనాన్ని దోచుకునేవారు తమ అన్ని అవయవాలకు సంకెళ్లతో బంధింపబడి, పగలు-రాత్రి పురుగులు, తేళ్లు మరియు మృతమాంసభక్షక జీవుల చేత భక్షింపబడతారు।

Verse 74

क्षुत्क्षामास्तृट्पतज्जिह्वातालवो वेदनातुराः । दिवामैथुनिनः पापाḥ परदारभुजश्च ये ॥

ఆకలితో క్షీణించి, దాహంతో నాలుక‑తాలువు ఎండిపోయి, బాధతో పీడితులై—పగటిపూట సంభోగం చేసే పాపులు, అలాగే పరస్త్రీభోగులు (వ్యభిచారులు) ఇక్కడ శిక్షార్థం చూపబడుతున్నారు।

Verse 75

तथैव कण्टकैर्दीर्घैरायसैः पश्य शाल्मलिम् । आरोपिता विभिन्नाङ्गाः प्रभूतासृक्स्रवाविलाः ॥

అలాగే పొడవైన ఇనుప ముళ్లతో కూడిన శాల్మలీ వృక్షాన్ని చూడు; ప్రజలను దానిపై ఎక్కిస్తారు, వారి అవయవాలు చీలిపోతాయి, విపరీత రక్తధారలతో తడిసి మసకబడుతారు।

Verse 76

मूषायामपि पश्यैतान् नाश्यमानान् यमानुगैः । पुरुषैः पुरुषव्याघ्र ! परदारावमर्षिणः ॥

వారిని యమదూతలు కుండ/భట్టిలో దహింపజేస్తున్నదీ చూడు—ఓ నరవ్యాఘ్రా—పరస్త్రీపై కామంలో నియంత్రణలేని వారు అలా నశింపబడుతున్నారు।

Verse 77

उपाध्यायमधः कृत्वा स्तब्धो योऽध्ययनं नरः । गृह्णाति शिल्पमथवा सोऽप्येवं शिरसा शिलाम् ॥

అహంకారంతో గురువును అవమానించి విద్యాభ్యాసం చేయువాడు—లేదా ఏదైనా శిల్పం నేర్చుకునేవాడు—అతడూ శిక్షింపబడతాడు; అతడు తలపై రాయిని మోస్తాడు।

Verse 78

बिभ्रत् क्लेशमवाप्नोति जनमार्गेऽतिपीडितः । क्षुत्क्षामोऽहर्निशं भारपीडाव्यथितमस्तकः ॥

ఆ రాయిని మోస్తూ అతడు దుఃఖాన్ని పొందుతాడు, రాజమార్గంలో ఘోరంగా పీడితుడవుతాడు; పగలు‑రాత్రి ఆకలితో క్షీణిస్తాడు, భారపు ఒత్తిడితో తల నొప్పి పడుతుంది।

Verse 79

मूत्रश्लेष्मपुरीषाणि यैरुत्सृष्टानि वारिणि । त इमे श्लेष्मविण्मूत्रदुर्गन्धं नरकं गताः ॥

మూత్రం, కఫం, మలంతో నీటిని అపవిత్రం చేసినవారే కఫ–మల–మూత్ర దుర్గంధంతో నిండిన నరకానికి పోతారు।

Verse 80

परस्परञ्च मांसानि भक्ष्यन्ति क्षुधान्विताः । भुक्तं नातिथ्यविधिना पूर्वमेभैः परस्परम् ॥

ఆకలితో బాధపడుతూ వారు ఒకరి మాంసాన్ని మరొకరు తింటారు; ఎందుకంటే గతంలో అతిథి-సత్కార నియమాన్ని పాటించకుండా, పరస్పరం నిర్లక్ష్యంగా భోజనం చేసేవారు।

Verse 81

अपविद्धास्तु यैर्वेदा वह्नयश्चाहिताग्निभिः । त इमे शालशृङ्गाग्रात् पात्यन्तेऽधः पुनः पुनः ॥

వేదాలను విస్మరించినవారు, పవిత్ర అగ్నులను నిర్లక్ష్యం చేసినవారు—దీక్షిత అగ్నులను పోషించేవారైనా—శాలవృక్షపు కొమ్ము వంటి శిఖరాగ్రం నుండి మళ్లీ మళ్లీ కిందకు పడవేయబడతారు।

Verse 82

पुनर्भूपतयो जीर्णा यावज्जीवन्ति ये नराः । इमे कृमित्वमापन्ना भक्ष्यन्तेऽत्र पिपीलिकैः ॥

ఈ పురుషులు—వృద్ధులైనా మళ్లీ మళ్లీ రాజ్యాన్ని పొందుతూ ఎంతకాలమైనా జీవించాలని ప్రయత్నించేవారు—ఇక్కడ పురుగులై చీమల చేత తినబడతారు।

Verse 83

पतितप्रतिग्रहादानाद्यजनान्नित्यसेवनात् । पाषाणमध्यकीटत्वं नरः सततमश्नुते ॥

పతితుల (అపవిత్రుల) నుండి దానాలు స్వీకరించడం, అలాంటి దానాలను తీసుకోవడం, అలాగే నిత్యం నిషిద్ధమైనదాన్ని భుజించడం వల్ల మనిషి పదేపదే రాయిలోని పురుగు-స్థితిని పొందుతాడు।

Verse 84

पश्यतो भृत्यवर्गस्य मित्राणामतिथेस्तथा । एको मिष्टान्नभुग् भुङ्क्ते ज्वलदङ्गारसञ्चयम् ॥

దాసులు, మిత్రులు, అతిథి చూస్తుండగా ఒంటరిగా తీపి భోజనం చేసే వాడు, నరకంలో మండే నిప్పురాళ్ల గుట్టనే తింటాడు।

Verse 85

वृकैर्भयङ्करैः पृष्ठं नित्यमस्योपभुज्यते । पृष्ठमांसं नृपैतॆन यतो लोकस्य भक्षितम् ॥

అతని వెన్నెముక/వెనుక భాగాన్ని భయంకరమైన తోడేళ్లు ఎల్లప్పుడూ కొరికివేస్తుంటాయి—ఎందుకంటే ఆ రాజు ప్రజల మాంసాన్ని, ముఖ్యంగా ‘వెనుక మాంసాన్ని’ (రక్షించవలసినదాన్ని) తిన్నాడు।

Verse 86

अन्धोऽथ बधिरो मूको भ्राम्यतेऽयं क्षुधातुरः । अकृतज्ञोऽधमः पुंसामुपकारेषु वर्तताम् ॥

అతడు అంధుడై, తరువాత చెవిటివాడై మూగవాడై, ఆకలితో బాధపడుతూ తిరుగుతాడు—కృతఘ్నుడు ఉపకార-దయాకర్మాలతో జీవించే మనుష్యుల్లో అతి నీచుడు।

Verse 87

अयं कृतघ्रो मित्राणामपकारी सुदुर्मतिः । तत्पकुम्भे निपतति ततो यास्यति पेषणम् ॥

ఈ మిత్రద్రోహి, పరపీడకుడు, పాపబుద్ధి—వండే కుండ/కడాయిలో పడతాడు; తరువాత పేషణానికి (నూరిపోవడానికి) వెళ్తాడు।

Verse 88

करम्भवालुकां तस्मात् ततो यन्त्रानपीडनम् । असिपत्रवनं तस्मात् करपत्रेण पाटनम् ॥

అక్కడి నుంచి అతడు ‘ఇసుక-యూషం’ (గరుకుగా మండే గంజి)ను అనుభవిస్తాడు; తరువాత యంత్రాలతో నూరిపోతాడు. అక్కడి నుంచి ఖడ్గపత్ర వనానికి; తరువాత రంపంలాంటి ఆకులతో కోసి చీల్చబడతాడు।

Verse 89

कालसूत्रे तथा छेदमनेकाश्चैव यातनाः । प्राप्य निष्कृतिमेतस्मान्न वेद्मि कथमेष्यति ॥

కాలసూత్రం, ఛేదనం మరియు మరెన్నో యాతనలను అనుభవించి, వాటి నుండి కూడా నిష్కృతి (ప్రాయశ్చిత్తం) పొందిన తరువాత సైతం, అతడు ఇకపై ఎలా లేదా ఏ విధంగా ముందుకు సాగుతాడో నాకు తెలియదు.

Verse 90

श्राद्धसङ्गतिनो विप्राः समुत्पत्य परस्परम् । दुष्टा हि निःसृतं फेनं सर्वाङ्गेभ्यः पिबन्ति वै ॥

అనుచిత లాభం కోసం శ్రాద్ధానికి అంటిపెట్టుకునే బ్రాహ్మణులు పరస్పరం ఒకరిపై ఒకరు దూకుతారు; కలుషితులై, తమ శరీరమంతటినుండి ఊరే నురగనే నిజంగా త్రాగుతారు.

Verse 91

सुवर्णस्तेयी विप्रघ्रः सुरापी गुरुतल्पगः । अधश्चोर्ध्वञ्च दीप्ताग्नौ दह्यमानाः समन्ततः ॥

సువర్ణచోరుడు, బ్రాహ్మణహంతకుడు, మద్యపుడు, గురువు శయ్యను ఉల్లంఘించినవాడు—వీరు అందరూ ప్రజ్వలిత అగ్నిలో క్రిందా పైగా మండుతూ, అన్ని వైపులా దగ్ధమవుతారు.

Verse 92

तिष्ठन्त्यब्दसहस्राणि सुबहूनि ततः पुनः । जायन्ते मानवाः कुष्ठ-क्षयरोगादिचिह्नताः ॥

వారు అక్కడ అనేక వేల సంవత్సరాలు ఉంటారు; తరువాత మళ్లీ మనుష్యులుగా జన్మిస్తారు, కుష్ఠు, క్షయము మొదలైన లక్షణాలతో గుర్తింపబడుతారు.

Verse 93

मृताः पुनश्च नरकं पुनर्जाताश्च तादृशम् । व्याधिमृच्छन्ति कल्पान्तपरिमाणं नराधिप ॥

మరణించిన తరువాత వారు మళ్లీ నరకానికి వెళ్తారు; మళ్లీ జన్మించినప్పుడు కూడా అలాంటి వ్యాధినే పొందుతారు—ఈ పరంపర, ఓ రాజా, కల్పాంతం వరకు కొనసాగుతుంది.

Verse 94

गोग्घ्रो न्यूनतरं याति नरके 'थ त्रिजन्मनि । तथोपपातकानाञ्च सर्वेषामिति निश्चयः ॥

గోవధ చేసినవాడు స్వల్పకాలం నరకానికి వెళ్తాడు; అనంతరం మూడు జన్మలపాటు దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తాడు. ఉపపాతకములన్నిటికీ ఇదే స్థిరనిర్ణయం.

Verse 95

नरकप्रच्युतानि यानि यैर्यैरिहितपातकैः । प्रयान्ति योनिजातानि तन्मे निगदतः शृणु ॥

నేను ప్రకటిస్తున్నదాన్ని వినండి—నరకం నుండి పడిపోయిన తరువాత, వారు చేసిన పాపాల ప్రత్యేకతను బట్టి వివిధ యోనులలో ఏ ఏ జన్మలను పొందుతారో చెబుతాను.