Adhyaya 65
Varaha PuranaAdhyaya 6513 Shlokas

Adhyaya 65: The Sovereignty Vow and the Cycle of Tithi-Based Observances

Sārvabhauma-vrata tathā Tithi-vratāni

Ritual-Manual

வராஹ–பிருதிவி உரையாடலில் இவ்வத்யாயம் திதி, மாதம் சார்ந்த விரதங்களுக்கான சுருக்கமான விதிமுறைகளை வழங்குகிறது. கார்த்திக சுக்ல தசமியில் தொடங்கும் ‘சார்வபௌம விரதம்’—பகலில் உபவாசம், திசைகளில் தூய பலி சமர்ப்பணம், மலர்களால் பண்டித பிராமணர்களை போற்றுதல், பிறவி பிறவிகளில் வெற்றிக்காக திசை-பிரார்த்தனை/ஜபம், இரவில் சமைத்த உணவு, குறிப்பாக தயிர்சாதம்—என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஏகாதசி, திரயோதசி, சதுர்தசி, பௌர்ணமி, அமாவாசை ஆகிய திதி-விரதங்கள் செல்வம், தூய்மை, அரசர்க்கு ‘திக் விஜயம்’ ஆகிய பலன்களுடன் இணைக்கப்படுகின்றன. நீண்டகால அனுஷ்டானம் புண்ணியத்தை பெருக்கி, பெரிய வேத யாகங்களுக்கு இணையான பலனைத் தரும்; ஒழுக்க-ஆசாரத் தூய்மை ஒழுங்கான ஆட்சி மற்றும் பூமியின் நிலைத்தன்மையை ஆதரிக்கும் என வலியுறுத்துகிறது।

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī

Key Concepts

sārvabhauma-vrata (vow for universal sovereignty)tithi-vrata (lunar-day observances)Kārttika śukla-daśamī (bright tenth of Kārttika)bali to the directions (dik-bali) and directional propitiationnaktāśana (night-only eating) and regulated consumptionVaiṣṇava Ekādaśī vratadhana/prāpti (wealth acquisition) and political success (digvijaya)pāpa-kṣaya (removal of demerit) through repeated observance

Shlokas in Adhyaya 65

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सार्वभौमव्रतं चान्यत् कथयामि समासतः । येन सम्यक्कृतेनाशु सार्वभौमो नृपो भवेत् ॥ ६५.१ ॥

அகஸ்தியர் கூறினார்—‘சார்வபௌம விரதம்’ எனப்படும் மற்றொரு விரதத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்; அதை முறையாகச் செய்தால் அரசன் விரைவில் உலகமெங்கும் ஆளும் பேரரசனாக ஆவான்.

Verse 2

कार्तिकस्य तु मासस्य दशमी शुक्लपक्षिका । तस्यां नक्ताशनो नित्यं दिक्षु शुद्धबलिं हरेत् ॥ ६५.२ ॥

கார்த்திக மாதத்தின் சுக்லபட்ச தசமியில் தினமும் இரவில் மட்டும் உணவு உண்டு, திசைகளில் தூய பலி (நைவேத்யம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 3

विचित्रैः कुसुमैर्भक्त्या पूजयित्वा द्विजोत्तमान् । दिशां तु प्रार्थनां कुर्यान् मन्त्रेणानेन सुव्रतः । सर्वा भवन्त्यः सिद्ध्यन्तु मम जन्मनि जन्मनि ॥ ६५.३ ॥

பலவகை மலர்களால் பக்தியுடன் சிறந்த த்விஜர்களை வழிபட்டு, விரதநியமம் கொண்டவன் இந்த மந்திரத்தால் திசைகளை வேண்ட வேண்டும்— “பூஜ்ய திசைகளே, என் பிறவி பிறவியிலும் அனைத்தும் நிறைவேறுக।”

Verse 4

एवमुक्त्वा बलिं तासु दत्त्वा शुद्धेन चेतसा । ततो रात्रौ तु भुञ्जीत दध्यन्नं तु सुसंस्कृतम् ॥ ६५.४ ॥

இவ்வாறு கூறி தூய மனத்துடன் அந்தத் திசைகளுக்கு பலி அர்ப்பணித்து, பின்னர் இரவில் நன்கு தயாரித்த தயிர்சாதம் (தத்யன்னம்) உண்ண வேண்டும்।

Verse 5

पूर्वं पश्चाद्यथेष्टं तु एवं संवत्सरं नृप । यः करोति नरो नित्यं तस्य दिग्विजयो भवेत् ॥ ६५.५ ॥

அரசே! இவ்விதமாக ஒருவரால் ஒரு ஆண்டு முழுவதும் தினமும் கடைப்பிடிக்கப்படின்—முதலில் கிழக்கிலும் பின்னர் மேற்கிலும், விருப்பப்படி—அவருக்கு திக் விஜயம், அதாவது எல்லாத் திசைகளிலும் வெற்றி உண்டாகும்।

Verse 6

एकादश्यां तु यत्नेन नरः कुर्याद् यथाविधि । मार्गशीर्षे शुक्लपक्षादारभ्याब्दं विचक्षणः । तद् व्रतं धनदस्येष्टं कृतं वित्तं प्रयच्छति ॥ ६५.६ ॥

ஏகாதசியில் மனிதன் முயற்சியுடன் விதிப்படி இதைச் செய்ய வேண்டும். மார்கசீர்ஷ மாத சுக்லபட்சத்திலிருந்து தொடங்கி அறிவுடையவன் ஒரு ஆண்டு முழுதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இந்த விரதம் தனதன் (குபேரன்)க்கு பிரியமானது; செய்தால் செல்வம் அளிக்கும்।

Verse 7

एकादश्यां निराहारो यो भुङ्क्ते द्वादशीदिने । शुक्ले वाऽप्यथवा कृष्णे तद्व्रतं वैष्णवं महत् ॥ ६५.७ ॥

ஏகாதசியன்று நிராஹாரமாக இருந்து, த்வாதசியன்று உண்பவன்—சுக்லபக்ஷமாயினும் கிருஷ்ணபக்ஷமாயினும்—அது மகத்தான வைஷ்ணவ விரதம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 8

एवं चीर्णसुघोराणि हन्ति पापानि रपार्थिव । त्रयोदश्यां तु नक्तेन धर्मव्रतमथोच्यते ॥ ६५.८ ॥

இவ்வாறு அனுஷ்டிக்கப்பட்ட மிகக் கடுமையான விரதங்கள் பாவங்களை அழிக்கின்றன, ஓ பூமியே. மேலும் திரயோதசியன்று இரவில் மட்டும் உண்பது ‘தர்மவிரதம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 9

शुक्लपक्षे फाल्गुनस्य तथारभ्य विचक्षणः । रौद्रं व्रतं चतुर्दश्यां कृष्णपक्षे विशेषतः । माघमासादथारभ्य पूर्णं संवत्सरं नृप ॥ ६५.९ ॥

ஓ விவேகமுள்ள அரசே, பால்குண மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்திலிருந்து தொடங்கி ரௌத்ர விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று. மாக மாதத்திலிருந்து தொடங்கி முழு ஒரு வருடம் அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 10

इन्दुव्रतं पञ्चदश्यां शुक्लायां नक्तभोजनम् । पितृव्रतममावास्यामिति राजन् तथेरितम् ॥ ६५.१० ॥

அரசே, சுக்லபக்ஷ பஞ்சதசியன்று இரவில் மட்டும் உண்பதுடன் ‘இந்துவிரதம்’; அமாவாசையன்று ‘பித்ருவிரதம்’ என்று இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 11

दश पञ्च च वर्षाणि य एवṃ कुरुते नृप । तिथिव्रतानि कस्तस्य फलं व्रतप्रमाणतः ॥ ६५.११ ॥

அரசே, இவ்விதமாக பத்து மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் திதி-விரதங்களை அனுஷ்டிப்பவனின், விரதத்தின் அளவுக்கேற்ற பலனை யார் முழுமையாகச் சொல்ல இயலும்?

Verse 12

अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च । यष्टानि तेन राजेन्द्र कल्पोक्ताः क्रतवस्तथा ॥ ६५.१२ ॥

அரசே! அவனால் ஆயிரக்கணக்கான அச்வமேத யாகங்களும் நூற்றுக்கணக்கான ராஜசூயக் கிரியைகளும் செய்யப்பட்டன; மேலும் கல்பத்தில் விதிக்கப்பட்ட பிற யாக-க்ரதுக்களும் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டன।

Verse 13

एकमेव कृतं हन्ति व्रतं पापानि नित्यशः । यः पुनः सर्वमेतद्धि कुर्यान्नरवरात्मज । स शुद्धो विरजो लोकानाप्नोति सकलं नृप ॥ ६५.१३ ॥

ஒரே ஒரு விரதத்தை மேற்கொண்டால்கூட அது இடையறாது பாவங்களை அழிக்கிறது. ஆனால், மனிதர்களில் சிறந்தவனின் புதல்வனே! இவை அனைத்தையும் முறையாகச் செய்பவன், அரசே, தூய்மையும் மாசின்மையும் பெற்று எல்லா உலகங்களையும் அடைகிறான்।

Frequently Asked Questions

The text foregrounds disciplined, repeatable ritual conduct—fasting regulations, purified offerings, honoring learned persons, and calendrical consistency—as a means to cultivate personal purity (pāpa-kṣaya) and social order. Within the narrative’s didactic frame, sovereignty and prosperity are presented as outcomes of self-regulation and correct ritual timing rather than mere force, implying that stable governance is rooted in restrained consumption and structured obligations.

The sārvabhauma-vrata begins on Kārttika śukla-daśamī (bright tenth of Kārttika) with naktāśana and directional bali. Additional tithi-vratas are assigned to Ekādaśī (with observance patterns spanning śukla and kṛṣṇa pakṣa), Trayodaśī (naktāśana as “dharma-vrata”), Caturdaśī (raudra-vrata, emphasized in kṛṣṇa pakṣa, described as beginning from Māgha and continuing for a year), Paurṇamāsī (indu-vrata with night eating on the bright fifteenth), and Amāvāsyā (pitṛ-vrata). A separate instruction mentions commencing from Mārgaśīrṣa śukla pakṣa and continuing for a year for a wealth-yielding observance.

Although explicit ecological sites are not named, the chapter’s practices imply an ethic of terrestrial balance through restraint and regularization: naktāśana limits consumption, and offerings to the directions acknowledge a spatially distributed cosmology in which humans interact with the environment through measured, purified exchanges. In the Varāha–Pṛthivī frame, such disciplined cycles can be read as supporting orderly human–Earth relations by reducing excess and embedding conduct in seasonal-lunar rhythms.

The passage is voiced by the sage Agastya (Agastya uvāca) as the immediate instructor within the transmitted narration. It also addresses a royal recipient (nṛpa/rājendra), but no specific dynastic lineage or named king is identified here. Learned brāhmaṇas (dvijottama) appear as recipients of honor within the ritual procedure.