Adhyaya 36

Verse 1

ययातिरुवाच । चंडिकाया द्विजश्रेष्ठ कथं तत्राश्रमोऽभवत् । कस्मिन्काले फलं तेन किं दृष्टेन भवेन्नृणाम्

யயாதி கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! அங்கே சண்டிகையின் ஆசிரமம் எவ்வாறு உருவானது? எந்த காலத்தில் அதன் பலன் தோன்றியது, மேலும் வெறும் தரிசனத்தாலேயே மனிதருக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும்?

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा मानवः सम्यक्सर्वपापैः प्रमुच्यते

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசே, கேள்; பாபங்களை அழிக்கும் புனிதக் கதையை நான் உரைப்பேன். அதை முறையாகச் செவிமடுத்தால் மனிதன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் முழுதும் விடுபடுவான்.

Verse 3

पुरा देवयुगे राजन्महिषोनाम दानवः । पितामहवराद्दृप्तः सर्वदेवभयंकरः

ஓ அரசே, தேவர்களின் பழைய யுகத்தில் ‘மஹிஷ’ என்னும் ஒரு தானவன் இருந்தான். பிதாமகன் பிரம்மாவின் வரத்தால் அகந்தை கொண்ட அவன், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அச்சமாக ஆனான்.

Verse 4

तेन शक्रादयो देवा जिताः संख्ये सहस्रशः । भयात्तस्य दिवं हित्वा गतास्ते वै यथादिशम्

அவனால் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் போரில் மீண்டும் மீண்டும் ஆயிரமாயிரமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அவனுடைய அச்சத்தால் அவர்கள் விண்ணுலகை விட்டு, இயன்ற திசைகளில் ஓடினர்.

Verse 5

त्रैलोक्यं स वशे कृत्वा स्वयमिन्द्रो बभूव ह

மூவுலகையும் தன் வசப்படுத்தி, அவன் தானே ‘இந்திரன்’ ஆகி விண்ணுலகின் ஆட்சியை அபகரித்தான்.

Verse 6

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ मरुतां गणाः । कृतास्तेन तथा दैत्या यथार्हं बलवत्तराः

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், இரு நாசத்தியர்கள் (அச்வினிகள்) மற்றும் மருதர்களின் கூட்டம்—இவர்களை அவன் தன் பணிக்குள் ஆக்கினான்; மேலும் தைத்தியர்களை அவர்களுக்கேற்றவாறு இன்னும் வலிமைமிக்கவர்களாக்கினான்.

Verse 7

वह्निर्भयं समापन्नस्त्यक्त्वा देवगणांस्तदा । दानवेभ्यो हविर्भागं देवेभ्यो न प्रयच्छति

அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அக்னி அப்போது தேவர்கூட்டத்தை விட்டு விலகி; ஹவிர்பாகத்தை தானவர்களுக்கு அளித்து, தேவர்களுக்கு அளிக்கவில்லை।

Verse 8

उद्द्योतं कुरुते सूर्यो यादृक्तस्याभिसंमतः । यज्ञभागं विनाऽप्येष भयात्पार्थिवसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சூரியன் தன் சம்மதத்திற்கேற்ப மட்டுமே ஒளி அளிக்கிறான்; அச்சத்தால் யாகப்பங்கில்லாமலும் தன் கடமையைத் தொடர்கிறான்।

Verse 9

लोकपालास्तथा सर्वे तस्य कर्म प्रचक्रिरे । दासवत्पार्थिवश्रेष्ठ यज्ञभागं विनाकृताः

அதேபோல் எல்லா லோகபாலர்களும் அவனுடைய பணிகளைச் செய்தனர்; அரசர்களில் சிறந்தவனே! யாகப்பங்கின்றி அவர்கள் அடிமைகள் போல ஆக்கப்பட்டனர்।

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वे देवाः समेत्य तु । पप्रच्छुर्विनयोपेता विप्रश्रेष्ठं बृहस्पतिम्

சில காலத்திற்குப் பின் எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடி, பணிவுடன் முனிவர்களில் சிறந்த பிரஹஸ்பதியைக் கேட்டனர்।

Verse 11

भगवान्किं वयं कुर्मः कुत्र यामो निराश्रयाः । तस्माद्ब्रूहि क्षयोपायं महिषस्य दुरात्मनः

பகவானே! நாம் என்ன செய்வோம்? ஆதரவின்றி எங்கே செல்வோம்? ஆகவே அந்த துராத்மா மஹிஷனின் அழிவிற்கான வழியை அருள்வீராக।

Verse 12

एवमुक्तो गुरुर्द्देवैर्ध्यात्वा कालं चिरं नृप । ततस्तांस्त्रिदशान्प्राह जीवयन्निव भूपतेः

தேவர்களால் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது அவர்களுடைய குரு, ஓ அரசே, நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார். பின்னர் அவர் அந்தத் திரிதசர்களிடம், ஓ பூபதே, நம்பிக்கையால் உயிரூட்டுவது போலப் பேசினார்।

Verse 13

बृहस्पतिरुवाच । ब्रह्मलब्धवरो दैत्यः पौरुषे च व्यवस्थितः । अवध्यः सर्वदेवानां मुक्त्वेकां योषितं सुराः । व्रजध्वं सहितास्तस्मादर्बुदं पर्वतोत्तमम्

பிரகஸ்பதி கூறினார்—அந்த தானவன் பிரம்மாவிடமிருந்து வரம் பெற்றவன்; தன் வீரத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவன். ஓ சுரர்களே, ஒரே ஒரு பெண்ணைத் தவிர மற்றபடி அவன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அவத்யன். ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இங்கிருந்து சிறந்த அர்புத மலைக்குச் செல்லுங்கள்।

Verse 14

तपोऽर्थं तत्र संसिद्धिर्जायतामचिराद्धि वः । शक्तिरूपां परां देवीं चंडिकां कामरूपिणीम्

தவத்திற்காக அங்கே உங்களுக்கு விரைவில் சித்தி உண்டாகுக. (நீங்கள்) பரமதேவி சண்டிகையை ஆராதியுங்கள்—அவள் சக்தி-ஸ்வரூபிணி; விருப்பம்போல் வடிவம் எடுப்பவள்।

Verse 15

आराधयध्वमेकांते यया व्याप्तमिदं जगत् । सा तुष्टा वै वधार्थं तु महिषस्य दुरात्मनः

தனிமையில் அவளையே ஆராதியுங்கள்; அவளால் இந்த முழு உலகமும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. அவள் திருப்தியடைந்தால் அந்தத் துராத்மா மகிஷனை வதம் செய்யும் பொருட்டு (எழுந்தருள்வாள்).

Verse 16

करिष्यति समुद्योगमवतारसमुद्भवम् । तस्या हस्तेन सोऽवश्यं वधं प्राप्स्यति दुर्मतिः

அவள் தன் அவதாரத்திலிருந்து எழும் பெரும் முயற்சியை மேற்கொள்வாள். அந்தத் துர்மதி அவளுடைய கையாலேயே நிச்சயமாக வதம் அடைவான்।

Verse 17

अहं वः कीर्तयिष्यामि शक्तियं मंत्रमुत्तमम् । पूजाविधानसंयुक्तं भुक्तिमुक्तिप्रदं शुभम्

நான் உங்களுக்குச் சிறந்த சாக்த மந்திரத்தை அறிவிப்பேன்—அது மங்களகரம், பூஜாவிதானத்துடன் இணைந்தது, போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது.

Verse 18

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे हर्षेण महतान्विताः । तेनैव सहिता राजन्गताः पर्वतमर्बुदम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் எல்லாத் தேவர்களும் பேரானந்தம் நிறைந்து, அரசே, அவனுடன் சேர்ந்து அர்புத மலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 19

तत्र स्नाताञ्छुचीन्सर्वान्दीक्षयामास गीष्पतिः । शक्तियैः परमैर्मंत्रैः सद्यःसिद्धिकरैर्नृप

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்த அனைவரையும், அரசே, கீஷ்பதி (பிருஹஸ்பதி) உன்னத சாக்த மந்திரங்களால் தீட்சை அளித்தார்—அவை உடனடி சித்தி தருவன.

Verse 20

सार्धयामत्रयं तत्र परिवारसमन्विताः । बलिपूजोपहारैश्च गंधं माल्यानुलेपनैः

அங்கே பரிவாரத்துடன் அவர்கள் மூன்று யாமங்களும் அதற்கும் மேலாக வழிபாடு செய்தனர்—பலியர்ப்பணம், பூஜை, உபஹாரங்கள், நறுமணம், மாலைகள், சந்தன அனுலேபனம் முதலியவற்றால்.

Verse 21

मंत्रेण विविधेनैव चारुस्तोत्रेण भक्तितः । प्रार्थयंतस्तथा नित्यं दीपज्योतिः समाहिताः

அவர்கள் பலவகை மந்திரங்களாலும் அழகிய ஸ்தோத்திரங்களாலும் பக்தியுடன் தினமும் வேண்டி, தீபத்தின் ஜோதியில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தினர்.

Verse 22

निर्ममा निरहंकारा गुरुभक्तिपरायणाः । अंगन्याससमायुक्ताः समदर्शित्वमागताः

அவர்கள் பற்றும் அகந்தையும் அற்றவராய், குருபக்தியில் பராயணராய், அங்கந்யாசம் உடையவராய் சமதரிசன நிலையை அடைந்தனர்.

Verse 23

एवं संतिष्ठमानानां तेषां पार्थिवसत्तम । सप्त मासा व्यतिक्रांतास्ततस्तुष्टा सुरेश्वरी

அரசருள் சிறந்தவனே! அவர்கள் இவ்வாறே உறுதியாக நிலைத்திருந்தபோது ஏழு மாதங்கள் கடந்தன; அப்போது தேவேஸ்வரி தேவி திருப்தியடைந்தாள்.

Verse 24

दीपज्योतिःसमावेशात्तेषां गात्रेषु पार्थिव । मंत्रेण परिपूतानां परं तेजो व्यवर्धत

அரசே! விளக்கின் ஜ்வாலாஜ்யோதி அவர்களின் அங்கங்களில் ஊடுருவியதாலும், மந்திரத்தால் பரிசுத்தரானதாலும், அவர்களின் பரம தேஜஸ் மிகுந்து வளர்ந்தது.

Verse 25

द्वादशार्कप्रभा जाताः षण्मासाभ्यंतरेण ते । अथ तांस्तेजसा युक्ताञ्ज्ञात्वा जीवो महीपते

ஆறு மாதங்களுக்குள் அவர்கள் பன்னிரண்டு சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசமடைந்தனர். பின்னர், பூமியின் அதிபதியே! ஜீவன் அவர்களை அந்தத் தேஜஸுடன் கூடியவரென அறிந்து…

Verse 26

मंडलं रचयामास सर्वसिद्धिप्रदायकम् उपवेश्य ततः सर्वान्समस्तांस्त्रिदशालयान्

அவன் எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும் மண்டலத்தை அமைத்தான்; பின்னர் அனைத்து திரிதசாலய வாசிகளையும் ஒன்றாக அமர வைத்தான்.

Verse 27

तेषां शरीरगं तेजः शक्तियैर्मंत्रसत्तमैः । आकृष्य न्यसयामास मंडले तत्र पार्थिव

ஓ பார்திவனே! சக்திகளாலும் மிகச் சிறந்த மந்திரங்களாலும் அவர்களின் உடலிலிருந்த தேஜஸ்ஸை இழுத்து அங்கே அந்த மண்டலத்தில் நிறுவினார்।

Verse 28

ततस्तेजोमयी कन्या तत्र जाता स्वरूपिणी । शक्तिरूपा महाकाया दिव्यलक्षणलक्षिता

அதன்பின் அங்கே தூய தேஜஸால் ஆன ஒரு கன்னி தன் இயல்புருவில் தோன்றினாள்—சக்தி-ரூபிணி, மாபெரும் உருவம் கொண்டவள், தெய்வீக இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டவள்।

Verse 29

इंद्रस्तस्यै ददौ वज्रं स्वपाशं च जलेश्वरः । शक्तिं च भगवानग्निः सिंहयानं धनाधिपः

இந்திரன் அவளுக்கு வஜ்ரத்தை அளித்தான்; ஜலேஸ்வரன் தன் பாசத்தை வழங்கினான்; பகவான் அக்னி சக்தி (வேல்) அளித்தான்; தனாதிபதி சிங்க-யானத்தை அருளினான்।

Verse 30

अन्ये चैव गणाः सर्वे निजशस्त्राणि हर्षिताः । तस्यै ददुर्नृपश्रेष्ठ स्तुतिं चक्रुः समाहिताः

மற்ற எல்லா கணங்களும் மகிழ்ந்து தத்தம் ஆயுதங்களை அவளுக்கு அளித்தனர்; ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஒருமனத்துடன் அவளைப் புகழ்ந்து ஸ்துதி செய்தனர்।

Verse 31

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते कांचनप्रभे । नमस्ते पद्मपत्राक्षि नमस्ते जगदम्बिके

தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவேசி! உமக்கு நமஸ்காரம்; காஞ்சனப் பிரபையே! உமக்கு நமஸ்காரம்। பத்மபத்திராக்ஷியே! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஜகதம்பிகையே! உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 32

नमस्ते विश्वरूपे च नमस्ते विश्वसंस्तुते । त्वं मतिस्त्वं धृतिः कांतिस्त्वं सुधा त्वं विभावरी

உலகமே உன் திருவுருவாகியவளே, உனக்கு நமஸ்காரம்; உலகமெங்கும் போற்றப்படும் தேவியே, உனக்கு நமஸ்காரம். நீயே மதி, நீயே திடநிலை, நீயே காந்தி; நீயே அமுதம், நீயே இரவு.

Verse 33

क्षमा ऋद्धिः प्रभा स्वाहा सावित्री कमला सती । त्वं गौरी त्वं महामाया चामुण्डा त्वं सरस्वती

நீயே க்ஷமா, நீயே ரித்தி, நீயே பிரபா, நீயே ஸ்வாஹா. நீயே ஸாவித்ரீ, கமலா, சதீ. நீயே கௌரீ; நீயே மஹாமாயா; நீயே சாமுண்டா; நீயே சரஸ்வதீ.

Verse 34

भैरवी भीषणाकारा चंडमुंडासिधारिणी । भूतप्रिया महाकाया घटाली विक्रमोत्कटा

நீயே பைரவீ, பயங்கர வடிவுடையவள், சண்ட-முண்டரை வதைத்த வாள்தாங்கியவள். நீயே பூதப்ரியா, மஹாகாயா, மணி(கண்டை) தாங்கியவள், வீரத்தில் மிகுந்தவள்.

Verse 35

मद्यमांसप्रिया नित्यं भक्तत्राणपरायणा । त्वया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

நீ எப்போதும் மத்ய-மாம்ஸ நைவேத்யத்தில் பிரியமுடையவள்; பக்தர்களைக் காக்க முழுமையாக அர்ப்பணித்தவள். உன்னாலே இம்முழு த்ரைலோகம்—சரமும் அசரமும் உடன்—வியாபித்துள்ளது.

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एवं स्तुता सुरैः सर्वैस्ततो देवी प्रहर्षिता । तानब्रवीद्वरं सर्वा गृह्णंतु मम देवताः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு எல்லா தேவர்களாலும் ஸ்துதிக்கப்பட்ட தேவி மிக மகிழ்ந்தாள். அப்போது அந்த பரம தேவியே அவர்களிடம், “என் தேவர்களே, நீங்கள் வரம் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினாள்.

Verse 37

देवा ऊचुः । दानवो महिषो नाम पितामहवरान्वितः । अवध्यः सर्वभूतानां देवानां च तथा कृतः

தேவர்கள் கூறினர்—‘மஹிஷ’ என்னும் தானவன் ஒருவன் உளன்; பிதாமகன் பிரம்மாவின் வரங்களால் யுக்தன். அவன் எல்லா உயிர்களாலும் தேவர்களாலும் கூட கொல்ல முடியாதவனாக ஆக்கப்பட்டான்.

Verse 38

मुक्त्वैकां योषितं देवि तस्मात्त्वं विनिपातय

ஆகையால், தேவி, ஒருத்தி பெண்ணை மட்டும் விலக்கி வைத்து, நீ அவனை வீழ்த்தி அழித்திடு.

Verse 39

देव्युवाच । गच्छध्वं त्रिदशाः सर्वे स्वानि स्थानानि निर्वृताः

தேவி கூறினாள்—ஏ முப்பது தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் அச்சமின்றி மனநிறைவுடன் உங்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு செல்லுங்கள்.

Verse 40

अहं तं सूदयिष्यामि समये पर्युपस्थिते । एवमुक्ता गताः सर्वे देवाः स्थानानि हर्षिताः

உகந்த காலம் வந்து சேர்ந்தபோது நான் அவனை அழிப்பேன். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் எல்லா தேவரும் மகிழ்ந்து தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 41

देवी तत्रैव संहृष्टा स्थिता पर्वतरोधसि । कस्यचित्त्वथकालस्य नारदो भगवान्मुनिः

தேவி அங்கேயே மலைச் சரிவில் மகிழ்ச்சியுடன் நிலைத்திருந்தாள். சில காலத்திற்குப் பின் பகவான் முனி நாரதர் அங்கு வந்தார்.

Verse 42

तत्र देवीं च संदृष्ट्वा तीर्थयात्रापरायणः । त्रिविष्टपमनुप्राप्तो महिषो यत्र तिष्ठति

அங்கே தேவியைத் தரிசித்து, தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டவன் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைந்தான்; அங்கு மகிஷன் தங்கியிருந்தான்.

Verse 43

तत्र दृष्ट्वा मुनिं प्राप्तं प्रणम्य महिषासुरः । विनयेन समायुक्तो ह्यभ्युत्थानमथाकरोत्

அங்கே வந்த முனிவரைப் பார்த்த மகிஷாசுரன் வணங்கினான்; பணிவுடன் கூடி மரியாதையாக எழுந்து வரவேற்றான்.

Verse 44

ततस्तं पूजयामास मधुपर्कार्घविष्टरैः । सुखासीनं सुविश्रांतं ज्ञात्वा वाक्यमुवाच ह

பின்னர் அவன் மதுபர்க்கம், அர்க்யம், ஆசனம் முதலியவற்றால் அவரை வழிபட்டான். முனிவர் சுகமாக அமர்ந்து நன்கு ஓய்ந்ததை அறிந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 45

कुतो भवानितः प्राप्तः किमर्थं मुनिसत्तम । अमी पुत्रास्तथा राज्यं कलत्राणि धनानि च

‘முனிவருள் சிறந்தவரே, நீங்கள் இங்கு எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? எதற்காக? இங்கே மகன்கள், அரசாட்சி, மனைவியர், செல்வம் ஆகியனவும் உள்ளன.’

Verse 46

अहं भृत्यसमायुक्तः किमनेन द्विजोत्तम । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि ब्रूहि येन प्रयोजनम्

‘நான் பணியாளர்களுடன் இருக்கிறேன்; இருமுறை பிறந்தவருள் சிறந்தவரே, இதனால் என்ன தேவை? உமக்கு எல்லாவற்றையும் அளிப்பேன்—உமது நோக்கம் என்னவென்று கூறுங்கள்.’

Verse 47

नारद उवाच । अभिनंदामि ते सर्वमेतत्त्वय्युपपद्यते । निःस्पृहा हि वयं नित्यं मुनिधर्मं समाश्रिताः

நாரதர் கூறினார்—உன் இவ்வனைத்தையும் நான் பாராட்டுகிறேன்; இது உனக்கே உரியது. ஆனால் நாங்கள் முனிவர்கள் எப்போதும் ஆசையற்றவர்களாய், முனிதர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளோம்.

Verse 48

कौतूहलादिह प्राप्तश्चिरात्ते दर्शनं गतः । मर्त्त्यलोकात्समायातो यास्यामि ब्रह्मणः पदम्

ஆர்வத்தினால் நான் இங்கு வந்தேன்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உன் தரிசனம் கிடைத்தது. மর্ত்யலோகத்திலிருந்து வந்து இப்போது நான் பிரம்மாவின் பதத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 49

महिषासुर उवाच । क्वचिद्दृष्टं त्वया किञ्चिदाश्चर्यं भूतले मुने । दैवं वा मानुषं वापि दानवा लंभिता विभो

மகிஷாசுரன் கூறினான்—முனிவரே! பூமியில் எங்காவது ஏதாவது அதிசயத்தை நீ கண்டாயா—தெய்வமோ மனிதமோ—அதனால் தானவர்கள் கூட மிஞ்சப்பட்டதாக, வல்லவரே?

Verse 50

नारद उवाच । अत्याश्चर्यं मया दृष्टं दानवेन्द्र धरातले । यत्र दृष्टं क्वचित्पूर्वं त्रैलोक्ये सचराचरे

நாரதர் கூறினார்—தானவேந்திரரே! பூமியில் நான் மிகப் பெரும் அதிசயத்தை கண்டேன்; அது முன்பு மூவுலகிலும்—அசையும் அசையாத அனைத்துடனும்—எங்கும் காணப்படாதது.

Verse 51

सर्वर्तुपुष्पितैर्वृक्षैः शोभितः स्वर्गसन्निभः

அது எல்லா பருவங்களிலும் மலர்கின்ற மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சொர்க்கம் போன்றதாகத் தோன்றியது.

Verse 52

बकुलैश्चंपकैश्चाम्रैरशोकैः कर्णिकारकैः । शालैस्तालैश्च खर्जूरैर्वटैर्भल्लातकैर्धवैः

அது பகுளம், சம்பகம், மாமரம், அசோகம், கர்ணிகாரம் ஆகிய மரங்களால் நிரம்பியிருந்தது; சாலம், பனை, பேரீச்சை, ஆலமரம், பல்லாதகம், தவம் ஆகியவையும் அங்கே அழகுற விளங்கின.

Verse 53

सरलैः पनसैर्वृक्षैस्तिंदुकैः करवीरकैः । मंदारैः पारिजातैश्च मलयैश्चंदनैस्तथा

அந்த மலை சரளம் (சீடர் போன்ற) மற்றும் பலா மரங்கள், திந்துக மரங்கள், கரவீரச் செடிகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் தெய்வீக மந்தார–பாரிஜாத மலர்களாலும் மலயச் சந்தனத்தின் மணத்தாலும் மிளிர்ந்தது.

Verse 54

पुष्पजातिविशेषैश्च सुगंधैरप्यनेककैः । खाद्यैः सर्वेस्तथा लेह्यैश्चोष्यैः फलवरैर्वृतः

அது பலவகை விசேஷ மலரினங்களாலும் எண்ணற்ற மணங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; அதுபோலவே உண்ணத்தக்க, நக்கத்தக்க, சுவைத்துச் சப்பத்தக்க அனைத்துவகை உணவுகளாலும், சிறந்த கனிகளாலும் வளையப்பட்டிருந்தது.

Verse 55

न स वृक्षो न सा वल्ली नौषधी सा धरातले । न तत्र याऽसुरज्येष्ठ पर्वते वीक्षिता मया

அசுரர்களில் முதன்மையானவனே! பூமியில் உள்ள எந்த மரமும், எந்த கொடியும், எந்த மூலிகையும்—அந்த மலையில் நான் காணாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 56

पक्षिणो मधुरारावाश्चकोरशिखिचातकाः । कोकिला धार्तराष्ट्राश्च भ्रमराः श्वेतपत्रकाः

அங்கே இனிய குரலுடன் கூவும் பறவைகள் இருந்தன—சகோரம், சிகி (மயில்), சாத்தகம்; குயில்களும், தார்த்தராஷ்டிரப் பறவைகளும், வண்டுகளும், வெண்சிறகுடைய (ச்வேதபத்ரக) பறவைகளும் இருந்தன.

Verse 57

येषां शब्दं समाकर्ण्य मुनयोऽपि समाहिताः । क्षोभं यांति त्रिकालज्ञाः कंदर्पशरपीडिताः

அவர்களின் அழைப்பொலியை கேட்டவுடன், தியானத்தில் ஒன்றிய முனிவர்களும்—முக்காலமும் அறிந்தவர்களாயினும்—காமதேவனின் அம்புகளால் பீடிக்கப்பட்டவர்போல் கலங்குகின்றனர்.

Verse 58

निर्झराणि सुरम्याणि नद्यश्च विमलोदकाः । पद्मिनीखंडसंयुक्ता ह्रदाः शतसहस्रशः

அங்கே மிக அழகிய அருவிகளும், தெளிந்த தூய நீருடைய நதிகளும் இருந்தன; மேலும் தாமரைத் தடங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நூறாயிரக் கணக்கான ஏரிகளும் இருந்தன.

Verse 59

पद्मपत्रविशालाक्षा मध्यक्षामाः शुचिस्मिताः । विवेकिनो नरास्तत्र शास्त्रव्रतसमन्विताः

அங்கே விவேகமுள்ள மனிதர்கள் வாழ்ந்தனர்—தாமரை இதழ்போல் விரிந்த கண்கள், மெலிந்த இடை, தூய புன்னகை உடையவர்கள்—சாஸ்திர விதித்த விரதங்களும் கல்வியும் உடையவர்கள்.

Verse 60

किं चात्र बहुनोक्तेन यत्किंचित्तत्र पर्वते । स्वेदजांडजसंज्ञेया उद्भिज्जाश्च जरायुजाः । सर्वलोकोत्तरास्तत्र दृश्यंते पर्वतोत्तमे

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? அந்த மலையில் உள்ள எதுவாயினும்—வியர்வையால் பிறப்பவை, முட்டையால் பிறப்பவை, மண்ணிலிருந்து முளைப்பவை, கருப்பையால் பிறப்பவை—அனைத்தும் அந்த மலைச்சிறப்பில் பிற உலகங்களையும் மிஞ்சிய அதியற்புதமாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 61

दशयोजनविस्तारो द्वाभ्यां संहितपर्वतः । उच्चैः पंच च स श्रीमान्मर्त्ये स्वर्गो व्यजायत

அந்த மகிமைமிக்க மலை பத்து யோஜனை பரப்புடன், ஐந்து யோஜனை உயரத்துடன் விளங்கியது; மானிட உலகில் அது சொர்க்கமே வெளிப்பட்டதுபோல் தோன்றியது.

Verse 62

तत्राऽहं कौतुकाविष्ट इतश्चेतश्च वीक्षयन् । सर्वाश्चर्यमयीं नारीमपश्यं लोकसुंदरीम्

அங்கே நான் ஆவலால் நிறைந்து இங்கும் அங்கும் நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, எல்லா அதிசயமும் நிறைந்த அந்த உலகமோகினி பெண்ணை கண்டேன்।

Verse 63

न देवी नापि गंधर्वी नासुरी न च मानुषी । तादृग्रूपा मया दृष्टा न श्रुता च वरांगना

அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வப் பெண்ணுமல்ல, அசுரியுமல்ல, மனிதப் பெண்ணும்கூட அல்ல. ஓ அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! அத்தகைய ரூபத்தை நான் முன்பு கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।

Verse 64

रतिः प्रीतिरुमा लक्ष्मीः सावित्री च सरस्वती । तस्या रूपस्य लेशेन नैतास्तुल्याः स्त्रियोऽखिलाः

ரதி, ப்ரீதி, உமா, லக்ஷ்மி, சாவித்ரி, சரஸ்வதி—அவளுடைய அழகின் ஒரு துளியின்கூட இவர்கள் யாவரும் ஒப்பாகார்.

Verse 65

अहं दृष्ट्वा तथा रूपां नारीं कामेन पीडितः । तदा दानवशार्दूल वैक्लव्यं परमं गतः

அத்தகைய ரூபமுடைய பெண்ணைக் கண்டவுடன் நான் காமவேதனையால் துன்புற்றேன்; அப்போது, ஓ தானவச் சிங்கமே! மிகுந்த கலக்கமும் பலவீனமும் அடைந்தேன்।

Verse 66

ततो धैर्यमवष्टभ्य मया मनसि चिंतितम् । न करिष्ये समालापं तया सह च कर्हिचित्

பின்னர் தைரியத்தைத் தாங்கி மனத்தில் எண்ணினேன்—‘அவளுடன் நான் எந்நேரமும் உரையாட மாட்டேன்.’

Verse 67

यस्या दर्शनमात्रेण कामो मे हृदि वर्द्धितः । तस्याः संभाषणेनेव किं भविष्यति मे पुनः

அவளை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்ததாலே என் உள்ளத்தில் காமம் பெருகியது; அவளுடன் பேசினால் பின்னர் எனக்கு என்ன ஆகும்?

Verse 68

चिरकालं तपस्तप्तं ब्रह्मचर्येण वै मया । नाशं यास्यति तत्सर्वं विषयैर्निर्जितस्य च । तस्माद्गच्छामि चान्यत्र यावन्न विकृतिर्भवेत्

நான் நீண்ட காலம் பிரம்மச்சரியத்துடன் தவம் செய்தேன்; புலன்விஷயங்களால் வெல்லப்பட்டால் அது அனைத்தும் அழியும். ஆகவே மனவிகாரம் எழுவதற்கு முன் நான் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 69

नारीनाम तपोविघ्नं पूर्वं सृष्टं स्वयंभुवा । अर्गला स्वर्गमार्गस्य सोपानं नरकस्य च

பெண் தவத்திற்கு இடையூறாகப் பழங்காலத்தில் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) ஆல் படைக்கப்பட்டாள்; அவள் சொர்க்கப் பாதைக்கு தாழ்ப்பாள், நரகத்திற்குப் படிக்கட்டு.

Verse 70

तावद्धैर्यं तपः सत्यं तावत्स्थैर्यं कुलत्रपा । यावत्पश्यति नो नारीमैकांते च विशेषतः

தைரியம், தவம், சத்தியம், நிலைத்தன்மை, குலமரியாதை—இவை எல்லாம் பெண்ணைக் காணாதவரைதான் நிலைக்கும்; குறிப்பாக தனிமையில்.

Verse 71

एतत्संचिंत्य बहुधा निमील्य नयने ततः । अप्रजल्प्य वरारोहां तामहं चात्र संस्थितः

இவ்வாறு பலமுறை சிந்தித்து நான் கண்களை மூடினேன். அந்த அழகிய தொடையுடைய மகளிருடன் பேசாமல் நான் அங்கேயே நின்றேன்.

Verse 72

पुलस्त्य उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा महिषः कामपीडितः । श्रवणादपि राजेंद्र पुनः पप्रच्छ तं मुनिम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—நாரதரின் சொற்களை கேட்டவுடன் காமத்தால் பீடிக்கப்பட்ட மகிஷன், அரசே, கேள்வியாலேயே அந்த முனிவரை மீண்டும் வினவினான்।

Verse 73

महिषासुर उवाच । काऽसौ ब्राह्मणशार्दूल तादृग्रूपा वरांगना । यस्याः संदर्शनादेव भवानेव स्मरान्वितः

மகிஷாசுரன் கூறினான்—பிராமணசார்தூலரே, அத்தகைய வடிவமுடைய அந்த உத்தம அழகி யார்? அவளைக் கண்ட மாத்திரத்தில் நீங்களும் காமத்தால் உந்தப்பட்டீரே!

Verse 74

देवी वा मानुषी वापि यक्षिणी पन्नगी मुने । कुमारी वा सकांता वा ब्रूहि सर्वं सविस्तरम्

முனிவரே, அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்—அவள் தேவியா, மனிதப் பெண்ணா, யக்ஷிணியா, நாககன்னியா? அவள் குமாரியா, அல்லது கணவன்/காதலன் உடையவளா?

Verse 76

नारद उवाच । न सा पृष्टा मया किंचिन्न जानामि तदन्वयम् । एतन्मे वर्त्तते वित्ते सा कुमारी यशस्विनी

நாரதர் கூறினார்—நான் அவளிடம் எதையும் கேட்கவில்லை; ஆகவே அவளுடைய வரலாறை அறியேன். என்மனத்தில் இருப்பது இதுவே: அவள் புகழ்மிக்க குமாரி.

Verse 77

सोऽहं यास्यामि दैत्येश ब्रह्मलोकं सनातनम् । नोत्सहे तत्कथां कर्तुं कामबाणभयातुरः

ஆகையால், தைத்தியேசரே, நான் சனாதன பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறேன். காமனின் அம்புகளின் அச்சத்தால் கலங்கிய நான், அவள் கதையை மேலும் சொல்லத் துணியேன்.

Verse 78

एवमुक्त्वा ततो राजन्ब्रह्मलोकं गतो मुनिः । महिषोऽपि स्मराविष्टश्चरं तस्याः समादिशत्

இவ்வாறு கூறி, அரசே, முனிவர் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார். மகிஷனும் காமவசப்பட்டு, அவளை கண்காணிக்க ஒரு உளவனை நியமித்தான்.

Verse 79

गत्वा भवान्द्रुतं तत्र दृष्ट्वा तां च वरांगनाम् । किमर्थं सा तपस्तेपे को वै तस्याः परिग्रहः

நீ விரைவாக அங்கே சென்று, அந்த அரிய அழகிய பெண்ணைக் கண்டு அறிந்து வா—அவள் எதற்காக தவம் செய்தாள்? அவளுடைய பரிக்ரஹன்/கணவன் யார்?

Verse 80

अथाऽसौ महिषादेशाद्दूतो गत्वार्बुदाचलम् । दृष्ट्वा तां पद्मगर्भाभां ज्ञात्वा सर्व विचेष्टितम्

அப்போது மகிஷனின் ஆணையால் தூதன் அர்புதாசலத்திற்குச் சென்றான். தாமரையின் உள்ளம் போல் ஒளிரும் அவளைக் கண்டு, அவளுடைய எல்லா செயல்களையும் அறிந்து,

Verse 81

तस्मै निवेदयामास महिषाय सविस्मयः । दृष्टा दैत्यवर स्त्री च सर्वलक्षणलक्षिता

அவன் வியப்புடன் மகிஷனிடம் சென்று அறிவித்தான்—“தைத்தியவரனே! எல்லா நற்குறிகளாலும் குறியிடப்பட்ட அந்தப் பெண்ணை நான் கண்டேன்.”

Verse 82

देवतेजोभवा कन्या साऽद्यापि वरवर्णिनी । त्वद्वधार्थं तपस्तेपे कौमारव्रतमाश्रिता

அவள் தெய்வீகத் தேஜஸிலிருந்து பிறந்த கன்னி; இன்றும் சிறந்த நிறமுடையவள். உன் வதத்திற்காக அவள் கௌமாரவிரதம் ஏற்று தவம் செய்தாள்.”

Verse 83

एवं तत्र भवंती स्म पृष्टाः सर्वे तपस्विनः । सत्यमेतन्महाभाग कुरुष्व यदनंतरम्

அவ்வாறு அங்கே இருந்த எல்லா தவசிகளையும் கேட்டபோது அவர்கள் உண்மையையே உரைத்தனர். இது நிச்சயமான சத்தியம், ஓ மகாபாகனே—இனி அடுத்ததாக செய்ய வேண்டியதைச் செய்.

Verse 84

तस्या रूपं वयः कांतिर्वर्णितुं नैव शक्यते । नालापं कुरुते बाला सा केनापि समं विभौ

அவளுடைய அழகு, இளமை, ஒளிவீச்சு ஆகியவற்றை வர்ணிக்க இயலாது. ஓ ஆண்டவனே, அந்தப் பெண் யாருடனும் சமமாகப் பேசுவதில்லை.

Verse 85

पुलस्त्य उवाच । तच्छ्रुत्वा महिषो वाक्यं भूयः कामनिपीडितः । दूतं संप्रेषयामास दानवं च विचक्षणम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகிஷன் மீண்டும் காமத்தால் துன்புற்று, ‘விசக்ஷணன்’ என்னும் தானவனை தூதனாக அனுப்பினான்.

Verse 86

विचक्षण द्रुतं गत्वा मदर्थे तां तपस्विनीम् । सामभेदप्रदानेन दंडेनापि समानय

‘விசக்ஷணா, விரைந்து சென்று என் பொருட்டு அந்தத் தவஸ்வினியை அழைத்து வா—சாமம், பேதம், தானம்; தேவைப்பட்டால் தண்டத்தாலும்.’

Verse 87

अथाऽसौ प्रययौ शीघ्रं प्रणिपत्य विचक्षणः । अर्बुदे पर्वतश्रेष्ठे यत्र सा परमेश्वरी । प्रणम्य विनयोपेतो वाक्यमेतदुवाच ताम्

அப்போது விசக்ஷணன் விரைந்து புறப்பட்டு வணங்கி, அந்த பரமேஸ்வரி இருந்த அர்புதம் எனும் மலைச்சிறந்த இடத்திற்குச் சென்றான். அவளுக்கு நமஸ்காரம் செய்து, பணிவுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 88

महिषो नाम विख्यातस्त्रैलोक्याधिपतिर्बली । दनुवंशसमुद्भूतः कामरूपसमन्वितः

மஹிஷன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு வல்லவன் உள்ளான்; மூவுலகங்களின் அதிபதி எனத் தன்னை எண்ணுகிறான். தநு வம்சத்தில் பிறந்தவன்; விருப்பம்போல் வடிவம் எடுக்கும் சக்தியுடன் கூடியவன்.

Verse 89

स त्वां वांछति कल्याणि धर्मपत्नीं स्वधर्मतः । तस्माद्वरय भद्रं ते सर्वकामप्रदं पतिम्

அருள்மிகு கல்யாணியே, அவன் தன் ‘தர்மம்’ எனக் கூறுவதற்கிணங்க உன்னைத் தர்மபத்னியாக விரும்புகிறான். ஆகவே உனக்கு நலம் உண்டாக—எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கவல்ல அவனையே கணவராகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 90

यदि स्यात्तव कांतोऽसौ त्वं च तस्य तथा प्रिया । तत्कृतार्थं द्वयोरेव यौवनं नात्र संशयः

அவன் உன் காதலனாகவும், நீ அவனுக்குப் பிரியமானவளாகவும் ஆனால், உங்கள் இருவரின் இளமை நிச்சயமாக நிறைவு பெறும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 91

एवमुक्ता ततस्तेन देवी वचनमब्रवीत् । किञ्चित्कोपसमायुक्ता मुहुः प्रस्फुरिताधरा

அவன் இவ்வாறு கூறியபின் தேவி பதிலுரைத்தாள். சிறிது கோபம் கலந்தவளாய், அவளது உதடுகள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கின.

Verse 92

देव्युवाच । अवध्यः सर्वथा दूतः सर्वत्र परिकीर्तितः । अवस्थासु ततो न त्वं सहसा भस्मसात्कृतः

தேவி கூறினாள்—தூதன் எங்கும் எந்நிலையிலும் கொல்லப்படாதவன் எனப் புகழப்படுகிறான். ஆகவே எந்த நிலையிலும் உன்னை உடனே சாம்பலாக்கவில்லை.

Verse 93

गत्वा ब्रूहि दुराचारं महिषं दानवाधमम् । नाहं शक्या त्वया पाप लब्धुं नान्येन केनचित्

சென்று அந்தத் துராசாரி, தானவர்களில் அதமனான மகிஷனிடம் கூறு— ‘ஓ பாவியே! என்னை நீ பெற இயலாது; வேறு யாராலும் கூட பெற இயலாது।’

Verse 94

वधार्थं ते समुद्योग एष सर्वो मया कृतः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा महिषं स पुनर्ययौ

உன் வதத்திற்காகவே இந்த முழு முயற்சியையும் நான் செய்தேன். அவளது சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் மீண்டும் மகிஷனிடம் சென்றான்.

Verse 95

भयेन महताविष्टस्तस्या रूपेण विस्मितः । सर्वं निवेदयामास महिषाय विचेष्टितम् । तस्याश्चैव तथाऽलापानस्पृहत्वं च कृत्स्नशः

மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழ்ந்து, அவளது ரூபத்தில் வியந்து, அவன் மகிஷனிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தான்—அவளின் செயல்கள், அவளின் பேச்சு, மேலும் முற்றிலும் அவளின் ஆசையின்மை.

Verse 96

तच्छुत्वा महिषो राजन्कामबाणप्रपीडितः । सेनापतिं समाहूय वाक्यमेतदुवाच ह

அரசே! அதை கேட்டதும், காமபாணங்களால் துன்புற்ற மகிஷன் சேனாபதியை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 97

अर्बुदे पर्वते सेनां कल्पयस्व सुदुर्धराम् । हस्त्यश्वकल्पितां भीमां रथपत्तिसमाकुलाम्

அர்புத மலைமேல் எனக்காக மிகத் துர்தரமான படையை அமை—பயங்கரமானது, யானை-குதிரைகளால் அணிவகுத்தது, தேர்களும் காலாட்களும் நிறைந்தது.

Verse 98

ततोऽसौ कल्पयामास चतुरंगां वरूथिनीम् । पताकाच्छत्रशबलां वादित्रारावभूषिताम्

அப்போது அவர் நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையை அமைத்தார்—கொடிகளும் குடைகளும் நிறைந்ததாக, முரசு மற்றும் வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக।

Verse 99

ततो द्विपाश्च संनद्धा दृश्यंतेऽधिष्ठिता भटैः । इतश्चेतश्च धावन्तः सपक्षाः पर्वता इव

பின்னர் கவசம் அணிந்த யானைகள் வீரர்களால் ஏறப்பட்டு காணப்பட்டன; அவை இங்கும் அங்கும் பாய்ந்தன—சிறகுகள் முளைத்த மலைகள் போல।

Verse 100

अश्वाश्चैवाप्यकल्माषा वायुवेगाः सुवर्चसः । अंगत्राणसमायुक्ताः शतशोऽथ सहस्रशः

குதிரைகளும்—களங்கமற்றவை, காற்றின் வேகமென ஓடுபவை, ஒளிவீசுபவை—உடல்-கவசம் அணிந்தவை; நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் இருந்தன।

Verse 101

विमानप्रतिमाकारा रथास्तेन प्रकल्पिताः । किंकिणीजालसद्घंटापताकाभिरलंकृताः

அவர் விமானம் போன்ற வடிவமுடைய தேர்களைத் தயாரித்தார்—சிலம்புகளின் வலை ஒலிக்க, மணிகளும் அசையும் கொடிகளும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டவை।

Verse 102

पत्तयश्च महाकाया महेष्वासा महाबलाः । असिचर्मधराश्चान्ये प्रासपट्टिशपाणयः

காலாட்கள் பெருந்தோற்றமுடையவர்கள், மகா வில்லாளர்கள், மிகுந்த வலிமையுடையவர்கள்; மற்றவர்கள் வாள்-கேடயம் தாங்கி, கைகளில் ஈட்டியும் பட்டீசமும் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 103

लक्षमेकं मतंगानां रथानां त्रिगुणं ततः । अश्वा दशगुणा राजन्नसंख्याताः पदातयः

யானைகள் ஒரு இலட்சம்; ரதங்கள் அதற்கு மூன்று மடங்கு; குதிரைகள் பத்து மடங்கு, அரசே—காலாட்கள் எண்ணிலடங்காதவர்கள்.

Verse 104

ततश्चार्बुदमासाद्य वेष्टयित्वा स दूरतः । संमितैः सचिवैः सार्धं तदंतिकमुपाद्रवत्

பின்பு அவன் அர்புதத்தை அடைந்து, தூரத்திலிருந்து அந்த இடத்தைச் சூழ்ந்தான்; தேர்ந்த அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து அவள் அருகே விரைந்து சென்றான்.

Verse 105

ध्यानस्थां वीक्ष्य तां देवीं कन्दर्पशरपीडितः । ततोऽब्रवीत्स तां वाक्यं विनयेन समन्वितः

தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த தேவியைப் பார்த்து, மன்மதன் அம்புகளால் துன்புற்றவனாய், பணிவுடன் கூடிய சொற்களால் அவளை உரைத்தான்.

Verse 106

श्रुत्वा तवेदृशं रूपमहं प्राप्तो वरानने । गांधर्वेण विवाहेन तस्माद्वरय मां द्रुतम्

உன் இத்தகைய அழகைச் செவியுற்று, அழகிய முகத்தாளே, நான் வந்தேன்; ஆகவே காந்தர்வ விவாகமாக உடனே என்னைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 107

षष्टिभार्यासहस्राणि मम संति शुचिस्मिते । कृत्वा मां दर्पितं कांतं तासां त्वं स्वामिनी भव

தூய புன்னகையாளே! எனக்கு அறுபதாயிரம் மனைவியர் உள்ளனர்; என்னை பெருமிதமுற்ற அழகிய காதலனாக்கி, அவர்களெல்லாருக்கும் நீ தலைவியாக ஆகு.

Verse 108

अनर्हं ते तपो बाले भुंक्ष्व भोगान्यथेप्सितान् । त्रैलोक्यस्वामिनी भूत्वा मया सार्धमहर्निशम्

அம்மையே, இளம்பெண்ணே, உனக்குத் தவம் ஏற்றதல்ல. நீ விரும்பியபடி இன்பங்களை அனுபவி; மூவுலகின் அரசியாகி என்னுடன் பகலிரவு தங்குவாய்.

Verse 109

एवमुक्ताऽपि सा तेन नोत्तरं प्रत्यभाषत । ततः कामसमाविष्टस्तदंतिकमुपाययौ

அவன் இவ்வாறு சொன்னபோதும் அவள் பதில் கூறவில்லை. அப்போது காமத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் அவளருகே நெருங்கினான்.

Verse 110

ततस्तं लोलुपं दृष्ट्वा सा देवी कोपसंयुता । अस्मरद्वाहनं सिंहं समायातः स साऽरुहत्

அந்த பேராசைக்காரனைப் பார்த்ததும் தேவி கோபம் கொண்டாள். தன் வாகனமான சிங்கத்தை நினைத்தாள்; அது வந்ததும் அவள் அதில் ஏறினாள்.

Verse 111

अब्रवीत्परुषं वाक्यं गच्छगच्छेति चासकृत् । नो चेत्त्वां च वधिष्यामि स्थानेऽस्मिन्दानवाधम

அவள் கடுமையான சொற்களைச் சொல்லி மீண்டும் மீண்டும்—‘போ, போ!’ என்றாள். ‘இல்லையெனில் இங்கேயே உன்னை வதம் செய்வேன், தானவாதமா!’

Verse 112

अथाऽसौ सचिवैः सार्द्धं समंतात्पर्यवेष्टयत् । प्रग्रहार्थं तु तां देवीं कामबाणप्रपीडितः

பின்னர் அவன் அமைச்சர்களுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் அவளைச் சூழ்ந்தான்—காமபாணங்களால் துன்புற்று தேவியைப் பிடிக்க முயன்றான்.

Verse 113

ततो जहास सा देवी सशब्दं परमेश्वरी । तस्मादहर्निशं सार्द्धं निष्क्रांता पुरुषा घनाः

அப்போது அந்த பரமேஸ்வரி தேவி ஒலியுடன் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பிலிருந்து பகலும் இரவும் ஒன்றாக அடர்ந்த ஆண்கூட்டங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 114

सुसन्नद्धाः सशस्त्राश्च रोषेण महताऽन्विताः । ततस्तानब्रवीद्देवी पापोऽयं वध्यतामिति

அவர்கள் முழுக் கவசம் அணிந்து, ஆயுதம் தாங்கி, பெருங்கோபத்தால் கொதித்தனர். அப்போது தேவி கூறினாள்—“இவன் பாவி; இவனை வதம் செய்க.”

Verse 115

ततस्ते सहिताः सर्वे महिषं समुपाद्रवन् । तिष्ठतिष्ठेति जल्पन्तो मुंचन्तोऽस्त्रणि भूरिशः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக மகிஷனை நோக்கி பாய்ந்தனர். “நில், நில்” என்று கூவி, பல ஆயுதங்களை மீண்டும் மீண்டும் எறிந்தனர்.

Verse 116

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । ततस्ते सचिवाः सर्वे वैवस्वतगृहं गताः

அப்போது கணங்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் எழுந்தது. பின்னர் அவனுடைய அமைச்சர்கள் அனைவரும் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 117

अथाऽसौ महिषो रुष्टः सचिवैर्विंनिपातितैः । स्वसैन्यमानयामास तस्मिन्पर्वतरोधसि

தன் அமைச்சர்கள் வீழ்த்தப்பட்டதால் மகிஷன் சினமுற்றான். அந்த மலைத் தடுப்பு/கணவாயில் தன் படையை அங்கே வரவழைத்தான்.

Verse 118

रथप्रवरमारुह्य सारथिं समभाषत । नय मां सारथे तूर्णं यत्र साऽस्ते व्यवस्थिता

சிறந்த தேரில் ஏறி அவன் தேரோட்டியிடம் கூறினான்— “ஓ சாரதியே, அவள் நிலைத்திருக்கும் இடத்திற்கே என்னை விரைவாக அழைத்துச் செல்।”

Verse 119

हत्वैनामद्य यास्यामि पारं रोषस्य दुस्तरम् । एवमुक्तस्ततो राजन्प्रेरयामास सारथिः

“இன்றே அவளை வதைத்து, கடக்க அரிதான கோபத்தின் அப்பாற்பட்ட கரையை அடைவேன்.” என்று கூறியவுடன், அரசே, சாரதி தேரை முன்னே செலுத்தினான்.

Verse 120

रथं तेनैव मार्गेण यत्र सा तिष्ठते ध्रुवम् । एतस्मिन्नेव काले तु तत्रोत्पाताः सुदारुणाः

அதே வழியிலேயே அவன் தேரை ஓட்டிச் சென்று, அவள் உறுதியாக நின்ற இடத்தை அடைந்தான். அச்சமயமே அங்கே மிகக் கொடிய அபசகுனங்கள் எழுந்தன.

Verse 121

बहवस्तेन मार्गेण येनासौ प्रस्थितो नृप । सम्मुखः प्रववौ वातो रूक्षः कर्करसंयुतः

அரசே, அவன் புறப்பட்ட அதே பாதையிலே பல தீய குறிகள் தோன்றின. எதிரே இருந்து கரடுமுரடான, மணற்கற்கள் கலந்த கடும் காற்று வீசியது.

Verse 122

पपात महती चोल्का निहत्य रविमंडलम् । अपसव्यं मृगाश्चक्रुस्तस्य मार्गे नृपोत्तम

ஒரு பெரிய உல்கை, சூரிய வட்டத்தைத் தாக்கியதுபோல் விழுந்தது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் பாதையில் மிருகங்கள் அபசவ்யமாக—இடப்புறமாக—சென்றன.

Verse 123

उपविष्टास्तथा वांता बहुमूत्रं प्रसुस्रुवुः । रथध्वजे समाविष्टो गृध्रः शब्दमथाकरोत्

அங்கே அமர்ந்திருந்த அவர்கள் வாந்தி எடுத்து, மிகுந்த சிறுநீரும் வெளியேறியது. தேரின் கொடியில் இறங்கிய கழுகு அப்போது உரத்த குரல் எழுப்பியது.

Verse 124

स तान्सर्वाननादृत्य महोत्पातान्सुदारुणान् । प्रययौ सम्मुखस्तस्या देव्याः कोपपरायणः

அந்த மிகக் கொடிய பேராபத்துக் குறிகளையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல், கோபத்தில் மூழ்கியவன் அந்த தேவியின் முன்னே நேராக முன்னேறினான்.

Verse 125

विमुंचंश्च शरान्नादांस्तिष्ठतिष्ठेति च ब्रुवन् । न कश्चिद्दृश्यते तत्र तेषां मध्ये नृपोत्तम

உரத்த முழக்கத்துடன் அம்புகளை விடுத்து ‘நில், நில்’ என்று கூறிய அந்த சிறந்த அரசன், அங்கே அவர்களிடையே ஒருவரையும் காணவில்லை.

Verse 126

महिषं रोषसंयुक्तं यो वारयति संगरे । तेन हत्वा गणगणान्कृतं रुधिरकर्दमम्

போரில் கோபத்துடன் இணைந்த அந்த மகிஷாசுரனை யார் தடுக்க முடியும்? அவன் கூட்டம் கூட்டமாகப் படைகளை கொன்று நிலத்தை இரத்தச் சேற்றாக்கினான்.

Verse 127

ततो देवी समासाद्य प्रोक्ता गर्वेण पार्थिव । न त्वया संगरो भीरु नूनं कर्तुं ममोचितः

பின்னர் தேவி அருகே வந்து பெருமிதத்துடன் கூறினாள்—‘அரசே, நீ பயந்தவன்; என்னுடன் போர் செய்வது உனக்குத் தகுதியல்ல.’

Verse 128

न च बालिशि मे वीर्यं न सौभाग्यं न वा धनम् । न करोषि हि तेन त्वं मम वाक्यं कथञ्चन

ஓ மூடனே! என் வீரத்தையும், என் சௌபாக்கியத்தையும், என் செல்வத்தையும் நீ மதிப்பதில்லை; ஆகையால் எந்த விதத்திலும் என் கட்டளையை நீ பின்பற்றுவதில்லை।

Verse 129

नूनं तत्त्वेन जानामि अवलिप्तासि भामिनि । कुरुष्वाद्यापि मे वाक्यं भार्या भव मम प्रिया

இப்போது நான் உண்மையாக அறிந்தேன்—ஓ காமமிகு பெண்ணே, நீ அகந்தையால் நிறைந்தவள். ஆனாலும் இப்போதாவது என் சொல்லை ஏற்று; என் அன்புப் மனைவியாக ஆகு।

Verse 130

स्त्रियं त्वां नोत्सहे हंतुं पौरुषे च व्यवस्थितः । असकृन्निर्जितः संख्ये मया शक्रः सुरैः सह

நீ பெண் என்பதால் உன்னை கொல்ல நான் விரும்பவில்லை; ஆயினும் ஆண்மைக் களத்தில் நான் உறுதியாக நிற்கிறேன். போரில் தேவர்களுடன் கூடிய சக்ரன் (இந்திரன்) பலமுறை என்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்।

Verse 131

त्रैलोक्ये नास्ति मत्तुल्यः पुमान्कश्चिच्च बालिशि । एवमुक्ता ततो देवी कोपेन महताऽन्विता

ஓ மூடனே! மூன்று உலகங்களிலும் எனக்கு ஒப்பான ஆண் எவரும் இல்லை. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவி பேர்கோபத்தால் நிறைந்தாள்।

Verse 132

प्रगृह्य सशरं चापं वाक्यमेतदुवाच ह । नालापो युज्यते पाप कर्तुं सह मम त्वया

அவள் அம்புகளுடன் கூடிய வில்லை எடுத்துக் கொண்டு கூறினாள்—ஓ பாவியே! என்னுடன் பேச்சு உனக்குச் சிறப்பல்ல; என்னுடன் பொருந்துவது செயல், அதாவது போர்-செயலே.

Verse 133

कुमार्याः कामयुक्तेन तथापि शृणु मे वचः । न त्वया निर्जितः शक्रः स्ववीर्येण रणाजिरे

கன்னியின்மேல் காமவசப்பட்டிருந்தாலும் என் சொற்களை கேள். உன் சொந்த வீரத்தால் போர்க்களத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) வெல்லப்படவில்லை.

Verse 134

पितामह वरं देवा मन्यंते दानवाधम । गौरवात्तस्य तेन त्वमात्मानं मन्यसेऽधिकम्

ஓ தானவாதமா! தேவர்கள் பிதாமகன் (பிரம்மா)ையே உன்னதன் என மதிக்கிறார்கள்; அவன் பெருமை காரணமாக நீ உன்னை மேலானவன் என எண்ணுகிறாய்.

Verse 135

मुक्त्वैकां कामिनीं पाप त्वं कृतः पद्मयोनिना । अवध्यः सर्वसत्त्वानां पुंसः जातौ धरातले

ஓ பாவியே! ஒரே ஒரு பெண்ணைத் தவிர, பத்மயோனி (பிரம்மா) உன்னைப் படைத்து, பூமியில் மனிதகுலத்தில் எல்லா உயிர்களுக்கும் அழிக்க முடியாதவனாக வைத்தான்.

Verse 136

पितामहवरः सोऽत्र जयशीलोऽसि दानव । यदि ते पौरुषं चास्ति तच्छीघ्रं संप्रदर्शय

இங்கே பிதாமகனின் வரம் நிற்கிறது; ஓ தானவா, நீ வெற்றிப் பெருமிதம் கொள்கிறாய். உனக்கு ஆண்மைத் திறன் இருந்தால் உடனே காட்டுவாய்.

Verse 137

एषा त्वामिषुभिस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् । एवमुक्त्वा ततो देवी शरानष्टौ मुमोच ह

“இந்த கூரிய அம்புகளால் உன்னை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்.” என்று கூறி தேவி அப்போது எட்டு அம்புகளை விட்டாள்.

Verse 138

चतुर्भिश्चतुरो वाहाननयद्यमसादनम् । सारथेश्च शिरः कायाच्छरेणैकेन चाक्षिपत्

நான்கு அம்புகளால் அவள் நான்கு குதிரைகளையும் எமலோகம் அனுப்பினாள்; ஒரே அம்பினால் சாரதியின் தலையை உடலிலிருந்து துண்டித்தாள்.

Verse 139

ध्वजं चिच्छेद चैकेन ततोऽन्येन हृदि क्षतः । स गात्रविद्धो व्यथितो ध्वजयष्टिं समाश्रितः

ஒரு அம்பினால் அவள் அவனது கொடியை அறுத்து, மற்றொன்றால் அவன் நெஞ்சில் காயப்படுத்தினாள். உடல் முழுவதும் துளைக்கப்பட்டு வலியால் துடித்த அவன் கொடிக்கம்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.

Verse 140

मूर्छया सहितो राजन्किंचित्कालमधोमुखः । ततः स चेतनो भूत्वा मुमोच निशिताञ्छरान्

அரசே! மயக்கத்தால் அவன் சிறிது நேரம் தலை குனிந்து இருந்தான். பின்னர் நினைவு திரும்பியதும், அவன் கூர்மையான அம்புகளை எய்தான்.

Verse 141

देवी सखीसमायुक्ता सर्वदेशेष्वताडयत् । ततः क्षुरप्रबाणेन धनुस्तस्य द्विधाऽकरोत्

தோழிகளுடன் கூடிய தேவி அவனது அனைத்து உறுப்புகளிலும் தாக்கினாள். பின்னர் கூர்மையான அம்பினால் அவனது வில்லை இரண்டு துண்டுகளாக உடைத்தாள்.

Verse 142

छिन्नधन्वा ततो दैत्यश्चर्मखङ्गसमन्वितः । विद्राव्य सहसा देवीं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

வில் அறுபட்டதும், அந்த அசுரன் கேடயமும் வாளும் ஏந்தி, திடீரென தேவியை நோக்கி பாய்ந்து, "நில்! நில்!" என்று கத்தினான்.

Verse 143

तस्य चापततस्तूर्णं खड्गं द्वाभ्यां ह्यकृन्तयत् । शराभ्यामर्धबाणेन प्रहस्य प्रासमेव च

அவன் விரைந்து பாய்ந்து வந்தபோது தேவி இரண்டு அம்புகளால் அவன் வாளை வெட்டினாள்; சிரித்தபடியே அம்புகளாலும் அரைஅம்பாலும் அவன் ஈட்டியையும் வீழ்த்தினாள்।

Verse 144

विशस्त्रो विरथो राजन्स तदा दानवाधमः । ततोऽस्मरच्छरान्भूप शस्त्राणि विविधानि च

அரசே, அப்போது அந்த தானவாதமன் ஆயுதமின்றி ரதமின்றி நின்றான். பின்னர், பூபா, அவன் அம்புகளையும் பலவகை ஆயுதங்களையும் நினைவுகூர்ந்தான்।

Verse 145

ब्रह्मास्त्रं मनसि ध्यायंस्तृणं तस्यै मुमोच सः । मुक्तेनास्त्रेण तस्मिंस्तु धूमवर्तिर्व्यजायत

அவன் மனத்தில் பிரஹ்மாஸ்திரத்தை தியானித்து, புல்லைப் போல அதை அவள்மேல் விடுத்தான்; ஆனால் அந்த அஸ்திரம் விடப்பட்டவுடன் புகையின் சுழலும் வளையம் எழுந்தது।

Verse 146

एतस्मिन्नेव काले तु स ब्रह्मास्ते दिवौकसः । परं भयमनुप्राप्ता दृष्ट्वा तस्य पराक्रमम्

அதே வேளையில், வானுலகத் தேவர்கள் பிரஹ்மாவுடன் சேர்ந்து அவன் பராக்கிரமத்தைப் பார்த்து மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 147

ततो देवी क्षणं ध्यात्वा तदस्त्रं पार्थिवोत्तम । ब्रह्मास्त्रेणाहनत्तूर्णं ततो व्यर्थं व्यजायत

பின்னர் தேவி ஒரு கணம் தியானித்து, அரசர்களில் சிறந்தவனே, பிரஹ்மாஸ்திரத்தால் அந்த அஸ்திரத்தை விரைவில் அடக்கினாள்; அதனால் அது வீணானது।

Verse 148

ब्रह्मास्त्रे विफले जाते ह्याग्नेयं दानवोत्तमः । प्रेषयामास तां क्रुद्धो ह्यहनद्वारुणेन सा

பிரம்மாஸ்திரம் பயனின்றிப் போனபோது, கோபமுற்ற தானவச் சிறந்தவன் அக்னேயாஸ்திரத்தை எறிந்தான்; தேவி வாருணாஸ்திரத்தால் அதைத் தடுத்து வீழ்த்தினாள்।

Verse 149

एवं नानाप्रकाराणि तेन मुक्तानि सा तदा । अस्त्राणि विफलान्येव चक्रे देवी सहस्रशः

இவ்வாறு அவன் அப்போது விடுத்த பலவகை ஆயுதங்களைத் தேவி ஆயிரமாயிரமாகப் பயனற்றவையாகச் செய்தாள்।

Verse 150

एवं निःशेषितास्त्रोऽसौ दानवो बलवत्तरः । चकार परमां मायां दिव्यैरस्त्रैः सुरेश्वरी

இவ்வாறு அந்த வலிமைமிக்க தானவனின் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் தீர்ந்தபோது, சுரேஸ்வரி தேவி தெய்வாஸ்திரங்களின் துணையுடன் பரம மாயையை நிகழ்த்தினாள்।

Verse 151

व्यक्षिपच्च महाकायं महिषं पर्वताकृतिम् । दीर्घतीक्ष्णविषाणाभ्यां युक्तमंजनसंनिभम्

பின்னர் தேவி மலைபோன்ற வடிவமுடைய பெருஞ்சரீரம் கொண்ட எருமையை வெளிப்படுத்தினாள்—அஞ்சனம் போன்ற கருமை, நீளமான கூர்மையான கொம்புகளுடன் கூடியது।

Verse 152

सिंहस्कंधं च सा देवी ततस्तमध्यरोहत । खड्गेन तीक्ष्णेन शिरो देवी तस्य न्यकृंतत

அதன்பின் சிங்கத் தோள்போன்ற வீரத் தோற்றமுடைய தேவி அதன்மேல் ஏறி, கூரிய வாளால் அதன் தலையை வெட்டினாள்।

Verse 153

शूलेन भेदयामास पृष्ठदेशे सुरेश्वरी । ततः कलेवरात्तस्मान्निश्चक्राम महान्पुमान्

சுரேஸ்வரீ தேவி தன் திரிசூலத்தால் அவன் முதுகைப் பிளந்தாள். அப்போது அந்த உடலிலிருந்து ஒரு மகாபுருஷன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 154

चर्मखड्गधरो रौद्रस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । तमप्येवं गृहीत्वा तत्केशपाशे सुरेश्वरी

தோல் கேடயமும் வாளும் தாங்கிய அந்தக் கொடூரன் “நில், நில்!” என்று கூவினான். ஆனால் சுரேஸ்வரீ தேவி அவனையும் அதேபோல் கூந்தல் முடிச்சைப் பிடித்தாள்.

Verse 155

निस्त्रिंशेनाहनत्प्रोच्चैः स च प्राणैर्व्ययुज्यत । दानवः पार्थिवश्रेष्ठ पार्श्वे सिंहविदारिते

தேவி வாளால் அவனைப் பெரிதும் வெட்டினாள்; அவன் உயிர்மூச்சிலிருந்து பிரிந்தான். அரசருள் சிறந்தவனே, சிங்கம் கிழித்ததுபோல் பக்கவாட்டம் பிளந்து அந்த தானவன் விழுந்தான்.

Verse 156

ततो जघान भूयोऽपि दानवान्सा रुषान्विता । हतशेषाश्च ये दैत्या निर्भिद्य धरणीतलम्

பின் கோபம் கொண்ட அவள் மீண்டும் தானவர்களை அழித்தாள். கொலைக்குப் பின் மீதமிருந்த தைத்தியர்கள் நிலத்தைக் கிழித்து கீழே தப்பினர்.

Verse 157

प्रविष्टा भयसंत्रस्ताः पातालं जीवितैषिणः । ततो देव गणाः सर्वे वसवो मरुतोऽश्विनौ

அச்சத்தால் நடுங்கி, உயிர் காக்கவேண்டும் என்ற ஆசையுடன் அவர்கள் பாதாளத்தில் புகுந்தனர். பின்னர் வசுக்கள், மருதர்கள், இரு அச்வினர்கள் உட்பட எல்லா தேவர்கணங்களும் (கூடியனர்).

Verse 158

विश्वेदेवास्तथा साध्या रुद्रा गुह्यककिन्नराः । आदित्याः शक्रसंयुक्ताः समेत्य परमेश्वरीम्

விச்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள், ருத்ரர்கள், குஹ்யகர்கள், கின்னரர்கள், மேலும் சக்ரனுடன் ஆதித்யர்கள்—அனைவரும் ஒன்றுகூடி பரமேஸ்வரி தேவியின் முன்னிலையில் சேர்ந்தனர்.

Verse 159

समंताद्दिव्यपुष्पैश्च तां देवीं समवाकिरन् । स्तुवंतो विविधैः स्तोत्रैर्नमंतो भक्तितत्पराः

எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தெய்வீக மலர்களை பொழிந்து, அந்த தேவியை மலர்வர்ஷத்தால் மூடினர்; பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றி, பக்தியுடன் வணங்கினர்.

Verse 160

युक्तं कृतं महेशानि यद्धतः पापकृत्तमः । त्रैलोक्यं सकलं ध्वस्तं पापेनानेन सुंदरि

ஹே மஹேசானி! இந்தப் பெரும் பாவியின் வதை முற்றிலும் உரியது. ஹே சுந்தரி! இவனுடைய பாவத்தால் முழுத் திரிலோகம் அழிவின் விளிம்பில் இருந்தது.

Verse 161

त्वया दत्तं पुना राज्यं वासवस्य त्रिविष्टपे । तस्माद्वरय भद्रं ते वरं यन्मनसीप्सितम् । सर्वे देवाः प्रसन्नास्ते प्रदास्यंति न संशयः

நீ திரிவிஷ்டபத்தில் வாசவனுக்கு மீண்டும் அரசாட்சியை அளித்தாய். ஆகவே உனக்கு மங்களம் உண்டாக—உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. எல்லாத் தேவரும் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளனர்; ஐயமின்றி அதை அளிப்பர்.

Verse 162

देव्युवाच । यदि देवाः प्रसन्ना मे यदि देयो वरो मम । आश्रमोऽत्रैव मे पुण्यो जायतां ख्यातिसंयुतः

தேவி கூறினாள்—தேவர்கள் என்மேல் பிரசன்னராகவும், எனக்கு வரம் அளிக்கப்பட வேண்டுமெனவும் இருந்தால், இங்கேயே புகழுடன் கூடிய என் புனித ஆசிரமம் தோன்றுக.

Verse 163

अस्मिंश्चाहं सदा देवाः स्थास्यामि वरपर्वते

ஓ தேவர்களே, இந்தச் சிறந்த வரபர்வதத்தில் நான் எந்நாளும் வாசம் செய்வேன்।

Verse 164

रूपेणानेन देवेशि ये त्वां द्रक्ष्यंति मानवाः । आश्रमेऽत्र महापुण्ये ते यास्यंति परां गतिम्

தேவேசி, இம்மகாபுண்ய ஆசிரமத்தில் உன்னை இவ்வுருவிலே தரிசிப்போர் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 165

ब्रह्मज्ञानसमायुक्तास्ते भविष्यंति मानवाः

அவர்கள் பிரம்மஞானம் நிறைந்தவர்களாக ஆவர்।

Verse 166

यस्माच्चंडं कृतं कर्म त्वया दानवसूदनात् । तस्मात्त्वं चंडिकानाम लोके ख्यातिं गमिष्यसि

தானவனை வதைத்து நீ கடும் செயல் செய்ததால், உலகில் ‘சண்டிகா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய்।

Verse 167

तव नाम्ना तथा ख्यात आश्रमोऽयं भविष्यति

உன் நாமத்தாலேயே இந்த ஆசிரமமும் அவ்வாறே புகழ்பெறும்।

Verse 168

येऽत्र कृष्ण चतुर्द्दश्यामाश्विने मासि शोभने पिंडदानं करिष्यंति स्नानं कृत्वा समाहिताः

இங்கு அழகிய ஆஸ்வின மாதத்தின் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று நீராடி ஒருமனத்துடன் பிண்டதானம் செய்வோர்,

Verse 169

गयाश्राद्धफलं कृत्यं तेषां देवि भविष्यति त्वद्दर्शनात्तथा मुक्तिः पातकस्य भविष्यति

தேவி, அவர்களுக்குப் இக்கிரியை கயா-சிராத்தத்தின் பலனையே தரும்; மேலும் உமது தரிசனத்தால் பாபவிமோசனமும் உண்டாகும்.

Verse 170

कृष्ण उवाच । एकरात्रिं भविष्यंति येऽत्र श्रद्धासमन्विताः । उपवासपरास्तेषां पापं यास्यति संक्षयम्

கிருஷ்ணன் கூறினான்: இங்கு பக்தியுடன் ஒரு இரவு தங்கி உபவாசத்தில் நிலைத்திருப்போரின் பாபம் அழிகிறது.

Verse 171

पुत्रहीनश्च यो मर्त्यो नारी वापि समाहिता । तन्मनाः पिंडदानं वै तथा स्नानं करिष्यति । अपुत्रो लभते शीघ्रं सुपुत्रं नात्र संशयः

மகன் இல்லாத ஆணோ, அமைதியுடன் உள்ள பெண்ணோ, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இங்கு பிண்டதானமும் நீராடலும் செய்தால், பிள்ளையில்லாதவன் விரைவில் நல்ல மகனைப் பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 172

इन्द्र उवाच । भ्रष्टराज्यो नृपो योऽत्र स्नानं दानं करिष्यति । सर्वशत्रुक्षयस्तस्य राज्यावाप्तिर्भविष्यति

இந்திரன் கூறினான்: அரசாட்சியை இழந்த அரசன் இங்கு நீராடி தானம் செய்தால், அவனுடைய எல்லா பகைவரும் அழிவர்; அவனுக்கு மீண்டும் அரசாட்சி கிடைக்கும்.

Verse 173

अग्निरुवाच । अत्रागत्य शुचिः श्राद्धं यः करिष्यति मानवः । आत्मवित्तानुसारेण तस्य यज्ञफलं भवेत्

அக்னி கூறினார்—இங்கு வந்து தூய்மையடைந்து, தன் செல்வவளத்திற்கு ஏற்ப சிராத்தம் செய்பவன் யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 174

यम उवाच । अत्र स्नात्वा तिलान्यस्तु ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यति । अल्पमृत्युभयं तस्य न कदाचिद्भविष्यति

யமன் கூறினார்—இங்கு நீராடி பிராமணர்களுக்கு எள்ளை தானம் செய்பவனுக்கு அகால மரணப் பயம் எப்போதும் உண்டாகாது.

Verse 175

राक्षसा ऊचुः । पिंडदानं नरा येऽत्र करिष्यंति तवाऽश्रमे । प्रेतोत्थं न भयं तस्य देवि क्वापि भविष्यति

ராக்ஷசர்கள் கூறினர்—தேவி! இங்கு உமது ஆசிரமத்தில் பிண்டதானம் செய்பவர்களுக்கு எங்கும் பிரேதத்தால் எழும் அச்சம் உண்டாகாது.

Verse 176

वरुण उवाच । स्नानार्थं ब्राह्मणेंद्राणां योऽत्र तोयं प्रदास्यति । विमलस्तु सदा भावि इह लोके परत्र च

வருணன் கூறினார்—இங்கு உயர்ந்த பிராமணர்கள் நீராடுவதற்காக நீர் அளிப்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் என்றும் தூய்மையுடன் இருப்பான்.

Verse 177

वायुरुवाच । विलेपनानि शुभ्राणि सुगंधानि विशेषतः । योत्र दास्यति विप्रेभ्यो नीरोगः स भविष्यति

வாயு கூறினார்—இங்கு பிராமணர்களுக்கு தூய்மையான, குறிப்பாக நறுமணமிக்க லேபனப் பொருட்களை அளிப்பவன் நோயற்றவனாக இருப்பான்.

Verse 178

धनद उवाच । योऽत्र वित्तं यथाशक्त्या ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यति । न भविष्यति लोके स वित्तहीनः कथंचन

தனதன் கூறினார்—இங்கு தன் திறனுக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு செல்வத்தைத் தானம் செய்பவன், இவ்வுலகில் எந்நாளும் வறியவனாக மாட்டான்।

Verse 179

ईश्वर उवाच । योऽत्र व्रतपरो भूत्वा चातुर्मास्यं वसिष्यति । इह लोके परे चैव तस्य भावि सदा सुखम्

ஈசுவரன் கூறினார்—இங்கு விரதநிஷ்டையுடன் சாத்துர்மாஸ்ய காலம் தங்குபவனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எப்போதும் இன்பமே உண்டாகும்।

Verse 180

वसव ऊचुः । त्रिरात्रं यो नरः सम्यगुपवासं करिष्यति । आजन्ममरणात्पापान्मुक्तः स च भविष्यति

வசுக்கள் கூறினர்—எவன் முறையாக மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்கிறானோ, அவன் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை சேர்ந்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 181

आदित्य उवाच । अत्राश्रमपदे पुण्ये ये नरा भक्तिसंयुताः । छत्रोपानत्प्रदातारस्तेषां लोकाः सनातनाः

ஆதித்யன் கூறினார்—இந்தப் புனித ஆசிரமத் தளத்தில் பக்தியுடன் குடை மற்றும் பாதுகை (காலணி) தானம் செய்பவர்களுக்கு நித்திய உலகங்கள் கிடைக்கும்।

Verse 182

अश्विनावूचतुः । मिष्टान्नं श्रद्धयोपेतो ब्राह्मणाय प्रदास्यति । योऽत्र तस्य परा प्रीतिर्भविष्यत्यविनाशिनी १

அச்வினர்கள் கூறினர்—இங்கு நம்பிக்கையுடன் பிராமணருக்கு இனிய உணவைத் தானம் செய்பவனுக்கு அழியாத உயர்ந்த ஆனந்தப் ப்ரீதி உண்டாகும்।

Verse 183

तीर्थान्यूचुः । अद्यप्रभृति सर्वेषां तीर्थानामिह संस्थितिः । भविष्यति विशेषेण ह्याश्रमे लोकविश्रुते

தீர்த்தங்கள் கூறின—இன்றுமுதல் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வாசமும் இங்கே நிலைபெறும்; குறிப்பாக உலகப் புகழ்பெற்ற இந்த ஆசிரமத்தில்।

Verse 185

गंधर्वा ऊचुः । गीतवाद्यानि यश्चात्र प्रकरिष्यति मानवः । सप्तजन्मांतराण्येव रूपवान्स भविष्यति

கந்தர்வர்கள் கூறின—இங்கே மனிதன் பாடலும் வாத்திய சேவையும் செய்தால், அவன் ஏழு பிறவிகளும் அழகும் ஒளியும் உடையவனாக இருப்பான்।

Verse 186

ऋषय ऊचुः । आश्रमेऽस्मिंस्त्रिरात्रं य उपवासं करिष्यति । चांद्रायणसहस्रस्य फलं तस्य भविष्यति

ரிஷிகள் கூறின—இந்த ஆசிரமத்தில் மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன், ஆயிரம் சாந்திராயண விரதத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 187

पुलस्त्य उवाच । एवं सर्वे वरान्दत्त्वा देव्यै देवा नृपोत्तम । तदाज्ञया दिवं जग्मुर्देवी तत्रैव संस्थिता

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு எல்லாத் தேவர்களும் தேவிக்கு வரங்களை அளித்து, அவளின் ஆணையால் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்; தேவி அங்கேயே நிலைபெற்றாள்।

Verse 188

अथ मर्त्त्या दिवं जग्मुर्दृष्ट्वा देवीं तदाश्रमे । अनायासेन संपूर्णास्ततो मर्त्यैस्त्रिविष्टपः

பின்னர் அந்த ஆசிரமத்தில் தேவியைத் தரிசித்து மனிதர்கள் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர்; இவ்வாறு எளிதாகத் திரிவிஷ்டபம் மனிதர்களால் நிரம்பியது।

Verse 189

अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टा धरातले । धर्मक्रियास्तथा चान्या मुक्त्वा देव्याः प्रपूजनम्

அக்னிஷ்டோமம் முதலான எல்லா யாகக் கிரியைகளும் பூமியில் அழிந்தன; பிற தர்மச் செயல்களும் மறைந்தன; தேவியின் பக்தியுடனான பூஜை மட்டும் எஞ்சியது।

Verse 190

ततो भीतः सहस्राक्षः संमंत्र्य गुरुणा सह । आह्वयामास वेगेन कामं क्रोधं भयं मदम्

அப்போது பயந்த சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) குருவுடன் ஆலோசித்து, விரைவாக காமம், கோபம், பயம், மதி (மதம்) ஆகியவற்றை அழைத்தான்।

Verse 191

व्यामोहं गृहपुत्रोत्थं तृष्णामायासमन्वितम् । गत्वा यूयं द्रुतं मर्त्ये स्थातुकामान्नरान्स्त्रियः

வீடும் பிள்ளைகளும் உண்டாக்கும் மயக்கம், ஆசை மற்றும் சோர்வுடன் கூடி—நீங்கள் விரைவாக மனிதலோகத்திற்குச் சென்று அங்கேயே நிலைக்க விரும்பும் ஆண்-பெண்களைப் பிணைத்திடுங்கள்।

Verse 192

चंडिकायतने पुण्ये सेवध्वं हि ममाज्ञया । विशेषेणाश्विने मासि कृष्णपक्षेंऽत्यवासरे

என் ஆணைப்படி புனிதமான சண்டிகா ஆலயத்தில் சென்று சேவை-உபாசனை செய்யுங்கள்; குறிப்பாக ஆஸ்வின மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தின் இறுதி நாளில்।

Verse 193

एवमुक्तास्ततः सर्वे कामाद्यास्ते द्रुतं ययुः । मर्त्यलोके महाराज रक्षां चक्रुश्च सर्वशः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் காமம் முதலிய அனைவரும் விரைந்து சென்றனர்; மகாராஜா, மனிதலோகத்தில் அவர்கள் எங்கும் தங்கள் ‘காவல்’ (செல்வாக்கு) பரப்பினர்।

Verse 194

एवं ज्ञात्वा द्रुतं गच्छ तत्र पार्थिवसत्तम । यदीच्छसि परं श्रेय इह लोके परत्र च

இதை அறிந்து விரைவாக அங்கே செல், அரசர்களில் சிறந்தவனே. இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பரம நலன் விரும்பினால்.

Verse 195

यो याति चंडिकां द्रष्टुमबुर्दं प्रति पार्थिव । नृत्यंति पितरस्तस्य गर्जंति च पितामहाः

அரசே, அர்புதத்திற்கு சென்று சண்டிகையை தரிசிப்பவன்—அவனுடைய பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து நடனமாடுவர்; பிதாமகர்கள் வெற்றிகரமாக முழங்குவர்.

Verse 196

तारयिष्यति नः सर्वान्स पुत्रो य इहाश्रमे । चंडिकायाः प्रगत्वाऽथ कुर्याच्छ्राद्धं समाहितः

‘இந்த ஆசிரமத்தில் இருந்து சண்டிகையிடம் சென்று, பின்னர் ஒருமனத்துடன் ஸ்ராத்தம் செய்வான்—அந்த மகன் எங்களை எல்லோரையும் கரை சேர்ப்பான்.’

Verse 197

एकया लभ्यते राज्यं स्वर्गश्चैव द्वितीयया । तृतीयया भवेन्मोक्षो यात्रया तत्र पार्थिव

அரசே, அங்கே ஒரு யாத்திரையால் அரசாட்சி கிடைக்கும்; இரண்டாவதால் ஸ்வர்க்கம்; மூன்றாவது யாத்திரையால் மோக்ஷம் பெறப்படும்.

Verse 198

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन यात्रां तत्र समाचरेत् । अर्बुदे पर्वतश्रेष्ठे सर्वतीर्थमये शुभे

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே யாத்திரை செய்ய வேண்டும்—அனைத்து தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும் நிறைந்த, மங்களமான, மலைகளில் சிறந்த அர்புதத்திற்கு.

Verse 200

पुनंत्येवान्यतीर्थानि स्नानदानैरसंशयम् । अर्बुदालोकनादेव विपाप्मा तत्र जायते

மற்ற தீர்த்தங்கள் நீராடலும் தானமும் மூலம் உறுதியாகத் தூய்மையாக்கும்; ஆனால் அர்புதத்தை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தால் அங்கேயே பாவமற்றவன் ஆகிறான்।

Verse 201

यः शृणोति सदाख्यानमेत च्छ्रद्धासमन्वितः । स प्राप्नोति नरश्रेष्ठ कामान्मनसि वांछितान्

யார் பக்தியுடன் இந்த நற்புராணக் கதையை கேட்கிறாரோ, ஓ நரசிறந்தவரே, அவர் மனத்தில் விரும்பிய ஆசைகளை அடைகிறார்।

Verse 202

यस्यैतत्तिष्ठते गेहे लिखितं पुस्तकं नृप । तस्यापि वांछिताः कामाः संपद्यते दिनेदिने

அரசே, யாருடைய இல்லத்தில் இந்த எழுதப்பட்ட நூல் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவருடைய விரும்பிய நோக்கங்களும் நாள்தோறும் நிறைவேறும்।

Verse 203

पठति श्रद्धयोपेतो यो वा भूमिपते नरः । सोऽपि यात्राफलं राजंल्लभते पुरुषोत्तमः

பூமிபதியே, பக்தியுடன் இதை வாசிப்பவன் கூட, அரசே, தீர்த்தயாத்திரையின் பலனை அடைகிறான்; அவன் சிறந்த மனிதன்।