Kumarakhanda
शिवविहारवर्णनम् (Śivavihāra-varṇana) — “Description of Śiva’s Divine Pastimes/Sojourn”
அத்தியாயம் 1 குமாரகண்டத்தை மங்களாசரணமும் சிவஸ்துதியும் கொண்டு தொடங்குகிறது. சிவன் பூர்ணன், சத்தியஸ்வரூபன், விஷ்ணு-பிரம்மா முதலியோரால் போற்றப்படுபவன் என வர்ணிக்கப்படுகிறார். பின்னர் உரையாடல் அமைப்பில் நாரதர் பிரம்மாவிடம் கேட்கிறார்—கிரிஜாவிவாகத்திற்குப் பின் சங்கரன் மலைக்கு திரும்பி என்ன செய்தான், பரமாத்மனுக்கு மகன் பிறப்பது எப்படி, ஆத்மாராமனான ஆண்டவன் ஏன் திருமணம் செய்தான், தாரகன் எவ்வாறு வதம் செய்யப்பட்டான் என்று. பிரம்மா ‘தெய்வ ரகசிய’ குஹ்யஜன்மக் கதையைச் சொல்லுவதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்; அது தாரகாசுரனின் தர்மமான அழிவில் நிறைவடைகிறது. இந்தக் கதை பாபநாசினி, விக்னவிநாசினி, மங்களப்ரதா, கர்மமூலத்தை வெட்டும் மோக்ஷபீஜம்; கவனமாகக் கேட்பவரை உயர்த்தும் என அத்தியாயம் நிறுவுகிறது.
शिवपुत्रजननवर्णनम् — Description of the Birth/Manifestation of Śiva’s Son
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா கூறுகிறார்: மகாதேவன் யோகஞானத்தின் அதிபதியும் காமத்தைத் துறந்தவருமாக இருந்தாலும், பார்வதியை வருத்திவிடக் கூடுமென்ற அச்சமும் மரியாதையும் காரணமாக தாம்பத்தியச் சேர்க்கையைத் துறக்கவில்லை. பின்னர் பக்தவத்ஸலனான சிவன், தைத்யர்களால் துன்புறும் தேவர்கள்மீது சிறப்பு கருணையுடன், அவர்களின் வாசலுக்கு வருகிறார். சிவனைப் பார்த்ததும் விஷ்ணு, பிரம்மா உடன் தேவர்கள் மகிழ்ந்து ஸ்துதி செய்து, தாரகன் முதலிய அசுரர்களை அழித்து தேவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். சிவன்—எது விதியோ அது நிகழ்ந்தே தீரும்; அதைத் தடுக்க இயலாது எனத் தத்துவமாக உரைக்கிறார். தொடர்ந்து தன் வெளியேறிய/விலகிய வீர்ய-தேஜஸ் நிகழ்ந்துவிட்டது; அதை யார் ஏற்று தாங்க முடியும் என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறார். இவ்வாறு தேவர்களின் நெருக்கடி, சிவனின் கருணை, மற்றும் தெய்வீகப் புதல்வன் வெளிப்படும் காரணத் தொடர் அமைக்கப்படுகிறது।
कार्तिकेयलीलावर्णनम् (Narration of Kārttikeya’s Divine Play)
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதரின் கேள்விக்குப் பதிலாக பிரம்மா அடுத்த நிகழ்வுகளைச் சொல்கிறார். விதியின் வழிநடத்தலால் விஸ்வாமித்ரர் சிவனின் ஒளிமிகு புதல்வனுடைய அலகௌகிக தாமத்துக்கு நேரத்தில் வந்து, அந்த திவ்ய தரிசனத்தால் பூர்ணகாமராக மகிழ்ந்து வணங்கி ஸ்துதி செய்கிறார். சிவசுதன் இது சிவேச்சையால் ஏற்பட்ட சந்திப்பென்று கூறி, வேதவிதிப்படி உரிய ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்யுமாறு வேண்டுகிறார்; அன்றே விஸ்வாமித்ரரைத் தன் புரோஹிதராக நியமித்து நிலையான மரியாதையும் உலகளாவிய வணக்கமும் அளிப்பதாக உறுதி செய்கிறார். விஸ்வாமித்ரர் வியப்புடன்—தாம் பிறப்பால் பிராமணர் அல்ல, காதி வம்சத்துக் க்ஷத்திரியர்; ‘விஸ்வாமித்ரர்’ எனப் புகழ்பெற்று பிராமண சேவையில் ஈடுபட்டவர் எனத் தெரிவிக்கிறார். திவ்ய தரிசனம், ஸ்தோத்திரம், சடங்கு-சான்று, வர்ண/அதிகாரத்தின் நுண்ணிய அணுகுமுறை இங்கு இணைகிறது।
कार्त्तिकेयान्वेषण-नन्दिसंवाद-वर्णनम् (Search for Kārttikeya and the Nandī Dialogue)
இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் வடிவில் அமைகிறது. க்ருத்திகைகள் சிவபுத்திரனை எடுத்துச் சென்ற பின் என்ன நிகழ்ந்தது என்று நாரதர் பிரம்மாவிடம் கேட்கிறார். பிரம்மா காலம் கடந்ததாகவும், ஹிமாத்ரியின் மகள் பார்வதி/துர்கை இதை அறியாமல் இருந்ததாகவும், பின்னர் கவலையுடன் சிவனிடம் சிவவீர்யத்தின் நிலை குறித்து கேள்விகள் எழுப்பினாளெனவும் கூறுகிறார்—அது கருவில் புகாமல் ஏன் பூமியில் விழுந்தது, எங்கே சென்றது, தவறாத தெய்வீக சக்தி எவ்வாறு மறைந்ததுபோல் அல்லது வீணானதுபோல் தோன்ற முடியும் என்று. ஜகதீஸ்வர மகேஸ்வரன் அமைதியுடன் தேவர்கள், ரிஷிகளைச் சேர்த்து பார்வதியின் சந்தேகங்களைத் தீர்க்க ஒரு மாபெரும் சபையை ஏற்படுத்துகிறார். தலைப்பில் கூறும் ‘கார்த்திகேய-அன்வேஷணம்’ மற்றும் ‘நந்தி-சம்வாதம்’ படி, கார்த்திகேயனின் நிலை அறிதலும் தெய்வீக சக்தியின் மறைவு-வெளிப்பாடு பற்றிய தத்துவ காரணமும் விளக்கப்படுகின்றன।
कुमाराभिषेकवर्णनम् — Description of Kumāra’s Abhiṣeka (Consecration/Installation)
இந்த अध्यாயத்தில் பிரம்மா, பார்வதியின் ஆணையின்படி விஸ்வகர்மா செய்த மிகப் பெரும், பல சக்கரங்களுடைய, மனவேகத்தில் செல்லும் தெய்வ ரதத்தை—மிகுந்த பரிசாரகர்கள் சூழ—காண்கிறார். பக்தரூபமான அனந்தன் இதயம் உருகி ரதத்தில் ஏறுகிறான். பரமேஸ்வர சக்தியால் தோன்றிய பரமஞானி குமாரன்/கார்த்திகேயன் வெளிப்படுகிறார். துயரத்தில் சிதறிய நிலையில் க்ருத்திகைகள் வந்து, அவர் புறப்படுதல் மாத்ருதர்ம மீறல் என எதிர்க்கிறார்கள்; அன்பால் வளர்த்த மகனை இழப்பதென அழுது, மார்பில் அணைத்து மயங்கிவிடுகிறார்கள். குமாரன் ஆத்மவித்யை சார்ந்த உபதேசத்தால் அவர்களை எழுப்பி ஆறுதல் கூறி, பிரிவை உள்ளறிவு மற்றும் தெய்வ ஒழுங்கின் பார்வையில் விளக்குகிறார். பின்னர் க்ருத்திகைகளும் சிவகணங்களும் உடன் ரதாரோஹணம் செய்து, மங்களக் காட்சிகள்-ஒலிகளின் நடுவே தந்தையின் தாமத்துக்கு பயணித்து, அபிஷேகம் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ அங்கீகாரத்திற்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறார்.
कुमाराद्भुतचरितवर्णनम् — Description of Kumāra’s Wondrous Deeds
அத்தியாயம் 6-ல் பிரம்மா நாரதருக்கு ஒரு நிகழ்வை உரைக்கிறார். நாரதன் என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணன் குமாரன்/கார்த்திகேயன்/குகனின் திருவடிகளில் சரணடைந்து, அவரின் கருணையும் உலகாதிபத்தியமும் போற்றி ஸ்தோத்திரம் செய்கிறான். தாம் தொடங்கிய அஜமேத-அத்வரம் (ஆட்டுப் பலி யாகம்) நடுவே கட்டப்பட்ட ஆடு கட்டை அறுத்து ஓடிவிட்டது; பல தேடலிலும் கிடைக்கவில்லை; இதனால் யஜ்ஞபங்கம் ஏற்பட்டு யாகத்தின் பலன் கெடும் என அஞ்சுகிறான். ‘நீங்கள் காப்பவராக இருக்கையில் யாகம் தோல்வியடையக் கூடாது; உம்மைத் தவிர வேறு சரணம் இல்லை; தேவர்கள் வணங்கும், ஹரி-பிரம்மா முதலியோர் புகழும் நீர்’ என்று பணிவுடன் வேண்டுகிறான். யாகம் நிறைவேற தெய்வீக உதவி கோரி, குமாரனின் அற்புதச் செயல்கள் வெளிப்படுவதற்கான முன்னுரையை இவ்வத்தியாயம் அமைக்கிறது।
युद्धप्रारम्भवर्णनम् — Description of the Commencement of Battle
இந்த அதிகாரத்தில் சிவபெருமானின் பயனுள்ள தெய்வீக யுக்தியையும் குமாரனுக்கு அளிக்கப்பட்ட தேஜஸையும் கண்டு தேவர்கள் மீண்டும் தன்னம்பிக்கை பெறுகின்றனர். குமாரனை முன்னணியில் நிறுத்தி, அவனையே படையெடுப்பின் தந்திரமும் புனிதமும் ஆன மையமாகக் கொண்டு படையை அணிவகுக்கின்றனர். தேவர்களின் தயாரிப்பை அறிந்தவுடன் தாரகன் பெரும் படையுடன் உடனே எதிரணியாகப் புறப்பட்டு போருக்கு வருகிறான். அவன் வலிமையைப் பார்த்து தேவர்கள் கர்ஜித்து மனோபலத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர். அப்போது சங்கரன் தூண்டிய வியோமவாணி—‘குமாரன் முன்னிலையில் இருந்தால் வெற்றி உறுதி’ என்று அறிவிக்கிறது; இதனால் போர் சிவன் மேற்பார்வையிலான தெய்வ ஒழுங்கின் வெளிப்பாடாக அமைக்கப்படுகிறது.
देवदैत्यसामान्ययुद्धवर्णनम् — Description of the General Battle Between Devas and Daityas
இந்த அத்தியாயத்தில் தேவர்கள்–தைத்யர்/அசுரர்கள் இடையிலான கடும் பொதுப் போர் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிரம்மா நாரதரிடம் கூறுவது: தைத்யர்களின் மிகுந்த வலிமை மற்றும் தேஜஸால் தேவர்கள் பின்னடைவு அடைகின்றனர்; வஜ்ரதரன் இந்திரன் தாக்கப்பட்டு துயரில் விழுகிறார், பிற லோகபாலர்களும் தேவர்களும் பகைவரின் தேஜஸைத் தாங்க இயலாமல் தோற்று ஓடுகின்றனர். அசுரர்கள் சிங்கநாதம் போன்ற வெற்றிக்குரல்களால் ரணகோலாகலத்தை எழுப்புகின்றனர். இந்நேரத்தில் சிவகோபோத்பவனான வீரபத்ரன் தனது வீர கணங்களுடன் வந்து தாரகனை நேரடியாக எதிர்கொண்டு போருக்குத் தயாராக நிற்கிறான்; இதனால் தேவர் தோல்வி நிலை சிவபக்ஷ எதிர்தாக்குதலாக மாறுகிறது. இந்த அத்தியாயம் மாற்றத் தளமாக—அசுர ஆதிக்கம், முதன்மை எதிரி தாரகன், மற்றும் ஷைவ திருத்தமாக வீரபத்ரன் அறிமுகம்—நிறுவுகிறது.
तारकवाक्य-शक्रविष्णुवीरभद्रयुद्धवर्णनम् — Account of Tāraka’s declarations and the battle involving Śakra (Indra), Viṣṇu, and Vīrabhadra
இந்த அதிகாரத்தில் தாரகாசுரனால் துன்புறும் தேவர்களின் நெருக்கடி, பிரம்மன் அளித்த வரத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் விளக்கப்படுகிறது. பிரம்மா குகனை (பார்வதீசுதன், சிவசுதன்) நோக்கி—பிரம்மவரத்தால் விஷ்ணுவால் தாரகனை வதம் செய்ய இயலாது; ஆகவே விஷ்ணு-தாரகப் போர் பயனற்றது என்கிறார். தாரகனை அழிக்கத் தகுதியான ஒரே வீரன் குகனே; சங்கரனிடமிருந்து அவன் தோற்றமும் தாரகநாசத்திற்காகவே எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். குகன் குழந்தையுமல்ல, வெறும் இளையனுமல்ல; செயல்பாட்டில் ஆண்டவன், துன்புறும் தேவர்களின் காவலன் எனப் பிரம்மா நிறுவி உடனடி தயாரிப்பை ஆணையிடுகிறார். தாரகனின் தவவலிமையால் இந்திரன், லோகபாலர்கள் அவமானகரமாகத் தோல்வியுறுதல், விஷ்ணுவும் கலங்குதல் கூறப்படுகிறது. குகன் முன்னிலையில் தேவர்கள் மீண்டும் போருக்கு எழுகின்றனர்; பிரம்மாவின் கட்டளை—‘பாபபுருஷன்’ தாரகனை வதம் செய்து திரைலோகத்தைக் மீண்டும் மகிழ்வாக்கு. இது ருத்ரஸம்ஹிதையின் குமாரகண்டத்தில் ஒன்பதாம் அதிகாரம்.
तारक-कुमार-युद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Tāraka and Kumāra
இந்த அதிகாரத்தில் தாரக-வத வரிசையில் போர் மேலும் தீவிரமடைகிறது. பிரம்மா கூறுவதாவது: குமாரன் வீரபத்ரனை அடக்கி, சிவனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து தாரகனை வதம் செய்ய உறுதி செய்கிறான். கார்த்திகேயனின் போர்த் தயார்ச்சி, கர்ஜனை, கோபம், சூழ்ந்த படை ஆகியவை வலியுறுத்தப்படுகின்றன; தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஜயகோஷங்களாலும் ஸ்தோத்திரங்களாலும் அவரை போற்றுகின்றனர். இது தனிப்பட்ட இரட்டைப் போர் அல்ல; உலகமெங்கும் அச்சம் தரும் பிரபஞ்சப் போரென அமைக்கப்படுகிறது. இரு வீரரும் சக்தி ஆயுதங்களால் பரஸ்பரம் தாக்குகின்றனர்; வைதாலிக, கேசர முறைகள், மந்திர ஆதாரம் போன்ற யுக்திகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. தலை, கழுத்து, தொடை, முழங்கால், இடுப்பு, மார்பு, முதுகு முதலிய பல இடங்களில் குத்தும்-அடிக்கும் தாக்குதல்களால் சமபலமான நீண்ட, கொடிய இரட்டைப் போர் தொடர்ந்து, அடுத்த தீர்வுக்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறது.
क्रौञ्चशरणागमनम् तथा बाणासुरवधः (Krauñca Seeks Refuge; Slaying of Bāṇāsura)
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா கூறுவது: பாணனால் குத்தப்பட்டு துன்புற்ற கௌஞ்ச மலை, குமாரன் ஸ்கந்தனின் அருகில் வந்து சரணடைந்து பாதுகாப்பு வேண்டுகிறது. அது பணிவுடன் வந்து ஸ்கந்தனின் தாமரைத் திருவடிகளில் விழுந்து, அவரை தேவేశன், தாரகாசுர நாசகன் எனப் போற்றி, அசுரன் பாணாசுரனிடமிருந்து காப்பாற்றுமாறு வேண்டுகிறது. பக்தபாலகனான ஸ்கந்தன் மகிழ்ந்து, ஒப்பற்ற சக்தி ஆயுதத்தை ஏந்தி, மனத்தில் சிவனை நினைத்து சிவாதீன அதிகாரத்துடன் பாணனை நோக்கி சக்தியை எறிகிறார். பெரும் தெய்வீக ஓசை எழ, திசைகளும் ஆகாயமும் ஒளிர்கின்றன; கணநேரத்தில் பாணாசுரன் படையுடன் சாம்பலாகி, சக்தி மீண்டும் ஸ்கந்தனிடம் திரும்புகிறது. சரணாகதி-ஸ்துதி உடனடி பலன் தரும் என்பதும், தர்ம சக்தி கட்டுப்பாட்டுடன் செயல்படுவதும் இங்கு விளங்குகிறது।
तारकवधोत्तरं देवस्तुतिः पर्वतवरप्रदानं च / Devas’ Hymn after Tāraka’s Slaying and the Bestowal of Boons upon the Mountains
இந்த अध्यாயத்தில் பிரம்மா தாரகனை வதைத்த பின் தேவர்களின் மகிழ்ச்சியை உரைக்கிறார். விஷ்ணுவுடன் கூடிய தேவர்கள் அனைவரும் சங்கரபுத்திரன் குமாரன்/ஸ்கந்தனை நீண்ட ஸ்துதியாகப் போற்றி, தத்ததெய்வ அதிகாரத்தால் ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-லய காரியங்களை நடத்தும் உலகநாயகனெனக் கருதி, தேவர்களுக்கு பாதுகாப்பும் தர்ம ஒழுங்கின் நிலைப்பாடும் வேண்டுகின்றனர். ஸ்துதியால் மகிழ்ந்த குமாரன் வரங்களை வரிசையாக அளிக்கிறார். இப்பகுதியில் அவர் மலைகளை நோக்கி—தபஸ்விகள், யாகக்கிரியையாளர்கள், தத்துவஞானிகள் வணங்கத் தகுந்தவை என அறிவித்து, எதிர்காலத்தில் அவை சம்புவின் விசேஷ ரூபங்களாகவும் சிவலிங்க ரூபங்களாகவும் விளங்கும் என முன்னறிவிக்கிறார். இவ்வாறு வெற்றிக்குப் பிந்தைய வழிபாட்டு ஸ்தோத்திரம், பாதுகாப்பு உறுதி, நிலப்பரப்பின் புனிதப்படுத்தல் ஆகியவை இணைந்து வருகின்றன.
गणेशोत्पत्ति-प्रसङ्गः / Episode on the Origin of Gaṇeśa (Śvetakalpa Account)
அத்தியாயம் 13-ல் சூதர் கூறுகிறார்—தாரகாரி (ஸ்கந்தன்) தொடர்பான அதிசயத்தை கேட்ட மகிழ்ச்சியுடன் நாரதர், கணேசனின் பரமக் கதையை முறையாக (விதியாக) விளக்குமாறு பிரம்மாவை வினவுகிறார். ‘அனைத்தும் மங்களகரமான’ கணேசனின் தெய்வீக பிறப்புக் கதை மற்றும் வாழ்வுப் பிரசங்கத்தை அவர் வேண்டுகிறார். பிரம்மா கல்ப வேறுபாட்டைச் சொல்லி, முன்பு கூறிய கதையை நினைவூட்டுகிறார்—சனியின் பார்வையால் குழந்தையின் தலை துண்டிக்கப்படுதல், பின்னர் யானைத் தலை நிறுவப்படுதல். அதன் பின் அவர் ஸ்வேதகல்பக் கணக்கைத் தொடங்கி, காரணத் தொடர் வழியில் சிவன் கருணையால் தலை வெட்டும் நிகழ்வை விளக்குகிறார். பின்னர் தத்துவத் தெளிவு—பரம செயற்பாட்டாளர் சங்கரனே; சம்பு உலகாதிபதி, நிர்குணனும் சகுணனும்; அவருடைய லீலையால் படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு நிகழ்கின்றன. சிவவிவாகத்திற்குப் பின் கைலாசம் திரும்பியதும் காலம் கனிந்தபோது கணபதியின் வெளிப்பாட்டுக்கான நிலை உருவாகிறது; பார்வதி ஜயா-விஜயா தோழிகளுடன் ஆலோசித்து, அடுத்தடுத்து வாயில் காவல், அனுமதி-நியமம், இல்லத் தெய்வ நோக்கம் ஆகிய நிகழ்வுகளுக்கான பின்னணியை அமைக்கிறார்।
द्वारपाल-गणेशसंवादः / The Dialogue at the Gate: Gaṇeśa and Śiva’s Gaṇas
அத்தியாயம் 14 புனித வாசலில் நிகழும் மோதலை எடுத்துரைக்கிறது. பிரம்மா கூறுவது: சிவனின் ஆணையால் கோபமுற்ற சிவகணங்கள் வந்து, வாசல்காவலனாகிய கிரிஜையின் புதல்வன் கணேசனை ‘நீ யார், எங்கிருந்து வந்தாய், உன் நோக்கம் என்ன’ என்று விசாரித்து, விலகிச் செல்லுமாறு கட்டளையிடுகின்றனர். தண்டம் கையில் கொண்டு அஞ்சாத கணேசன் அவர்களையே எதிர்வினாக்களால் நிறுத்தி, வாசலில் அவர்களின் எதிர்ப்புநிலையைச் சவால் செய்கிறான். கணங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அவனை ஏளனம் செய்து, பின்னர் தாங்கள் சங்கரனின் பரிவாரத்தார் என்றும், சங்கரன் ஆணையால் அவனைத் தடுக்க வந்தோம் என்றும் அறிவிக்கின்றனர்; அவனை கணம் போன்றவன் எனக் கருதி மட்டுமே கொல்லாமல் இருக்கிறோம் என்று எச்சரிக்கின்றனர். அச்சுறுத்தல்களுக்கும் கணேசன் வாசலை விடுவதில்லை. இறுதியில் கணங்கள் நிகழ்வை சிவனிடம் அறிவிக்கின்றனர்; இவ்வாசல்-மோதல் அதிகாரம், அண்மை, அனுமதி ஆகிய சைவக் கருத்துகளை மையமாக்குகிறது.
गणेश-वाक्यं तथा गणानां समर-सन्नाहः | Gaṇeśa’s Challenge and the Mustering of the Gaṇas
இந்த அதிகாரத்தில் போருக்கு முன்பான முன்னுரை மற்றும் வாக்குத் தூண்டுதல் கூறப்படுகிறது. பிரம்மா உரைக்கிறார்—ஒரு மாபெரும் அதிகாரத்தின் உரையால் எல்லா தரப்பினரும் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு முழு ஆயத்தத்துடன் சிவதாமம்/கோவில் வளாகத்தை நோக்கி செல்கின்றனர். கணேசர் உயர்ந்த கணங்களின் வருகையைப் பார்த்து போர்முறையை ஏற்று அவர்களை நேரடியாகச் संबோதிக்கிறார். இந்தச் சந்திப்பை சிவாஜ்ஞா-பரிபாலனத்தின் நம்பிக்கைச் சோதனையாக அமைத்து, தன்னை ‘பாலன்’ எனக் கூறி சவாலின் வெட்க-போதனைத் தன்மையை கூர்மையாக்குகிறார்—அனுபவ வீரர்கள் ஒரு குழந்தையுடன் போரிட்டால் அவர்களின் வெட்கம் பார்வதி, சிவன் சாட்சியாக வெளிப்படும். விதிகளை உணர்ந்து முறையாகப் போர் நடத்துமாறு ஆணையிட்டு, மூன்று உலகங்களிலும் நடக்கவிருப்பதைத் தடுக்க யாராலும் இயலாது என அறிவிக்கிறார். பின்னர் கணங்கள் கண்டிக்கப்பட்டும் தூண்டப்பட்டும் பலவகை ஆயுதங்களுடன் ஆயத்தமாய் போருக்காக ஒன்றுகூடுகின்றனர்; சிவனின் பரமாதிக்கத்தில் தெய்வீக லீலையாக நிகழும் மோதலில் அதிகாரம், ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு ஆகிய தத்துவப் பொருள் வெளிப்படுகிறது।
युद्धप्रसङ्गः—देवगणयुद्धे शिवविष्णुसंयोगः / Battle Episode—Śiva–Viṣṇu Convergence in the Devas’ Conflict
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா நாரதருக்கு போர்நிகழ்வை உரைக்கிறார். சக்தியால் வலிமை பெற்ற ஒரு வெல்ல முடியாத பால-வீரனுடன் தேவர்கள் கடும் போரில் ஈடுபடுகின்றனர்; ஆனால் அவர்கள் சிவபாதாம்புஜ ஸ்மரணையால் உள்ளத்தில் நிலைபெறுகின்றனர். விஷ்ணு அழைக்கப்பட்டு மகாபலத்துடன் போர்க்களத்தில் நுழைகிறார். எதிரியின் அபூர்வத் தாங்கும்திறனைப் பார்த்த சிவன், அவனை நேரடி பலத்தால் அல்ல, சல/யுக்தியால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் எனக் கருதுகிறார். சிவன் நிர்குணனாக இருந்தும் குணரூபனாக இருப்பது தெளிவாகக் கூறப்படுகிறது; அவருடைய சன்னிதியே பிற தேவர்களைப் போர்க்களத்தில் ஒன்றுசேர்க்கும் தீர்மானக் காரணமாகிறது. இறுதியில் சமரசம், சிவகணங்களின் மகிழ்ச்சி, அனைவரின் உற்சவம் ஆகியவற்றால் நெருக்கடியின் பின் சிவாதீன தெய்வ ஒழுங்கு மீண்டும் நிலைபெறுவது காட்டப்படுகிறது।
देव्याः क्रोधः शक्तिनिर्माणं च (Devī’s Wrath and the Manifestation of the Śaktis)
இந்த अध्यாயத்தில் நாரதர், மகாதேவியைச் சார்ந்த நிகழ்வுக்குப் பின் என்ன நடந்தது என்று பிரம்மாவிடம் கேட்கிறார். பிரம்மா கூறுவது—கணங்கள் வாத்தியங்களை முழக்கி பெருவிழா நடத்துகின்றனர்; ஆனால் சிவன் ஒரு சிரச்சேதத்திற்குப் பின் துயரில் ஆழ்கிறார். கிரிஜா/தேவி கடும் கோபமும் துக்கமும் கொண்டு தன் இழப்பை புலம்பி, குற்றமுடைய கணங்களை அழிக்கவோ அல்லது பிரளயத்தைத் தொடங்கவோ எண்ணுகிறாள். அப்போது ஜகதம்பா கணநேரத்தில் எண்ணற்ற சக்திகளை வெளிப்படுத்துகிறாள்; அவை தேவியை வணங்கி ஆணை கேட்கின்றன. மகாமாயா, சம்புஷக்தி/பிரகிருதி ரூபிணியான தேவி, தயக்கம் இன்றி லய-சம்ஹார செயலை நிறைவேற்றுமாறு உறுதியாக ஆணையிடுகிறாள்; இதனால் துக்கம் முதல் கோபம், சக்தி வெளிப்பாடு, உலக ஒழுங்கு மற்றும் அழிவு வேகம் ஆகியவற்றின் மோதல் தெளிவாகிறது.
गणेशाभिषेक-वरदान-विधानम् | Gaṇeśa’s Consecration, Boons, and Prescribed Worship
அத்தியாயம் 18 நாரத–பிரம்மா உரையாடலாக அமைந்தது. தேவி (கிரிஜா) தன் மகனை உயிருடன் கண்ட பின் என்ன நிகழ்ந்தது என்று நாரதர் கேட்கிறார். பிரம்மா மகோத்ஸவத்தை விவரிக்கிறார்—தேவர்கள் மற்றும் கணாத்யக்ஷர்கள் சிவபுத்திரனை துயரமற்றவனாக்கி விதிப்படி அபிஷேகம் செய்து, அவரை கஜானனனாகவும் சிவகணங்களின் தலைவராகவும் நிறுவுகின்றனர். தேவி சிவா தாய்மகிழ்ச்சியுடன் குழந்தையை அணைத்து, ஆடை-ஆபரணங்கள் அளித்து, சித்திகள் முதலிய சக்திகளுடன் சேர்ந்து பூஜை செய்கிறாள். பின்னர் வரதானவிதானம்—கணேசனுக்கு பூர்வபூஜ்யத்துவம், அமரர்களிடையே நிரந்தர சோகமின்மை. முகத்தில் சிந்தூரம் தோன்றுதல் மனிதர்கள் சிந்தூரத்தால் வழிபட வேண்டுமெனும் நியமமாகிறது; மலர், சந்தனம், நறுமணம், நைவேத்யம், நீராஜனம் போன்ற உபசாரங்கள் கூறப்பட்டு, சுபாரம்பங்களுக்கு கணேசபூஜை மாதிரி விதியாக நிறுவப்படுகிறது।
गणेश-षण्मुखयोः विवाहविचारः / Deliberation on the Marriages of Gaṇeśa and Ṣaṇmukha
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் கணேசரின் உயர்ந்த பிறப்பும் தெய்வ வீரமும் கேட்டபின் “அதன்பின் என்ன நடந்தது?” என்று கேட்கிறார்; அது சிவ‑சிவையின் புகழை விரிவாக்கி பேரானந்தம் தரும். பிரம்மா அந்த கருணைமிகு வினாவை பாராட்டி ஒழுங்காக நிகழ்வுகளை உரைக்கிறார். சிவன்‑பார்வதி அன்புமிகு பெற்றோராக கணேசன், ஷண்முகன் மீது வளர்பிறை நிலவுபோல் நாள்தோறும் அதிகரிக்கும் பாசம் கொள்கிறார்கள். பெற்றோர் பராமரிப்பில் மகன்களின் மகிழ்ச்சி பெருகுகிறது; அவர்களும் பக்தியுடன் ‘பரிசர்யா’ செய்து தாய்‑தந்தையை சேவிக்கிறார்கள். பின்னர் தனிமையில் சிவ‑சிவை இருவரும் அன்போடு ஆலோசித்து, இரு புதல்வரும் திருமண வயதடைந்தனர்; ஆகவே இருவரின் மங்கள திருமணங்களை முறையும் காலமும் காத்து எவ்வாறு நடத்துவது என்று சிந்திக்கிறார்கள். லீலையும் தர்மநெறி‑விதி சிந்தனையும் கலந்து, அடுத்த தெய்வத் திருமண ஏற்பாடுகளுக்கான அடித்தளமாகிறது.
गणेशविवाहोत्सवः तथा सिद्धि-बुद्धि-सन्तानवर्णनम् | Gaṇeśa’s Wedding Festival and the Progeny of Siddhi & Buddhi
இந்த அத்தியாயத்தில் கணேசரின் திருமணச் சடங்கின் மங்கள நிறைவு மற்றும் அதற்கான தெய்வீக மகோৎসவம் கூறப்படுகிறது. தெய்வலோக நிகழ்வுகளை நோக்கிய பிரம்மா, விஸ்வரூப பிரஜாபதியின் திருப்தியையும், அவரது ஒளிமிக்க இரு புதல்வியரான சித்தி, புத்தி ஆகியோரையும் குறிப்பிடுகிறார். சங்கரரும் கிரிஜையும் கணேசரின் மகோৎসவ-விவாகத்தை நடத்துகின்றனர்; தேவர்கள், ரிஷிகள் மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொள்கிறார்கள்; முறையான ஏற்பாடுகளில் விஸ்வகர்மா பங்கு பெறுகிறார். இந்த மங்கள நிகழ்வால் சிவ-பார்வதியின் மனோரதம் நிறைவேறுகிறது. பின்னர் காலப்போக்கில் சித்தியால் க்ஷேமன், புத்தியால் லாபன் என இரண்டு தெய்வீக புதல்வர்கள் பிறக்கின்றனர்—நலன்/பாதுகாப்பு மற்றும் லாபம்/செழிப்பு ஆகியவற்றின் உருவகங்கள். கணேசரின் ஆனந்தம் வர்ணிக்க இயலாதது எனச் சொல்லி, பூமியைச் சுற்றி வந்த ஒருவரின் வருகை நோக்கி கதை நகர்கிறது.