कार्त्तिकेयान्वेषण-नन्दिसंवाद-वर्णनम् (Search for Kārttikeya and the Nandī Dialogue)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ततः किमभवद्विधे । वदेदानीं कृपातस्तु शिवलीलासमन्वितम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, பிரஜைகளின் நாதனே, விதாதாவே! அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது? இப்போது கருணையால் சிவலீலையுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कृत्तिकाभिर्गृहीते वै तस्मिञ्शंभुसुते मुने । कश्चित्कालो व्यतीयाय बुबुधे न हिमाद्रिजा

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! சம்புவின் புதல்வனை க்ருத்திகைகள் தங்கள் பாதுகாப்பில் எடுத்தபின் சில காலம் கடந்தது; ஆயினும் ஹிமாத்ரியின் மகள் (பார்வதி) அதை அறியவில்லை।

Verse 3

तस्मिन्नवसरे दुर्गा स्मेराननसरोरुहा । उवाच स्वामिनं शंभुं देवदेवेश्वरं प्रभुम्

அந்நேரத்தில் புன்னகை பொலியும் தாமரைமுகத்தையுடைய தேவி துர்கை, தன் ஸ்வாமியான சம்புவை—தேவர்களின் தேவனும் பரமப் பிரபுவுமான அவரை—நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्त्तिकेयान्वेषणनन्दिसंवादवर्णनं नाम चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘கார்த்திகேயனைத் தேடலும் நந்தியுடன் உரையாடலும்’ எனப் பெயருடைய நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

कृपया योगिषु श्रेष्ठो विहारैस्तत्परोऽभवः । रतिभंगः कृतो देवैस्तत्र मे भवता भव

கருணையால், யோகிகளில் சிறந்தவரே! நீங்கள் விளையாட்டுப் போல் உலாவுதலில் ஈடுபட்டீர்; அங்கே தேவர்கள் உங்கள் ரதி-இணைவைத் தடை செய்தனர். அந்த விஷயத்தில் நீங்கள் என் பக்கம் நில்லுங்கள்—எனக்கு துணையாக இருங்கள்।

Verse 6

भूमौ निपतितं वीर्यं नोदरे मम ते विभो । कुत्र यातं च तद्देव केन दैवेन निह्णुतम्

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஆண்டவனே! பூமியில் விழுந்த அந்த வீரியம் என் கருப்பையில் புகவில்லை. தேவனே! அது எங்கே சென்றது, எந்த தெய்வ விதியால் அது மறைக்கப்பட்டது?

Verse 7

कथं मत्स्वामिनो वीर्यममोघं ते महेश्वर । मोघं यातं च किं किंवा शिशुर्जातश्च कुत्रचित्

மகேஸ்வரனே! என் ஆண்டவனின் அமோக சக்தி (வீரியம்) எவ்வாறு பயனற்றதாகும்? அல்லது அது எப்படியோ வீணாகிவிட்டதா? அல்லது எங்காவது ஒரு குழந்தை பிறந்ததா?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । पार्वतीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य जगदीश्वरः । उवाच देवानाहूय मुनींश्चापि मुनीश्वर

பிரம்மா கூறினார்—பார்வதியின் சொற்களை கேட்டதும் ஜகதீஸ்வரன் (சிவன்) புன்னகைத்தான். பின்னர் முனிவர்களின் தலைவனான அந்த ஆண்டவன் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் அழைத்து உரைத்தான்.

Verse 9

महेश्वर उवाच । देवाः शृणुत मद्वाक्यं पार्वतीवचनं श्रुतम् । अमोघं कुत्र मे वीर्यं यातं केन च निह्नुतम्

மகேஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களே, என் வாக்கை கேளுங்கள்; பார்வதியின் உரையை கேட்டபின் சொல்கிறேன். என் அமோகமான வீரியம் எங்கே சென்றது, யார் அதை மறைத்தார்?

Verse 10

सभयं नापतत्क्षिप्रं स चेद्दंडं न चार्हति । शक्तौ राजा न शास्ता यः प्रजाबाध्यश्च भक्षकः

அச்சமுற்றும் விரைவில் அடைக்கலம் நாடாதவன் அரச தண்டனைக்கு உரியவன் அல்ல. ஆனால் அதிகாரம் இருந்தும் தீச்செயலைத் தடுக்காத அரசன் தானே குடிகளைப் பீடிக்கும் உண்ணுபவனாக மாறுகிறான்.

Verse 11

शंभोस्तद्वचनं श्रुत्वा समालोच्य परस्परम् । ऊचुस्सर्वे क्रमेणैव त्रस्तास्तु पुरतः प्रभोः

சம்புவின் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்; பின்னர் அஞ்சினாலும் அனைவரும் ஒவ்வொருவராக ஆண்டவரின் முன்னிலையில் பேசினர்।

Verse 12

विष्णुरुवाच । ते मिथ्यावादिनस्संतु भारते गुरुदारिकाः । गुरुनिन्दारताश्शश्वत्त्वद्वीर्यं यैश्च निह्नुतम्

விஷ்ணு கூறினார்—பாரதத்தில் பொய்மொழியாளர்கள் குருதுரோகிகளாக ஆகட்டும்; மேலும் உன் நிலையான வீர்யப் புகழை மறுத்து மறைத்தவர்கள் எப்போதும் குருநிந்தையில் ஈடுபட்டிருக்கட்டும்।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । त्वद्वीर्यं निह्नुतं येन पुण्यक्षेत्रे च भारते । स नाऽन्वितो भवेत्तत्र सेवने पूजने तव

பிரம்மா கூறினார்—பாரதத்தின் புண்ணியத் தலத்தில் யார் உன் வீர்ய சக்தியை மறைக்கிறாரோ, அவர் அங்கே உன் சேவைக்கும் பூஜைக்கும் தகுதியற்றவர் ஆவார்।

Verse 14

लोकपाला ऊचुः । त्वदवीर्यं निह्नुतं येन पापिना पतितभ्रमात् । भाजनं तस्य सोत्यन्तं तत्तपं कर्म संततिम्

லோகபாலர்கள் கூறினர்—வீழ்ந்த மயக்கத்தால் உமது வீரியத்தை மறைத்த அந்தப் பாவி, அதன் விளைவுக்குப் பாத்திரனாகவே ஆகட்டும்; அவனுக்கு தவமும் கருமச் செயல்களும் இடையறாத தொடர்ச்சியாகவே அமையட்டும்।

Verse 15

देवा ऊचुः । कृत्वा प्रतिज्ञां यो मूढो नाऽऽपादयति पूर्णताम् । भाजनं तस्य पापस्य त्वद्वीर्यं येन निह्नुतम्

தேவர்கள் கூறினர்—விரதம் செய்து அதை நிறைவு வரை கொண்டு செல்லாத அந்த மூடன், உமது தெய்வ வீரியத்தை மறுத்து மறைத்த பாவத்தின் பாத்திரனாக ஆகட்டும்।

Verse 16

देवपत्न्य ऊचुः । या निदति स्वभर्तारं परं गच्छति पूरुषम् । मातृबन्धुविहीना च त्वद्वीर्यं निह्नुतं यया

தேவபத்னிகள் கூறினார்கள்—தன் கணவனை இகழ்ந்து பிற ஆணை நாடிச் செல்லும் அவள், தாயும் உறவினரும் அற்றவள், மேலும் உமது வீரியத்தை மறைத்தவள்—அவளைக் குறித்து உரைத்து, அந்த நடத்தையை கண்டியுங்கள்।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । देवानां वचनं श्रुत्वा देवदेवेश्वरो हरः । कर्म्मणां साक्षिणश्चाह धर्मादीन्सभयं वचः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், தேவர்களுக்குத் தலைவனான ஹரன், எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் சாட்சிகளான தர்மம் முதலியோரிடம் கவலையுடன் உரைத்தான்।

Verse 18

श्रीशिव उवाच । देवैर्न निह्नुतं केन तद्वीर्यं निह्नुतं ध्रुवम् । तदमोघं भगवतो महेशस्य मम प्रभोः

ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—அந்த வீரியம் தேவர்களால் மறைக்கப்படவில்லை; உண்மையில் அதை யாராலும் மறைக்க இயலாது. அது அமோகமான சக்தி; அது என் பரமப்ரபு பகவான் மகேசுவரனுடையதே.

Verse 19

यूयं च साक्षिणो विश्वे सततं सर्वकर्मणाम् । युष्माकं निह्नुतं किम्वा किं ज्ञातुं वक्तुमर्हथ

நீங்களே உலகின் அனைத்தையும் காணும் சாட்சிகள்; எப்போதும் எல்லாக் கர்மங்களையும் நோக்குகிறீர்கள். ஆக, உங்களிடமிருந்து என்ன மறைய முடியும்? உங்களுக்கு அறியாதது என்ன—சொல்ல வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன?

Verse 20

ब्रह्मोवाच । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा सभायां कंपिताश्च ते । परस्परं समालोक्य क्रमेणोचुः पुराः प्रभोः

பிரம்மா கூறினார்—ஈசுவரனின் சொற்களை கேட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் அவையில் நடுங்கினர். ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, ஆண்டவனின் புரங்கள் (நகரங்கள்) வரிசையாகப் பதிலுரைத்தன।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । रते तु तिष्ठतो वीर्यं पपात वसुधातले । मया ज्ञातममोघं तच्छंकरस्य प्रकोपतः

பிரம்மா கூறினார்—ரதியில் நிலைத்திருந்தபோது அவனுடைய வீரியம் வசுதாதலத்தில் விழுந்தது. சங்கரனின் கோபத்தால் அது அமோக சக்தியுடையது என நான் அறிந்தேன்.

Verse 22

क्षितिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तद्वह्नो न्यक्षिपं पुरा । अतोऽत्र दुर्वहं ब्रह्मन्नबलां क्षंतुमर्हसि

பூமி கூறினாள்—அந்த வீரியத்தைத் தாங்க இயலாததால், முன்பு அதை அக்னியில் எறிந்தேன். ஆகவே, ஓ பிரம்மனே, இங்கே அதைத் தாங்குதல் மிகக் கடினம்; நான் பலவீனமானவள், என்மீது பொறுத்தருள்வாயாக.

Verse 23

वह्निरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोहं तव शंकर पर्वते । कैलासे न्यक्षिपं सद्यः कपोतात्मा सुदुस्सहम्

அக்னி கூறினான்—ஓ சங்கரா! மலைமேல் அந்த வீரியத்தைத் தாங்க நான் இயலவில்லை. அது மிகுந்த தாங்கமுடியாததாய் இருந்ததால், புறா வடிவம் கொண்டு உடனே அதை கைலாசத்தில் வீழ்த்தினேன்.

Verse 24

गिरिरुवाच । वीर्यं सोढुमशक्तोऽहं तव शंकर लोकप । गंगायां प्राक्षिपं सद्यो दुस्सहं परमेश्वर

மலை (இமயன்) கூறினான்—ஹே சங்கரா, உலகங்களைப் பாதுகாப்பவனே! உமது வீர்ய‑தேஜஸை நான் தாங்க இயலேன். ஆகவே, ஹே பரமேஸ்வரா, அந்தத் தாங்கமுடியாத சக்தியை உடனே கங்கையில் எறிந்தேன்.

Verse 25

गंगोवाच । वीर्यं सोढुमशक्ताहं तव शंकर लोकप । व्याकुलाऽति प्रभो नाथ न्यक्षिपं शरकानने

கங்கை கூறினாள்—ஹே சங்கரா, உலகங்களின் தலைவனே! உமது வீர்ய‑தேஜஸை நான் தாங்க இயலேன். மிகுந்த கலக்கத்துடன், ஹே பிரபு நாதா, அதை நாணல்‑காடான சரகானனத்தில் எறிந்தேன்.

Verse 26

वायुरुवाच । शरेषु पतितं वीर्यं सद्यो बालो बभूव ह । अतीव सुन्दरश्शम्भो स्वर्नद्याः पावने तटे

வாயு கூறினார்—நாணல்களில் வீரியம் விழுந்தவுடன் உடனே ஒரு குழந்தை பிறந்தது. ஓ ஷம்போ, அவன் ஸ்வர்ணா நதியின் புனித கரையில் மிக அழகாகத் தோன்றினான்।

Verse 27

विष्णुस्त्वं जगतां व्यापी नान्यो जातोसि शांभव । यथा न केषां व्याप्यं च तत्सर्वं व्यापकं नभः

ஓ சாம்பவா! நீயே உலகங்களின் அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருள்; தத்துவத்தில் விஷ்ணு-சொரூபன்; உன்னைப் போன்றவர் வேறு எவரும் பிறந்ததில்லை. ஆகாயம் எதையும் சாராமல் எல்லாவற்றையும் வியாபிப்பதுபோல், நீயும் அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கிறாய்।

Verse 28

चन्द्र उवाच रुदंतं बालकं प्राप्य गृहीत्वा कृत्तिकागणः । जगाम स्वालयं शंभो गच्छन्बदरिकाश्रमम्

சந்திரன் கூறினான்—ஓ சம்பூ! அழுதுகொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தையை கண்டெடுத்து, அதைத் தூக்கிக்கொண்டு, கிருத்திகைகளின் கூட்டம் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றது; பதரிகா ஆசிரமத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில்।

Verse 29

जलमुवाच । अमुं रुदंतमानीय स्तन्यपानेन ताः प्रभो । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं तव रविप्रभम्

ஜலன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! அழுதுகொண்டிருந்த அந்தக் குழந்தையை கொண்டு வந்து, அந்தத் தாய்மார்கள் தாய்ப்பாலால் அதை ஊட்டிப் போஷித்தனர்; இவ்வாறு ஈசன் (சிவன்) புதல்வனாகிய, சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் உமது மகனை வளர்த்தனர்।

Verse 30

संध्योवाच । अधुना कृत्तिकानां च वनं तम्पोष्य पुत्रकम् । तन्नाम चक्रुस्ताः प्रेम्णा कार्त्तिकश्चेति कौतुकात्

சந்த்யா கூறினாள்—இப்போது க்ருத்திகைகளின் வனத்தில் அந்தக் குழந்தையைப் பேணி வளர்த்த பின், அன்புமிகு தாய்மார்கள் விளையாட்டான பாசத்தால் அவனுக்கு ‘கார்த்திகன்’ என்று பெயரிட்டனர்।

Verse 31

रात्रिरुवाच । न चक्रुर्बालकं ताश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रीतिपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रकः

இராத்திரி கூறினாள்—அந்தப் பெண்கள் அந்தக் குழந்தையைப் பார்க்க இயலவில்லை; அவன் அவர்களின் கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன். ஆயினும் உயிரைவிட இனியவனான அவனே, அவனைப் போற்றி காத்தவனின் அருமைப் புதல்வன்.

Verse 32

दिनमुवाच । यानि यानि च वस्त्राणि भूषणानि वराणि च । प्रशंसितानि स्वादूनि भोजयामासुरेव तम्

பகல் கூறியது—எத்தகைய ஆடைகள், சிறந்த அணிகலன்கள், தேர்ந்த பரிசுகள் இருந்தனவோ அவை அனைத்தையும் அவர்கள் அவனுக்கு அளித்தனர். மேலும் புகழப்பட்ட சுவையான உணவுகளால் அவனையே உண்ணச் செய்தனர்.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा संतुष्टः पुरसूदनः । मुदं प्राप्य ददौ प्रीत्या विप्रेभ्यो बहुदक्षिणाम्

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும் புரசூதனன் மகிழ்ந்தான். ஆனந்தம் நிறைந்து, அன்போடு பிராமணர்களுக்கு மிகுந்த தக்ஷிணை அளித்தான்.

Verse 34

पुत्रस्य वार्त्तां संप्राप्य पार्वती हृष्टमानसा । कोटिरत्नानि विप्रेभ्यो ददौ बहुधनानि च

மகனின் செய்தி கிடைத்ததும் பார்வதி உள்ளம் மகிழ்ந்தாள். அந்தப் பேரானந்தத்தில் அவள் பிராமணர்களுக்கு கோடி ரத்தினங்களையும் பெரும் செல்வத்தையும் தானமாக அளித்தாள்.

Verse 35

लक्ष्मी सरस्वती मेना सावित्री सर्वयोषितः । विष्णुस्सर्वे च देवाश्च ब्राह्मणेभ्यो ददुर्धनम्

லக்ஷ்மி, சரஸ்வதி, மேனா, சாவித்ரி மற்றும் எல்லா புனிதப் பெண்களும்—விஷ்ணுவும் அனைத்து தேவர்களும் உடன்—பிராமணர்களுக்கு செல்வத்தைத் தானமாக அளித்தனர்।

Verse 36

प्रेरितस्स प्रभुर्देवैर्मुनिभिः पर्वतैरथ । दूतान् प्रस्थापयामास स्वपुत्रो यत्र तान् गणान्

தேவர்கள், முனிவர்கள், மலைகள் தூண்ட, அந்தப் பிரபு—சிவனின் தம் புதல்வன்—அந்த கணங்கள் இருந்த இடத்திற்குத் தூதர்களை அனுப்பினான்।

Verse 37

वीरभद्रं विशालाक्षं शंकुकर्णं कराक्रमम् । नन्दीश्वरं महाकालं वज्रदंष्ट्रं महोन्मदम्

அவன் வீரபத்ரன், விசாலாக்ஷன், சங்குகர்ணன், கராக்ரமன், நந்தீஸ்வரன், மகாகாலன், வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன், மகோன்மதன் ஆகிய ரௌத்ர கணங்களை கண்டான்।

Verse 38

गोकर्णास्यं दधिमुखं ज्वलदग्निशिखोपमम् । लक्षं च क्षेत्रपालानां भूतानां च त्रिलक्षकम्

அவனுடைய முகம் கோகர்ணனைப் போலும் ததிமுகனைப் போலும் இருந்து, எரியும் அக்கினிச் சிகரம்போல் ஒளிர்ந்தது. அவனுடன் க்ஷேத்ரபாலர்கள் ஒரு லட்சமும், பூதங்கள் மூன்று லட்சமும் இருந்தன।

Verse 39

रुद्रांश्च भैरवांश्चैव शिवतुल्यपराक्रमान् । अन्यांश्च विकृताकारानसंख्यानपि नारद

ஓ நாரதா! (அவன்) ருத்ர அம்சங்களையும் பைரவ அம்சங்களையும் வெளிப்படுத்தினான்—சிவனுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன்—மேலும் எண்ணற்ற வியத்தகு வடிவங்களையும் வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 40

ते सर्वे शिवदूताश्च नानाशस्त्रास्त्रपाणयः । कृत्तिकानां च भवनं वेष्टयामासुरुद्धताः

அந்த எல்லா சிவதூதர்களும் பலவகை ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் கைகளில் ஏந்தி, துணிவுடன் க்ருத்திகைகளின் இல்லத்தைச் சூழ்ந்தனர்.

Verse 41

दृष्ट्वा तान् कृत्तिकास्सर्वा भयविह्नलमानसाः । कार्त्तिकं कथयामासुर्ज्वलंतं ब्रह्मतेजसा

அவர்களைப் பார்த்ததும் எல்லா க்ருத்திகைகளும் அச்சமும் வியப்பும் கொண்டு மனம் கலங்கி, பிரம்மதேஜஸால் ஜ்வலிக்கும் கார்த்திகனைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினார்கள்.

Verse 42

कृत्तिका ऊचुः । वत्स सैन्यान्यसंख्यानि वेष्टयामासुरालयम् । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं महाभयमुपस्थितम्

க்ருத்திகைகள் கூறினார்கள்—குழந்தையே, எண்ணற்ற படைகள் எங்கள் இல்லத்தைச் சூழ்ந்துள்ளன. இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும்? பெரும் அச்சம் எழுந்துள்ளது.

Verse 43

कार्तिकेय उवाच । भयं त्यजत कल्याण्यो भयं किं वा मयि स्थिते । दुर्निवार्योऽस्मि बालश्च मातरः केन वार्यते

கார்த்திகேயன் கூறினான்—நல்லருள்மிகு மாதர்களே, அச்சத்தை விட்டுவிடுங்கள். நான் இருக்கையில் அச்சம் எதற்கு? நான் தடுக்க இயலாதவன்; குழந்தையாயினும், மாதர்களை யார் தடுக்க முடியும்?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र सैन्येन्द्रो नन्दिकेश्वरः । पुरतः कार्तिकेयस्योपविष्टस्समुवाच ह

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வேளையில் அங்கே சேனைகளின் தலைவன் நந்திகேசுவரர் கார்த்திகேயன் முன் அமர்ந்து உரைத்தார்.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । भ्रातः प्रवृत्तिं शृणु मे मातरश्च शुभावहाम् । प्रेरितोऽहं महेशेन संहर्त्रा शंकरेण च

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—சகோதரா, என் செய்தியை கேள்; இது மாதர்களுக்கும் மங்களகரமானது. உலகங்களை ஒடுக்குவோனான மகேசன் சங்கரன் ஆணையால் நான் அனுப்பப்பட்டேன்.

Verse 46

कैलासे सर्वदेवाश्च ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सभायां संस्थितास्तात महत्युत्सवमंगले

கைலாசத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், அன்பனே, மாபெரும் மண்டபத்தில் கூடி அமர்ந்திருந்தனர்; அது மகோৎসவத்தின் மங்கள நேரம்.

Verse 47

तदा शिवा सभायां वै शंकरं सर्व शंकरम् । सम्बोध्य कथयामास तवान्वेषणहेतुकम्

அப்போது அவையில் சிவை, எல்லா மங்களங்களையும் அருளும் சங்கரனை அழைத்து, உன்னைத் தேடுவதற்கான காரணத்தை விளக்கினாள்.

Verse 48

पप्रच्छ ताञ्शिवो देवान् क्रमात्त्वत्प्राप्तिहेतवे । प्रत्युत्तरं ददुस्ते तु प्रत्येकं च यथोचितम्

பின்னர் சிவன், உன்னை அடைவதற்கான வழியைத் தேடி, தேவர்களை ஒவ்வொருவராகக் கேட்டார். அவர்கள் தத்தம் நிலைக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்றவாறு உரிய பதிலை அளித்தனர்.

Verse 49

त्वामत्र कृत्तिकास्थाने कथयामासुरीश्वरम् । सर्वे धर्मादयो धर्माधर्मस्य कर्मसाक्षिणः

இங்கே க்ருத்திகைகளின் புனிதத் தலத்தில் அவர்கள் உமக்கு ஈசனின் செய்தியை உரைத்தனர். தர்மம் முதலிய அனைத்தும் தர்ம-அதர்மக் கர்மங்களுக்கு சாட்சிகளாக நிற்கின்றன.

Verse 50

प्रबभूव रहः क्रीडा पार्वतीशिवयोः पुरा । दृष्टस्य च सुरैश्शंभोर्वीर्यं भूमौ पपात ह

முன்னொரு காலத்தில் பார்வதி-சிவரிடையே ஒரு மறைமுகக் களிப்பு எழுந்தது. ஆனால் தேவர்கள் சம்புவை கண்டபோது, அவருடைய தெய்வீக வீரியம் பூமியில் விழுந்தது.

Verse 51

भूमिस्तदक्षिपद्वह्नौ वह्निश्चाद्रौ स भूधरः । गंगायां सोऽक्षिपद्वेगात् तरंगैश्शरकानने

அந்தத் தீவிரத்தை பூமி அக்கினியில் எறிந்தது; அந்த அக்கினி மலையில் வீசப்பட்டது; அந்த மலை அதனைத் தாங்கியது. பின்னர் வேகத்தால் அது கங்கையில் வீசப்பட்டபோது, அலைகள் அதைச் சரக் கானனத்திற்குத் தள்ளிச் சென்றன.

Verse 52

तत्र बालोऽभवस्त्वं हि देवकार्यकृति प्रभुः । तत्र लब्धः कृत्तिकाभिस्त्वं भूमिं गच्छ सांप्रतम्

அங்கேயே, ஓ प्रभுவே, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீர் ஒரு குழந்தையாயினீர். அங்கேயே க்ருத்திகைகள் உம்மை ஏற்று வளர்த்தனர்; இப்போது உடனே பூமிக்குச் செல்லும்.

Verse 53

तवाभिषेकं शंभुस्तु करिष्यति सुरैस्सह । लप्स्यसे सर्वशस्त्राणि तारकाख्यं हनिष्यसि

தேவர்களுடன் சேர்ந்து தாமே சம்பு உன் அபிஷேகத்தைச் செய்வார். நீ எல்லா ஆயுதங்களையும் பெறுவாய்; ‘தாரக’ எனப்படுவானை வதம் செய்வாய்.

Verse 54

पुत्रस्त्वं विश्वसंहर्त्तुस्त्वां प्राप्तुञ्चाऽक्षमा इमाः । नाग्निं गोप्तुं यथा शक्तश्शुष्कवृक्षस्स्व कोटरे

நீ உலகத்தை லயப்படுத்தும் சிவனின் புதல்வன்; இவை உன்னை அணுக இயலாது—உலர்ந்த மரம் தன் பொத்தளத்தில் தீயைத் தடுக்க இயலாததுபோல்.

Verse 55

दीप्तवांस्त्वं च विश्वेषु नासां गेहेषु शोभसे । यथा पतन्महाकूपे द्विजराजो न राजत

தேவர்களிடையே ஒளிவீசினாலும் அவர்களின் இல்லங்களில் நீ பிரகாசிப்பதில்லை; ஆழ்ந்த பெருங்கிணற்றில் விழுந்தால் பறவைகளின் அரசனான கருடனும் மாட்சியுடன் தோன்றாதது போல।

Verse 56

करोषि च यथाऽलोकं नाऽऽच्छन्नोऽस्मासु तेजसा । यथा सूर्यः कलाछन्नो न भवेन्मानवस्य च

ஓ இறைவா, நீ உலகங்களை வெளிப்படுத்துகிறாய்; ஆயினும் உன் சொந்த தேஜஸால் எங்களுக்குப் புலனாகாதபடி மறையவில்லை. கலை (அமாவாசை/பகுதி) மூடிய சூரியனும் மனிதர்க்கு இல்லாமல்போகவதில்லை போல।

Verse 58

योगीन्द्रो नाऽनुलिप्तश्च भागी चेत्परिपोषणे । नैव लिप्तो यथात्मा च कर्मयोगेषु जीविनाम्

யோகிகளின் தலைவனும் லிப்தமாவதில்லை. உலகப் பரிபாலனத்தில் பங்கு ஏற்றாலும் அவன் தீண்டப்படாதவன்—கர்மயோகத்தில் உடலுடையோரின் செயல்களால் ஆத்மா ஒருபோதும் மாசடையாததுபோல்।

Verse 59

विश्वारंभस्त्वमीशश्च नासु ते संभवेत् स्थितिः । गुणानां तेजसां राशिर्यथात्मानं च योगिनः

ஓ ஈசா, பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கம் நீயே; ஆனால் இதில் எல்லைக்குட்பட்டு தங்குவதில்லை. நீ எல்லா குணங்களும் தேஜஸ்களும் திரண்ட பேரருள்—சித்த யோகி ஆத்மாவை தன் உள்ளே உண்மையாய் உணர்வதுபோல்।

Verse 60

भ्रातर्ये त्वां न जानंति ते नरा हतबुद्धयः । नाद्रियन्ते यथा भेकास्त्वेकवासाश्च पंकजान्

ஓ சகோதரா, உன்னை அறியாதவர்கள் கெட்ட புத்தியினர். தவளைகள் தாமரையை மதிக்காததுபோல், குறுகிய மனமுடைய ஒரே நோக்கினர் உண்மையில் வணங்கத்தக்கதைப் போற்றார்.

Verse 61

कार्त्तिकेय उवाच । भ्रातस्सर्वं विजानासि ज्ञानं त्रैकालिकं च यत् । ज्ञानी त्वं का प्रशंसा ते यतो मृत्युञ्जयाश्रितः

கார்த்திகேயன் கூறினான்—அண்ணா, நீ அனைத்தையும் அறிவாய்; மூன்று காலங்களையும் தழுவும் ஞானமும் உனக்குள்ளது. நீ உண்மையிலே ஞானி; மரணத்தை வென்ற ம்ருத்யுஞ்ஜய சிவனைச் சரணடைந்த உன்னை எந்தப் புகழ்ச்சி போதுமானது?

Verse 62

कर्मणां जन्म येषां वा यासु यासु योनिषु । तासु ते निर्वृतिं भ्रातः प्राप्नुवंतीह सांप्रतम्

ஓ சகோதரா, கர்மத்தின்படி உயிர்கள் எந்த எந்த யோனிகளில் பிறக்கின்றனவோ, அந்த அந்தப் பிறவிகளிலேயே இங்கே இப்போதே அவர்கள் அமைதியும் விடுதலையும் அடைகின்றனர்।

Verse 63

कृत्तिका ज्ञानवत्यश्च योगिन्यः प्रकृतेः कलाः । स्तन्येनासां वर्द्धितोऽहमुपकारेण संततम्

கிருத்திகைகள்—ஞானமிக்க யோகினிகள், பிரகிருதியின் சக்திக் கலைகள்—தங்கள் பால் கொண்டு என்னை வளர்த்தனர்; அவர்களின் இடையறாத உபகாரத்தால் நான் தொடர்ந்து வளர்ந்தேன்।

Verse 64

आसामहं पोष्यपुत्रो मदंशा योषितस्त्विमाः । तस्याश्च प्रकृतेरंशास्ततस्तत्स्वामिवीर्यजः

நான் இவர்களின் வளர்ப்புப் புதல்வன்; இப்பெண்கள் என் அங்கங்களே. அந்த முதன்மைத் தாய் பிரகிருதியின் அங்கம்; ஆகவே இவன் அவளுடைய ஆண்டவனின் வீரியத்தால் பிறந்தவன்।

Verse 65

न मद्भंगो हे शैलेन्द्रकन्यया नन्दिकेश्वर । सा च मे धर्मतो माता यथेमास्सर्वसंमताः

ஓ நந்திகேஸ்வரா, மலைமகளால் எனக்கு எந்த அவமதிப்பும் இல்லை. தர்மப்படி அவள் என் தாய்; இவர்கள் அனைவரும் போல் அது எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 66

शम्भुना प्रेषितस्त्वं च शंभोः पुत्रसमो महान् । आगच्छामि त्वया सार्द्धं द्रक्ष्यामि देवताकुलम्

நீயும் சம்புவால் அனுப்பப்பட்டவன்; நீ மகான்—சம்புவின் புதல்வனுக்கு ஒப்பானவன். நான் உன்னுடன் வந்து தேவர்களின் கூட்டத்தை காண்பேன்।

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा तं शीघ्रं संबोध्य कृत्तिकागणम् । कार्त्तिकेयः प्रतस्थे हि सार्द्धं शंकरपार्षदैः

இவ்வாறு கூறி, க்ருத்திகைகளின் கூட்டத்தை விரைவில் அழைத்து உரைத்து, கார்த்திகேயன் சங்கரனின் பரிவாரத்தாருடன் நிச்சயமாகப் புறப்பட்டான்।