देवदैत्यसामान्ययुद्धवर्णनम् — Description of the General Battle Between Devas and Daityas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति ते वर्णितस्तात देवदानव सेनयोः । संग्रामस्तुमुलोऽतीव तत्प्रभ्वो शृणु नारद

பிரம்மா கூறினார்—அன்புக் குமாரா, தேவர்-தானவர் சேனைகளுக்கிடையே நிகழ்ந்த மிகக் கடுமையான, ஆரவாரமிகு போரை இவ்வாறு உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது, நாரதா, அதன் விளைவும் அங்கே வெளிப்பட்ட ஆதிக்கமும் கேள்।

Verse 2

एवं युद्धेऽतितुमुले देवदानवसंक्षये । तारकेणैव देवेन्द्रश्शक्त्या रमया सह

இவ்விதம் தேவர்களும் அசுரர்களும் அழிந்து கொண்டிருந்த அந்த மிகக் கொடிய போரில், இந்திரன் தனது ரமா என்ற சக்தியுடன் தாரகனை எதிர்த்துப் போரிட்டான்.

Verse 3

सद्यः पपात नागाश्च धरण्यां मूर्च्छितोऽभवत् । परं कश्मलमापेदे वज्रधारी सुरेश्वरः

உடனே அந்த யானை (ஐராவதம்) பூமியில் விழுந்து மயக்கமடைந்தது. வஜ்ராயுதம் ஏந்திய தேவேந்திரனும் மிகுந்த கலக்கத்தையும் துன்பத்தையும் அடைந்தான்.

Verse 4

तथैव लोकपास्सर्वेऽसुरैश्च बलवत्तरैः । पराजिता रणे तात महारणविशारदैः

அதேபோல, ஓ தாதா, எல்லா லோகபாலர்களும் மிகுந்த வலிமையுடைய, மாபெரும் போரில் தேர்ந்த அசுரர்களால் போர்க்களத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 5

अन्येऽपि निर्जरा दैत्यैर्युद्ध्यमानाः पराजिताः । असहंतो हि तत्तेजः पलायनपरायणाः

மற்ற அமர தேவர்களும் தைத்தியர்களுடன் போரிட்டபோது தோல்வியுற்றனர். அந்த அளவற்ற தேஜஸ்ஸைத் தாங்க இயலாமல், அவர்கள் ஓடிப்போகவே முழுமையாக முனைந்தனர்.

Verse 6

जगर्जुरसुरास्तत्र जयिनस्सुकृतोद्यमाः । सिंहनादं प्रकुर्वन्तः कोलाहलपरायणाः

அங்கே அசுரர்கள் வெற்றியில் உறுதி கொண்டு, தீவிர முயற்சியுடன் உரக்க கர்ஜித்தனர். சிங்கநாதம் எழுப்பி, அவர்கள் ஆரவாரத்திலேயே மூழ்கினர்.

Verse 7

एतस्मिन्नंतरे तत्र वीरभद्रो रुषान्वितः । आससाद गणैर्वीरैस्तारकं वीरमानिनम्

அந்த வேளையில் அங்கே தர்மக் கோபம் நிறைந்த வீரபத்ரன், வீர கணங்களுடன் முன்னே சென்று, வீரத்தால் அகந்தை கொண்ட தாரகனை எதிர்கொண்டான்।

Verse 8

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे देव दैत्यसामान्ययुद्धवर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகாண்டத்தில் ‘தேவர்–தைத்தியர் பொதுப் போர்வர்ணனை’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 9

तदा ते प्रमथास्सर्वे दैत्याश्च परमोत्सवाः । युयुधुस्संयुगेऽन्योन्यं प्रसक्ताश्च महारणे

அப்போது எல்லா பிரமதர்களும் தைத்தியர்களும், போர்வெறியின் பேருவகையுடன், அந்த மகாபோரில் ஒருவரோடு ஒருவர் நெருக்கமாகப் பிணைந்து மோதிப் போரிட்டனர்।

Verse 10

त्रिशूलैरृष्टिभिः पाशैः खड्गैः परशुपट्टिशैः । निजघ्नुस्समरेऽन्योन्यं रणे रणविशारदाः

திரிசூலம், ஈட்டி, பாசம், வாள், பரசு, பட்டிசம்—இவ்வாயுதங்களால் போர்க் கலை நிபுணர்கள் சமரில் ஒருவரை ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர்।

Verse 11

तारको वीरभद्रेण स त्रिशूलाहतो भृशम् । पपात सहसा भूमौ क्षणं मूर्छापरिप्लुतः

வீரபத்ரன் திரிசூலத்தால் கடுமையாகத் தாக்கியதால் தாரகன் திடீரென தரையில் விழுந்து, சிறிது நேரம் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 12

उत्थाय स द्रुतं वीरस्तारको दैत्यसत्तमः । लब्धसंज्ञो बलाच्छक्त्या वीरभद्रं जघान ह

அப்போது தானவர்களில் சிறந்த வீரன் தாரகன் விரைந்து எழுந்து, நினைவு திரும்பியவுடன் வலிமையுடன் சக்தி ஆயுதத்தால் வீரபத்ரனைத் தாக்கினான்।

Verse 13

वीरभद्रस्तथा वीरो महातेजा हि तारकम् । जघान त्रिशिखेनाशु घोरेण निशितेन तम्

அப்போது பேரொளி கொண்ட வீரபத்ரனும், வீரர்களால் போற்றப்படும் தாரகனை, அச்சமூட்டும் கூர்மையான மும்முனை ஆயுதத்தால் விரைவாகத் தாக்கினான்।

Verse 14

सोपि शक्त्या वीरभद्रं जघान समरे ततः । तारको दितिजाधीशः प्रबलो वीरसंमतः

பின்னர் போர்க்களத்தில் தாரகனும் சக்தி ஆயுதத்தால் வீரபத்ரனைத் தாக்கினான்; அந்த திதிஜாதிபதி மிக வலிமைமிக்கவன், வீரர்களால் மதிக்கப்பட்டவன்।

Verse 15

एवं संयुद्ध्यमानौ तौ जघ्नतुश्चेतरेतरम् । नानास्त्रशस्त्रैस्समरे रणविद्याविशारदौ

இவ்வாறு போரிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த இருவரும் போர்க்களத்தில் மாறிமாறி ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். பலவகை அஸ்திர-சஸ்திரங்களை எறிந்து ஏந்தி, இருவரும் ரணவித்தையில் தேர்ந்தவர்களாயிருந்தனர்.

Verse 16

तयोर्महात्मनोस्तत्र द्वन्द्वयुद्धमभूत्तदा । सर्वेषां पश्यतामेव तुमुलं रोमहर्षणम्

அப்போது அங்கே அந்த இரு மகாத்மர்களுக்கிடையில் கடும் இரட்டைப் போர் எழுந்தது; அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அது பேரொலியுடன் ரோமஞ்சம் உண்டாக்கியது।

Verse 17

ततो भेरीमृदंगाश्च पटहानकगोमुखाः । विनेदुर्विहता वीरैश्शृण्वतां सुभयानकाः

அப்போது பேரி, மிருதங்கம், படஹம், ஆனகம், கோமுகக் கொம்புகள்—வீரர்கள் அடித்ததால் முழங்கின; கேட்போர்க்கு அவை ஒரே நேரத்தில் மங்களமும் பயங்கரமும் போல ஒலித்தன।

Verse 18

युयुधातेतिसन्नद्धौ प्रहारैर्जर्जरीकृतौ । अन्योन्यमतिसंरब्धौ तौ बुधांगारकाविव

“போரிடு, போரிடு” என்று முழங்கி இருவரும் ஆயத்தமாயினர்; அடிகளால் ஒருவரை ஒருவர் சிதைத்தனர். பரஸ்பரக் கோபம் கொந்தளிக்க, அவர்கள் புதன்-அங்காரகன் போல மோதினர்।

Verse 19

एवं दृष्ट्वा तदा युद्धं वीरभद्रस्य तेन च । तत्र गत्वा वीरभद्रमवोचस्त्वं शिवप्रियः

அவ்வாறு அப்போது அவனுடன் வீரபத்ரனின் போரைப் பார்த்து, சிவபிரியனே, நீ அங்கே சென்று வீரபத்ரனிடம் இவ்வாறு கூறினாய்.

Verse 20

नारद उवाच । वीरभद्र महावीर गणानामग्रणीर्भवान् । निवर्तस्व रणादस्माद्रोचते न वधस्त्वया

நாரதர் கூறினார்— ஓ மகாவீர வீரபத்ரா, நீ சிவகணங்களின் முன்னணி தலைவன். இந்தப் போரிலிருந்து விலகு; உன்னால் கொலை செய்வது ஏற்றதல்ல.

Verse 21

एवं निशम्य त्वद्वाक्यं वीरभद्रो गणाग्रणीः । अवदत्स रुषाविष्टस्त्वां तदा तु कृतांजलिः

இவ்வாறு உன் சொற்களை கேட்ட சிவகணங்களின் தலைவன் வீரபத்ரன் அப்போது உன்னை நோக்கி உரைத்தான். கோபம் கொண்டிருந்தாலும் கைகூப்பி பணிவுடன் பேசினான்.

Verse 22

वीरभद्र उवाच । मुनिवर्य महाप्राज्ञ शृणु मे परमं वचः । तारकं च वधिष्यामि पश्य मेऽद्य पराक्रमम्

வீரபத்ரன் கூறினான்— ஓ முனிவரே, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! என் பரம வாக்கை கேள். இன்று நான் தாரகனை வதம் செய்வேன்; என் பராக்கிரமத்தைப் பார்.

Verse 23

आनयंति च ये वीरास्स्वामिनं रणसंसदि । ते पापिनो महाक्लीबा विनश्यन्ति रणं गताः

போர்சபையில் தம் ஆண்டவனை எதிரியின் முன் கொண்டு வந்து ஒப்படைக்கும் வீரர்கள் பாவிகள், மிகக் கீழ்மையானவர்கள்; போர்க்களம் சென்றதும் அழிவுறுவர்.

Verse 24

असद्गतिं प्राप्नुवन्ति तेषां च निरयो धुवम् । वीरभद्रो हि विज्ञेयो न वाच्यस्ते कदाचन

அவர்கள் தீய வழிக்குச் சென்று, அவர்களுக்கு நரகம் நிச்சயம். இங்கு செயற்படும் சக்தி வீரபத்ரனே என்று அறிக; ஆகவே அவனை எந்நேரமும் இகழ்ந்து பேசக் கூடாது.

Verse 25

शस्त्रास्त्रैर्भिन्नगात्रा ये रणं कुर्वंति निर्भयाः । इहामुत्र प्रशंस्यास्ते लभ्यन्ते सुखमद्भुतम्

ஆயுதங்களால் அங்கங்கள் கிழிக்கப்பட்டாலும் அஞ்சாது போரிடுவோர்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் புகழப்படுவர்; அதிசயமான இன்பத்தை அடைவர்.

Verse 26

शृण्वन्तु मम वाक्यानि देवा हरिपुरोगमाः । अतारकां महीमद्य करिष्ये स्वामिवर्जिताम्

ஹரியை முன்னணியாகக் கொண்ட தேவர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள். இன்று நான் இந்த அதாரகா பூமியை அதன் ஆண்டவன்‑காவலன் இன்றியதாகச் செய்வேன்.

Verse 27

इत्युक्त्वा प्रमर्थैस्सार्द्धं वीरभद्रो हि शूलधृक् । विचिंत्य मनसा शंभुं युयुधे तारकेण हि

இவ்வாறு கூறி, திரிசூலதாரி வீரபத்ரன் பிரமதர்களுடன், மனத்தில் சம்புவைத் தியானித்து, பின்னர் தாரகனுடன் போர் புரிந்தான்.

Verse 28

वृषारूढैरनेकैश्च त्रिशूलवरधारिभिः । महावीरस्त्रिनेत्रैश्च स रेजे रणसंगतः

காளைகளில் ஏறிய பல வீரர்கள்—திரிசூலமும் வரங்களும் தாங்கிய, மும்முகக் கண் மகிமையுடைய மகாவீரர்கள்—சூழ, அவன் போர்க்களத்தில் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 29

कोलाहलं प्रकुर्वंतो निर्भयाश्शतशो गणाः । वीरभद्रं पुरस्कृत्य युयुधुर्दानवैस्सह

மிகுந்த ஆரவாரம் எழுப்பி, அஞ்சாத நூற்றுக்கணக்கான கணங்கள் வீரபத்ரனை முன்னிறுத்தி, தானவர்களுடன் போர் புரிந்தன.

Verse 30

असुरास्तेऽपि युयुधुस्तारकासुरजीविनः । बलोत्कटा महावीरा मर्दयन्तो गणान् रुषा

தாரகாசுரனின் வலத்தால் தாங்கப்பட்ட அந்த அசுரர்களும் போரிட்டனர். வலிமை மிகுந்த மகாவீரர்கள் கோபத்தால் கணங்களை நசுக்கி அலைக்கழித்தனர்.

Verse 31

पुनः पुनश्चैव बभूव संगरो महोत्कटो दैत्यवरैर्गणानाम् । प्रहर्षमाणाः परमास्त्रकोविदास्तदा गणास्ते जयिनो बभूवुः

மீண்டும் மீண்டும் சிவனின் கணங்களுக்கும் தைத்தியர்களில் சிறந்தவர்களுக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய போர் எழுந்தது. தெய்வாஸ்திரப் பயன்பாட்டில் நிபுணரான அந்தக் கணங்கள் மகிழ்ந்து அப்போது வெற்றி பெற்றன.

Verse 32

गणैर्जितास्ते प्रबलैरसुरा विमुखा रणे । पलायनपरा जाता व्यथिता व्यग्रमानसाः

சிவனின் வலிமைமிகு கணங்களால் வெல்லப்பட்ட அந்த அசுரர்கள் போரில் முகம் திரும்பினர். ஓடிப்போகவே முயன்று, துயருற்று கலங்கிய மனத்தராயினர்.

Verse 33

एवं भ्रष्टं स्वसैन्यं तद्दृष्ट्वा तत्पालकोऽसुरः । तारको हि रुषाविष्टो हंतुं देवगणान् ययौ

தன் படை இவ்வாறு சிதறியதைக் கண்டு, அதன் காவலனான அசுரன் தாரகன் கோபத்தில் மூழ்கி தேவர்களின் கணங்களை அழிக்கப் புறப்பட்டான்.

Verse 34

भुजानामयुतं कृत्वा सिंहमारुह्य वेगतः । पातयामास तान्देवान्गणांश्च रणमूर्द्धनि

பத்தாயிரம் கரங்களை வெளிப்படுத்தி, சிங்கத்தின் மேல் ஏறி பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்து, போர்க்களத்தின் நடுவே அந்த தேவர்களையும் கணங்களையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 36

स्मृत्वा शिवपदांभोजं जग्राह त्रिशिखं परम् । जज्वलुस्तेजसा तस्य दिशः सर्वा नभस्तथा

சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, அவன் உன்னதமான மும்முனை ஆயுதத்தைப் பற்றினான். அதன் ஒளித்தீவிரத்தால் எல்லாத் திசைகளும் வானமும் எரிந்தன.

Verse 37

एतस्मिन्नन्तरे स्वामी वारयामास तं रणम् । वीरबाहुमुखान्सद्यो महाकौतुकदर्शकः

அவ்வேளையில் ஆண்டவர் அந்தப் போரைக் கட்டுப்படுத்தி நிறுத்தினார். மகா அதிசயத்தை வெளிப்படுத்தும் அவர் வீரபாகு முதலியவர்களை உடனே அழைத்து உரைத்தார்.

Verse 38

तदाज्ञया वीरभद्रो निवृत्तोऽभूद्रणात्तदा । कोपं चक्रे महावीरस्तारकोऽसुरनायकः

அந்த ஆணையினால் வீரபத்ரன் அப்போது போர்க்களத்திலிருந்து விலகினான். அதே வேளையில் மகாவீரனும் அசுரநாயகனுமான தாரகன் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தான்.

Verse 39

चकार बाणवृष्टिं च सुरोपरि तदाऽसुरः । तप्तोऽह्वासीत्सुरान्सद्यो नानास्त्ररणकोविदः

அப்போது அந்த அசுரன் தேவர்கள்மேல் அம்புமழை பொழிந்தான். பலவகை ஆயுதப் போரில் தேர்ந்தவன், கோபத்தால் காய்ந்து உடனே தேவர்களைப் போருக்கு அழைத்தான்.

Verse 40

एवं कृत्वा महत्कर्म तारकोऽसुरपालकः । सर्वेषामपि देवानामशक्यो बलिनां वरः

இவ்வாறு மகத்தான செயலைச் செய்து, அசுரங்களைப் பாதுகாக்கும் தாரகன் வலிமையோரில் தலைசிறந்தவனாய், எல்லாத் தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனானான்.

Verse 41

एवं निहन्यमानांस्तान् दृष्ट्वा देवान् भयाकुलान् । कोपं कृत्वा रणायाशु संनद्धोऽभवदच्युतः

தேவர்கள் இவ்வாறு தாக்கப்பட்டு அச்சத்தில் கலங்குவதைப் பார்த்த அச்யுதன் (விஷ்ணு) கோபமுற்று, உடனே போருக்குத் தயாரானான்.

Verse 42

चक्रं सुदर्शनं शार्ङ्गं धनुरादाय सायुधः । अभ्युद्ययौ महादैत्यं रणाय भगवान् हरिः

சுதர்சனச் சக்கரமும் சார்ங்க வில்லும் ஏந்தி, முழு ஆயுதங்களுடன் பகவான் ஹரி அந்த மகாதைத்யனை எதிர்த்து போருக்கு முன்னேறினார்।

Verse 43

ततस्समभवद्युद्धं हरितारकयोर्महत् । लोमहर्षणमत्युग्रं सर्वेषां पश्यतां मुने

பின்னர், முனிவரே, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஹரிதா மற்றும் தாரகன் இடையே மிகக் கடுமையான, ரோமஞ்சமூட்டும் மகாபோர் எழுந்தது।

Verse 44

गदामुद्यम्य स हरिर्जघानासुरमोजसा । द्विधा चकार तां दैत्यस्त्रिशिखेन महाबली

கதையை உயர்த்தி ஹரி பெரும் வலிமையால் அசுரனைத் தாக்கினார்; ஆனால் மகாபலன் தைத்யன் திரிசிகன் அந்தக் கதையை இரண்டாகப் பிளந்தான்।

Verse 46

सोऽपि दैत्यो महावीरस्तारकः परवीरहा । चिच्छेद सकलान्बाणान्स्वशरैर्निशितैर्द्रुतम्

அந்த மகாவீர தைத்யன் தாரகன், பகை வீரர்களை அழிப்பவன், தன் கூர்மையான அம்புகளால் விரைவில் எல்லா அம்புகளையும் துண்டித்தான்।

Verse 47

अथ शक्त्या जघानाशु मुरारिं तारकासुरः । भूमौ पपात स हरिस्तत्प्रहारेण मूर्च्छितः

அப்போது தாரகாசுரன் வேகமாக சக்தியால் முராரி (விஷ்ணு) மீது தாக்கினான். அந்த அடியால் மயங்கிய ஹரி பூமியில் விழுந்தார்.

Verse 48

जग्राह स रुषा चक्रमुत्थितः क्षणतोऽच्युतः । सिंहनादं महत्कृत्वा ज्वलज्ज्वालासमाकुलम्

அப்போது அச்யுதன் (விஷ்ணு) கணநேரத்தில் எழுந்து கோபத்துடன் சக்கரத்தை எடுத்தான். பெரும் சிங்கநாதம் செய்து, எரியும் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டான்.

Verse 49

तेन तञ्च जघानासौ दैत्यानामधिपं हरिः । तत्प्रहारेण महता व्यथितो न्यपतद्भुवि

அதே ஆயுதத்தால் ஹரி (விஷ்ணு) தைத்யர்களின் அதிபதியை வீழ்த்தினார். அந்த மாபெரும் தாக்குதலால் வலியுற்று அவன் பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 50

पुनश्चोत्थाय दैत्येन्द्रस्तारकोऽसुरनायकः । चिच्छेद त्वरितं चक्रं स्वशक्त्यातिबलान्वितः

மீண்டும் எழுந்த தைத்யேந்திரன் தாரகன், அசுரநாயகன், தன் சக்தியின் பேர்வலிமையால் உடனே சக்கரத்தை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 51

पुनस्तया महाशक्त्या जघानामरवल्लभम् । अच्युतोऽपि महावीरा नन्दकेन जघान तम्

மீண்டும் அந்த மஹாசக்தி தேவர்களுக்கு அன்பானவனைத் தாக்கினாள். மேலும் மஹாவீரன் அச்யுதன் (விஷ்ணு) நந்தக வாளால் அவனைத் தாக்கினான்.

Verse 52

एवमन्योन्यमसुरो विष्णुश्च बलवानुभौ । युयुधाते रणे भूरि तत्राक्षतबलौ मुने

இவ்வாறு அசுரனும் விஷ்ணுவும்—இருவரும் வல்லவர்கள்—அந்தப் பெரும் போரில் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவருடன் ஒருவர் மோதினர். ஓ முனியே, அங்கே அவர்களின் வலிமை சிதையாமல் நீண்ட நேரம் கடும் போர் நடந்தது.

Verse 358

स दृष्ट्वा तस्य तत्कर्म वीरभद्रो गणाग्रणीः । चकार सुमहत्कोपं तद्वधाय महाबली

அவனுடைய அந்தச் செயலைக் கண்ட சிவகணங்களின் தலைவரான மகாபலன் வீரபத்ரன் பேர்கோபம் கொண்டு அவனை வதைக்கத் தீர்மானித்தான்।