युद्धप्रारम्भवर्णनम् — Description of the Commencement of Battle

Verse 1

ब्रह्मोवाच । हर्य्यादयस्सुरास्ते च दृष्ट्वा तच्चरितं विभोः । सुप्रसन्ना बभूवुर्हि विश्वासासक्तमानसाः

பிரம்மா கூறினார்—எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனின் அந்தத் தெய்வச் செயலைக் கண்டதும், ஹரி முதலிய தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவர்களின் மனங்கள் நம்பிக்கையும் பக்தியும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டன.

Verse 2

वल्गंतः कुर्वतो नादं भाविताश्शिवतेजसा । कुमारन्ते पुरस्कृत्य तारकं हंतुमाययुः

துள்ளித் துள்ளி பேரொலி எழுப்பி, சிவத் தேஜஸால் பாவிக்கப்பட்ட அவர்கள் குமாரனை முன்னிறுத்தி தாரகனை வதைக்கப் புறப்பட்டனர்।

Verse 3

देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः । सैन्येन महता सद्यो ययौ योद्धुं सुरान् प्रति

தேவர்களின் எழுச்சியைச் செய்தியாகக் கேட்ட மகாபலன் தாரகனும் பெரும் படையுடன் உடனே தேவர்களை எதிர்த்து போரிடப் புறப்பட்டான்।

Verse 4

देवा दृष्ट्वा समायांतं तारकस्य महाबलम् । बलेन बहुकुर्वन्तः सिंहनादं विसिस्मियुः

தாரகன் பேராற்றலுடன் அணுகுவதை கண்ட தேவர்கள் தங்கள் வலிமையைத் திரட்டி சிங்கநாதம் எழுப்பினர்; ஆயினும் அவன் பராக்கிரமத்தை எண்ணி உள்ளத்தில் வியந்தனர்॥

Verse 5

तदा नभोऽऽङ्गना वाणीं जगादोपरि सत्वरम् । शङ्करप्रेरिता सद्यो हर्यादीनखिलान् सुरान्

அப்போது வானில் எழுந்த தெய்வ வாணி மேலிருந்து விரைவாக உரைத்தது—சங்கரன் தூண்டுதலால்—உடனே ஹரி முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் அழைத்துரைத்தது॥

Verse 6

व्योमवाण्युवाच । कुमारं च पुरस्कृत्य सुरा यूयं समुद्यताः । दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनोऽथ भविष्यथ

வ்யோமவாணி கூறியது—தேவர்களே, குமாரனை முன்னணியில் நிறுத்தி உறுதியுடன் முன்னேறுங்கள். போரில் தைத்யர்களை வென்று நீங்கள் வெற்றியாளர்களாவீர்கள்॥

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे युद्धप्रारंभवर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகாண்டத்தில் “யுத்தத் தொடக்க வர்ணனை” எனும் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 8

कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते जातसाध्वसाः । योद्धुकामास्सुरा जग्मुर्महीसागरसंगमम्

குமாரனை முன்னணியில் நிறுத்தி, அவர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் நடுங்கினர்; போர்க்காமத்துடன் நிலம்-கடல் சங்கமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 9

आजगाम द्रुतं तत्र यत्र देवास्स तारकः । सैन्येन महता सार्द्धं सुरै र्बहुभिरावृत्

அப்போது தேவர்கள் இருந்த இடத்திற்கே தாரகன் விரைந்து வந்தான். பெரும் சேனையுடன், பல சுரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 10

रणदुंदुभयो नेदुः प्रलयांबुद्निस्स्वनाः । कर्कशानि च वाद्यानि पराणि च तदागमे

அப்போது போர்முரசுகள் பிரளய மேகங்களின் கர்ஜனைபோல் முழங்கின; அவன் வருகையால் மற்றக் கடுமையான வாத்தியங்களும் உரத்தொலியுடன் ஒலித்தன।

Verse 11

गर्जमानास्तदा दैत्यास्तारकेणसुरेण ह । कंपयन्तो भुवं पादक्रमैर्वल्गुनकारकाः

அப்போது அசுரன் தாரகன் தலைமையில் தைத்தியர்கள் பேரொலியுடன் கர்ஜித்து, காலடித் தட்டலால் பூமியை நடுங்கச் செய்து எங்கும் கலக்கத்தை எழுப்பினர்।

Verse 12

तच्छ्रुत्वा रवमत्युग्रं सर्वे देवा विनिर्भयाः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्

அந்த மிகக் கொடிய முழக்கத்தைக் கேட்டதும் எல்லா தேவரும் அஞ்சாமலாயினர்; கணநேரத்தில் ஒருமித்துப் பாய்ந்து தாரகனுடன் போரிட ஆவலுற்றனர்।

Verse 13

गजमारोप्य देवेन्द्रः कुमारं त्यग्रतोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैस्समावृतः

யானை மீது ஏறிய தேவேந்திரன் இந்திரன், குமாரனை நோக்கி முன்னேறினான்; பெரும் தேவர் படையாலும், லோகபாலர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்।

Verse 14

तदा दुंदुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गंधर्वनिस्स्वनाः

அப்போது துந்துபிகள் முழங்கின; பல்வேறு பேரி, தூரியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன. வீணை, புல்லாங்குழல், மிருதங்கம் ஆகியவற்றோடு கந்தர்வர்களின் இனிய நாதமும் எதிரொலித்தது।

Verse 15

गजं दत्त्वा महेन्द्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकाश्चर्यसंभूतं नानारत्नसमन्वितम्

மஹேந்திரனுக்கு (இந்திரனுக்கு) யானையை அளித்த பின், குமாரன் பல அதிசயங்களால் உருவானதும் பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆன தெய்வ ரதத்தில் ஏறினான்।

Verse 16

विमानमारुह्य तदा महायशास्स शांकरिस्सर्वगुणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान् संवीज्यमानश्चमरैर्महाग्रभैः

அப்போது மஹாயசஸ்வியான சங்கரபுத்திரன், எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தவனாய், பரமஸ்ரீயுடன் கூடி திவ்ய விமானத்தில் ஏறி மாபெரும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்; பெரிய, மங்களமான சாமரங்களால் விசிறப்பட்டான்।

Verse 17

प्राचेतसं छत्रमतीवसुप्रभं रत्नैरुपेतं विविधैर्विराजितम् । धृतं तदा तच्च कुमारमूर्ध्नि वै ह्यनन्तचान्द्रैः किरणैर्महाप्रभैः

அப்போது பிராசேதஸருக்குரிய மிகுந்த ஒளிவீசும் அரசுக் குடை, பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு விளங்கியது; அது திவ்ய குமாரனின் தலைமேல் தாங்கப்பட்டது, எண்ணற்ற சந்திரகிரணங்கள் போல் மாபெரும் பிரகாசத்துடன் ஜொலித்தது।

Verse 18

मिलितास्ते तदा सर्वे देवाश्शक्रपुरोगमा । स्वैःस्वैर्बलैः परिवृता युद्धकामा महाबलाः

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடினர். தத்தம் படைகளால் சூழப்பட்ட அந்த மஹாவீரர்கள் போருக்குத் துடித்தனர்.

Verse 19

एवं देवाश्च दैत्याश्च योद्धुकामाः स्थिता भुवि । सैन्येन महता तेन व्यूहं कृत्वा पृथक् पृथक्

இவ்வாறு தேவர்களும் தைத்யர்களும் போருக்காக பூமியில் நின்றனர். அந்தப் பெரும் படையுடன் இரு தரப்பும் தனித்தனியாகப் போரணியை அமைத்தனர்.

Verse 20

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामे तदान्योन्यं स्तूयमाने च बन्दिभिः

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்களின் அந்த இரு சேனைகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரே நின்று ஒளிவீசின. ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பி, வண்டி-சாரணர்களின் புகழ்ச்சியால் அவை அலங்கரித்தன.

Verse 21

उभे सेनं तदा तेषामगर्जेतां वनोपमे । भयंकरेऽत्यवीराणामितरेषां सुखावहे

அப்போது அந்த இரு சேனைகளும் காடுபோல் முழங்கின. அந்த முழக்கம் மிகுந்த அஞ்சுபவர்களுக்கு பயங்கரமாகவும், வீரர்களுக்கு உற்சாகமும் துணிவும் தருவதாகவும் இருந்தது.

Verse 22

एतस्मिन्नन्तरे तत्र बलोन्मत्ताः परस्परम् । दैत्या देवा महावीरा युयुधुः क्रोधविह्वलाः

அந்த இடைவேளையில் அங்கே, தமது வலிமையின் மயக்கத்தில் மத்தமடைந்த மகாவீர தைத்யரும் தேவரும் கோபத்தால் கலங்கி ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்.

Verse 23

आसीत्सुतुमुलं युद्धं देवदैत्यसमाकुलम् । रुण्डमुंडांकितं सर्वं क्षणेन समपद्यत

தேவர்-தைத்யர் நிறைந்த மிகுந்த ஆரவாரப் போர் எழுந்தது. ஒரு கணத்தில் முழு போர்க்களமும் துண்டிக்கப்பட்ட உடற்பகுதிகளாலும் விழுந்த தலைகளாலும் எங்கும் குறியிடப்பட்டது।

Verse 24

भूमौ निपतितास्तत्र शतशोऽथ सहस्रशः । निकृत्तांगा महाशस्त्रैर्निहता वीरसंमताः

அங்கே நிலத்தில் அவர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் விழுந்தனர். பேராயுதங்களால் அங்கங்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, வீரர் எனப் போற்றப்பட்டவர்களும் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 25

केषांचिद्बाहवश्छिन्ना खड्पातैस्सुदारुणैः । केषांचिदूरवश्छिन्ना वीराणां मानिनां मृधे

அந்தக் கடும் போரில் பெருமிதம் கொண்ட வீரர்களில் சிலரின் கரங்கள் மிகக் கொடூரமான வாள் வீச்சுகளால் துண்டாயின; சிலரின் தொடைகளும் வெட்டப்பட்டன।

Verse 26

केचिन्मथितसर्वांगा गदाभिर्मुद्गरैस्तथा । केचिन्निर्भिन्नहृदयाः पाशैर्भल्लैश्च पातिताः

சிலர் கதைகள், முத்கரங்கள் ஆகியவற்றால் உடல் முழுதும் நசுங்கினர்; சிலர் பாசங்களாலும் கூரிய பல்லங்களாலும் இதயம் குத்தப்பட்டு தரையில் வீழ்ந்தனர்।

Verse 27

केचिद्विदारिताः पृष्ठे कुंतैरृष्टिभिरंकुशैः । छिन्नान्यपि शिरांस्येव पतितानि च भूतले

சிலர் ஈட்டிகள், குந்தங்கள், அங்குசங்களால் முதுகில் கிழிக்கப்பட்டனர்; துண்டிக்கப்பட்ட தலைகளும் தரையில் விழுந்தன।

Verse 28

बहूनि च कबंधानि नृत्यमानानि तत्र वै । वल्गमानानि शतशो उद्यतास्त्रकराणि च

அங்கே உண்மையாகவே பல கபந்தங்கள்—தலை இல்லாத உடற்பகுதிகள்—நடனமாடிக் காணப்பட்டன. நூற்றுக்கணக்காகத் துள்ளிக் குதித்து, ஆயுதங்களை உயர்த்திய கைகளுடன் இருந்தன।

Verse 29

नद्यः प्रवर्तितास्तत्र शतशोऽसृङ्वहास्तदा । भूतप्रेतादयस्तत्र शतशश्च समागताः

அப்போது அங்கே நூற்றுக்கணக்கான நதிகள் ஓடத் தொடங்கின—இரத்தம் சுமக்கும் ஓடைகளாக. மேலும் அங்கே பூதம், பிரேதம் முதலிய கூட்டங்களும் நூற்றுக்கணக்காகக் கூடின।

Verse 30

गोमायवश्शिवा तत्र भक्षयन्तः पलं बहु । तथा गृध्रवटाश्येना वायसा मांसभक्षकाः । बुभुजुः पतितानां च पलानि सुबहूनि वै

அங்கே நரிகளும் களரிக்குதிரைகளும் (ஹயீனா) மிகுந்த மாம்சத்தை உண்டன. அதுபோல கழுகுகள், வவ்வால்கள், பருந்துகள், காகங்கள்—மாம்சம் உண்ணுவோர்—வீழ்ந்தவர்களின் உடலிலிருந்து எண்ணற்ற மாம்சத் துண்டுகளை உண்டன.

Verse 31

एतस्मिन्नन्तरे तत्र तारकाख्यो महाबलः । सैन्येन महता सद्यो ययौ योद्धुं सुरान् प्रति

அந்த இடைவெளியில், அதே கணத்தில், ‘தாரகன்’ எனப்படும் மகாபலவான் பெரும் சேனையுடன் உடனே தேவர்களை எதிர்த்து போரிடப் புறப்பட்டான்.

Verse 32

देवा दृष्ट्वा समायान्तं तारकं युद्धदुर्मदम् । योद्धुकामं तदा सद्यो ययुश्शक्रादयस्तदा । बभूवाथ महोन्नादस्सेनयोरुभयोरपि

போரின் மயக்கத்தால் அகந்தையுற்ற தாரகன் அணுகுவதைப் பார்த்து, சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் உடனே போரிட விரும்பி முன்னே சென்றனர். அப்போது இரு சேனைகளிலும் பேரொலி எழுந்தது.

Verse 33

अथाभूद्द्वंद्वयुद्धं हि सुरासुरविमर्दनम् । यं दृष्ट्वा हर्षिता वीराः क्लीबाश्च भयमागता

அப்போது தேவர்கள்-அசுரர்கள் மோதும் கடும் இரட்டைப் போர் எழுந்தது. அதை கண்ட வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர்; கோழைகள் அச்சத்தில் ஆடினர்।

Verse 34

तारको युयुधे युद्धे शक्रेण दितिजो बली । अग्निना सह संह्रादो जंभेनैव यमः स्वयम्

அப்போரில் வலிமைமிக்க தைத்யன் தாரகன் சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் போரிட்டான். ஸம்ஹ்ராதன் அக்னியுடன் மோதினான்; யமன் தானே ஜம்பனுடன் போரிட்டான்।

Verse 35

महाप्रभुर्नैरृतेन पाशी सह बलेन च । सुवीरो वायुना सार्धं पवमानेन गुह्यराट्

மகாபிரபு நைர்ருதனுடன் சென்றார்; பாசி பலனுடன் இணைந்து முன்னேறினான். சுவீரன் வாயுவும் பவமானனும் உடன் போரணியில் நடந்தான்; குஹ்யராடும் தக்க வரிசையில் நின்று, ஆண்டவரின் நோக்கத்திற்காக தெய்வப் பணியாளர்கள் அணிவகுத்தனர்.

Verse 36

ईशानेन समं शंभुर्युयुधे रणवित्तमः । शुंभश्शेषेण युयुधे कुंभश्चन्द्रेण दानवः

போரறிவில் சிறந்த சம்பு ஈசானனுடன் சமமாகப் போரிட்டார். சும்பன் சேஷனுடன் மோதினான்; தானவன் கும்பன் சந்திரனுடன் யுத்தம் செய்தான்.

Verse 37

कुंबरो मिहिरेणाजौ महाबल पराक्रमः । युयुधे परमास्त्रैश्च नानायुद्धविशारदः

அந்தப் போரில் மாபெரும் வலமும் வீரமும் கொண்ட கும்பரன் மிஹிரனுடன் மோதினான். பலவகை யுத்தங்களில் தேர்ந்தவன்; உன்னத தெய்வ ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திப் போரிட்டான்.

Verse 38

एवं द्वन्द्वेन युद्धेन महता च सुरासुराः । संगरे युयुधुस्सर्वे बलेन कृतनिश्च याः

இவ்வாறு தனித்தனிப் போர்களாலும் பெரும் யுத்தத்தாலும் தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் அந்தச் சமரில் போரிட்டனர்; தம் வலத்தால் தீர்மானம் உறுதியாக இருந்தது.

Verse 39

अन्योन्यं स्पर्द्धमानास्तेऽमरा दैत्या महाबलाः । तस्मिन्देवासुरे युद्धे दुर्जया अभवन्मुने

முனிவரே, அந்த மகாபலமுடைய தேவரும் தைத்தியரும் ஒருவரையொருவர் சவால் செய்து, அந்த தேவரசுரப் போரில் வெல்லமுடியாதவர்களாயினர்.

Verse 40

तदा च तेषां सुरदानवानां बभूव युद्धं तुमुलं जयैषिणाम् । सुखावहं वीरमनस्विनां वै भयावहं चैव तथेतरेषाम्

அப்போது வெற்றியை நாடிய அந்த தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் கொடிய, கலகமிகு போர் எழுந்தது. வீரமும் உறுதியும் உடையோர்க்கு அது மகிழ்ச்சியளித்தது; மற்றோர்க்கோ அது உண்மையிலேயே அச்சமூட்டியது.

Verse 41

मही महारौद्रतरा विनष्टकैस्सुरासुरैर्वै पतितैरनेकशः । तस्मिन्नगम्यातिभयानका तदा जाता महासौख्यवहा मनस्विनाम्

பூமி மிகுந்த ரௌத்ரமும் அச்சமும் நிறைந்ததாக ஆனது; அழிந்த தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோரின் விழுந்த உடல்கள் பல இடங்களில் சிதறிக் கிடந்தன. ஆயினும் அந்த அணுக இயலாத, மிகப் பயங்கரமான காட்சியிலேயே மகாசிவனின் பரம நோக்கம் நிறைவேறுவதால் உறுதியான மனத்தோர்க்கு மகா நன்மையும் உள்ளார்ந்த ஆனந்தமும் தரும் காரணம் எழுந்தது।