गणेशविवाहोत्सवः तथा सिद्धि-बुद्धि-सन्तानवर्णनम् | Gaṇeśa’s Wedding Festival and the Progeny of Siddhi & Buddhi

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र विश्वरूपः प्रजापतिः । तदुद्योगं संविचार्य सुखमाप प्रसन्नधीः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த இடைவெளியில் அங்கே பிரஜாபதி விஸ்வரூபன் அந்த முயற்சியை நன்கு சிந்தித்தான். மனம் தெளிந்து மகிழ்ந்து, சுகமும் அமைதியும் அடைந்தான்.

Verse 2

विश्वरूपप्रजेशस्य दिव्यरूपे सुते उभे । सिद्धिबुद्धिरिति ख्याते शुभे सर्वांगशोभने

பிரஜாபதி விஸ்வரூபனுக்கு தெய்வீக வடிவமுடைய இரண்டு மகள்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் ‘சித்தி’ ‘புத்தி’ எனப் புகழப்பட்டனர்—இருவரும் மங்களம் நிறைந்தவர்கள், உடலெங்கும் அழகால் ஒளிர்ந்தவர்கள்.

Verse 3

ताभ्यां चैव गणेशस्य गिरिजा शंकरः प्रभू । महोत्सवं विवाहं च कारयामासतुर्मुदा

அப்போது அவர்களுடன் சேர்ந்து கிரிஜையும் பரமன் சங்கரனும் மகிழ்ச்சியுடன் கணேசனின் மகோৎসவத்தையும் திருமணச் சடங்கையும்—இரண்டையும்—நடத்தச் செய்தனர்.

Verse 4

समाप्तोयं रुद्रसंहितान्तर्गतः कुमारखण्डश्चतुर्थः

இவ்வாறு ருத்ரஸம்ஹிதையின் உட்பட்ட நான்காம் பகுதியான ‘குமாரகண்டம்’ நிறைவுற்றது.

Verse 5

तथा च विश्वकर्माऽसौ विवाहं कृतवांस्तथा । तथा च ऋषयो देवा लेभिरे परमां मुदम्

அப்போது விஸ்வகர்மாவும் விதிமுறையுடன் திருமணச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினார். பின்னர் முனிவர்களும் தேவர்களும் பரமானந்தத்தை அடைந்தனர்.

Verse 6

गणेशोपि तदा ताभ्यां सुखं चैवाप्तिचिंतकम् । प्राप्तवांश्च मुने तत्तु वर्णितुं नैव शक्यते

அப்போது கணேசனும் அவர்களிருவரால், பெறுதல் பற்றிய கவலையை அகற்றும் இன்பமும் நிறைவும் அடைந்தான். முனிவரே, அந்த அனுபவம் சொல்லால் விவரிக்க இயலாது.

Verse 7

कियता चैव कालेन गणेशस्य महात्मनः । द्वयोः पत्न्योश्च द्वौ दिव्यौ तस्य पुत्रौ बभूवतुः

சில காலம் கடந்தபின், மகாத்மா கணேசனுக்கு அவன் இரு மனைவிகளின் மூலம் இரண்டு தெய்வீக ஒளிமிகு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 8

सिद्धेर्गणेशपत्न्यास्तु क्षेमनामा सुतोऽभवत् । बुद्धेर्लाभाभिधः पुत्रो ह्यासीत्परभशोभनः

கணேசப் பெருமானின் துணைவி சித்தியினால் ‘க்ஷேம’ என்ற மகன் பிறந்தான். மேலும் புத்தியினால் ‘லாப’ என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் உருவமும் நற்பேறும் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தன.

Verse 9

एवं सुखमचिंत्यं व भुंजाने हि गणेश्वरे । आजगाम द्वितीयश्च क्रांत्वा पृथ्वीं सुतस्तदा

இவ்வாறு கணேச்வரர் அந்த அசிந்த்ய சுகத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கையில், இரண்டாம் மகன் பூமியைச் சுற்றி வந்து அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 10

तावश्च नारदेनैव प्राप्तो गेहे महात्मना । यथार्थं वच्मि नोऽसत्यं न छलेन न मत्सरात्

அப்போது மகாத்மா நாரதர் அவர்களின் இல்லத்திற்கே வந்து சேர்ந்தார். நான் கூறுவது உண்மைதான்—பொய் அல்ல; வஞ்சனையாலும் பொறாமையாலும் அல்ல.

Verse 11

पितृभ्यां तु कृतं यच्च शिवया शंकरेण ते । तन्न कुर्य्यात्परो लोके सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम्

உங்கள் பெற்றோர்—சிவனும் சங்கரனும்—செய்ததை உலகில் வேறு யாரும் செய்ய இயலாது. இது உண்மை; உண்மையே உண்மை என்று நான் கூறுகிறேன்.

Verse 12

निष्कास्य त्वां कुक्रमणं मिषमुत्पाद्य यत्नतः । गणेशस्य वरोकारि विवाहः परशोभनः

உன்னை வெளியே அனுப்பி, தீய வழி நிகழாதபடி கவனத்துடன் ஒரு காரணம் அமைத்தனர். ஓ வரமளிப்பவனே! அப்போது கணேசனின் மிக மங்களகரமும் மிகச் சிறப்புமிக்க திருமணம் நடத்தப்பட்டது.

Verse 13

गणेशस्य कृतोद्वाहो लब्धवांस्स्त्रीद्वयं मुदा । विश्वरूपप्रजेशस्य कन्यारत्नं महोत्तमम्

இவ்வாறு கணேசரின் திருமணம் முறையாக நிறைவேறியது. மகிழ்ச்சியுடன் அவர் இரண்டு மனைவிகளைப் பெற்றார்—விசுவரூபப் பிரஜாபதியின் மிகச் சிறந்த, ரத்தினம் போன்ற மகளிர் இருவர்.

Verse 14

पुत्रद्वयं ललाभासौ द्वयोः पत्न्योश्शुभांगयोः । सिद्धे क्षेमं तथा बुद्धेर्लाभं सर्वं सुखप्रदम्

அவருடைய இரு சுபாங்கினி மனைவியரிடமிருந்து அவர் இரண்டு புதல்வர்களைப் பெற்றார்—சித்த, க்ஷேம மற்றும் புத்தேர்லாப; அவர்கள் நலன், பாதுகாப்பு, எல்லா இன்பங்களையும் அளிப்போர்.

Verse 15

पत्न्योर्द्वयोर्गणेशोऽसौ लब्ध्वा पुत्रद्वयं शुभम् । मातापित्रोर्मतेनैव सुखं भुंक्ते निरंतरम्

அந்த கணேசர், இரு மனைவியரிடமிருந்து இரண்டு சுபப் புதல்வர்களைப் பெற்று, தாய்-தந்தையரின் ஆலோசனையும் விருப்பமும் போல் இடையறாது இன்பம் அனுபவிக்கிறார்.

Verse 16

भवता पृथिवी क्रांता ससमुद्रा सकानना । तच्छलाज्ञावशात्तात तस्य जातं फलं त्विदम्

அன்பு மகனே! கடல்களும் காடுகளும் உடன் பூமியை நீ சுற்றிவந்தாய்; ஆனால் அது அந்த (தெய்வ) ஆணையும் யுக்தியும் வலியால் நிகழ்ந்தது—இதுவே அதிலிருந்து எழுந்த பலன்.

Verse 17

पितृभ्यां क्रियतास्मैवच्छलं तात विचार्यताम् । स्वस्वामिभ्यां विशेषेण ह्यन्यः किन्न करोति वै

ஆகவே, மகனே! அவனுடைய பெற்றோராலேயே இந்த யுக்தியை யோசித்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்—நன்றாக எண்ணு. தன் ஆண்டவனுக்கும் தன் காரியத்திற்கும் மற்றவன் செய்யாதது என்ன?

Verse 18

असम्यक्च कृतं ताभ्यां त्वत्पितृभ्यां हि कर्म ह । विचार्यतां त्वयाऽपीह मच्चित्ते न शुभं मतम्

உன் பெற்றோர் செய்த செயல் நிச்சயமாக முறையாக நிகழவில்லை. நீயும் இங்கே அதை ஆராய்ந்து எண்ணு; என் உள்ளத்தில் அது சுபமாகத் தோன்றவில்லை.

Verse 19

दद्याद्यदि गरं माता विक्रीणीयात्पिता यदि । राजा हरति सर्वस्वं कस्मै किं च ब्रवीतु वै

தாய் விஷம் கொடுத்தால், தந்தை தன் பிள்ளையை விற்றால், அரசன் அனைத்தையும் பறித்தால்—அப்போது யாரிடம், என்னவென்று, உண்மையில் சொல்லவும் முறையிடவும் இயலும்?

Verse 20

येनैवेदं कृतं स्याद्वै कर्मानर्थकरं परम् । शांतिकामस्सुधीस्तात तन्मुखं न विलोकयेत्

இந்த மிகுந்த தீங்கான செயலை யார் செய்தாரோ—அன்பனே—அமைதியை நாடும் ஞானி அவன் முகத்தையும் பார்க்கக் கூடாது.

Verse 21

इति नीतिः श्रुतौ प्रोक्ता स्मृतौ शास्त्रेषु सर्वतः । निवेदिता च सा तेऽद्य यथेच्छसि तथा कुरु

இவ்வாறு நடத்தைநீதி ஸ்ருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; ஸ்மிருதிகளிலும் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் எங்கும் விளக்கப்பட்டுள்ளது. இன்று அதை உனக்கு அறிவித்தேன்; இனி உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा नारद त्वं तु महेश्वरमनोगतिः । तस्मै तथा कुमाराय वाक्यं मौनमुपागतः

பிரம்மா கூறினார்—நாரதரே! இவ்வாறு சொல்லி, மகேஸ்வரனில் லயித்த மனத்துடன் நீ அந்தக் குமாரனிடம் மேலும் ஒரு சொல்லும் எழாமல் மௌனமடைந்தாய்.

Verse 23

स्कन्दोऽपि पितरं नत्वा कोपाग्निज्वलितस्तदा । जगाम पर्वतं क्रौंचं पितृभ्यां वारितोऽपि सन्

ஸ்கந்தனும் தந்தையை வணங்கி, அப்போது கோபத்தின் தீயால் எரிந்தான். பெற்றோர் இருவரும் தடுத்தபோதும் அவன் க்ரௌஞ்ச மலைக்குச் சென்றான்.

Verse 24

वारणे च कृते त्वद्य गम्यते च कथं त्वया । इत्येवं च निषिद्धोपि प्रोच्य नेति जगाम सः

“இன்று உன்னைத் தடுத்திருக்கிறோம்; இருந்தும் நீ எப்படிச் செல்கிறாய்?” என்று தடை செய்தபோதும், அவன் “இல்லை” என்று சொல்லி புறப்பட்டான்.

Verse 25

न स्थातव्यं मया तातौ क्षणमप्यत्र किंचन । यद्येवं कपटं प्रीतिमपहाय कृतं मयि

அன்புடைய பிதாக்களே! நான் இங்கே ஒரு கணம்கூட தங்கக் கூடாது. உண்மையான பாசத்தை விட்டு என்மீது இவ்வாறு வஞ்சகம் செய்யப்பட்டால், இங்கே இருப்பது முறையல்ல.

Verse 26

एवमुक्त्वा गतस्तत्र मुने सोऽद्यापि वर्तते । दर्शनेनैव सर्वेषां लोकानां पापहारकः

இவ்வாறு கூறி, முனிவரே, அவர் அங்கே சென்றார்; இன்றும் அங்கேயே தங்கி அருள்புரிகிறார். அவர் வெறும் தரிசனத்தாலேயே எல்லா உலகங்களின் மக்களின் பாவங்களைப் போக்குபவர்.

Verse 27

तद्दिनं हि समारभ्य कार्तिकेयस्य तस्य वै । शिवपुत्रस्य देवर्षे कुमारत्वं प्रतिष्ठितम्

தேவரிஷியே! அந்த நாளிலிருந்தே அந்த கார்த்திகேயன்—சிவபுத்திரன்—‘குமார’ (நித்திய யௌவனம்) நிலை உறுதியாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 28

तन्नाम शुभदं लोके प्रसिद्धं भुवनत्रये । सर्वपापहरं पुण्यं ब्रह्मचर्यप्रदं परम्

அந்நாமம் உலகில் மங்களகரமாய் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; அது புனிதம், உன்னதப் புண்ணியமயம், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், பரம பிரம்மச்சரியத்தை அருள்வது.

Verse 29

कार्तिक्यां च सदा देवा ऋषयश्च सतीर्थकाः । दर्शनार्थं कुमारस्य गच्छंति च मुनीश्वराः

கார்த்திகீ நாளில் தேவர்கள், ரிஷிகள்—தீர்த்தங்களுடன்—எப்போதும் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) தரிசனத்திற்குச் செல்கின்றனர்; முனிவராதிபதிகளும் அவன் தரிசனத்திற்குப் புறப்படுகின்றனர்.

Verse 30

कार्तिक्यां कृत्तिकासंगे कुर्याद्यः स्वामिदर्शनम् । तस्य पापं दहेत्सर्वं चित्तेप्सित फलं लभेत्

கார்த்திகீ காலத்தில் க்ருத்திகைகளின் மங்கள சங்கமத்தில் யார் ஸ்வாமி (சிவன்) தரிசனம் பெறுகிறாரோ, அவருடைய எல்லாப் பாவங்களும் எரிந்து, உள்ளம் விரும்பிய பயனை அடைவார்.

Verse 31

उमापि दुःखमापन्ना स्कन्दस्य विरहे सति । उवाच स्वामिनं दीना तत्र गच्छ मया प्रभो

ஸ்கந்தன் பிரிவால் உமாதேவியும் துயருற்றாள். தாழ்மையுடன் தம் ஸ்வாமியிடம்— “பிரபோ, என்னுடன் அங்கே வாரும்” என்று கூறினாள்.

Verse 32

तत्सुखार्थं स्वयं शंभुर्गतस्स्वांशेन पर्वते । मल्लिकार्जुननामासीज्ज्योतिर्लिङ्गं सुखावहम्

அந்த பக்தரின் மகிழ்ச்சிக்காகச் சம்புவே தனது அம்சத்துடன் அந்த மலைக்குச் சென்றார், அங்கே அவர் இன்பம் அளிக்கும் 'மல்லிகார்ஜுனா' என்ற பெயரில் ஜோதிர்லிங்கமாக ஆனார்.

Verse 33

अद्यापि दृश्यते तत्र शिवया सहितश्शिवः । सर्वेषां निजभक्तानां कामपूरस्सतां गतिः

இன்றும் அங்கே சிவா (பார்வதி) உடனே சிவபெருமான் தரிசனமளிக்கிறார். அவர் தம் பக்தர்களின் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவர்; சத்புருஷர்களின் பரம அடைக்கலமும் இலக்குமாவார்.

Verse 34

तमागतं स विज्ञाय कुमारस्सशिवं शिवम् । स विरज्य ततोऽन्यत्र गंतुमासीत्समुत्सुकः

சிவகணங்களுடன் சிவபெருமான் வந்தடைந்ததை அறிந்த தெய்வக் குமாரன், உள்ளத்தில் அனைத்திலிருந்தும் பற்றறுத்து, வேறிடத்திற்குச் செல்ல ஆவலுடன் தயாரானான்.

Verse 35

देवैश्च मुनिभिश्चैव प्रार्थितस्सोपि दूरतः । योजनत्रयमुत्सृज्य स्थितः स्थाने च कार्तिकः

தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் தூரத்திலிருந்து வேண்டினாலும் கார்த்திகேயன் தூரத்திலேயே இருந்தான். மூன்று யோஜனை தூரம் விட்டு, தன் இடத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தான்.

Verse 36

पुत्रस्नेहातुरौ तौ वै शिवौ पर्वणि पर्वणि । दर्शनार्थं कुमारस्य तस्य नारद गच्छतः

நாரதா, மகன்பாசத்தால் உருகிய அந்த இருவர்—சிவனும் (பார்வதியும்)—ஒவ்வொரு புனிதப் பண்டிகையிலும் மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் குமாரனைத் தரிசிக்கச் செல்வார்கள்.

Verse 37

अमावास्यादिने शंभुः स्वयं गच्छति तत्र ह । पूर्णमासी दिने तत्र पार्वती गच्छति ध्रुवम्

அமாவாசை நாளில் ஶம்பு தாமே நிச்சயமாக அங்கே செல்கிறார்; பௌர்ணமி நாளில் பார்வதியும் உறுதியாக அங்கே செல்கிறாள்.

Verse 38

यद्यत्तस्य च वृत्तांतं भवत्पृष्टं मुनीश्वर । कार्तिकस्य गणेशस्य परमं कथितं मया

முனீஸ்வரரே, நீங்கள் கேட்ட அவருடைய நிகழ்வுகளை—கார்த்திகேயன் மற்றும் கணேசனின் பரமமும் சாரமுமான வரலாற்றை நான் உமக்கு உரைத்தேன்.

Verse 39

एतच्छ्रुत्वा नरो धीमान् सर्वपापैः प्रमुच्यते । शोभनां लभते कामानीप्सितान्सकलान्सदा

இதைக் கேட்ட ஞானி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். அவன் எப்போதும் மங்களத்தை அடைந்து, விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவான்.

Verse 40

यः पठेत्पाठयेद्वापि शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

இதைப் படிப்பவனோ, படிக்கச் செய்வவனோ, கேட்பவனோ, கேட்கச் செய்வவனோ—அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 41

ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी क्षत्रियो विजयी भवेत् । वैश्यो धन समृद्धस्स्याच्छूद्रस्सत्समतामियात्

இங்கு உரைக்கப்பட்ட சிவசம்பந்தப் புண்ணியத்தால் பிராமணன் பிரஹ்மதேஜஸால் ஒளிர்வான்; க்ஷத்திரியன் வெற்றியாளன் ஆவான். வைசியன் செல்வச் செழிப்பை அடைவான்; சூத்ரன் சத்புருஷர்களுக்கு ஒப்பான உயர்ந்த சமத்துவத்தைப் பெறுவான்.

Verse 42

रोगी रोगात्प्रमुच्येत भयान्मुच्येत भीतियुक् । भूतप्रेतादिबाधाभ्यः पीडितो न भवेन्नरः

நோயுற்றவன் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; அச்சத்தால் நடுங்குபவன் அச்சத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான். பூதம்-பிரேதம் முதலிய தடைகளால் துன்புறுபவன் இனி வாட்டமடையான்.

Verse 43

एतदाख्यानमनघं यशस्यं सुखवर्द्धनम् । आयुष्यं स्वर्ग्यमतुलं पुत्रपौत्रादिकारकम्

இந்த குற்றமற்ற புனிதக் கதையுரை புகழை அளித்து இன்பத்தை வளர்க்கும். இது ஆயுளை நீட்டித்து, ஒப்பற்ற சுவர்க்கப் புண்ணியத்தைத் தரும்; புத்ர-பௌத்திர முதலிய சந்ததி வளத்திற்குக் காரணமாகும்.

Verse 44

अपवर्गप्रदं चापि शिवज्ञानप्रदं परम् । शिवाशिवप्रीतिकरं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

இது அபவர்கம் (மோக்ஷம்) அளித்து, உன்னதமான சிவஞானத்தை வழங்கும். சிவனுக்கும் அவரைச் சார்ந்த சுபபக்தர்களுக்கும் இன்பம் தருவதாக இருந்து, சிவபக்தியை வளர்க்கும்.

Verse 45

श्रवणीयं सदा भक्तैर्निःकामैश्च मुमुक्षुभिः । शिवाद्वैतप्रदं चैतत्सदाशिवमयं शिवम्

பக்தர்கள்—நிஷ்காமர்களும் முமுக்ஷுக்களும்—இதனை எப்போதும் கேட்க வேண்டும். ஏனெனில் இது சிவாத்வைத உணர்வை அளிக்கிறது; இதுவே சதாகசிவமயம், மங்களகரமான சிவஸ்வரூபம்.