तारकवधोत्तरं देवस्तुतिः पर्वतवरप्रदानं च / Devas’ Hymn after Tāraka’s Slaying and the Bestowal of Boons upon the Mountains

Verse 1

ब्रह्मोवाच । निहतं तारकं दृष्ट्वा देवा विष्णुपुरोगमाः । तुष्टुवुश्शांकरिं भक्त्या सर्वेऽन्ये मुदिताननाः

பிரம்மா கூறினார்—தாரகன் வதம் செய்யப்பட்டதைப் பார்த்து, விஷ்ணு முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் பக்தியுடன் சாங்கரியைப் போற்றினர்; மற்றவர்களும் மகிழ்ந்த முகத்துடன் ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டனர்।

Verse 2

देवा ऊचुः । नमः कल्याणरूपाय नमस्ते विश्वमंगल । विश्वबंधो नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वभावन

தேவர்கள் கூறினர்: கல்யாணமே வடிவானவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். உலகமெங்கும் மங்களம் அளிப்பவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். உலகத்தின் உறவனே, உனக்கு வணக்கம்; உலகை உருவாக்கி நிலைநிறுத்துபவனே, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 3

नमोस्तु ते दानववर्यहंत्रे बाणासुरप्राणहराय देव । प्रलंबनाशाय पवित्ररूपिणे नमोनमश्शंकरतात तुभ्यम्

தேவனே! தானவர்களில் முதன்மையானவனை வதைக்கும் வல்லவனே, பாணாசுரனின் உயிரை எடுத்தவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். பிரலம்பனை அழிப்பவனே, தூய வடிவினனே—சங்கரதாதா, உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 4

त्वमेव कर्त्ता जगतां च भर्त्ता त्वमेव हर्त्ता शुचिज प्रसीद । प्रपञ्चभूतस्तव लोकबिंबः प्रसीद शम्भ्वात्मज दीनबंधो

ஓ சுசிஜா! நீயே எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளியும் காப்பாளியும்; நீயே அவற்றை ஒடுக்குபவனும்—அருள்புரிவாயாக. இப்பிரபஞ்சம் உன் லோகத்தின் பிரதிபலிப்பே; ஓ ஷம்புவின் புதல்வா, துன்புற்றோரின் நண்பனே, அருள் செய்.

Verse 5

देवरक्षाकर स्वामिन्रक्ष नस्सर्वदा प्रभो । देवप्राणावन कर प्रसीद करुणाकर

ஓ தேவர்களை காக்கும் ஆண்டவனே, ஓ ஸ்வாமியே! எங்களை எப்போதும் காத்தருள்வாயாக. தேவர்களின் உயிரைக் காக்கும் கருணாகரனே, அருள்புரிவாயாக; இரக்கம் செய்.

Verse 6

हत्वा ते तारकं दैत्यं परिवारयुतं विभो । मोचितास्सकला देवा विपद्भ्यः परमेश्वर

ஓ விபோ, ஓ பரமேஸ்வரா! நீர் பரிவாரத்துடன் தாரக அசுரனை வதைத்தீர்; அப்போது எல்லா தேவர்களும் பேராபத்துகளிலிருந்து விடுதலை பெற்றனர்.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुतः कुमारोऽसौ देवैर्विष्णुमुखैः प्रभुः । वरान्ददावभिनवान्सर्वेभ्यः क्रमशो मुने

பிரம்மா கூறினார்— முனிவரே! விஷ்ணு முதலிய தேவர்களால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட அந்தப் பிரபு குமாரன் அனைவருக்கும் வரிசையாக புதிய புதிய வரங்களை அருளினார்.

Verse 8

शैलान्निरीक्ष्य स्तुवतस्ततस्स गिरिशात्मजः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा प्रोवाच प्रददद्वरान्

மலையில் ஸ்தோத்திரம் பாடியவர்களைப் பார்த்து கிரீசனின் மகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, பின்னர் உரைத்து வரங்களை அருளினார்.

Verse 9

स्कन्द उवाच । यूयं सर्वे पर्वता हि पूजनीयास्तपस्विभिः । कर्मिभिर्ज्ञानिभिश्चैव सेव्यमाना भविष्यथ

ஸ்கந்தன் கூறினார்— “நீங்கள் எல்லா மலைகளும் தவசிகளால் வழிபடத்தக்கவர்களாவீர்கள்; கர்மநிஷ்டர்களாலும் ஞானிகளாலும் கூட பக்தியுடன் போற்றப்பட்டு சேவிக்கப்படுவீர்கள்.”

Verse 10

शंभोर्विशिष्टरूपाणि लिंगरूपाणि चैव हि । भविष्यथ न संदेहः पर्वता वचनान्मम

மலைமகளே! என் வாக்கினால் ஐயமில்லை—சம்புவின் விசேஷ ரூபங்களும், அவருடைய லிங்க ரூபங்களும் நிச்சயமாக வெளிப்படும்.

Verse 11

योऽयं मातामहो मेऽद्य हिमवान्पर्वतोत्तमः । तपस्विनां महाभागः फलदो हि भविष्यति

இந்த ஹிமவான்—என் தாய்வழித் தாத்தா, மலைகளில் சிறந்தவன்—இன்று மகாபாக்யமான தவசிகளுக்கு பலன் (சித்தி) அளிப்பவனாக நிச்சயம் இருப்பான்.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे स्वामिकार्तिकचरितगर्भितशिवाशिवचरितवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில், ‘ஸ்வாமி கார்த்திகேய சரிதத்தில் அடங்கிய சிவ-அசிவ சரித வர்ணனை’ எனும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 13

इदानीं खलु सुप्रीत्या कैलासं गिरिशालयम् । जननी जनकौ द्रष्टुं शिवाशंभू त्वमर्हसि

இப்போது நீ மகிழ்ச்சியுடன் கைலாசம்—கிரீசனின் வாசஸ்தலம்—சென்று, உன் தாய் தந்தையாம் சிவா மற்றும் சம்புவை தரிசிப்பது உனக்கே உரியது.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा निखिला देवा विष्ण्वाद्या प्राप्तशासनाः । कृत्वा महोत्सवं भूरि सकुमारा ययुर्गिरिम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் ஆணையைப் பெற்று, பெரும் மகோৎসவம் செய்து, குமாரர்களுடன் மலையை நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 15

कुमारे गच्छति विभौ कैलासं शंकरालयम् । महामंगलमुत्तस्थौ जयशब्दो बभूव ह

மகிமைமிகு குமாரன் சங்கரன் உறையும் கைலாசத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, பேர்மங்களம் எழுந்தது; “ஜெயம்” என்ற முழக்கம் எங்கும் ஒலித்தது।

Verse 16

आरुरोह कुमारोऽसौ विमानं परमर्द्धिमत् । सर्वतोलंकृतं रम्यं सर्वोपरि विराजितम्

அந்த குமாரன் பரம மகிமை கொண்ட விமானத்தில் ஏறினான்—அது எல்லாத் திசைகளிலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகுடன், அனைத்திற்கும் மேலாக உயர்ந்து ஒளிர்ந்தது।

Verse 17

अहं विष्णुश्च समुदौ तदा चामरधारिणौ । गुह मूर्ध्नि महाप्रीत्या मुनेऽभूव ह्यतंद्रितौ

முனிவரே! அப்போது நானும் விஷ்ணுவும் சேர்ந்து சாமரம் ஏந்தியவர்களாய் நின்று, மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் குகன் (குமாரன்) தலையில் இடைவிடாது சாமரம் வீசியோம்.

Verse 18

इन्द्राद्या अमरास्सर्वे कुर्वंतो गुहसेवनम् । यथोचितं चतुर्दिक्षु जग्मुश्च प्रमुदास्तदा

அப்போது இந்திரன் முதலிய எல்லா அமரர்களும் குகன் (குமாரன்)க்கு உரிய முறையில் சேவை-வழிபாடு செய்து, மிக மகிழ்ச்சியுடன் நான்கு திசைகளிலும் தத்தம் இடங்களுக்கு புறப்பட்டனர்.

Verse 19

शंभोर्जयं प्रभाषंतः प्रापुस्ते शंभुपर्वतम् । सानंदा विविशुस्तत्रोच्चरितो मंगलध्वनिः

“சம்புவுக்கு ஜயம்!” என்று முழங்கியபடி அவர்கள் சம்பு மலைக்கு வந்தனர். மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே நுழைந்து, இடமெங்கும் ஒலிக்கும் மங்கள முழக்கத்தை எழுப்பினர்.

Verse 20

दृष्ट्वा शिवं शिवां चैव सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणम्य शंकरं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

சிவனையும் சிவையையும் ஒன்றாகக் கண்ட விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவரும் விரைந்து அணைந்தனர். பக்தியுடன் சங்கரனை வணங்கி, கைகளை கூப்பி மிகத் தாழ்மையுற்றனர்.

Verse 21

कुमारोऽपि विनीतात्मा विमानादवतीर्य च । प्रणनाम मुदा शंभुं शिवां सिंहासनस्थिताम्

வினயமிகு குமாரனும் விமானத்திலிருந்து இறங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்த சம்பு-சிவனையும் சிவா (பார்வதி)யையும் வணங்கினான்।

Verse 22

अथ दृष्ट्वा कुमारं तं तनयं प्राणवल्लभम् । तौ दंपती शिवौ देवौ मुमुदातेऽति नारद

பின்னர் உயிர்க்கும் உயிரான தம் மகன் குமாரனைப் பார்த்ததும், நாரதா, அந்த தெய்வத் தம்பதிகள்—சிவனும் அவரது தேவியும்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்।

Verse 23

महाप्रभुस्समुत्थाप्य तमुत्संगे न्यवेशयत् । मूर्ध्नि जघ्रौ मुदा स्नेहात्तं पस्पर्श करेण ह

மகாபிரபு அவனைத் தூக்கி தம் மடியில் அமர்த்தினார். மகிழ்ச்சியுடனான அன்பால் அவன் தலையை நுகர்ந்து (முத்தமிட்டு), கையால் நேசமாகத் தொட்டார்।

Verse 24

महानंदभरः शंभुश्चकार मुखचुंबनम् । कुमारस्य महास्नेहात् तारकारेर्महाप्रभोः

மிகுந்த ஆனந்தத்தில் நிறைந்த பரமன் ஶம்பு, குமாரனின் முகத்தை முத்தமிட்டார்; தாரகாசுரனை அழிப்பவனாகிய அந்த மகாப்ரபுவின் மீது ஆழ்ந்த அன்பால் அவ்வாறு செய்தார்.

Verse 25

शिवापि तं समुत्थाप्य स्वोत्संगे संन्यवेशयत् । कृत्वा मूर्ध्नि महास्नेहात् तन्मुखाब्जं चुचुम्ब हि

ஶிவையும் அவனைத் தூக்கி தன் மடியில் அமர்த்தினாள்; பின்னர் பேர்மாத்ரு அன்பால் அவனைத் தன் தலையில் வைத்து, அவன் தாமரை போன்ற முகத்தை நிச்சயமாக முத்தமிட்டாள்.

Verse 26

तयोस्तदा महामोदो ववृधेऽतीव नारद । दंपत्योः शिवयोस्तात भवाचारं प्रकुर्वतोः

ஓ நாரதா, அந்நேரம் மிகப் பெரிய ஆனந்தம் அளவில்லாமல் பெருகியது; ஏனெனில் தெய்வத் தம்பதியரான சிவனும் அவரது சகதர்மிணியும் புனித தாம்பத்திய தர்மத்திற்கேற்ற நெறி-வழக்கங்களை அனுஷ்டித்துக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 27

तदोत्सवो महानासीन्नानाविधिः शिवालये । जयशब्दो नमश्शब्दो बभूवातीव सर्वतः

சிவாலயத்தில் அந்தத் திருவிழா மிகப் பெருமையடைந்தது; பலவகை விதிமுறைகள் நடத்தப்பட்டன. எங்கும் ‘ஜய’ என்றும் ‘நமः’ என்றும் முழக்கங்கள் மிகுதியாக ஒலித்தன।

Verse 28

ततस्सुरगणास्सर्वे विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । सुप्रणम्य मुदा शंभुं तुष्टुवुस्सशिवं मुने

பின்பு விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும், ஓ முனியே, சம்புவை ஆழ்ந்து வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மங்களகரமான சிவனைப் போற்றித் துதித்தனர்।

Verse 29

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव भक्तानामभयप्रद । नमो नमस्ते बहुशः कृपाकर महेश्वर

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பக்தர்க்கு அபயம் அருள்வோனே! கருணைமிகு மகேஸ்வரனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 30

अद्भुता ते महादेव महालीला सुखप्रदा । सर्वेषां शंकर सतां दीनबंधो महाप्रभो

மகாதேவனே, உமது மகாலீலை அதிசயமானது; அது ஆனந்தம் அளிக்கிறது. சங்கரனே, மகாப்ரபுவே, நீர் சத்புருஷர்க்கு நன்மை செய்பவரும், துன்புற்றோர்க்கு உறவும் அடைக்கலமும் ஆவீர்.

Verse 31

एवं मूढधियश्चाज्ञाः पूजायां ते सनातनम् । आवाहनं न जानीमो गतिं नैव प्रभोद्भुताम्

இவ்வாறு நாங்கள் மயக்கமுற்ற அறிவும் அறியாமையும் உடையோர்; பூஜையின் சனாதன முறையை அறியோம். ஆவாஹன விதியையும் அறியோம்; உண்மைப் போதத்தால் எழும் உயர்ந்த கதியும் பயனும் எமக்கு விளங்காது।

Verse 32

गंगासलिलधाराय ह्याधाराय गुणात्मने । नमस्ते त्रिदशेशाय शंकराय नमोनमः

கங்கை நீர்தாரை போன்ற புனிதரே, அனைத்திற்கும் ஆதாரரே, குணங்களின் உள்ளுறைவானே—தேவர்களின் தலைவனான சங்கரா! உமக்கு வணக்கம்; மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 33

वृषांकाय महेशाय गणानां पतये नमः । सर्वेश्वराय देवाय त्रिलोकपतये नमः

விருஷபச் சின்னம் உடைய மகேசருக்கு வணக்கம்; கணங்களின் தலைவனுக்கு வணக்கம். அனைத்திற்கும் ஈசனான தேவனுக்கு வணக்கம்; மூவுலகின் காவலன்-அதிபதிக்கு வணக்கம்।

Verse 34

संहर्त्रे जगतां नाथ सर्वेषां ते नमो नमः । भर्त्रे कर्त्रे च देवेश त्रिगुणेशाय शाश्वते

உலகநாதனே, அனைத்தையும் சங்கரிப்பவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தேவேசனே, நீயே காப்பவனும் படைப்பவனும்; மும்முகுணங்களின் அதிபதியான நித்திய இறைவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 35

विसंगाय परेशाय शिवाय परमात्मने । निष्प्रपंचाय शुद्धाय परमायाव्ययाय च

பற்றற்ற பரமேஸ்வரனாகிய பரமாத்மா சிவனுக்கு வணக்கம்; அவர் நிஷ்ப்ரபஞ்சன், பரிசுத்தன், பரமன், அவ்யயன்.

Verse 36

दण्डहस्ताय कालाय पाशहस्ताय ते नमः । वेदमंत्रप्रधानाय शतजिह्वाय ते नमः

தண்டம் ஏந்திய காலரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; பாசம் ஏந்தியவனே, உமக்கு வணக்கம். வேதமந்திரங்களின் முதன்மைத் தத்துவமே, உமக்கு வணக்கம்; நூறு நாவுடைய பிரபுவே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 37

भूतं भव्यं भविष्यच्च स्थावरं जंगमं च यत् । तव देहात्समुत्पन्नं सर्वथा परमेश्वर

பரமேஸ்வரனே! கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—எல்லாவிதமாகவும் உமது தெய்வத் திருமேனியிலிருந்தே தோன்றின.

Verse 38

पाहि नस्सर्वदा स्वामिन्प्रसीद भगवन्प्रभो । वयं ते शरणापन्नाः सर्वथा परमेश्वर

சுவாமியே! எங்களை எப்போதும் காத்தருளும். பகவான் பிரபுவே! அருள்புரிந்து प्रसன்னமாக இரும். பரமேஸ்வரனே! நாங்கள் முழுமையாக உமது சரணடைந்தோம்.

Verse 39

शितिकण्ठाय रुद्राय स्वाहाकाराय ते नमः । अरूपाय सरूपाय विश्वरूपाय ते नमः

சிதிகண்ட ருத்ரா, யாகத்தில் ‘ஸ்வாஹா’ எனும் உச்சரிப்பின் வடிவமே நீ—உனக்கு வணக்கம். நீ உருவமற்றவனும், உருவமுடையவனும், விஸ்வரூபனும்—உனக்கு வணக்கம்.

Verse 40

शिवाय नीलकंठाय चिताभस्मांगधारिणे । नित्यं नीलशिखंडाय श्रीकण्ठाय नमोनमः

நீலகண்டனாகிய சிவனுக்கு, சிதாபஸ்மத்தை உடலில் தரித்தவனுக்கு, எப்போதும் நீலச் சிகண்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்ரீகண்டனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 41

सर्वप्रणतदेहाय संयमप्रणताय च । महादेवाय शर्वाय सर्वार्चितपदाय च

அனைவராலும் வணங்கப்படும் திருமேனியுடையவனுக்கு, தன்னடக்கத்தில் நிலைத்தவனுக்கு, மகாதேவனாகிய சர்வனுக்கு, அனைவராலும் அர்ச்சிக்கப்படும் திருப்பாதங்களுடையவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 42

त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः । आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यसे

நீ எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பிரம்மா; ருத்ரர்களில் நீ நீலலோஹிதன். எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளுறை ஆத்மாவும் நீயே; சாங்க்யர்கள் உன்னை ‘புருஷன்’ எனக் கூறுவர்.

Verse 43

पर्वतानां सुमेरुस्त्वं नक्षत्राणां च चन्द्रमा । ऋषीणां च वशिष्ठस्त्वं देवानां वासवस्तथा

மலைகளில் நீ சுமேரு; விண்மீன் கூட்டங்களில் நீ சந்திரன். ரிஷிகளில் நீ வசிஷ்டர்; தேவர்களில் அதுபோல வாசவன் (இந்திரன்) நீயே.

Verse 44

अकारस्सर्ववेदानां त्राता भव महेश्वर । त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिंचसि

மகேஸ்வரா! ‘அ’ எனும் ஆதியெழுத்து-பீஜத்தால் விளங்கும் எல்லா வேதங்களுக்கும் நீயே காப்பாளனாக இரு. உலக நலனுக்காக நீ அனைத்துயிர்களையும் எப்போதும் அருளால் சிந்தி வளர்த்து தாங்குகின்றாய்.

Verse 45

महेश्वर महाभाग शुभाशुभनिरीक्षक । आप्यायास्मान्हि देवेश कर्तॄन्वै वचनं तव

ஓ மகேஸ்வரா, ஓ மகாபாக்யவானே, சுபம்–அசுபம் அறியும் நாயகனே! ஓ தேவேசா, உமது பணியாளர்களான எங்களைப் போஷித்து வலிமையாக்கு; உமது வாக்கே எங்கள் ஆணை.

Verse 46

रूपकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु ते । अंतं गंतुं न शक्ताः स्म देवदेव नमोस्तु ते

ஆயிரமாயிரம், நூறுகோடி கோடி வடிவங்களில் உம்மைத் தரிசித்தும் உமது எல்லையை எட்ட இயலவில்லை. ஓ தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वाखिला देवा विष्ण्वाद्या प्रमुखस्थिताः । मुहुर्मुहुस्सुप्रणम्य स्कंदं कृत्वा पुरस्सरम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, விஷ்ணு முதலியோர் முன்னணியாக நிற்க, எல்லாத் தேவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த வணக்கம் செய்து, ஸ்கந்தனை முன்னிலைப்படுத்தி முன்னே சென்றனர்.

Verse 48

देवस्तुतिं समाकर्ण्य शिवस्सर्वेश्वरस्स्वराट् । सुप्रसन्नो बभूवाथ विजहास दयापरः

தேவர்களின் ஸ்துதியைக் கேட்டுச் சர்வேஸ்வரனும் சுயாதீன அரசனுமான சிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; பின்னர் கருணைமிகுந்தவனாய் ஆனந்தத்துடன் புன்னகைத்தான்.

Verse 49

उवाच सुप्रसन्नात्मा विष्ण्वादीन्सुरसत्तमान् । शंकरः परमेशानो दीनबंधुस्सतां गतिः

அப்போது பரமேஸ்வரன் சங்கரன்—துன்புற்றோரின் துணை, சத்புருஷர்களின் சரணம்—மிகவும் பிரசன்னமான மனத்துடன் விஷ்ணு முதலிய உயர்ந்த தேவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 50

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा वाक्यं मे शृणुतादरात् । सर्वथाहं सतां त्राता देवानां वः कृपानिधिः

சிவன் கூறினான்—ஹே ஹரி! ஹே விதாதா! ஹே தேவர்களே! என் வாக்கை பக்தியுடன் கேளுங்கள். நான் எப்போதும் சத்புருஷர்களின் காப்பாளர்; உங்களுக்குக் கருணையின் நிதி.

Verse 51

दुष्टहंता त्रिलोकेशश्शंकरो भक्तवत्सलः । कर्ता भर्ता च हर्ता च सर्वेषां निर्विकारवान्

சங்கரன் தீயோரைக் கொல்லும் வல்லவன், மூவுலகின் ஈசன், பக்தர்களை நேசிப்பவன். எல்லோருக்கும் கர்த்தா, காப்பவன், ஒடுக்குபவன்; ஆயினும் மாற்றமற்றவன்.

Verse 52

यदा यदा भवेद्दुःखं युष्माकं देवसत्तमाः । तदा तदा मां यूयं वै भजंतु सुखहेतवे

ஹே தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! உங்களுக்கு எப்போது எப்போது துயரம் எழுகிறதோ, அப்போது அப்போது நலமும் இன்பமும் தரும் காரணமாக என்னையே வழிபடுங்கள்।

Verse 53

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तस्तदा देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः । शिवं प्रणम्य सशिवं कुमारं च मुदान्विताः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஆணையிடப்பட்ட விஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் முனிவர்களின் தலைவர்களும், சிவனை சக்தியுடன் வணங்கி, குமாரனையும் வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் தக்கவாறு செயல்பட்டனர்।

Verse 54

कथयंतो यशो रम्यं शिवयोश्शांकरेश्च तत् । आनन्दं परमं प्राप्य स्वधामानि ययु र्मुने

முனிவரே, சிவனும் சங்கரனும் உடைய அந்த இனிய புகழை உரைத்துக் கொண்டே, அவர்கள் பரம ஆனந்தத்தை அடைந்து தத்தம் தெய்வீக தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 55

शिवोपि शिवया सार्द्धं सगणः परमेश्वरः । कुमारेणयुतः प्रीत्योवास तस्मिन्गिरौ मुदा

அப்போது பரமேஸ்வரன் சிவனும் சிவையுடன், தம் கணங்களுடன், தெய்வீக குமாரனோடு கூடி, அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மலைமேல் தங்கினார்.

Verse 56

इत्येवं कथितं सर्वं कौमारं चरितं मुने । शैवं च सुखदं दिव्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

இவ்வாறு, முனிவரே, குமாரனின் முழு தெய்வீகமும் இன்பமளிக்கும் சைவச் சரிதமும் கூறப்பட்டது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?