द्वारपाल-गणेशसंवादः / The Dialogue at the Gate: Gaṇeśa and Śiva’s Gaṇas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । गणास्ते क्रोधसंपन्नास्तत्र गत्वा शिवाज्ञया । पप्रच्छुर्गिरिजापुत्रं तं तदा द्वारपालकम्

பிரம்மா கூறினார்—கோபம் நிறைந்த அந்த கணங்கள் சிவனின் ஆணையால் அங்கே சென்று, அப்போது வாயில்காவலனாக நின்ற கிரிஜையின் புதல்வனை வினவினர்।

Verse 2

शिवगणा ऊचुः । कोऽसि त्वं कुत आयातः किं वा त्वं च चिकीर्षसि । इतोऽद्य गच्छ दूरं वै यदि जीवितुमिच्छसि

சிவகணங்கள் கூறின—“நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய், என்ன செய்ய எண்ணுகிறாய்? உயிரோடு இருக்க விரும்பினால் இன்று உடனே இங்கிருந்து தூரம் போ.”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा गिरिजातनयस्स वै । निर्भयो दण्डपाणिश्च द्वारपानब्रवीदिदम्

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கிரிஜையின் புதல்வன் (கணேசன்) அஞ்சாமலே, கையில் தண்டம் ஏந்தி, வாயில்காவலர்களிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 4

गणेश उवाच । यूयं के कुत आयाता भवंतस्सुन्दरा इमे । यात दूरं किमर्थं वै स्थिता अत्र विरोधिनः

கணேசன் கூறினான்—“நீங்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? உங்களுள் இவர்கள் போன்ற அழகியோர் யார்? தூரம் போங்கள்; எதற்காக இங்கே எதிரிகளாய் நின்றிருக்கிறீர்கள்?”

Verse 5

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वा वचस्तस्य हास्यं कृत्वा परस्परम् । ऊचुस्सर्वे शिवगणा महावीरा गतस्मयाः

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டதும், மகாவீரர் சிவகணங்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி நகைத்தனர்; பின்னர் அகந்தையும் பாவனையும் நீக்கி அனைவரும் பேசினர்।

Verse 6

परस्परमिति प्रोच्य सर्वे ते शिवपार्षदाः । द्वारपालं गणेशं तं प्रत्यूचुः कुद्धमानसाः

“ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொள்வோம்” என்று கூறி, அந்தச் சிவபார்ஷதர்கள் அனைவரும் கோபம் கொந்தளித்த மனத்துடன் வாயில்காவலன் கணேசனுக்கு மறுமொழி கூறினர்।

Verse 7

शिवगणा ऊचुः । श्रूयतां द्वारपाला हि वयं शिवगणा वराः । त्वां निवारयितुं प्राप्ताश्शंकरस्याज्ञया विभोः

சிவகணங்கள் கூறின—ஓ வாயில்காவலர்களே, கேளுங்கள்; நாங்கள் சிவனின் உயர்ந்த கணங்கள். பரம்பொருள் சங்கரனின் ஆணையால் உங்களைத் தடுக்க இங்கு வந்தோம்।

Verse 8

त्वामपीह गणं मत्वा न हन्यामीन्यथा हतः । तिष्ठ दूरे स्वतस्त्वं च किमर्थं मृत्युमीहसे

இங்கேயும் உன்னை சிவகணன் என எண்ணி, மற்றவர்களைப் போல நான் உன்னை அடித்து வீழ்த்தமாட்டேன். ஆகவே நீயே தூரத்தில் நில்—எதற்காக மரணத்தை நாடுகிறாய்?

Verse 9

ब्रह्मोवाच इत्युक्तोऽपि गणेशश्च गिरिजातनयोऽभयः । निर्भर्त्स्य शंकरगणान्न द्वारं मुक्तवांस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோதும், கிரிஜையின் புதல்வனும் அஞ்சாதவனுமான கணேசன், சங்கரரின் கணங்களை கண்டித்தும் அப்போது கதவைத் திறக்கவில்லை।

Verse 10

ते सर्वेपि गणाश्शैवास्तत्रत्या वचनं तदा । श्रुत्वा तत्र शिवं गत्वा तद्वृत्तांतमथाब्रुवन्

அப்போது அங்கிருந்த அனைத்து சைவ கணங்களும் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத் திரும்பி சிவபெருமானிடம் சென்று நடந்த நிகழ்வின் முழு விவரத்தையும் தெரிவித்தனர்।

Verse 11

ततश्च तद्वचः श्रुत्वाद्भुतलीलो महेश्वरः । विनिर्भर्त्स्य गणानूचे निजांल्लोकगतिर्मुने

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அதிசய லீலை உடைய மகேஸ்வரன் தன் கணங்களை கடுமையாகக் கண்டித்து, ஓ முனிவரே, தன் உலகின் நெறிக்கேற்ப உரிய நடத்தை வழியை எடுத்துரைத்தார்।

Verse 12

महेश्वर उवाच । कश्चायं वर्तते किं च ब्रवीत्यरिवदुच्छ्रितः । किं करिष्यत्यसद्बुद्धिः स्वमृत्युं वांछति ध्रुवम्

மகேஸ்வரன் கூறினார்—இவன் யார், என்ன செய்கிறான்? பகைவனைப் போல அகந்தையுடன் ஏன் பேசுகிறான்? தீய புத்தியுடையவன் என்ன சாதிப்பான்? நிச்சயமாகத் தன் மரணத்தையே நாடுகிறான்।

Verse 13

दूरतः क्रियतां ह्येष द्रारपालो नवीनकः । क्लीबा इव स्थितास्तस्य वृत्तं वदथ मे कथम्

இந்த புதிய வாயில்காவலனைத் தூரத்திற்கு அனுப்புங்கள். நீங்கள் அவன் முன் அஞ்சுபவர்களைப் போல ஏன் நிற்கிறீர்கள்? சொல்லுங்கள்—இவனுடைய நிலைமை என்ன?

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे गणविवादवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘கணவிவாத வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 15

शिवगणा ऊचुः । रे रे द्वारप कस्त्वं हि स्थितश्च स्थापितः कुतः । नैवास्मान्गाणयस्येवं कथं जीवितुमिच्छसि

சிவகணங்கள் கூறின—“ஏ வாயில்காவலா! நீ யார்? இங்கே ஏன் நிற்கிறாய், உன்னை யார் நியமித்தார்? எங்களை நீ அறியவே இல்லை; இப்படிச் செய்கிறாய் என்றால் நீ எப்படிப் பிழைக்க விரும்புகிறாய்?”

Verse 16

द्वारपाला वयं सर्वे स्थितः किं परिभाषसे । सिंहासनगृहीतश्च शृगालः शिवमीहते

நாங்கள் அனைவரும் இங்கு வாயில்காவலர்களாக நிற்கிறோம்—நீ எங்களை ஏன் இவ்வளவு அகந்தையுடன் பேசுகிறாய்? அரியணையைப் பிடித்த நரியும் சிவனையே நாடுகிறது; ஆனால் அதன் திமிர் அதனை அந்த ஆசனத்திற்குத் தகுதியானதாக ஆக்காது।

Verse 17

तावद्गर्जसि मूर्ख त्वं यावद्गण पराक्रमः । नानुभूतस्त्वयात्रैव ह्यनुभूतः पतिष्यसि

மூடனே! சிவகணங்களின் பராக்கிரமத்தை நீ இன்னும் அனுபவிக்காதவரைதான் நீ கர்ஜிக்கிறாய். இங்கேயே, இப்போதே, அதை உண்மையில் உணர்ந்தவுடன் நீ வீழ்வாய்.

Verse 18

इत्युक्तस्तैस्सुसंकुद्धो हस्ताभ्यां यष्टिकां तदा । गृहीत्वा ताडयामास गणांस्तान्परिभाषिणः

அவர்கள் இப்படிச் சொன்னதும் அவன் மிகக் கடுங்கோபமடைந்தான்; அப்போது இரு கைகளாலும் தடியைப் பிடித்து, அவமதித்து பேசிய அந்த கணங்களை அடிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 19

उवाचाथ शिवापुत्रः परिभर्त्स्य गणेश्वरान् । शंकरस्य महावीरान्निर्भयस्तान्गणेश्वरः

அப்போது சிவபுத்திரன், சங்கரனின் அந்த மகாவீர கணேஸ்வரர்களை கண்டித்து, அவர்களின் தலைவனான கணேஸ்வரனாக அஞ்சாது அவர்களிடம் பேசினான்.

Verse 20

शिवापुत्र उवाच । यात यात ततो दूरे नो चेद्वो दर्शयामि ह । स्वपराक्रममत्युग्रं यास्यथात्युपहास्यताम्

சிவபுத்திரன் கூறினான்—போங்கள், போங்கள், இங்கிருந்து தூரம் செல்லுங்கள்; இல்லையெனில் என் மிகக் கடும் பராக்கிரமத்தை உங்களுக்குக் காட்டுவேன். அப்போது நீங்கள் பெரும் அவமானம் அடைந்து கேலிக்குரியவராவீர்கள்.

Verse 21

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गिरिजातनयस्य हि । परस्परमथोचुस्ते शंकरस्य गणास्तदा

கிரிஜையின் புதல்வனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், அப்போது சங்கரனின் கணங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து பேசத் தொடங்கினர்.

Verse 22

शिवगणा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं माक्रियते स न किं पुनः । मर्यादा रक्ष्यतेऽस्माभिरन्यथा किं ब्रवीति च

சிவகணங்கள் கூறின—என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும்? அவர் எதையும் செய்யவில்லை; அப்படியெனில் இன்னும் என்ன செய்ய இயலும்? நாம் மரியாதை எல்லையை காக்கிறோம்; இல்லையெனில் அவர் என்ன சொல்வார்?

Verse 23

ब्रह्मोवाच । ततश्शंभुगणास्सर्वे शिवं दूरे व्यवस्थितम् । क्रोशमात्रं तु कैलासाद्गत्वा ते च तथाब्रुवन्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது சம்புவின் எல்லா கணங்களும் கைலாசத்திலிருந்து ஒரு குரோசம் தூரம் சென்று, தூரத்தில் நின்ற சிவனை கண்டனர்; அருகே சென்று அதற்கேற்றவாறு அவரிடம் கூறினர்.

Verse 24

शिवो विहस्य तान्सर्वांस्त्रिशूलकर उग्रधीः । उवाच परमेशो हि स्वगणान् वीरसंमतान्

அப்போது திரிசூலத்தைத் தாங்கிய, உறுதியான உக்கிரத் தீர்மானம் கொண்ட பரமேஸ்வரன் சிவன் சிரித்தபடி, வீரர்களென மதிக்கப்படும் தன் கணங்கள் அனைவரையும் நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 25

शिव उवाच । रेरे गणाः क्लीबमता न वीरा वीरमानिनः । मदग्रे नोदितुं योग्या भर्त्सितः किं पुनर्वदेत्

சிவன் கூறினான்— ஏ கணங்களே! நீங்கள் அஞ்சும், ஆண்மையற்ற இயல்புடையோர்; வீரர்கள் அல்ல, வீரர் எனத் தம்மை எண்ணுவோர். என் முன்னிலையில் பேசத் தகுதியற்றோர்; கண்டித்த பின் மீண்டும் என்ன பேசுவீர்கள்?

Verse 26

गम्यतां ताड्यतां चैष यः कश्चित्प्रभवेदिह । बहुनोक्तेन किं चात्र दूरीकर्तव्य एव सः

இங்கே யார் தலைதூக்கி எழுகிறாரோ, அவனை விரட்டவும், அடிக்கவும் வேண்டும். இவ்விஷயத்தில் அதிகம் சொல்ல என்ன பயன்? அவனை நிச்சயமாகத் தொலைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इति सर्वे महेशेन जग्मुस्तत्र मुनीश्वर । भर्त्सितास्तेन देवेन प्रोचुश्च गणसत्तमाः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரரே! இவ்வாறு அனைவரும் மகேசனுடன் அங்கே சென்றனர். அந்த தேவனால் கண்டிக்கப்பட்டபின், சிவகணங்களில் சிறந்தவர்கள் அப்போது பேசினர்.

Verse 28

शिवगणा ऊचुः । रेरे त्वं शृणु वै बाल बलात्किं परिभाषसे । इतस्त्वं दूरतो याहि नो चेन्मृत्युर्भविष्यति

சிவகணங்கள் கூறினர்—ஏய் குழந்தையே, கேள்! வலியோடு அகந்தையாய் ஏன் பேசுகிறாய்? இங்கிருந்து தூரம் போ; இல்லையெனில் மரணம் உன் விதியாகும்.

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तेषां शिवाज्ञाकारिणां ध्रुवम् । शिवासुतस्तदाभूत्स किं करोमीति दुःखितः

பிரம்மா கூறினார்—சிவஆணையை உறுதியாக நிறைவேற்றுவோரின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சிவபுத்திரன் துயருற்று, “நான் என்ன செய்வேன்?” என்று எண்ணினான்.

Verse 30

एतस्मिन्नंतरे देवी तेषां तस्य च वै पुनः । श्रुत्वा तु कलहं द्वारि सखीं पश्येति साब्रवीत्

அந்நேரத்தில் தேவி வாசலில் அவர்களுக்கும் அவனுக்கும் இடையே மீண்டும் ஏற்பட்ட சச்சரவின் ஒலியைக் கேட்டு, தோழியிடம்—“போய் பார்” என்று கூறினாள்.

Verse 31

समागत्य सखी तत्र वृत्तांतं समबुध्यत । क्षणमात्रं तदा दृष्ट्वा गता हृष्टा शिवांतिकम्

அங்கே வந்து அந்தத் தோழி நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிந்தாள். பின்னர் ஒரு கணம் மட்டும் பார்த்து மகிழ்ந்து சிவன் சன்னிதிக்குச் சென்றாள்.

Verse 32

तत्र गत्वा तु तत्सर्वं वृत्तं तद्यदभून्मुने । अशेषेण तया सख्या कथितं गिरिजाग्रतः

அங்கே சென்று, ஓ முனிவரே, நடந்த அனைத்தையும் எதையும் விடாமல் அந்தத் தோழி கிரிஜா (பார்வதி) முன்னிலையில் கூறினாள்।

Verse 33

सख्युवाच । अस्मदीयो गणो यो हि स्थितो द्वारि महेश्वरि । निर्भर्त्सयति तं वीराश्शंकरस्य गणा ध्रुवम्

தோழி கூறினாள்—ஓ மகேஸ்வரீ! வாசலில் நிற்கும் நம் கணனை, சங்கரனின் வீர கணங்கள் நிச்சயமாகக் கடுமையாகக் கண்டிக்கின்றனர்।

Verse 34

शिवश्चैव गणास्सर्वे विना तेऽवसरं कथम् । प्रविशंति हठाद्गेहे नैतच्छुभतरं तव

சிவனும் அவருடைய எல்லா கணங்களும், நீ வாய்ப்பளிக்காமல் எவ்வாறு திடீரென உன் இல்லத்தில் நுழைய முடியும்? உனக்குப் இதைவிடப் பெரும் மங்களம் இல்லை।

Verse 35

सम्यक् कृतं ह्यनेनैव न हि कोपि प्रवेशितः । दुःखं चैवानुभूयात्र तिरस्कारादिकं तथा

இவன் செய்தது நிச்சயமாகச் சரியானதே; ஏனெனில் இங்கே யாருக்கும் நுழைவு அனுமதிக்கப்படவில்லை. இங்கே அவமதிப்பு முதலியவற்றுடன் கூடிய துன்பமே அனுபவிக்க நேரும்.

Verse 36

अतः परन्तु वाग्वादः क्रियते च परस्परम् । वाग्वादे च कृते नैव तर्ह्यायान्तु सुखेन वै

ஆகையால் இனி ஒருவருக்கொருவர் சொல்வாதம் செய்யாதீர்கள். இந்த வாய்வாதம் தொடர்ந்தால் அமைதி கிடையாது; எனவே ஒற்றுமையுடன் கூடி அமைதியாகச் செல்லுங்கள்.

Verse 37

कृतश्चैवात्र वाग्वादस्तं जित्वा विजयेन च । प्रविशंतु तथा सर्वे नान्यथा कर्हिचित्प्रिये

“இங்கே வாக்குவாதம் நடந்துவிட்டது; அவனை வென்று வெற்றியைப் பெற்ற பின், அனைவரும் அதன்படியே உள்ளே நுழையட்டும்—எப்போதும் வேறாக அல்ல, பிரியே।”

Verse 38

अस्मिन्नेवास्मदीये वै सर्वे संभर्त्सिता वयम् । तस्माद्देवि त्वया भद्रे न त्याज्यो मान उत्तमः

இதே நம் விஷயத்திலேயே நாம் அனைவரும் பழிக்கப்பட்டோம். ஆகவே தேவி, பத்திரே, உன் உயர்ந்த மானத்தையும் தன்னம்பிக்கையுடனான சுயமரியாதையையும் கைவிடாதே.

Verse 39

शिवो मर्कटवत्तेऽद्य वर्तते सर्वदा सति । किं करिष्यत्यहंकारमानुकूल्यं भविष्यति

ஓ சதி, இன்று சிவன் குரங்குபோல் நடக்கிறார்—அவர் எப்போதும் அப்படித்தான். அகந்தை என்ன செய்யும்? அதனால் இணக்கம் மற்றும் ஒற்றுமைதான் வரும்.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । अहो क्षणं स्थिता तत्र शिवेच्छावशतस्सती

பிரம்மா கூறினார்—“அஹோ! சிவனின் இச்சைக்குள் முழுதும் அடங்கிய சதி அங்கே ஒரு கணம் மட்டும் நின்றாள்.”

Verse 41

मनस्युवाच सा भूत्वा मानिनी पार्वती तदा

அப்போது மானம் கொண்ட பார்வதி மனத்திற்குள் பேசினாள்.

Verse 42

शिवोवाच । अहो क्षणं स्थितो नैव हठात्कारः कथं कृतः । कथं चैवात्र कर्त्तव्यं विनयेनाथ वा पुनः

சிவன் கூறினார்—“அய்யோ! நீ ஒரு கணமும் நில்லவில்லை. இந்த வலுக்கட்டாயச் செயல் எவ்வாறு நடந்தது? இப்போது இங்கே என்ன செய்ய வேண்டும்—வினயமும் பணிவும் கொண்டு வேண்டுதலா, அல்லது மீண்டும் வேறு முறையா?”

Verse 43

भविष्यति भवत्येव कृतं नैवान्यथा पुनः । इत्युक्त्वा तु सखी तत्र प्रेषिता प्रियया तदा

“இது நிகழும்—நிச்சயமாக நிகழும்; தீர்மானித்தது மீண்டும் வேறாகாது.” என்று கூறி, அன்புடையாள் அப்போது அங்கே தன் தோழியை அனுப்பினாள்।

Verse 44

समागत्याऽब्रवीत्सा च प्रियया कथितं हि यत् । तमाचष्ट गणेशं तं गिरिजातनयं तदा

அந்த தோழி வந்து, அன்புடையாள் கூறியதை அப்படியே அறிவித்தாள்; அப்போது அவள் கிரிஜையின் புதல்வன் கணேசனிடம் அனைத்தையும் விண்ணப்பித்தாள்।

Verse 45

सख्युवाच । सम्यक्कृतं त्वया भद्र बलात्ते प्रविशंतु न । भवदग्रे गणा ह्येते किं जयंतु भवादृशम्

தோழன் கூறினான்—நல்லோனே, நீ செய்தது முற்றிலும் சரி. அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக இங்கே நுழைய வேண்டாம். இக் கணங்கள் உன் முன்னே நிற்கின்றன; உன்னைப் போன்றவரை அவர்கள் எவ்வாறு வெல்ல முடியும்?

Verse 46

कृतं चेद्वाकृतं चैव कर्त्तव्यं क्रियतां त्वया । जितो यस्तु पुनर्वापि न वैरमथ वा ध्रुवम्

செய்ததாயினும் செய்யாததாயினும்—செய்ய வேண்டிய கடமையை நீ செய். மீண்டும் வெல்லப்பட்டவனுடன் நிலையான பகை உறுதியானதல்ல.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्या मातुश्चैव गणेश्वरः । आनन्दं परमं प्राप बलं भूरि महोन्नतिम्

பிரம்மா கூறினார்—அவளுடையதும் தன் தாயுடையதும் வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட கணேச்வரன் பரம ஆனந்தம், மிகுந்த வலிமை, மாபெரும் உயர்வை அடைந்தான்।

Verse 48

बद्धकक्षस्तथोष्णीषं बद्ध्वा जंघोरु संस्पृशन् । उवाच तान्गणान् सर्वान्निर्भयं वचनं मुदा

பின் அவர் இடைக்கச்சை இறுக்கி, உஷ்ணீஷம் கட்டி, கால் தொடைகள் மற்றும் தொடைகளைத் தொட்டு ஆயத்தமடைந்து, அந்தக் கணங்கள் அனைவரிடமும் மகிழ்ச்சியுடன் அஞ்சாத வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 49

गणेश उवाच । अहं च गिरिजासूनुर्यूयं शिवगणास्तथा । उभये समतां प्राप्ताः कर्तव्यं क्रियतां पुनः

கணேசன் கூறினான்—நானும் கிரிஜையின் புதல்வன்; நீங்களும் உண்மையிலே சிவகணங்கள். இருபுறமும் சமநிலையை அடைந்துள்ளன; ஆகவே செய்ய வேண்டியதை மீண்டும் நீதியுடன் நிறைவேற்றுங்கள்।

Verse 50

भवंतो द्वारपालाश्च द्वारपोहं कथं न हि । भवंतश्च स्थितास्तत्राऽहं स्थितोत्रेति निश्चितम्

நீங்கள் வாயில்காவலர்கள்; நானும் வாயில்காவலனே—இது வேறாக எப்படியிருக்கும்? நீங்கள் அங்கே நிலைத்திருக்கிறீர்கள், நான் இங்கே நிலைத்திருக்கிறேன்; இது உறுதி.

Verse 51

भवद्भिश्च स्थितं ह्यत्र यदा भवति निश्चितम् । तदा भवद्भिः कर्त्तव्यं शिवाज्ञापरिपालनम्

இங்கே நிலைத்திருக்க உங்கள் தீர்மானம் உறுதியாய் நிச்சயமாயானபோது, அப்போது சிவபெருமானின் ஆணையைப் பாதுகாத்து முறையாகக் கடைப்பிடிப்பது உங்கள் கடமை.

Verse 52

इदानीं तु मया चात्र शिवाज्ञापरिपालनम् । सत्यं च क्रियते वीरा निर्णीतं मे यथोचितम्

இப்போது இங்கே நான் சிவபெருமானின் ஆணையை நிச்சயமாகக் காப்பேன்; மேலும் உண்மையையும் செயலில் நிறைவேற்றுவேன், வீரர்களே—தக்க முறையில் நான் தீர்மானித்தேன்।

Verse 53

तस्माच्छिवगणास्सर्वे वचनं शृणुतादरात् । हठाद्वा विनयाद्वा न गंतव्यं मन्दिरे पुनः

ஆகையால், எல்லா சிவகணங்களே, மரியாதையுடன் என் சொல்லைக் கேளுங்கள். வலுக்கட்டாயமாகவோ பணிவான வேண்டுதலாலோ, மீண்டும் ஆலயத்திற்குச் செல்ல வேண்டாம்.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते गणेनैव सर्वे ते लज्जिता गणाः । ययुश्शिवांतिकं तं वै नमस्कृत्य पुरः स्थिताः

பிரம்மா கூறினார்—அந்தக் கணனே இவ்வாறு சொன்னதால், அந்தக் கணங்கள் அனைத்தும் வெட்கமடைந்தன. அவர்கள் சிவனின் சன்னிதிக்கு சென்று, அவரை வணங்கி முன் நின்றனர்.

Verse 55

स्थित्वा न्यवेदयन्सर्वे वृत्तांतं च तदद्भुतम् । करौ बद्ध्वा नतस्कंधाश्शिवं स्तुत्वा पुरः स्थिताः

அங்கே நின்றபடியே, அந்த அதிசயமான நிகழ்வை முழுமையாக அறிவித்தனர். கைகளை கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, சிவனைப் போற்றி அவர் முன் நின்றனர்.

Verse 56

तत्सर्वं तु तदा श्रुत्वा वृत्तं तत्स्वगणोदितम् । लौकिकीं वृत्तिमाश्रित्य शंकरो वाक्यमब्रवीत्

தன் கணங்கள் கூறிய அந்த முழு நிகழ்வையும் கேட்டபின், சங்கரன் வெளிப்படையான உலகியலான நடையை ஏற்று இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 57

शंकर उवाच श्रूयतां च गणास्सर्वे युद्धं योग्यं भवेन्नहि । यूयं चात्रास्मदीया वै स च गौरीगणस्तथा

சங்கரர் கூறினார்—“கணங்களே, அனைவரும் கேளுங்கள்; இங்கு போர் செய்யத் தகுந்த நேரமல்ல. நீங்கள் இங்கே என் பரிவாரமே; அக்குழுவும் கௌரியின் கணங்களே.”

Verse 58

विनयः क्रियते चेद्वै वश्यश्शंभुः स्त्रिया सदा । इति ख्यातिर्भवेल्लोके गर्हिता मे गणा धुवम्

நான் பணிவுடன் நடந்தால், உலகில் எப்போதும் ‘சம்பு ஒரு பெண்ணின் வசத்தில் உள்ளார்’ என்ற பழி பரவும்; ஆகவே என் கணங்கள் நிச்சயமாக நிந்திக்கப்படுவர்।

Verse 59

कृते चैवात्र कर्तव्यमिति नीतिर्गरीयसी । एकाकी स गणो बालः किं करिष्यति विक्रमम्

இங்கே உயர்ந்த நெறி இதுவே—செய்ய வேண்டியது நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். அந்த ஒரே கணம் ஒரு சிறுவன்; அவன் தனியாக என்ன வீரச் செயல் செய்ய முடியும்?

Verse 60

भवंतश्च गणा लोके युद्धे चाति विशारदाः । मदीयाश्च कथं युद्धं हित्वा यास्यथ लाघवम्

நீங்கள் கணங்கள் உலகில் போரில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் என்று புகழ்பெற்றவர்கள். மேலும் நீங்கள் என் பணியாளர்கள்; அப்படியிருக்கப் போரைக் கைவிட்டு இவ்வளவு அலட்சியமாக எப்படிச் செல்லலாம்?

Verse 61

स्त्रिया ग्रहः कथं कार्यो पत्युरग्रे विशेषतः । कृत्वा सा गिरिजा तस्य नूनं फलमवाप्स्यति

ஒரு பெண், குறிப்பாக கணவரின் முன்னிலையில், எவ்வாறு பிடிவாதமாக உரிமை கோரலாம்? கிரிஜா அவனிடம் அப்படிச் செய்தால், அவள் நிச்சயமாக அந்தச் செய்கையின் பலனை அடைவாள்।

Verse 62

तस्मात्सर्वे च मद्वीराः शृणुतादरतो वचः । कर्त्तव्यं सर्वथा युद्धं भावि यत्तद्भवत्विति

ஆகையால், என் வீரர்களே, நீங்கள் அனைவரும் பக்தியுடன் என் சொற்களைச் செவிமடுக்குங்கள். எவ்விதத்திலும் போர் செய்யவே கடமை; விதிக்கப்பட்டது எதுவோ அது நிகழட்டும்।

Verse 63

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा शंकरो ब्रह्मन् नानालीलाविशारदः । विरराम मुनिश्रेष्ठ दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ பிராமணனே! இவ்வாறு சொல்லி, பல தெய்வீக லீலைகளில் வல்ல ஶங்கரன், ஓ முனிவரே, வெளிப்படையாக உலகநடையை வெளிப்படுத்தி மௌனமானான்।