कार्तिकेयलीलावर्णनम् (Narration of Kārttikeya’s Divine Play)

Verse 1

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ ब्रह्मन् सृष्टिकर प्रभो । ततः किमभवत्तत्र तद्वदाऽद्य कृपां कुरु

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, பிரஜைகளின் நாதனே, பிரம்மனே, படைப்பின் கர்த்தா பிரபுவே! அதன் பின் அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது? இன்று கருணை செய்து கூறுவீர்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तात विश्वामित्रः प्रतापवान् । प्रेरितो विधिना तत्रागच्छत्प्रीतो यदृच्छया

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, அச்சமயத்தில் ஒளிமிக்க வல்லமை உடைய விசுவாமித்திரர் விதியின் தூண்டுதலால், மகிழ்ச்சியுடன், யாதೃச்சிகமாக அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कार्तिकेयलीलावर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘கார்த்திகேய லீலா வர்ணனம்’ எனும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 4

अकरोत्सुनुतिं तस्य सुप्रसन्नेन चेतसा । विधिप्रेरितवाग्भिश्च विश्वामित्रः प्रभाववित्

அப்போது ஆன்மீகப் பெருமை அறிந்த விஸ்வாமித்ரர், மிகுந்த அமைதியான மனத்துடன், விதியின் ஊக்கத்தால் ஓடும் சொற்களால் அவரைத் துதித்தார்।

Verse 5

ततस्सोऽभूत्सुतस्तत्र सुप्रसन्नो महोति कृत् । सुप्रहस्याद्भुतमहो विश्वामित्रमुवाच च

அப்போது அங்கே ஒரு புதல்வன் தோன்றினான்—மிகவும் மகிழ்ந்தவனாய், ஒளிவீசும் வனாய், அற்புதமான மகத்தான செயல்களை நிறைவேற்றுபவனாய். அவன் தெய்வீகமும் வியப்பூட்டும் புன்னகையுடன் விஸ்வாமித்ரரிடம் பேசினான்।

Verse 6

शिवसुत उवाच । शिवेच्छया महाज्ञानिन्नकस्मात्त्वमिहागतः । संस्कारं कुरु मे तात यथावद्वेदसंमितम्

சிவபுத்ரன் கூறினான்—ஓ மகாஜ்ஞானியே! சிவனின் இச்சையால் நீர் எதிர்பாராதவிதமாக இங்கு வந்தீர். ஆகவே, தந்தையே, வேதம் ஒப்புக்கொண்ட முறையின்படி எனக்கு உரிய ஸம்ஸ்காரத்தைச் சரியாகச் செய்யுங்கள்।

Verse 7

अद्यारभ्य पुरोधास्त्वं भव मे प्रीतिमावहन् । भविष्यसि सदा पूज्यस्सर्वेषां नात्र संशयः

இன்றுமுதல் நீ என் புரோகிதனாக இருந்து எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பாயாக. நீ எப்போதும் அனைவராலும் பூஜிக்கத் தகுதியானவனாய் இருப்பாய்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुप्रसन्नो हि गाधिजः । तमुवाचानुदात्तेन स्वरेण च सुविस्मितः

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும் காதியின் மகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். பின்னர் வியப்பால் நிறைந்து, மென்மையான தாழ்ந்த குரலில் அவனிடம் பேசினான்।

Verse 9

विश्वामित्र उवाच । शृणु तात न विप्रोऽहं गाधिक्षत्रियबालकः । विश्वामित्रेति विख्यातः क्षत्रियो विप्रसेवकः

விஸ்வாமித்ரன் கூறினார்—கேள், அன்புக் குழந்தையே! நான் பிராமணன் அல்ல; க்ஷத்திரியனான காதியின் மகன் நான். ‘விஸ்வாமித்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; பிராமணர்களைச் சேவிக்கும் க்ஷத்திரியன் நான்।

Verse 10

इति स्वचरितं ख्यातं मया ते वरबालक । कस्त्वं स्वचरितं ब्रूहि विस्मितायाखिलं हि मे

இவ்வாறு, ஓ சிறந்த பாலகனே, என் சொந்த வரலாற்றை உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது நீ யார்? உன் வரலாற்றை முழுமையாகச் சொல்; நான் முற்றிலும் வியந்துள்ளேன்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वच स्तस्य तत्स्ववृत्तं जगाद ह । ततश्चोवाच सुप्रीत्या गाधिजं तं महोतिकृत्

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டபின் அவர் தம் வரலாற்றை உரைத்தார். பின்னர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், பெருந்தவம் செய்த அந்தப் பெருமான் காதியின் புதல்வன் (விசுவாமித்திரன்)ிடம் பேசினார்.

Verse 12

शिवसुत उवाच । विश्वामित्र वरान्मे त्वं ब्रह्मर्षिर्नाऽत्र संशयः । वशिष्ठाद्याश्च नित्यं त्वां प्रशंसिष्यंति चादरात्

சிவபுத்ரன் கூறினான்— ஓ விஸ்வாமித்ரா! என் வரத்தால் நீ நிச்சயமாகப் பிரம்மரிஷி; இதில் ஐயமில்லை. வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்களும் எப்போதும் மரியாதையுடன் உன்னைப் புகழ்வார்கள்।

Verse 13

अतस्त्वमाज्ञया मे हि संस्कारं कर्तुमर्हसि । इदं सर्वं सुगोप्यं ते कथनीयं न कुत्रचित्

ஆகையால் என் ஆணையின்படி நீ ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்யத் தகுதியானவன். ஆனால் இவை அனைத்தும் உன்னால் மிகக் கவனமாக ரகசியமாகக் காக்கப்பட வேண்டும்; எங்கும் சொல்லக்கூடாது।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । ततोकार्षीत्स संस्कारं तस्य प्रीत्याऽखिलं यथा । शिवबालस्य देवर्षे वेदोक्तविधिना परम्

பிரம்மா கூறினார்— ஓ தேவமுனிவரே! அப்போது அவர் அன்புடன் சிவனுடைய அந்தக் குழந்தைக்காக, வேதங்களில் கூறப்பட்ட உன்னத முறையின்படி, விதிப்படி எல்லா ஸம்ஸ்காரங்களையும் முழுமையாகச் செய்தார்।

Verse 15

शिवबालोपि सुप्रीतो दिव्यज्ञानमदात्परम् । विश्वामित्राय मुनये महोतिकारकः प्रभुः

தெய்வக் குழந்தை வடிவிலிருந்தாலும் மிக மகிழ்ந்து, ஆண்டவர் சிவன் முனிவர் விசுவாமித்திரருக்கு உன்னதமான தெய்வ ஞானத்தை அருளினார்; அவர் மகா உபகாரி.

Verse 16

पुरोहितं चकारासौ विश्वामित्रं शुचेस्सुत । तदारभ्य द्विजवरो नानालीलाविशारदः

ஓ சுசியின் புதல்வனே! அவர் விசுவாமித்திரரை புரோகிதராக நியமித்தார். அந்நாள்முதல் அந்தச் சிறந்த த்விஜன் பலவகை தெய்வ லீலைகளிலும் விதிகளிலும் தேர்ந்தவனானான்.

Verse 17

इत्थं लीला कृता तेन कथिता सा मया मुने । तल्लीलामपरां तात शृणु प्रीत्या वदाम्यहम्

முனிவரே! அவனால் நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த லீலையை இவ்வாறு நான் கூறினேன். இப்போது, அன்பரே, அவனுடைய மற்றொரு லீலையையும் பக்தியுடன் கேளுங்கள்; நான் மகிழ்ந்து உரைக்கிறேன்.

Verse 18

तस्मिन्नवसरे तात श्वेतनामा च संप्रति । तत्राऽपश्यत्सुतं दिव्यं निजं परम पावनम्

அதே நேரத்தில், அன்பரே, ஶ்வேதநாமாவும் அங்கே இருந்தாள்; அங்கே அவள் தன் சொந்த தெய்வீகமான, ஒளிமிக்க, பரம பாவனமான மகனை கண்டாள்.

Verse 19

ततस्तं पावको गत्वा दृष्ट्वालिंग्य चुचुम्ब च । पुत्रेति चोक्त्वा तस्मै स शस्त्रं शक्तिन्ददौ च सः

அதன்பின் பாவகதேவன் அவனிடம் சென்று, அவனைப் பார்த்தவுடன் அன்புடன் அணைத்து முத்தமிட்டான். “மகனே” என்று அழைத்து, தன் தெய்வீக சக்தி வடிவான ஆயுதம்—சக்தி (வேல்)—அவனுக்கு அருளினான்.

Verse 20

गुहस्तां शक्तिमादाय तच्छृंगं चारुरोह ह । तं जघान तया शक्त्या शृंगो भुवि पपात सः

பின்பு குகன் (குமாரன்/ஸ்கந்தன்) அந்த சக்திவேலை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக அந்தச் சிகரத்தில் ஏறினான். அதே சக்தியால் அவனைத் தாக்கி வீழ்த்த, ஸ்ருங்கன் பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 21

दशपद्ममिता वीरा राक्षसाः पूर्वमागताः । तद्वधार्थं द्रुतं नष्टा बभूवुस्तत्प्रहारतः

முன்னரே பத்து பத்ம அளவிலான வீர ராட்சசர்கள் வந்திருந்தனர். அவனை வதைக்க விரைந்து வந்த அவர்கள், அவனுடைய அடிகளாலேயே உடனே அழிந்தனர்.

Verse 22

हाहाकारो महानासीच्चकंपे साचला मही । त्रैलोक्यं च सुरेशानस्सदेवस्तत्र चागमत्

மிகப் பெரிய அலறல் எழுந்தது; அசையும் பூமி நடுங்கியது. அப்போது தேவேந்திரன் இந்திரன், தேவர்களுடன் அங்கே வந்தான்; மூன்று உலகங்களும் கலங்கின.

Verse 23

दक्षिणे तस्य पार्श्वे च वज्रेण स जघान च । शाखनामा ततो जातः पुमांश्चैको महाबलः

அப்போது அவன் வஜ்ரத்தால் அவனுடைய வலப்பக்கத்தில் தாக்கினான். அந்த அடியிலிருந்து மிகுந்த வலிமையுடைய ஒரே ஆண் தோன்றினான்; அவன் ‘சாகநாமா’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 24

पुनश्शक्रो जघानाऽऽशु वामपार्श्वे हि तं तदा । वज्रेणाऽन्यः पुमाञ्जातो विशाखाख्योऽपरो बली

மீண்டும் சக்ரன் (இந்திரன்) விரைவாக வஜ்ரத்தால் அவனுடைய இடப்பக்கத்தில் தாக்கினான். அந்த அடியிலிருந்து இன்னொரு வலிமைமிக்க ஆண் பிறந்தான்; அவன் ‘விசாக’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 25

तदा स्कंदादिचत्वारो महावीरा महाबलाः । इन्द्रं हंतुं द्रुतं जग्मुस्सोयं तच्छरणं ययौ

அப்போது ஸ்கந்தனை முதலாகக் கொண்ட நான்கு மகாவீரர்கள், மகாபலவான்கள், இந்திரனை வதைக்க விரைந்து சென்றனர். இதைக் கண்ட இந்திரன் உடனே அவருடைய திருவடிகளில் சரணடைந்தான்.

Verse 27

शक्रस्स सामरगणो भयं प्राप्य गुहात्ततः । ययौ स्वलोकं चकितो न भेदं ज्ञातवान्मुने

முனிவரே, சக்ரன் (இந்திரன்) தேவர்கணங்களுடன் அச்சத்தால் பிடிபட்டு அந்த குகையிலிருந்து புறப்பட்டான். திகைத்து தன் உலகிற்குச் சென்றான்; உண்மைப் பேதத்தை அறியவில்லை.

Verse 28

स बालकस्तु तत्रैव तस्थाऽऽवानंदसंयुतः । पूर्ववन्निर्भयस्तात नानालीलाकरः प्रभुः

அந்த தெய்வீகக் குழந்தை அங்கேயே ஆனந்தம் நிறைந்து நின்றது. அன்பனே, முன்புபோலவே அச்சமின்றி—பிரபு பலவகை லீலைகளை நிகழ்த்தினார்.

Verse 29

तस्मिन्नवसरे तत्र कृत्तिकाख्याश्च षट् स्त्रियः । स्नातुं समागता बालं ददृशुस्तं महाप्रभुम्

அந்த நேரத்தில் அங்கே க்ருத்திகைகள் எனப்படும் ஆறு பெண்கள் நீராட வந்தனர்; அவர்கள் அந்தக் குழந்தையை கண்டனர்—அவனே மகாபிரபு.

Verse 30

ग्रहीतुं तं मनश्चक्रुस्सर्वास्ता कृत्तिकाः स्त्रियः । वादो बभूव तासां तद्ग्रहणेच्छापरो मुने

அந்தக் க்ருத்திகை பெண்கள் அனைவரும் அவனைத் தங்களுடையவனாக எடுத்துக்கொள்ள மனம் வைத்தனர். முனிவரே, அவனைப் பெறும் ஆசையால் அவர்களிடையே வாதம் எழுந்தது.

Verse 31

तद्वादशमनार्थं स षण्मुखानि चकार ह । पपौ दुग्धं च सर्वासां तुष्टास्ता अभवन्मुने

அவ்விவாதத்தைத் தணிக்க அவர் ஆறு முகங்களை வெளிப்படுத்தினார். அனைவரின் பாலும் அவர் அருந்தினார்; ஓ முனிவரே, அப்போது அவர்கள் அனைவரும் திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 32

तन्मनोगतिमाज्ञाय सर्वास्ताः कृत्तिकास्तदा । तमादाय ययुर्लोकं स्वकीयं मुदिता मुने

முனிவரே, அப்போது அந்தக் கிருத்திகைத் தாய்மார்கள் அனைவரும் குழந்தையின் உள்ளார்ந்த விருப்பத்தை அறிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் அவனைத் தூக்கிக்கொண்டு தங்கள் உலகிற்குச் சென்றனர்।

Verse 33

तं बालकं कुमाराख्यं स्तनं दत्त्वा स्तनार्थिने । वर्द्धयामासुरीशस्य सुतं सूर्याधिकप्रभम्

பால் வேண்டிய ‘குமார’ எனப்படும் அந்தக் குழந்தைக்கு தன் மார்பை அளித்து, அவள் ஈசன் (ஸ்ரீசிவன்) மகனை—சூரியனை விட மேலான ஒளியுடன் விளங்குவானை—போஷித்து வளர்த்தாள்।

Verse 34

न चक्रुर्बालकं याश्च लोचनानामगोचरम् । प्राणेभ्योपि प्रेमपात्रं यः पोष्टा तस्य पुत्रक

அந்தப் பெண்கள் அந்தக் குழந்தையை நோக்கவும் இயலவில்லை; ஏனெனில் அவன் அவர்களின் கண்களின் எல்லைக்குப் புறம்பானவன். அவன் உயிரைவிடவும் இனியவன்—அன்பின் பரமப் பாத்திரம்—ஏனெனில் அவன் அவர்களைப் போஷித்தவனின் அருமைப் புதல்வன்.

Verse 35

यानि यानि च वस्त्राणि त्रैलोक्ये दुर्लभानि च । ददुस्तस्मै च ताः प्रेम्णा भूषणानि वराणि वै

மூன்று உலகங்களிலும் அரிதான எல்லா ஆடைகளையும், அதுபோலச் சிறந்த அணிகலன்களையும்—அவர்கள் அன்புடன் அவருக்கு அளித்தனர்.

Verse 36

दिनेदिने ताः पुपुषुर्बालकं तं महाप्रभुम् । प्रसंसितानि स्वादूनि भोजयित्वा विशेषतः

நாள்தோறும் அவர்கள் அந்தக் குழந்தையை—உண்மையில் மகாபிரபுவானவரை—அன்புடன் வளர்த்தனர்; குறிப்பாகப் புகழப்பட்ட இனிய உணவுகளை ஊட்டி வந்தனர்.

Verse 37

अथैकस्मिन् दिने तात स बालः कृत्तिकात्मजः । गत्वा देवसभां दिव्यां सुचरित्रं चकार ह

பின்னர் ஒரு நாளில், அன்பரே, க்ருத்திகைகளின் புதல்வனான அந்த இளையவன் தெய்வீக தேவர்கள் சபைக்குச் சென்று அங்கு சிறந்த, முன்மாதிரியான செயலை நிகழ்த்தினான்.

Verse 38

स्वमहो दर्शयामास देवेभ्यो हि महाद्भुतम् । सविष्णुभ्योऽखिलेभ्यश्च महोतिकरबालकः

மிகுந்த அதிசயமான மகாதேஜஸுடன் கூடிய அந்தக் குழந்தை தேவர்களுக்கு—விஷ்ணுவையும் உட்பட அனைவருக்கும்—தன் அற்புதமான மகிமையை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 39

तं दृष्ट्वा सकलास्ते वै साच्युतास्सर्षयस्सुराः । विस्मयं प्रापुरत्यन्तं पप्रच्छुस्तं च बालकम्

அவனைப் பார்த்ததும் அச்யுதன் (விஷ்ணு) உடன் முனிவர்களும் தேவர்களும்—அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து, அந்தத் தெய்வீகக் குழந்தையிடம் வினவினர்.

Verse 40

को भवानिति तच्छ्रुत्वा न किंचित्स जगाद ह । स्वालयं स जगामाऽशु गुप्तस्तस्थौ हि पूर्ववत्

“நீ யார்?” என்ற சொல்லைக் கேட்டதும் அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை. உடனே தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, மறைந்து கொண்டு, முன்புபோலவே அங்கேயே தங்கினான்।