क्रौञ्चशरणागमनम् तथा बाणासुरवधः (Krauñca Seeks Refuge; Slaying of Bāṇāsura)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र क्रौञ्चनामाचलो मुने । आजगाम कुमारस्य शरणं बाणपीडित

பிரம்மா கூறினார்: முனிவரே, இதற்கிடையில் அம்புகளால் துன்புற்ற கிரௌஞ்சம் என்னும் மலை குமாரனின் (முருகனின்) சரணங்களை அடைந்தது.

Verse 2

पलायमानो यो युद्धादसोढा तेज ऐश्वरम् । तुतोदातीव स क्रौञ्चं कोट्यायुतबलान्वितः

யுத்தத்திலிருந்து ஓடிவந்தவனும், இறைவனின் பேரொளியைத் தாங்க முடியாதவனுமான அவன், கோடிக்கணக்கான வலிமையுடன் கிரௌஞ்ச மலையைத் தாக்கினான்.

Verse 3

प्रणिपत्य कुमारस्य स भक्त्या चरणाम्बुजम् । प्रेमनिर्भरया वाचा तुष्टाव गुहमादरात्

அவன் பக்தியுடன் குமாரனின் திருவடித் தாமரைகளில் வணங்கி, அன்பால் நிறைந்த சொற்களால் மரியாதையுடன் குகன் (ஸ்கந்தன்) புகழ்ந்து பாடினான்।

Verse 4

क्रौंच उवाच । कुमार स्कंद देवेश तारकासुरनाशक । पाहि मां शरणापन्नं बाणासुरनिपीडितम्

கிரௌஞ்சன் கூறினான்—ஓ குமார ஸ்கந்தா, தேவேசா, தாரகாசுரனை அழித்தவனே! சரணடைந்த என்னை, பாணாசுரனால் துன்புறுத்தப்பட்டவனை காப்பாயாக।

Verse 5

संगरात्ते महासेन समुच्छिन्नः पलायितः । न्यपीडयच्च मागत्य हा नाथ करुणाकर

போரில் உமது மாபெரும் சேனை சிதறி ஓடிவிட்டது; பின்னர் அவன் வந்து என்னை ஒடுக்கினான். ஐயா நாதா, கருணைக் கடலே, என்னைக் காப்பாயாக।

Verse 6

तत्पीडितस्ते शरणमागतोऽहं सुदुःखितः । पलायमानो देवेश शरजन्मन्दयां कुरु

அவனால் துன்புறுத்தப்பட்டு, மிகுந்த துயரத்தில் உன் சரணடைந்தேன். தேவேசா, சரஜன்மன் (கார்த்திகேயா)! காப்பிற்காக ஓடிவந்து நிற்கிறேன்—எனக்கு அருள் புரிவாயாக.

Verse 7

दैत्यं तं नाशय विभो बाणाह्वं मां सुखीकुरु । दैत्यघ्नस्त्वं विशेषेण देवावनकरस्स्वराट्

விபுவே! ‘பாண’ எனப்படும் அந்த தைத்தியனை அழித்து, என்னை நிம்மதியுடனும் இன்பத்துடனும் ஆக்குவாயாக. நீ விசேஷமாக தைத்தியக்னன்—தேவர்களைப் பாதுகாக்கும் சுவராட், சரணாகதி-ஆதாரம்.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति क्रौंचस्तुतस्स्कन्दः प्रसन्नो भक्तपालकः । गृहीत्वा शक्तिमतुलां स्वां सस्मार शिवो धिया

பிரம்மா கூறினார்—கிரௌஞ்சன் இவ்வாறு துதித்ததால், பக்தர்களைக் காக்கும் ஸ்கந்தன் அருள்மிகுந்தான். தன் ஒப்பற்ற சக்தி (வேல்) ஏந்தி, ஒருமுகச் சிந்தையால் உள்ளத்தில் சிவபெருமானை நினைத்தான்।

Verse 9

चिक्षेप तां समुद्दिश्य स बाणं शंकरात्मजः । महाशब्दो बभूवाथ जज्वलुश्च दिशो नभः

சங்கரனின் புதல்வன் அவளை நோக்கி அந்த சக்தியை அம்புபோல் எறிந்தான். அப்போது பேரொலி எழுந்தது; திசைகளும் வானமும் தீப்பொறிபோல் எரிந்தன।

Verse 10

सबलं भस्मसात्कृत्वासुरं तं क्षणमात्रतः । गुहोपकंठं शक्तिस्सा जगाम परमा मुने

ஓ பரம முனிவரே, அந்த உன்னத சக்தி கணநேரத்தில் அந்த வலிமைமிக்க அசுரனைச் சாம்பலாக்கியது. பின்னர் குகன் (கார்த்திகேயன்) அருகே திரும்பி வந்து அவன் பக்கமே தங்கியது।

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे बाणप्रलंबवध कुमारविजयवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையில், நான்காம் பிரிவான குமாரகண்டத்தில், ‘பாணன் மற்றும் பிரலம்பன் வதமும் குமாரனின் வெற்றிவர்ணனமும்’ எனப் பெயருடைய பதினொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 12

तच्छुत्वा स्वामिवचनं मुदितो गिरिराट् तदा । स्तुत्वा गुहं तदारातिं स्वधाम प्रत्यपद्यत

தன் ஆண்டவனின் வாக்கைக் கேட்டதும் அப்போது மலைமன்னன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் பகைநாசகனான குகனைப் போற்றி, தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 13

ततः स्कन्दो महेशस्य मुदा स्थापितवान्मुने । त्रीणि लिंगानि तत्रैव पापघ्नानि विधानतः

பின்னர், முனிவரே, ஸ்கந்தன் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே விதிப்படி மகேசனின் மூன்று லிங்கங்களை நிறுவினான்; அவை பாவங்களை அழிப்பவை.

Verse 14

प्रतिज्ञेश्वरनामादौ कपालेश्वरमादरात् । कुमारेश्वरमेवाथ सर्वसिद्धिप्रदं त्रयम्

முதலில் ‘பிரதிஞ்ஞேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால், பின்னர் பக்தியுடன் ‘கபாலேஸ்வர’, அதன் பின் ‘குமாரேஸ்வர’—சிவனின் இம்மூன்று திருநாமங்களின் திரயம் உண்மையிலேயே எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வதாகும்.

Verse 15

पुनस्सर्वेश्वरस्तत्र जयस्तंभसमीपतः । स्तंभेश्वराभिधं लिंगं गुहः स्थापितवान्मुदा

மீண்டும் அங்கே வெற்றித் தூணின் அருகில் குகன் மகிழ்ச்சியுடன் ‘ஸ்தம்பேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை நிறுவினார்; அது சர்வேஸ்வர சிவனின் திருவுருவாகும்।

Verse 16

ततस्सर्वे सुरास्तत्र विष्णुप्रभृतयो मुदा । लिंगं स्थापितवंतस्ते देवदेवस्य शूलिनः

அதன்பின் அங்கே விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் தேவர்களின் தேவனும் சூலதாரியுமான சிவனின் லிங்கத்தை நிறுவினர்।

Verse 17

सर्वेषां शिवलिंगानां महिमाभूत्तदाद्भुतः । सर्वकामप्रदश्चापि मुक्तिदो भक्तिकारिणाम्

அந்நேரம் எல்லா சிவலிங்கங்களின் மகிமையும் மிக அதிசயமாக விளங்கியது. அவை எல்லா நற்காமங்களையும் அருளி, பக்தியை வளர்ப்போர்க்கு முக்தியையும் வழங்குகின்றன.

Verse 18

ततस्सर्वे सुरा विष्णुप्रमुखाः प्रीतमानसाः । ऐच्छन्गिरिवरं गंतुं पुरस्कृत्य गुहं मुदा

பின்னர் விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், குகன் (கார்த்திகேயன்) அவரை முன்னிறுத்தி, அந்தச் சிறந்த மலையிற்குச் செல்ல விரும்பினர்.

Verse 19

तस्मिन्नवसरे शेषपुत्रः कुमुद नामकः । आजगाम कुमारस्य शरणं दैत्यपीडितः

அதே வேளையில், சேஷனின் புதல்வன் எனக் கூறப்படும் குமுதன், அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, குமாரன் (ஸ்கந்தன்) திருவடிகளில் சரணடைந்து வந்தான்.

Verse 20

प्रलंबाख्योऽसुरो यो हि रणादस्मात्पलायितः । स तत्रोपद्रवं चक्रे प्रबलस्तारकानुगः

இந்தப் போரிலிருந்து தப்பிய பிரலம்பன் என்னும் அசுரன் அங்கே சென்று; வலிமைமிக்கவனாய், தாரகனின் अनुசரனாய், மீண்டும் கலக்கம் மற்றும் துன்புறுத்தலை ஏற்படுத்தினான்.

Verse 21

सोऽथ शेषस्य तनयः कुमुदोऽहिपतेर्महान् । कुमारशरणं प्राप्तस्तुष्टाव गिरिजात्मजम्

அப்போது சேஷனின் புதல்வனும் மகாநாகாதிபதியுமான குமுதன், குமாரனின் சரணடைந்து, பக்தியுடன் கிரிஜையின் திருக்குமாரன் ஸ்கந்தனைப் போற்றினான்।

Verse 22

कुमुद उवाच । देवदेव महादेव वरतात महाप्रभो । पीडितोऽहं प्रलंबेन त्वाहं शरणमागतः

குமுதன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, வரம் அருளும் மகாப்ரபுவே! பிரலம்பனால் நான் துன்புறுகிறேன்; ஆகவே உன் சரணடைந்தேன்।

Verse 23

पाहि मां शरणापन्नं प्रलंबा सुरपीडितम् । कुमार स्कन्द देवेश तारकारे महाप्रभो

என்னை காப்பாற்று; நான் உன் சரணடைந்தேன்; பிரலம்பனும் தேவர்களைத் துன்புறுத்தும் அசுரக் கூட்டமும் என்னை வதைக்கின்றன. ஓ குமாரா, ஓ ஸ்கந்தா, தேவேசா, தாரகாசுரனை வதைத்த மகாப்ரபுவே, எனைக் காத்தருளு।

Verse 24

त्वं दीनबंधुः करुणासिन्धुरानतवत्सलः । खलनिग्रहकर्ता हि शरण्यश्च सतां गतिः

நீ துன்புற்றோரின் உறவினன், கருணையின் கடல், சரணாகதி செய்து வணங்குவோரிடம் எப்போதும் அன்பு கொண்டவன். தீயவர்களை அடக்கும் வல்லவன்; சரண்யன்; சத்புருஷர்களின் பரமகதி.

Verse 25

कुमुदेनस्तुतश्चेत्थं विज्ञप्तस्तद्वधाय हि । स्वाश्च शक्तिं स जग्राह स्मृत्वा शिवपदांबुजौ

குமுதன் இவ்வாறு புகழ்ந்து அந்த வதத்திற்காக வேண்டியபோது, அவர் முதலில் பகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து; பின்னர் தன் தெய்வீக சக்தியை ஏற்றுக் கொண்டார்.

Verse 26

चिक्षेप तां समुद्दिश्य प्रलंबं गिरिजासुतः । महाशब्दो बभूवाथ जज्वलुश्च दिशो नभः

கிரிஜையின் புதல்வன் பிரலம்பனை நோக்கி அந்த ஆயுதத்தை எறிந்தான். அப்போது பேரொலி எழுந்தது; திசைகளும் வானமும் தீப்பொறிபோல் எரிந்தன.

Verse 27

तं सायुतबलं शक्तिर्द्रुतं कृत्वा च भस्मसात् । गुहोपकंठं सहसाजगामाक्लिष्टवारिणी

முழு படைப்பிரிவின் வலிமை உடைய அந்த சக்தி அவனை விரைவில் சாம்பலாக்கினாள். பின்னர் சோர்வறியாத அவள் உடனே குகன் (குமாரன்) அருகே சென்றாள்.

Verse 28

ततः कुमारः प्रोवाच कुमुदं नागबालकम् । निर्भयः स्वगृहं गच्छ नष्टस्स सबलोऽसुरः

அப்போது குமாரன் நாகக் குழந்தை குமுதனிடம் கூறினான்— “அஞ்சாமல் உன் இல்லத்திற்குச் செல்; அந்த வல்ல அசுரன் அழிந்தான்.”

Verse 29

तच्छुत्वा गुहवाक्यं स कुमुदोहिपतेस्सुतः । स्तुत्वा कुमारं नत्वा च पातालं मुदितो ययौ

குகன் (குமாரன்) சொன்னதை கேட்ட நாகராஜனின் மகன் குமுதன், குமாரனைப் புகழ்ந்து வணங்கினான்; பின்னர் மகிழ்ந்து பாதாளத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 30

एवं कुमारविजयं वर्णितं ते मुनीश्वर । चरितं तारकवधं परमाश्चर्यकारकम्

இவ்வாறு, முனீஸ்வரரே, குமாரனின் வெற்றி—தாரகனை வதைத்த அதி அற்புதமான வரலாறு—உமக்கு நான் விவரித்தேன்.

Verse 31

सर्वपापहरं दिव्यं सर्वकामप्रदं नृणाम् । धन्यं यशस्यमायुष्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

இது திவ்யமானது; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; மனிதர்க்கு எல்லா நற்காமங்களையும் அளிக்கும்; இது பாக்கியமளிக்கும், புகழ் தரும், ஆயுளை வளர்க்கும்; சத்புருஷர்க்கு போகமும் மோட்சமும் அருளும்.

Verse 32

ये कीर्तयंति सुयशोऽमितभाग्ययुता नराः । कुमारचरितं दिव्यं शिव लोकं प्रयांति ते

நல்ல புகழும் அளவற்ற பாக்கியமும் உடையோர் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) பற்றிய இந்தத் தெய்வீகச் சரிதத்தைப் பாடி பரப்பினால், அவர்கள் நிச்சயமாக சிவலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 33

श्रोष्यंति ये च तत्कीर्तिं भक्त्या श्रद्धान्विता जनाः । मुक्तिं प्राप्स्यन्ति ते दिव्यामिह भुक्त्वा परं सुखम्

அந்த மகிமையை நம்பிக்கையுடனும் பக்தியுடனும் கேட்போர், இவ்வுலகில் பரம சுகத்தை அனுபவித்து இறுதியில் தெய்வீக முக்தியை அடைவார்கள்।