युद्धप्रसङ्गः—देवगणयुद्धे शिवविष्णुसंयोगः / Battle Episode—Śiva–Viṣṇu Convergence in the Devas’ Conflict

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा महेशानो भक्तानुग्रहकारकः । त्वद्वाचा युदकामोभूत्तेन बालेन नारद

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கேட்டதும், பக்தர்களுக்கு அருள் புரியும் மகேசானன், நாரதா, உன் சொற்களாலும் அந்தக் குழந்தையாலும் போருக்கு ஆவலுற்றான்.

Verse 2

विष्णुमाहूय संमंत्र्य बलेन महता युतः । सामरस्सम्मुखस्तस्याप्यभूद्देवस्त्रिलोचनः

விஷ்ணுவை அழைத்து ஆலோசித்து, மாபெரும் வலத்துடன் சமரன் அவன் முன் நின்றான்; அவன் முன்னே திரிநேத்திரன் (சிவன்) தேவனும் தோன்றினார்.

Verse 3

देवाश्च युयुधुस्तेन स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । महाबला महोत्साहाश्शिवसद्दृष्टिलोकिताः

சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து தேவர்கள் அவனுடன் போரிட்டனர். அவர்கள் மாபெரும் வலமும் பேருற்சாகமும் உடையவர்கள்; சிவனின் மங்களகரமான பார்வையால் ஊக்கமடைந்தனர்.

Verse 4

युयुधेऽथ हरिस्तेन महाबलपराक्रमः । महादेव्यायुधो वीरः प्रवणः शिवरूपकः

பின்பு மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடைய ஹரி அவனுடன் போரிட்டான். மகாதேவியின் ஆயுதங்களால் ஆயத்தமான அந்த வீரன் சிவனுக்கு ஒப்பான உருவம் கொண்டு, சிவனில் பக்தியுடன் பணிந்திருந்தான்.

Verse 5

यष्ट्या गणाधिपस्सोथ जघानामरपुङ्गवान् । हरिं च सहसा वीरश्शक्तिदत्तमहाबलः

அப்போது சக்தியால் அளிக்கப்பட்ட மாபெரும் வலமுடைய வீர கணாதிபதி தன் யஷ்டியால் தேவர்களில் சிறந்தவரை வீழ்த்தினான்; மேலும் திடீரெனத் தாக்கி ஹரி (விஷ்ணு)வையும் அடித்தான்।

Verse 6

सर्वेऽमरगणास्तत्र विकुंठितबला मुने । अभूवन् विष्णुना तेन हता यष्ट्या पराङ्मुखाः

முனிவரே, அங்கே இருந்த எல்லா தேவர்கூட்டங்களின் வலிமையும் சிதைந்தது; அந்த யஷ்டியின் அடியால் தாக்கப்பட்ட அவர்கள் முகம் திருப்பி ஓடினர்।

Verse 7

शिवोपि सह सैन्येन युद्धं कृत्वा चिरं मुने । विकरालं च तं दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः

முனிவரே, சிவனும் தம் சேனையுடன் நீண்ட நேரம் போரிட்டு, அந்தப் பயங்கர உருவைக் கண்டு மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தார்।

Verse 8

छलेनैव च हंतव्यो नान्यथा हन्यते पुनः । इति बुद्धिं समास्थाय सैन्यमध्ये व्यवस्थितः

அவனைத் தந்திரத்தால் மட்டுமே கொல்ல வேண்டும், வேறு வழியில்லை. இந்த முடிவை எடுத்துக்கொண்டு அவன் படைக்கு நடுவே நின்றான்.

Verse 9

शिवे दृष्टे तदा देवे निर्गुणे गुणरूपिणि । विष्णौ चैवाथ संग्रामे आयाते सर्वदेवताः

குணங்களற்றவராகவும் அதே சமயம் குணங்கள் கொண்ட உருவத்தை ஏற்பவருமான சிவபெருமானைக் கண்டபோது, விஷ்ணுவுடன் போர் தொடங்கியதும் தேவர்கள் அனைவரும் அங்கு வந்தனர்.

Verse 10

गणाश्चैव महेशस्य महाहर्षं तदा ययुः । सर्वे परस्परं प्रीत्या मिलित्वा चक्रुरुत्सवम्

அப்போது மகேஸ்வரனின் கணங்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் பரஸ்பர அன்புடன் இணைந்து ஒரு விழாவைக் கொண்டாடினர்.

Verse 11

अथ शक्तिसुतो वीरो वीरगत्या स्वयष्टितः । प्रथम पूजयामास विष्णुं सर्वसुखावहम्

பின்னர் சக்தியின் வீரப்புதல்வன், வீர உணர்வுடன் நிலைபெற்று, தனது ஒழுக்கமான முயற்சியால், முதலில் அனைத்து இன்பங்களையும் அளிக்கும் விஷ்ணுவை வழிபட்டான்.

Verse 12

अहं च मोहयिष्यामि हन्यतां च त्वया विभो । छलं विना न वध्योऽयं तामसोयं दुरासदः

"நானும் அவனை மயக்குவேன்; அப்போது ஓ பிரபுவே, அவன் உம்மால் கொல்லப்படட்டும். தந்திரம் இல்லாமல் இவனைக் கொல்ல முடியாது—இவன் தாமச குணம் கொண்டவன் மற்றும் வெல்வதற்கு கடினமானவன்."

Verse 13

इति कृत्वा मतिं तत्र सुसंमंत्र्य च शंभुना । आज्ञां प्राप्याऽभवच्छैवी विष्णुर्मोहपरायणः

இவ்வாறு அங்கே மனத்தில் தீர்மானித்து, சம்புவுடன் நன்கு ஆலோசித்து, அவருடைய ஆணையைப் பெற்ற விஷ்ணு சைவப் பாவத்தை ஏற்று, சிவன் திருவுள்ளத்தின்படி மோகச் செயலிலே ஈடுபட்டான்.

Verse 14

शक्तिद्वयं तथा लीनं हरिं दृष्ट्वा तथाविधम् । दत्त्वा शक्तिबलं तस्मै गणेशायाभवन्मुने

முனிவரே! ஹரியை அவ்வாறு இரு சக்திகளும் லயித்த நிலையில் கண்ட அவர், அந்த சக்தியின் வலிமையை கணேசனுக்கு அளித்தார்; அதனால் கணேசன் வலிமை பெற்றான்.

Verse 15

शक्तिद्वयेऽथ संलीने यत्र विष्णुः स्थितस्स्वयम् । परिघं क्षिप्तवांस्तत्र गणेशो बलवत्तरः

அந்த இரு சக்திகளும் ஒன்றாய் லயித்தபோது—விஷ்ணு தாமே நின்ற இடத்திலேயே—மிக வலிமைமிக்க கணேசன் அங்கே பரிகம் (இரும்புக் கோல்/கதை) எறிந்தான்.

Verse 16

इति श्रीशिवपुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे गणेशयुद्धगणेशशिरश्छेदन वर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் “கணேச யுத்தமும் கணேச சிரச்சேதமும்” எனும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 17

एकतस्तन्मुखं दृष्ट्वा शंकरोप्याजगाम ह । स्वत्रिशूलं समादाय सुक्रुद्धो युद्धकाम्यया

அந்த முகத்தை ஒரு புறம் கண்டு சங்கரனும் முன்னே வந்தான். தன் திரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மிகக் கோபத்துடன், போர்க்காமத்தால் முன்னே நகர்ந்தான்।

Verse 18

स ददर्शागतं शंभुं शूलह्स्तं महेश्वरम् । हंतुकामं निजं वीरश्शिवापुत्रो महाबलः

அப்போது மகாபலமுடைய வீரன்—சிவையின் புதல்வன்—சூலத்தை கையில் கொண்ட மகேஸ்வரன் சம்பு தன்னை அழிக்க எண்ணி வருவதை கண்டான்।

Verse 19

शक्त्या जघान तं हस्ते स्मृत्वा मातृपदांबुजम् । स गणशो महावीरश्शिवशक्तिप्रवर्द्धितः

தாயின் தாமரைப் பாதங்களை நினைத்து, தன் கையிலுள்ள சக்தியால் அவனைத் தாக்கினான். கணங்களில் அந்த மகாவீரன் சிவசக்தியால் வலுப்பெற்று மேலோங்கினான்।

Verse 20

त्रिशूलं पतितं हस्ताच्छिवस्य परमात्मनः । दृष्ट्वा सदूतिकस्तं वै पिनाकं धनुराददे

பரமாத்மா சிவனின் கையிலிருந்து திரிசூலம் வழுந்ததை கண்டு, சதூதிகன் அப்போது பினாக வில்லை எடுத்தான்।

Verse 21

तमप्यपातयद्भूमौ परिघेण गणेश्वरः । हताः पंच तथा हस्ताः पञ्चभिश्शूलमाददे

அப்போது கணேஸ்வரன் இரும்புக் கோலால் அவனையும் தரையில் வீழ்த்தினான். அவனுடைய ஐந்து கைகள் துண்டிக்கப்பட்டன; மீதமிருந்த ஐந்து கைகளால் திரிசூலத்தைப் பிடித்து போரைக் தொடர்ந்தான்।

Verse 22

अहो दुःखतरं नूनं संजातमधुना मम । भवेत्पुनर्गणानां किं भवाचारी जगाविति

அய்யோ! நிச்சயமாக இப்போது எனக்கு இன்னும் பெருந்துயரம் ஏற்பட்டது. மீண்டும் கணங்களுக்கென்ன ஆகும்?—என்று பவாசாரி கூறினான்.

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे वीरः परिघेण गणेश्वरः । जघान सगणान् देवान्शक्तिदत्तबलान्वितः

அந்த மோதலின் நடுவே, சக்தி அருளிய வலிமையால் நிறைந்த வீர கணேஸ்வரன், இரும்புப் பரிகத்தால் தேவர்களை அவர்களது கணங்களுடன் சேர்த்து தாக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 24

गता दशदिशो देवास्सगणा परिघार्द्दिताः । न तस्थुस्समरे केपि तेनाद्भुतप्रहा रिणा

அந்த அதிசயத் தாக்குதலாளியின் பரிகத் தாக்குதலால் நொறுங்கிய தேவர்கள், கணங்களுடன் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்; போர்க்களத்தில் அவன் முன் ஒருவரும் நிலைக்கவில்லை।

Verse 25

विष्णुस्तं च गणं दृष्ट्वा धन्योयमिति चाब्रवीत् । महाबलो महावीरो महाशूरो रणप्रियः

அந்த கணத்தைப் பார்த்து திருமால் கூறினார்—“இவன் நிச்சயம் பாக்கியவான்; மிகுந்த வலிமையுடையவன், மகாவீரன், மகாசூரன், போர் விரும்புபவன்.”

Verse 26

बहवो देवताश्चैव मया दृष्टास्तथा पुनः । दानवा बहवो दैत्या यक्षगंधर्वराक्षसाः

“நான் மீண்டும் மீண்டும் பல தேவர்களை கண்டேன்; அதுபோல பல தானவர்கள், தைத்தியர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்களையும் கண்டேன்.”

Verse 27

नैतेन गणनाथेन समतां यांति केपि च । त्रैलोक्येऽप्यखिले तेजो रूपशौर्यगुणादिभिः

இந்த கணநாதனுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை. முழு மும்முலகங்களிலும் ஒளி, அழகு, வீரியம் மற்றும் பிற நற்குணங்களில் அவருக்கு இணை யாரும் கிடையாது.

Verse 28

एवं संब्रुवतेऽमुष्मै परिघं भ्रामयन् स च । चिक्षेप विष्णवे तत्र शक्तिपुत्रो गणेश्वरः

அவனிடம் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே சக்தியின் புதல்வனான கணேஸ்வரன் இரும்புக் கம்பைச் சுழற்றி அங்கேயே விஷ்ணுவின் மீது எறிந்தான்.

Verse 29

चक्रं गृहीत्वा हरिणा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । तेन चक्रेण परिघो द्रुतं खंडीकृतस्तदा

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) சக்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஸ்ரீசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, அதே சக்கரத்தால் இரும்புப் பரிகத்தை விரைவில் துண்டுத் துண்டாகச் செய்தார்।

Verse 30

खंडं तु परिघस्यापि हरये प्राक्षिपद्गणः । गृहीत्वा गरुडेनापि पक्षिणा विफलीकृतः

பின்னர் கணன் பரிகத்தின் ஒரு துண்டை ஹரியின் மீது எறிந்தான்; ஆனால் பறவையரசன் கருடன் அதை பிடித்து அந்தத் தாக்குதலை வீணாக்கினான்।

Verse 31

एवं विचरितं कालं महावीरावुभावपि । विष्णुश्चापि गणश्चैव युयुधाते परस्परम्

இவ்வாறு காலம் நகர்ந்தது; அந்த இரு மகாவீரர்கள்—விஷ்ணுவும் சிவகணனும்—ஒருவரோடு ஒருவர் நேரடிப் போரில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 32

पुनर्वीरवरश्शक्तिसुतस्स्मृतशिवो बली । गृहीत्वा यष्टिमतुलां तया विष्णुं जघान ह

மீண்டும் அந்த வீரர்களில் சிறந்தவன்—சக்தியின் புதல்வன், ‘ஸ்ம்ருதசிவன்’ எனப் புகழ்பெற்ற வலிமைமிக்கவன்—ஒப்பற்ற தண்டத்தைப் பிடித்து அதனால் விஷ்ணுவைத் தாக்கினான்।

Verse 33

अविषह्य प्रहारं तं स भूमौ निपपात ह । द्रुतमुत्थाय युयुधे शिवापुत्रेण तेन वै

அந்த அடியைத் தாங்க இயலாமல் அவன் தரையில் விழுந்தான்; பின்னர் விரைவில் எழுந்து அந்த சிவபுத்திரனுடன் மீண்டும் போரிட்டான்।

Verse 34

एतदंतरमासाद्य शूलपाणिस्तथोत्तरे । आगत्य च त्रिशूलेन तच्छिरो निरकृंतत

அச்சமயம் தக்க தருணத்தைக் கண்டு, சூலபாணியாகிய சிவபெருமான் முன்னேறி வந்து தமது சூலத்தினால் அவனது தலையைத் துண்டித்தார்.

Verse 35

छिन्ने शिरसि तस्यैव गणनाथस्य नारद । गणसैन्यं देवसैन्यमभवच्च सुनिश्चलम्

நாரதரே, அந்த கணநாதனின் தலை துண்டிக்கப்பட்டபோது, சிவகணங்களின் சேனையும் தேவர்களின் சேனையும் முற்றிலும் அசைவற்று நின்றன.

Verse 36

नारदेन त्वयाऽऽगत्य देव्यै सर्वं निवेदितम् । मानिनि श्रूयतां मानस्त्याज्यो नैव त्वयाधुना

நாரதருடன் வந்து நீ தேவியிடம் அனைத்தையும் கூறிவிட்டாய். மானினியே, கேள்: இந்தச் சமயத்தில் நீ உனது மானத்தையும் உறுதியையும் கைவிடக்கூடாது.

Verse 37

इत्युक्त्वाऽन्तर्हितस्तत्र नारद त्वं कलिप्रियः । अविकारी सदा शंभुर्मनोगतिकरो मुनिः

இவ்வாறு கூறி அவர் அங்கேயே மறைந்தார். “ஓ நாரதா, நீ கலியுகத்திற்குப் பிரியமானவன்.” முனி கூறினார்—“சம்பு எப்போதும் மாற்றமற்றவர்; மனத்தின் வேகம்போல் செயலாற்ற வல்லவர்.”