तारकवाक्य-शक्रविष्णुवीरभद्रयुद्धवर्णनम् — Account of Tāraka’s declarations and the battle involving Śakra (Indra), Viṣṇu, and Vīrabhadra

Verse 1

ब्रह्मोवाच । देवदेव गुह स्वामिञ्शांकरे पार्वतीसुत । न शोभते रणो विष्णु तारकासुरयोर्वृथा

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே குகா! ஆண்டவனே, சங்கரன் பிறப்பித்த பார்வதியின் புதல்வனே! விஷ்ணுவுக்கும் தாரகாசுரனுக்கும் இடையிலான இந்தப் போர் பொருந்தாது; இது வீணானது.

Verse 2

विष्णुना न हि वध्योऽसौ तारको बलवानति । मया दत्तवरस्तस्मात्सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

விஷ்ணுவால் அந்தத் தாரகனை வதைக்க முடியாது; அவன் மிகுந்த வலிமையுடையவன். நான் அவனுக்கு வரம் அளித்துள்ளேன்; ஆகவே நான் உண்மை, உண்மை என்கிறேன்.

Verse 3

नान्यो हंतास्य पापस्य त्वां विना पार्वतीसुत । तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं वचनं मे महाप्रभो

பார்வதியின் புதல்வனே! உன்னைத் தவிர இந்தப் பாவியை அழிக்க வல்லவர் வேறு யாரும் இல்லை. ஆகவே, மகாப்ரபுவே, என் வாக்கை நீ நிச்சயமாக நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 4

सन्नद्धो भव दैत्यस्य वधायाशु परंतप । तद्वधार्थं समुत्पन्नः शंकरात्त्वं शिवासुत

எதிரிகளை எரிப்பவனே! அந்த அசுரனை வதைக்க உடனே ஆயுதம் தரித்து தயாராகு. அவனை அழிக்கவே நீ வெளிப்பட்டாய்—சங்கரனிடமிருந்து பிறந்தவனே, சிவபுத்ரனே।

Verse 5

रक्ष रक्ष महावीर त्रिदशान्व्यथितान्रणे । न बालस्त्वं युवा नैव किं तु सर्वेश्वरः प्रभुः

“காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகாவீரனே! போரில் துன்புறும் தேவர்களை காப்பாற்று. நீ வெறும் குழந்தையுமல்ல, இளைஞனுமல்ல; நீயே அனைத்திற்கும் ஆண்டவனான பரமேசன்.”

Verse 6

शक्रं पश्य तथा विष्णुं व्याकुलं च सुरान् गणान् । एवं जहि महादैत्यं त्रैलोक्यं सुखिनं कुरु

“சக்ரனை (இந்திரனை)ப் பார்; விஷ்ணுவையும் பார்; கலங்கிய தேவர் கூட்டத்தையும் பார். ஆகவே இவ்விதமாக அந்த மகா அசுரனை வதைத்து, மூவுலகையும் மகிழ்வுறச் செய்।”

Verse 7

अनेन विजितश्चेन्द्रो लोकपालैः पुरा सह । विष्णुश्चापि महावीरो तर्जितस्तपसो बलात्

இத்தவத்தின் வலிமையால் முன்பு லோகபாலர்களுடன் இந்திரனும் அடக்கப்பட்டான்; மகாவீரன் விஷ்ணுவும் தவோபலத்தால் அச்சுறுத்தப்பட்டு தடுக்கப்பட்டான்।

Verse 8

त्रैलोक्यं निर्जितं सर्वमसुरेण दुरात्मना । इदानीं तव सान्निध्यात्पुनर्युद्धं कृतं च तैः

தீய மனமுடைய அசுரன் முழுத் திரிலோகத்தையும் வென்றான்; ஆனால் இப்போது உன் சான்னித்யத்தின் வலிமையால் அவர்கள் மீண்டும் போருக்கு எழுந்துள்ளனர்।

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे तारकवाक्यशक्रविष्णुवी रभद्रयुद्धवर्णनं नाम नवमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘தாரகனின் வாக்கு, சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் விஷ்ணுவின் நிகழ்வு, வீரபத்ர யுத்த வர்ணனை’ எனும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा मम वचः कुमारः शंकरात्मजः । विजहास प्रसन्नात्मा तथास्त्विति वचोऽब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட சிவபுத்ரன் குமாரன் அமைதியான உள்ளத்துடன் மெதுவாகச் சிரித்து, “அப்படியே ஆகட்டும் (ததாஸ்து)” என்று சொன்னான்।

Verse 11

विनिश्चित्यासुरवधं शांकरिस्स महा प्रभुः । विमानादवतीर्याथ पदातिरभवत्तदा

அசுரனை அழிக்க உறுதியாகத் தீர்மானித்த சிவனின் அந்த மகாபிரபு சேனாதிபதி விமானத்திலிருந்து இறங்கி, அப்போது கால்நடையாக முன்னே சென்றான்।

Verse 12

पद्भ्यां तदासौ परिधावमानो रेजेऽतिवीरः शिवजः कुमारः । करे समादाय महाप्रभां तां शक्तिं महोल्कामिव दीप्तिदीप्ताम्

அப்போது சிவபுத்ரன் மிகவீரன் குமாரன் காலால் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே ஒளியால் மிளிர்ந்தான்; அவன் கையில், பெரும் உல்கை போல ஜ்வலித்து ஜ்வலிக்கும் மகாபிரபை உடைய சக்தி இருந்தது।

Verse 13

दृष्ट्वा तमायातमतिप्रचंडमव्याकुलं षण्मुखमप्रमेयम् । दैत्यो बभाषे सुरसत्तमान्स कुमार एष द्विषतां प्रहंता

மிகக் கொடூரமானவனாய் இருந்தும் கலங்காத, அளவிட முடியாத ஆறுமுகக் குமாரன் முன்னே வருவதைக் கண்ட தைத்தியன் தேவர்களில் சிறந்தோரிடம் கூறினான்—“இக் குமாரனே பகைவரை அழிப்பவன்.”

Verse 14

अनेन साकं ह्यहमेकवीरो योत्स्ये च सर्वानहमेव वीरान् । गणांश्च सर्वानपि घातयामि सलोकपालान्हरिनायकांश्च

இவனுடன் சேர்ந்து நான் ஒருவனே ஒரே வீரனாய் அந்த எல்லா வீரர்களுடனும் போரிடுவேன். எல்லா கணங்களையும் கொன்றுவிடுவேன்; உலகபாலர்களையும், ஹரியின் சேனைத் தலைவர்களையும் கூட வீழ்த்துவேன்.

Verse 15

इत्येवमुक्त्वा स तदा महाबलः कुमारमुद्दिश्य ययौ च योद्धुम् । जग्राह शक्तिं परमाद्भुतां च स तारको देववरान्बभाषे

இவ்வாறு கூறி, மஹாபலன் தாரகன் குமாரனை (ஸ்கந்தனை) குறிவைத்து போருக்கு முன்னேறினான். அவன் மிக அதிசயமான சக்தி (வேல்) ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் தேவர்களில் சிறந்தவர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 16

तत्र विष्णुश्छली दोषी ह्यविवेकी विशे षतः । बलिर्येन पुरा बद्धश्छलमाश्रित्य पापतः

அந்த விஷயத்தில் விஷ்ணுவே வஞ்சகன், குற்றவாளி, குறிப்பாக விவேகம் அற்றவன்; ஏனெனில் அவர் முன்பு பாவமாக ஒரு சூழ்ச்சியை நாடி அரசன் பலியை கட்டிப் போட்டார்.

Verse 17

पुरैताभ्यां कृतं कर्म विरुद्धं वेदमार्गतः । तच्छृणुध्वं मया प्रोक्तं वर्णयामि विशेषतः

முன்னொரு காலத்தில் அந்த இருவரால் செய்யப்பட்ட செயல் வேதமார்க்கத்திற்கு விரோதமானது. நான் கூறுவதை கேளுங்கள்—இப்போது அதை உங்களுக்கு விசேஷமாக விளக்குகிறேன்.

Verse 19

तेनैव यत्नतः पूर्वमसुरौ मधुकैटभौ । शिरौहीनौ कृतौ धौर्त्याद्वेदमार्गो विवर्जितः

அதேவன் முன்பு முயற்சியுடன் மது, கைடபன் என்ற இரு அசுரர்களையும் தலைவெட்டப்பட்டவர்களாக ஆக்கினான். ஆனால் வஞ்சக அநீதியால் வேதமார்க்கம் கைவிடப்பட்டது.

Verse 20

मोहिनीरूपतोऽनेन पंक्तिभेदः कृतो हि वै । देवासुरसुधापाने वेदमार्गो विगर्हितः

இவன் மோகினி ரூபம் கொண்டு வரிசைகளைப் பிரித்தான். தேவர்கள்–அசுரர்கள் அமுதம் அருந்திய நிகழ்வில் வேதமார்க்கத்தின் ஒழுங்கு நிந்திக்கப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டது.

Verse 21

रामो भूत्वा हता नारी वाली विध्वंसितो हि सः । पुनर्वैश्रवणो विप्रौ हतो नीतिर्हता श्रुतेः

ராமனாகி ஒரு பெண் கொல்லப்பட்டாள்; வாலியும் நிச்சயமாக அழிவுற்றான். மீண்டும் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) ரூபத்தில், ஓ பிராமணர்களே, நீதிநெறி தாக்கப்பட்டது; ஸ்ருதியின் அதிகாரமும் காயமுற்றதுபோல் ஆனது.

Verse 22

पापं विना स्वकीया स्त्री त्यक्ता पापरतेन यत् । तत्रापि श्रुतिमार्गश्च ध्वंसितस्स्वार्थहेतवे

பாவத்தில் ஈடுபட்டவன் குற்றமற்ற தன் மனைவியைத் துறந்தால், அங்கேயும் சுயநலக் காரணத்தால் ஸ்ருதி-மார்க்கம் (வேத தர்மம்) அழிக்கப்படுகிறது.

Verse 23

स्वजनन्याश्शिरश्छिन्नमवतारे रसाख्यके । गुरुपुत्रापमानश्च कृतोऽनेन दुरात्मना

‘ரஸ’ எனும் அவதாரத்தில் அந்த துராத்மன் தன் தாயின் தலையை வெட்டினான்; மேலும் குருபுத்திரனை அவமதித்து பெருங்கலங்கமும் செய்தான்।

Verse 24

कृष्णो भूत्वान्यनार्यश्च दूषिताः कुलधर्मतः । श्रुतिमार्गं परित्यज्य स्वविवाहाः कृतास्तथा

‘கிருஷ்ணன்’ எனத் தம்மை ஆக்கிக் கொண்டு அநாரிய நடத்தை செய்ததால் அவர்கள் குலதர்மத்தில் மாசுற்றனர்; ஸ்ருதி எனும் வேத வழியை விட்டு, தாமே விரும்பியபடி திருமணங்களும் செய்தனர்।

Verse 25

पुनश्च वेदमार्गो हि निंदितो नवमे भवे । स्थापितं नास्तिकमतं वेदमार्गविरोधकृत्

மீண்டும் ஒன்பதாம் அவதாரத்தில் வேத மார்க்கம் நிந்திக்கப்பட்டது; வேத வழிக்கு எதிரான நாஸ்திகக் கொள்கை நிறுவப்பட்டது।

Verse 26

एवं येन कृतं पापं वेदमार्गं विसृज्य वै । स कथं विजयेद्युद्धे भवेद्धर्मवतांवरः

இவ்வாறு வேத வழியை விட்டுப் பாவம் செய்தவன் போரில் எவ்வாறு வெற்றி பெறுவான்? அல்லது தர்மவான்களில் முதன்மை எவ்வாறு அடைவான்?

Verse 27

भ्राता ज्येष्ठश्च यस्तस्य शक्रः पापी महान्मतः । तेन पापान्यनेकानि कृतानि निजहेतुतः

அவனுடைய மூத்த சகோதரன் சக்ரன் (இந்திரன்) மிகப் பாவி எனக் கருதப்படுகிறான்; தன் சுயநலத்தால் அவன் பல பாவச் செயல்களைச் செய்தான்।

Verse 28

निकृत्तो हि दितेर्गर्भस्स्वार्थ हेतोर्विशेषतः । धर्षिता गौतमस्त्री वै हतो वृत्रश्च विप्रजः

உண்மையிலேயே, திதியின் கரு தன்நலக் காரணமாகவே வெட்டப்பட்டு அழிக்கப்பட்டது; கவுதமரின் மனைவி அவமதிக்கப்பட்டாள் (தர்ஷிதா), மேலும் பிராமணப் பிறப்பான வ்ருத்ரனும் கொல்லப்பட்டான்।

Verse 29

विश्वरूपद्विजातेर्वै भागिनेयस्य यद्गुरोः । निकृत्तानि च शीर्षाणि तदध्वाध्वंसितश्श्रुतेः

உண்மையில், அந்தணரான விஸ்வரூபரின் குருவும் மருமகனுமானவர்களின் தலைகள் துண்டிக்கப்பட்டன, சுருதியின் படி அந்த வழியிலேயே அவர்களின் அழிவு ஏற்பட்டது.

Verse 30

कृत्वा बहूनि पापानि हरिश्शक्रः पुनःपुनः । तेजोभिर्विहतावेव नष्टवीर्यौ विशेषतः

மீண்டும் மீண்டும் பல பாவங்களைச் செய்ததால், ஹரியும் இந்திரனும் தெய்வீக ஒளியால் தாக்கப்பட்டு, குறிப்பாகத் தங்கள் வீரியத்தையும் பராக்கிரமத்தையும் இழந்தனர்.

Verse 31

तयोर्बलेन नो यूयं संग्रामे जयमाप्स्यथ । किमर्थं मूढतां प्राप्य प्राणांस्त्यक्तुमिहागताः

அவ்விருவரின் பலத்தைக் கொண்டு நீங்கள் போரில் வெற்றி பெற முடியாது. ஏன் அறியாமையில் மூழ்கி இங்கே உங்கள் உயிரைத் துறக்க வந்திருக்கிறீர்கள்?

Verse 32

जानन्तौ धर्ममेतौ न स्वार्थलंपटमानसौ । धर्मं विनाऽमराः कृत्यं निष्फलं सकलं भवेत्

தர்மத்தை நன்கு அறிந்திருந்தும், இவ்விருவரும் சுயநலத்தால் உந்தப்படவில்லை. தேவர்களே, தர்மம் இன்றி எந்தவொரு செயலும் முற்றிலும் பலனற்றதாகிவிடும்.

Verse 33

महाधृष्टाविमौ मेद्य कृतवंतौ पुरश्शिशुम् । अहं बालं वधिष्यामि तयोस्सोऽपि भविष्यति

இவர்கள் இருவரும் மிகுந்த திமிருடையோர்; இங்கே முன்னே குழந்தையை மாசுபடுத்தினர். நான் இந்தப் பையனை வதம் செய்வேன்; அவர்களுக்கும் அதே முடிவு வரும்।

Verse 34

किं बाल इतो यायाद्दूरं प्राणपरीप्सया । इत्युक्तोद्दिश्य च हरी वीरभद्रमुवाच सः

“பாலகனே, உயிரைக் காக்க எண்ணி இங்கிருந்து தூரம் ஏன் போகிறாய்?” என்று கூறி, ஹரி வீரபத்ரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा तु विधूय पुण्यं निजं स तन्निंदनकर्मणा वै । जग्राह शक्तिं परमाद्भुतां च स तारको युद्धवतां वरिष्ठः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, நிந்தைச் செயலால் தன் சேர்த்த புண்ணியத்தை உதிர்த்துவிட்டு, போர்வீரர்களில் சிறந்த தாரகன் மிக அதிசயமான சக்தி ஆயுதத்தை எடுத்தான்।

Verse 37

तं बालान्तिकमायातं तारकासुरमोजसा । आजघान च वज्रेण शक्रो गुहपुरस्सरः

அப்போது வலிமையால் பெருமிதமுற்று பையனின் அருகே வந்த தாரகாசுரனை, குகன் முன்னே செல்ல, சக்ரன் வஜ்ரத்தால் தாக்கினான்।

Verse 38

तेन वज्रप्रहारेण तारको जर्जरीकृतः । भूमौ पपात सहसा निंदाहतबलः क्षणम्

அந்த வஜ்ரம் போன்ற அடியால் தாரகன் சிதைந்து நொறுங்கினான். நிந்தை-அவமானத்தின் பாரம் அவன் வலிமையை அழித்து, கணநேரத்தில் திடீரென பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 39

पतितोऽपि समुत्थाय शक्त्या तं प्राहरद्रुषा । पुरंदरं गजस्थं हि पातयामास भूतले

வீழ்ந்திருந்தாலும் அவன் மீண்டும் எழுந்து கோபத்துடன் சக்தி (வேல்) கொண்டு அவனைத் தாக்கினான். யானைமேல் இருந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) பூமியில் விழுமாறு செய்தான்.

Verse 40

हाहाकारो महानासीत्पतिते च पुरंदरे । सेनायां निर्जराणां हि तद्दृष्ट्वा क्लेश आविशत्

புரந்தரன் (இந்திரன்) விழுந்தவுடன் பெரும் அலறல் எழுந்தது. அதைக் கண்ட அமர தேவர்களின் சேனையில் துயரும் கலக்கமும் புகுந்தன.

Verse 41

तारकेणाऽपि तत्रैव यत्कृतं कर्म दुःखदम् । स्वनाशकारणं धर्मविरुदं तन्निबोध मे

என் சொல்லினால் அறிந்துகொள்—தாரகன் அங்கே செய்த செயல் துயரத்தைத் தருவது, தர்மத்திற்கு விரோதமானது, அவன் தன் அழிவிற்கே காரணமானது.

Verse 42

पतितं च पदाक्रम्य हस्ताद्वज्रं प्रगृह्य वै । पुनरुद्वज्रघातेन शक्रमाताडयद्भृशम्

வீழ்ந்தவனை காலால் மிதித்து, (இந்திரன்) கையிலிருந்த வஜ்ரத்தைப் பிடுங்கினான். பின்னர் அதே வஜ்ரத்தால் சக்ரன் (இந்திரன்) மீது கடுமையாக அடித்தான்.

Verse 43

एवं तिरस्कृतं दृष्ट्वा शक्रविष्णुप्रतापवान् । चक्रमुद्यस्य भगवांस्तारकं स जघान ह

அவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, இந்திரன்-விஷ்ணுவின் பிரகாசத்தால் வல்லமையுற்ற பகவான் சக்கரத்தை உயர்த்தி தாரகனைத் தாக்கினார்.

Verse 44

चक्रप्रहाराभितो निपपात क्षितौ हि सः । पुनरुत्थाय दैत्येन्द्रशक्त्या विष्णुं जघान तम्

சக்கரத்தின் அடிகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் காயமடைந்து அவன் நிச்சயமாக பூமியில் விழுந்தான். மீண்டும் எழுந்து, தைத்தியேந்திரனின் சக்தி-ஆயுதத்தால் அந்த விஷ்ணுவைத் தாக்கினான்.

Verse 45

तेन शक्तिप्रहारेण पतितो भुवि चाच्युतः । करो महानासीच्चुक्रुशुश्चाऽतिनिर्जराः

அந்த சக்தி-அடியால் அச்யுதனும் பூமியில் விழுந்தான். பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; உயர்ந்த அமரர்கள் கலங்கி அலறினர்.

Verse 46

निमेषेण पुनर्विष्णुर्यावदुत्तिष्ठते स्वयम् । तावत्स वीरभद्रो हि तत्क्षणादागतोऽसुरम्

கண் இமைக்கும் நேரத்திற்குள், விஷ்ணு தானே எழுவதற்குமுன், அதே கணத்தில் வீரபத்ரன் வந்து அந்த அசுரனை அணுகி மோதினான்.

Verse 47

त्रिशूलं च समुद्यम्य वीरभद्रः प्रतापवान् । तारकं दितिजाधीशं जघान प्रसभं बली

அப்போது ஒளிமிகு பராக்கிரமன் வீரபத்ரன் திரிசூலத்தை உயர்த்தி, திதிஜர்களின் அதிபதி தாரகனை அசைக்க முடியாத வலத்தால் வலியுறுத்தி வீழ்த்தினான்।

Verse 48

तत्त्रिशूलप्रहारेण स पपात क्षितौ तदा । पतितोऽपि महातेजास्तारकः पुनरुत्थितः

அந்த திரிசூலத் தாக்குதலால் அவன் அப்போது பூமியில் விழுந்தான். விழுந்தபோதிலும் மகாதேஜஸ்ஸுடைய தாரகன் மீண்டும் எழுந்தான்.

Verse 49

कृत्वा क्रोधं महावीरस्सकलासुरनायकः । जघान परया शक्त्या वीरभद्रं तदोरसि

அப்போது கோபத்தால் கொதித்த அந்த மகாவீரன், எல்லா அசுரர்களின் தலைவன், தன் பரம சக்தியால் வீரபத்ரனின் மார்பில் தாக்கினான்।

Verse 50

वीरभद्रोऽपि पतितो भूतले मूर्छितः क्षणम् । तच्छक्त्या परया क्रोधान्निहतो वक्षसि धुवम्

வீரபத்ரனும் தரையில் விழுந்து ஒரு கணம் மயங்கினான். அந்த பரம சக்தியின் தாக்குதலால் மார்பில் அடிபட்டு, கோபத்தால் உறுதியாக வீழ்ந்தான்।

Verse 51

सगणश्चैव देवास्ते गंधर्वोरगराक्षसाः । हाहाकारेण महता चुक्रुशुश्च मुहुर्मुहुः

அப்போது அந்த தேவர்கள் தங்கள் கணங்களுடன், கந்தர்வர், நாகர், ராட்சசர் ஆகியோரும் ‘ஹா ஹா’ என்ற பெரும் அலறலுடன் மீண்டும் மீண்டும் கதறினர்।

Verse 52

निमेषमात्रात्सहसा महौजास्स वीरभद्रो द्विषतां निहंता । त्रिशूलमुद्यम्य तडित्प्रकाशं जाज्वल्यमानं प्रभया विरेजे

ஒரு கணப்பொழுதில் அந்த மகாதேஜஸ்வி, பகைவரை அழிப்பவன் வீரபத்ரன் திடீரென எழுந்தான்; மின்னலைப் போன்ற ஒளியுடன் எரியும் திரிசூலத்தை உயர்த்தி, பேரொளியால் ஜ்வலித்தான்।

Verse 53

स्वरोचिषा भासितदिग्वितानं सूर्येन्दुबिम्बाग्निसमानमंडलम् । महाप्रभं वीरभयावहं परं कालाख्यमत्यंतकरं महोज्ज्वलम्

தன் ஒளியாலேயே திசைகளின் முழு விரிவையும் ஒளிரச் செய்தது; அதன் வட்டம் சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியவற்றைப் போன்றது. மிகப் பிரகாசமானதும் பரமமானதும், வீரர்களுக்கும் அச்சம் தருவதும், ‘கால’ என அழைக்கப்பட்டதும், முற்றிலும் அழிப்பதும், மிகுந்த ஒளிவீசுவதுமாயிருந்தது।

Verse 54

यावत्त्रिशूलेन तदा हंतुकामो महाबलः । वीरभद्रोऽसुरं यावत्कुमारेण निवारितः

மிகுந்த வலிமையுடைய வீரபத்ரன் திரிசூலத்தால் அந்த அசுரனை அழிக்க எண்ணி தாக்க முனைந்தபோது, குமாரன் இடையில் தலையிட்டு அவரைத் தடுத்தான்।