गणेशोत्पत्ति-प्रसङ्गः / Episode on the Origin of Gaṇeśa (Śvetakalpa Account)

Verse 1

सूत उवाच । तारकारेरिति श्रुत्वा वृत्तमद्भुतमुत्तमम् । नारदस्सुप्रसन्नोथ पप्रच्छ प्रीतितो विधिम्

சூதர் கூறினார்—தாரகனின் பகைவன் (ஸ்கந்தன்) பற்றிய அந்த மிக அதிசயமும் உத்தமமும் ஆன வரலாற்றை கேட்ட நாரதர் மிக மகிழ்ந்தார்; பக்தியால் நிறைந்து, அவர் வழிமுறையை (பூஜை‑விரத விதி) கேட்டார்।

Verse 2

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ शिवज्ञाननिधे मया । श्रुतं कार्तिकसद्वृत्तममृतादपि चोत्तमम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, பிரஜைகளின் நாதனே, சிவஞான நிதியே! கார்த்திகேயனின் நற்குணச் சரிதத்தை நான் கேட்டேன்; அது அமிர்தத்தினும் மேலானது।

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामि गाणेशं वृत्तमुत्तमम् । तज्जन्मचरितं दिव्यं सर्वमंगलमंगलम्

இப்போது கணேசனைப் பற்றிய மிகச் சிறந்த வரலாற்றை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—அவரின் தெய்வீகப் பிறப்பும் செயல்களும், எல்லா மங்களங்களிலும் உச்ச மங்களமாக இருப்பவை।

Verse 4

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदस्य महामुने । प्रसन्नमानसो ब्रह्मा प्रत्युवाच शिवं स्मरन्

சூதர் கூறினார்—மகாமுனி நாரதரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், மனம் அமைதியடைந்த பிரம்மா, சிவனை நினைத்து பதிலளித்தார்।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । कल्पभेदाद्गणेशस्य जनिः प्रोक्ता विधेः परात् । शनिदृष्टं शिरश्छिन्नं संचितं गजमाननम्

பிரம்மா கூறினார்—கல்ப வேறுபாடுகளால் கணேசரின் பிறப்புக் கதை பல விதமாக, சாதாரண விதியைத் தாண்டி சொல்லப்பட்டுள்ளது. சனியின் பார்வை பட்டவுடன் தலை துண்டானது; பின்னர் யானைமுக வடிவம் அமைக்கப்பட்டது।

Verse 6

इदानीं श्वेतकल्पोक्ता गणेशोत्पत्तिरुच्यते । यत्र च्छिन्नं शिरस्तस्य शिवेन च कृपालुना

இப்போது ஸ்வேதகல்பத்தில் உரைக்கப்பட்ட கணேசன் தோற்றம் கூறப்படுகிறது—அங்கே கருணைமிகு சிவபெருமான் அவன் தலையைத் துண்டித்து, பின்னர் அருளால் மீண்டும் நிறுவி அருள்புரிந்தார்।

Verse 7

संदेहो नात्र कर्तव्यः शंकरस्सूतिकृन्मुने । स हि सर्वाधिपः शंभुर्निर्गुणस्सगुणो ऽपि हि

முனிவரே, இங்கே ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்; சங்கரனே பிறப்பிற்குக் காரணமானார். அந்தச் சம்புவே அனைத்திற்கும் அதிபதி—நிர்குணனுமாய், அருளால் சகுண ரூபமாகவும் வெளிப்படுவான்।

Verse 8

तल्लीलयाखिलं विश्वं सृज्यते पाल्यते तथा । विनाश्यते मुनिश्रेष्ठ प्रस्तुतं शृणु चादरात्

அவருடைய லீலையாலேயே இந்த முழு உலகமும் படைக்கப்படுகிறது, காக்கப்படுகிறது, இறுதியில் லயமும் அடைகிறது. ஓ முனிசிறந்தவரே, இப்போது சொல்லப்படுவதை மரியாதையுடன் கேளுங்கள்.

Verse 9

उद्वाहिते शिवे चात्र कैलासं च गते सति । कियता चैव कालेन जातो गणपतेर्भवः

சிவன் முறையாகத் திருமணம் செய்து கைலாசத்திற்குச் சென்ற பின், எத்தனை காலத்திற்குப் பிறகு கணபதியின் அவதாரம் (பிறப்பு) நிகழ்ந்தது?

Verse 10

एकस्मिन्नेव काले च जया च विजया सखी । पार्वत्या च मिलित्वा वै विचारे तत्पराभवत्

அதே நேரத்தில் ஜயா, விஜயா என்ற தோழிகள் பார்வதியுடன் கூடிச் சேர்ந்து, என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 11

रुद्रस्य च गणास्सर्वे शिवस्याज्ञापरायणाः । ते सर्वेप्यस्मदीयाश्च नन्दिभृंगिपुरस्सराः

ருத்ரனுடைய எல்லா கணங்களும் சிவனின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் நம் பக்கத்திலும் உள்ளனர்—அவர்களில் நந்தி, ப்ருங்கி முன்னணியில் உள்ளனர்.

Verse 12

प्रमथास्ते ह्यसंख्याता अस्मदीयो न कश्चन । द्वारि तिष्ठन्ति ते सर्वे शंकराज्ञापरायणाः

அந்த பிரமதர்கள் உண்மையிலே எண்ணற்றவர்கள்; அவர்களில் ஒருவரும் எங்களுக்குச் சேர்ந்தவர் அல்லர். அவர்கள் அனைவரும் வாசலில் நின்று, சங்கரரின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டுள்ளனர்.

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे गणेशोत्पत्तिवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரசம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகாண்டத்தில் ‘கணேச உற்பத்தி-வர்ணனம்’ எனப்படும் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती देवी सखीभ्यां सुन्दरं वचः । हितं मेने तदा तच्च कर्तुं स्माप्यध्यवस्यति

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தேவீ பார்வதி தன் இரு தோழிகளிடம் இனியவும் அழகியவும் சொற்களை உரைத்தாள். அது நன்மை தரும் ஆலோசனை எனக் கருதி, அதை நிறைவேற்ற உறுதியாகத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 15

ततः कदाचिन्मज्जत्यां पार्वत्यां वै सदाशिवः । नंदिनं परिभर्त्स्याथ ह्याजगाम गृहांतरम्

பின்னர் ஒருமுறை, பார்வதி நீராடிக் கொண்டிருந்தபோது, சதாக்ஷிவர் நந்தியை கண்டித்து, அங்கிருந்து விலகி உள்ளகத்தின் மற்றொரு அறைக்குச் சென்றார்.

Verse 16

आयांतं शंकरं दृष्ट्वाऽसमये जगदंबिका । उत्तस्थौ मज्जती सा वै लज्जिता सुन्दरी तदा

அசமயத்தில் சங்கரர் வருவதைக் கண்ட ஜகதம்பிகை—நீராடிக் கொண்டிருந்தவள்—உடனே எழுந்தாள்; அந்த அழகிய தேவி அக்கணமே வெட்கமுற்றாள்.

Verse 17

तस्मिन्नवसरे देवी कौतुकेनातिसंयुता । तदीयं तद्वचश्चैव हितं मेने सुखावहम्

அந்த வேளையில் தேவி மிகுந்த ஆவலான ஆர்வத்தால் நிறைந்து, அவருடைய சொற்களை நன்மை தருவதாகவும் இன்பம் அளிப்பதாகவும் கருதினாள்।

Verse 18

एवं जाते सदा काले कदाचित्पार्वती शिवा । विचिंत्य मनसा चेति परमाया परेश्वरी

இவ்வாறு காலம் சென்றபோது, ஒருசமயம் சிவசக்தியாகிய மங்களமான பார்வதி மனத்தில் சிந்தித்தாள்; ஏனெனில் அவளே பரம மாயையும் பரமேஸ்வரியும் ஆவாள்।

Verse 19

मदीयस्सेवकः कश्चिद्भवेच्छुभतरः कृती । मदाज्ञया परं नान्यद्रेखामात्रं चलेदिह

என் சேவகர்களில் ஒருவர் மிகுந்த மங்களமுடையவராகவும் நிறைவு பெற்றவராகவும் ஆகட்டும்; என் ஆணையை மீறி இங்கு எதுவும்—ஒரு கோடு அளவுக்குக் கூட—அசையக் கூடாது।

Verse 20

विचार्येति च सा देवी वपुषो मलसंभवम् । पुरुषं निर्ममौ सा तु सर्वलक्षणसंयुतम्

இவ்வாறு சிந்தித்து அந்த தேவி தன் உடலின் மலத்திலிருந்து தோன்றிய ஒரு ஆணை உருவாக்கினாள்; அவன் எல்லா மங்கள இலக்கணங்களும் உடையவன்.

Verse 21

सर्वावयवनिर्द्दोषं सर्वावयव सुन्दरम् । विशालं सर्वशोभाढ्यं महाबलपराक्रमम्

அவர் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் குறையற்றவர், ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அழகியவர், விசாலமும் மகிமையும் உடையவர், எல்லாச் சோபைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர், மகாபலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் கொண்டவர்।

Verse 22

वस्त्राणि च तदा तस्मै दत्त्वा सा विविधानि हि । नानालंकरणं चैव बह्वाशिषमनुत्तमाम्

அப்போது அவள் அவனுக்கு பலவகை ஆடைகளை அளித்து, பலவித அணிகலன்களையும் அர்ப்பணித்து, மிகுந்த ஒப்பற்ற ஆசீர்வாதங்களையும் வழங்கினாள்.

Verse 23

मत्पुत्रस्त्वं मदीयोसि नान्यः कश्चिदिहास्ति मे । एवमुक्तस्य पुरुषो नमस्कृत्य शिवां जगौ

“நீ என் மகன்; நீ எனக்கே உரியவன்; இங்கு எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த மனிதன் வணங்கி சிவா (பார்வதி)யை உரைத்தான்.

Verse 24

गणेश उवाच । किं कार्यं विद्यते तेद्य करवाणि तवोदितम् । इत्युक्ता सा तदा तेन प्रत्युवाच सुतं शिवा

கணேசன் கூறினான்: “இன்று உமக்கு என்ன பணி உள்ளது? நீர் சொல்வதையே நான் செய்வேன்.” இவ்வாறு கேட்டபோது சிவா (தேவி) தன் மகனுக்கு பதிலளித்தாள்.

Verse 25

शिवोवाच । हे तात शृणु मद्वाक्यं द्वारपालो भवाद्य मे । मत्पुत्रस्त्वं मदीयोऽसि नान्यथा कश्चिदस्ति मे

சிவன் கூறினார்: “அன்புக் குழந்தையே, என் சொல் கேள். இன்று முதல் நீ என் வாயில்காவலனாக இரு. நீ என் மகன்; நீ எனக்கே உரியவன்; எனக்கு உன்னைப் போன்றவர் வேறு யாரும் இல்லை.”

Verse 26

विना मदाज्ञां मत्पुत्र नैवायान्म द्गृहान्तरम् । कोऽपि क्वापि हठात्तात सत्यमेतन्मयोदितम्

“என் ஆணையின்றி, என் மகனே, யாரும்—எங்கிருந்தும்—வலுக்கட்டாயமாக என் இல்லத்தின் உள்ள்பகுதிக்குள் செல்லக் கூடாது. அன்புக் குழந்தையே, நான் சொன்னது உண்மையே.”

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ददौ तस्मै यष्टिं चातिदृढां मुने । तदीयं रूपमालोक्य सुन्दरं हर्षमागता

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஓ முனிவரே, அவருக்கு மிக உறுதியான தண்டை அளித்தார். தன் அழகிய உருவத்தைப் பார்த்தவுடன் அவள் பேரானந்தம் அடைந்தாள்.

Verse 28

मुखमाचुंब्य सुप्रीत्यालिंग्य तं कृपया सुतम् । स्वद्वारि स्थापयामास यष्टिपाणिं गणाधिपम्

அவன் முகத்தை முத்தமிட்டு, பேரன்புடன் அணைத்து, கருணையால் அந்த மகனை—கையில் தண்டம் ஏந்திய கணாதிபதி கணேசனை—தன் வாசலில் காவலாக நிறுத்தினாள்.

Verse 29

अथ देवीसुतस्तात गृहद्वारि स्थितो गणः । यष्टिपाणिर्महावीरः पार्वतीहितकाम्यया

பின்பு, அன்பரே, தேவியின் மகனான அந்த கணன் வீட்டின் வாசலில் நின்றான்—கையில் தண்டம் ஏந்திய மகாவீரன்—பார்வதியின் நலனை நாடி.

Verse 30

स्वद्वारि स्थापयित्वा तं गणेशं स्वसुतं शिवा । स्वयं च मज्जती सा वै संस्थितासीत्सखीयुता

தன் வாசலில் தன் மகன் கணேசனை நிறுத்திய பின், சிவா (பார்வதி) தாமே நீராடத் தொடங்கினாள்; தோழியருடன் அங்கேயே தங்கினாள்.

Verse 31

एतस्मिन्नेव काले तु शिवो द्वारि समागतः । कौतुकी मुनिर्शादूल नानालीलाविशारदः

அதே நேரத்தில் சிவன் வாசலிலே வந்து சேர்ந்தான்—ஓ முனிசார்தூலா, அவர் விளையாட்டருளுடையவர்; பல தெய்வீக லீலைகளில் தேர்ந்தவர்।

Verse 32

उवाच च शिवेशं तमविज्ञाय गणाधिपः । मातुराज्ञां विना देव गम्यतां न त्वया धुना

அந்த சிவேசனை அறியாமல் கணாதிபதி கூறினான்—“தேவா! தாயின் ஆணையின்றி இப்போது நீ செல்லக் கூடாது.”

Verse 33

मज्जनार्थं स्थिता माता क्व यासीतो व्रजाधुना । इत्युक्त्वा यष्टिकां तस्य रोधनाय तदाग्रहीत्

குளிப்பதற்காக நின்றிருந்த தாய் கூறினாள்—“இப்போது எங்கே செல்கிறாய்? உடனே திரும்பி வா.” என்று சொல்லி, அவனைத் தடுக்க உடனே ஒரு சிறு குச்சியை எடுத்தாள்.

Verse 34

तं दृष्ट्वा तु शिवः प्राह कं निषेधसि मूढधीः । मां न जानास्यसद्बुद्धे शिवोहमिति नान्यथा

அவனைப் பார்த்து பகவான் சிவன் கூறினார்—“மூடபுத்தியே! நீ யாரைத் தடுக்கிறாய்? தவறான புரிதலுடையவனே, நீ என்னை அறியவில்லை; நான் சிவன்—இதுவே உண்மை, வேறல்ல.”

Verse 35

ताडितस्तेन यष्ट्या हि गणेशेन महेश्वरः । प्रत्युवाच स तं पुत्रं बहुलीलश्च कोपितः

கணேசன் அந்த தண்டால் அடித்ததால், பல தெய்வீக லீலைவடிவங்களைக் கொண்ட மகேஸ்வரன் கோபமுற்று தன் புதல்வனிடம் பதிலுரைத்தான்।

Verse 36

शिव उवाच । मुर्खोसि त्वं न जानासि शिवोहं गिरिजापतिः । स्वगृहं यामि रे बाल निषेधसि कथं हि माम्

சிவன் கூறினான்—“நீ மூடன்; நான் சிவன், கிரிஜையின் கணவன் என்பதை நீ அறியவில்லை. நான் என் இல்லத்திற்கே செல்கிறேன்—ஓ குழந்தையே, என்னை எவ்வாறு தடுக்க முடியும்?”

Verse 37

इत्युक्त्वा प्रविशंतं तं महेशं गणनायकः । क्रोधं कृत्वा ततो विप्र दंडेनाताडयत्पुनः

இவ்வாறு கூறி மகேசன் உள்ளே நுழைய முனைந்தபோது, கணநாயகன்—ஓ பிராமணனே—கோபம் கொண்டு மீண்டும் தண்டத்தால் அவரை அடித்தான்।

Verse 38

ततश्शिवश्च संक्रुद्धो गणानाज्ञापयन्निजान् । को वायं वर्तते किंच क्रियते पश्यतां गणाः

அப்போது சிவபெருமான் சினம் கொண்டு தம் கணங்களை ஆணையிட்டார்—“இங்கே இவ்வாறு செய்பவன் யார்? என்ன செயல் நடைபெறுகிறது? கணங்களே, பார்த்து உடனே அறிந்து கூறுங்கள்।”

Verse 39

इत्युक्त्वा तु शिवस्तत्र स्थितः क्रुद्धो गृहाद्बहिः । भवाचाररतस्स्वामी बह्वद्भुतसुलीलकः

இவ்வாறு கூறி சிவன் அங்கே வீட்டிற்கு வெளியே சினத்துடன் நின்றார்—உடலோடு வாழ்வதற்குரிய தர்மநெறியில் நிலைத்த ஆண்டவன்; பல அற்புதமான, வியப்பூட்டும் லீலைகள் உடையவன்।