शिवपुत्रजननवर्णनम् — Description of the Birth/Manifestation of Śiva’s Son
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா கூறுகிறார்: மகாதேவன் யோகஞானத்தின் அதிபதியும் காமத்தைத் துறந்தவருமாக இருந்தாலும், பார்வதியை வருத்திவிடக் கூடுமென்ற அச்சமும் மரியாதையும் காரணமாக தாம்பத்தியச் சேர்க்கையைத் துறக்கவில்லை. பின்னர் பக்தவத்ஸலனான சிவன், தைத்யர்களால் துன்புறும் தேவர்கள்மீது சிறப்பு கருணையுடன், அவர்களின் வாசலுக்கு வருகிறார். சிவனைப் பார்த்ததும் விஷ்ணு, பிரம்மா உடன் தேவர்கள் மகிழ்ந்து ஸ்துதி செய்து, தாரகன் முதலிய அசுரர்களை அழித்து தேவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென வேண்டுகின்றனர். சிவன்—எது விதியோ அது நிகழ்ந்தே தீரும்; அதைத் தடுக்க இயலாது எனத் தத்துவமாக உரைக்கிறார். தொடர்ந்து தன் வெளியேறிய/விலகிய வீர்ய-தேஜஸ் நிகழ்ந்துவிட்டது; அதை யார் ஏற்று தாங்க முடியும் என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறார். இவ்வாறு தேவர்களின் நெருக்கடி, சிவனின் கருணை, மற்றும் தெய்வீகப் புதல்வன் வெளிப்படும் காரணத் தொடர் அமைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य महादेवो योगज्ञानविशारदः । त्यक्तकामो न तत्याज संभोगं पार्वतीभयात्
பிரம்மா கூறினார்—இதைக் கேட்ட யோகஞானத்தில் தேர்ந்த மகாதேவர், ஆசை அற்றவராயினும், பார்வதியை வருத்திவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால் தாம்பத்திய சங்கமத்தை விட்டொழியவில்லை।
Verse 2
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे शिवपुत्रजननवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘சிவபுத்திரப் பிறப்பு வர்ணனை’ எனும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 3
देवास्सर्वे प्रभुं दृष्ट्वा हरिणा च मया शिवम् । बभूबुस्सुखिनश्चाति तदा वै भक्तवत्सलम्
அனைத்து தேவர்களும் ஹரியும் நானும் (பிரம்மா) உடன், பக்தவத்ஸலனான பரமன் சிவனைத் தரிசித்தனர்; அப்போது அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர், ஏனெனில் அவர் எப்போதும் பக்தர்களுக்கு அன்புடையவர்।
Verse 4
इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां भगवान्भवः । प्रत्युवाच विषण्णात्मा दूयमानेन चेतसा
தேவர்களின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பின், பகவான் பவ (சிவன்) பதிலளித்தார்; அவரது உள்ளம் துயருற்றது, மனம் சோகத்தால் எரிந்தது।
Verse 5
प्रणम्य सुमहाप्रीत्या नतस्कंधाश्च निर्जराः । तुष्टुवुः शंकरं सर्वे मया च हरिणा मुने
மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வணங்கி, பக்தியால் தோள்கள் தாழ்ந்த அமர தேவர்கள் அனைவரும் சங்கரனைப் புகழ்ந்தனர்; முனிவரே, நானும் ஹரி (விஷ்ணு) உடன் சேர்ந்து புகழ்ந்தேன்।
Verse 6
देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । अन्तर्यामी हि सर्वेषां सर्वं जानासि शंकर
தேவர்கள் கூறினர்—தேவதேவா, மகாதேவா, கருணைக் கடலான பிரபுவே! நீர் அனைவரின் உள்ளுறைவனாய் (அந்தர்யாமி) இருப்பதால், சங்கரா, அனைத்தையும் நீர் அறிவீர்।
Verse 7
देवकार्यं कुरु विभो रक्ष देवान् महेश्वर । जहि दैत्यान् कृपां कृत्वा तारकादीन् महाप्रभून्
வல்லமைமிக்கவனே, மகேஸ்வரனே! தேவகாரியத்தை நிறைவேற்றி தேவர்களை காப்பாற்று. கருணை செய்து தாரகன் முதலிய மகாபல தைத்யர்களை அழித்தருளு।
Verse 8
शिव उवाच । हे विष्णो हे विधे देवास्सर्वेषां वो मनोगतिः । यद्भावि तद्भवत्येव कोऽपि नो तन्निवारकः
சிவன் கூறினார்—ஓ விஷ்ணுவே, ஓ விதாதா (பிரம்மா), ஓ தேவர்களே! உங்கள் அனைவரின் மனநிலையும் அறியப்பட்டதே. விதிக்கப்பட்டது நிச்சயம் நிகழும்; அதைத் தடுக்க யாருமில்லை।
Verse 9
यज्जातं तज्जातमेव प्रस्तुतं शृणुताऽमराः । शिरस्तस्खलितं वीर्यं को ग्रहीष्यति मेऽधुना
நடந்தது நடந்துவிட்டது—தேவர்களே, இப்போது முக்கியமானதைக் கேளுங்கள். எனது வீரியம் நழுவிவிட்டது; இப்போது அதை யார் ஏற்பார்கள்?
Verse 10
स गृह्णीयादिति प्रोच्य पातयामास तद्भुवि । अग्निर्भूत्वा कपोतो हि प्रेरितस्सर्वनिर्जरैः
அவன் இதை எடுத்துக் கொள்ளட்டும் என்று கூறி அதை பூமியில் விழச் செய்தார். தேவர்களால் தூண்டப்பட்ட அக்னியே புறாவாக மாறினார்.
Verse 11
अभक्षच्छांभवं वीर्यं चंच्वा तु निखिलं तदा । एतस्मिन्नंतरे तत्राऽऽजगाम गिरिजा मुने
அப்போது அந்தப் புறா தனது அலகால் அந்த முழுமையான சாம்பவ வீரியத்தை விழுங்கியது. முனிவரே, அந்த நேரத்தில் அங்கே கிரிஜா வந்தாள்.
Verse 12
शिवागमविलंबे च ददर्श सुरपुंगवान् । ज्ञात्वा तद्वृत्तमखिलं महाक्रोधयुता शिवा
சிவா வருவதில் தாமதம் ஏற்பட்டதைக் கண்டு தேவர்கள் கவனித்தனர். நடந்த அனைத்தையும் அறிந்த சிவா, மிகுந்த கோபமடைந்தாள்.
Verse 13
उवाच त्रिदशान् सर्वान् हरिप्रभृतिकांस्तदा
அப்போது அவர் ஹரி (விஷ்ணு) முதலிய எல்லா திரிதசர்களையும் (தேவர்களை) நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 14
देव्युवाच । रे रे सुरगणास्सर्वे यूयं दुष्टा विशेषतः । स्वार्थसंसाधका नित्यं तदर्थं परदुःखदाः
தேவி கூறினாள்—ஏ ஏ! எல்லா தேவர்கணங்களே, நீங்கள் குறிப்பாகத் தீயவர்கள். எப்போதும் சுயநல நிறைவேற்றத்தில் ஈடுபட்டு, அதற்காகவே பிறர்க்குத் துயரக் காரணமாகிறீர்கள்.
Verse 15
स्वार्थहेतोर्महेशानमाराध्य परमं प्रभुम् । नष्टं चक्रुर्मद्विहारं वंध्याऽभवमहं सुराः
சுயநலத்திற்காக தேவர்கள் பரமப் பிரபுவான மகேசனை ஆராதித்தனர். அவர்கள் என் விளையாட்டு-விஹாரத்தை அழித்தனர்; ஓ தேவர்களே, நான் வന്ധ்யையாக ஆனேன்.
Verse 16
मां विरोध्य सुखं नैव केषांचिदपि निर्जराः । तस्माद्दुःखं भवेद्वो हि दुष्टानां त्रिदिवौकसाम्
என்னை எதிர்த்தால், உங்களில் எந்த அமரரும் ஒருபோதும் இன்பம் அடையமாட்டார். ஆகவே, தீய வானுலக வாசிகளே, உங்களுக்குத் துயரமே எழும்.
Verse 17
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विष्णुप्रमुखान् सुरान्सर्वान् शशाप सा । प्रज्वलंती प्रकोपेन शैलराजसुता शिवा
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மலைராஜன் மகளான சிவை கோபத்தால் எரிந்து, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் சபித்தாள்.
Verse 18
पार्वत्युवाच । अद्यप्रभृति देवानां वंध्या भार्या भवन्त्विति । देवाश्च दुःखितास्संतु निखिला मद्विरोधिनः
பார்வதி கூறினாள்—இன்றுமுதல் தேவர்களின் மனைவியர் வന്ധ்யையராகட்டும். மேலும் எனக்கு எதிரான எல்லாத் தேவர்களும் துயரத்தில் வாடட்டும்.
Verse 19
ब्रह्मोवाच । इति शप्त्वाखिलान्देवान् विष्ण्वाद्यान्सकलेश्वरी । उवाच पावकं क्रुद्धा भक्षकं शिवरेतसः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் சபித்து, அனைத்திற்கும் அதிபதியான தேவி கோபத்துடன் பாவக அக்கினியிடம் கூறினாள்—“நீ சிவ-ரேதஸை உண்ண நியமிக்கப்பட்டவன்.”
Verse 20
पार्वत्युवाच । सर्वभक्षी भव शुचे पीडितात्मेति नित्यशः । शिवतत्त्वं न जानासि मूर्खोऽसि सुरकार्यकृत्
பார்வதி கூறினாள்—ஓ துயருற்றவனே! நீ அனைத்தையும் உண்ணுபவனாகி, எப்போதும் ‘பீடிதாத்மா’ எனப் பெயர் பெறுவாயாக. சிவத் தத்துவத்தை நீ அறியாய்; நீ மூடன், தேவர்களின் பணிகளை மட்டுமே செய்பவன்.
Verse 21
रे रे शठ महादुष्ट दुष्टानां दुष्टबोधवान् । अभक्षश्शिववीर्यं यन्नाकार्षीरुचितं हि तत्
ஏய் ஏய், வஞ்சகனே, பெருந்தீயவனே! தீயவர்களிலும் தீய எண்ணமுடையவனே! உண்ணத் தகாத சிவ-வீர்யத்தை உண்ணத்தக்கதெனக் கருதி நீ செய்தது முற்றிலும் அநுசிதம்.
Verse 22
ब्रह्मोवाच । इति शप्त्वा शिवा वह्निं सहेशेन नगात्मजा । जगाम स्वालयं शीघ्रमसंतुष्टा ततो मुने
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அக்கினியைச் சபித்து, மலைமகள் சிவா மகேசனுடன், ஓ முனிவரே, திருப்தியின்றியே தன் இருப்பிடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றாள்.
Verse 23
गत्वा शिवा शिवं सम्यक् बोधयामास यत्नतः । अजीजनत्परं पुत्रं गणेशाख्यं मुनीश्वर
முனீஸ்வரா, அப்போது சிவா சிவனிடம் சென்று முயற்சியுடன் அவருக்கு முழுமையாக அறிவித்தாள். பின்னர் கணேசன் எனப் பெயருடைய உத்தமப் புதல்வனை அவள் பெற்றாள்.
Verse 24
तद्वृत्तांतमशेषं च वर्णयिष्ये मुनेऽग्रतः । इदानीं शृणु सुप्रीत्या गुहोत्पत्तिं वदाम्यहम्
முனிவரே! அந்த முழு நிகழ்வையும் உம்முன் விரிவாக உரைக்கிறேன். இப்போது மகிழ்ந்த பக்தியுடன் கேளுங்கள்; குகன் (ஸ்கந்தன்) தோற்றத்தை நான் சொல்கிறேன்.
Verse 25
पावकादितमन्नादि भुंजते निर्जराः खलु । वेदवाण्येति सर्वे ते सगर्भा अभवन्सुराः
உண்மையாகவே அமர தேவர்கள் பாவகன் (அக்னி) முதலில் புனிதப்படுத்திய அன்னாதிகளை உண்டனர். மேலும் வேதவாணியின் வல்லமையால் அவர்கள் அனைவரும் கருவுறத் தகுதியுடையவர்களாய் (சகர்பர்) ஆனார்கள்.
Verse 26
ततोऽसहंतस्तद्वीर्यं पीडिता ह्यभवन् सुराः । विष्ण्वाद्या निखिलाश्चाति शिवाऽऽज्ञा नष्टबुद्धयः
பின்னர் அந்த வல்ல வீரியத்தைத் தாங்க இயலாமல் தேவர்கள் மிகுந்த துன்புறினர். விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் சிவனின் ஆணை மேலோங்கி, அறிவு மயங்கி முற்றிலும் கலங்கினர்.
Verse 27
अथ विष्णुप्रभृतिकास्सर्वे देवा विमोहिताः । दह्यमाना ययुः शीघ्रं शरणं पार्वतीपतेः
அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவரும் மயங்கினர்; அந்தத் தாபத்தால் எரிந்தபடியே அவர்கள் விரைவில் பார்வதீபதி (சிவன்) சரணடைந்தனர்.
Verse 28
शिवालयस्य ते द्वारि गत्वा सर्वे विनम्रकाः । तुष्टुवुस्सशिवं शंभुं प्रीत्या सांजलयस्सुराः
அந்த சிவாலயத்தின் வாசலுக்கு வந்து எல்லாத் தேவரும் பணிந்தனர். அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி, சிவச్వరூபமான சம்புவை—மங்களகரமான ஆண்டவனை—புகழ்ந்தனர்।
Verse 29
देवा ऊचुः । देवदेव महादेव गिरिजेश महाप्रभो । किं जातमधुना नाथ तव माया दुरत्यया
தேவர்கள் கூறினர்—ஓ தேவர்களின் தேவா, மகாதேவா, கிரிஜேசா, மகாபிரபுவே! ஓ நாதா, உமது கடக்க இயலாத மாயையால் இப்போது என்ன நிகழ்ந்தது?
Verse 30
सगर्भाश्च वयं जाता दह्यमानाश्च रेतसा । तव शंभो कुरु कृपां निवारय दशामिमाम्
நாங்கள் கர்ப்பமடைந்தோம்; அந்த விதை-சக்தியால் எரியப்படுகிறோம். ஓ சம்புவே, அருள் புரிந்து எங்கள் இந்த நிலையைக் நீக்குவாயாக।
Verse 31
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्याऽमरनुतिं परमेशश्शिवापतिः । आजगाम द्रुतं द्वारि यत्र देवाः स्थिता मुने
பிரம்மா கூறினார்—அமரர்கள் பாடிய ஸ்துதியை கேட்ட பரமேஸ்வரன், சிவாபதி மகாதேவன், முனிவரே, தேவர்கள் நின்ற வாசலுக்கு விரைவாக வந்தார்।
Verse 32
आगतं शंकरं द्वारि सर्वे देवाश्च साच्युताः । प्रणम्य तुष्टुवुः प्रीत्या नर्तका भक्तवत्सलम्
வாசலில் சங்கரன் வந்தவுடன், அச்யுதனுடன் எல்லாத் தேவரும் வணங்கி, அன்பு மகிழ்ச்சியுடன் பக்தவத்ஸல நட்டராஜனைப் போற்றினர்।
Verse 33
देवा ऊचुः । शंभो शिव महेशान त्वां नतास्स्म विशेषतः । रक्ष नश्शरणापन्नान्दह्यमानांश्च रेतसा
தேவர்கள் கூறினர்—ஓ சம்போ, ஓ சிவா, ஓ மகேசானே! நாங்கள் மிகுந்த பணிவுடன் உமக்கு வணங்குகிறோம். சரணடைந்த எங்களை, ரேதஸால் எரிகின்ற எங்களை, காத்தருள்வாயாக.
Verse 34
इदं दुःखं हर हर भवामो हि मृता ध्रुवम् । त्वां विना कस्समर्थोऽद्य देवदुःखनिवा रणे
ஓ ஹரா, ஓ ஹரா! இந்தத் துயரை அகற்றுவாயாக; உம்மை இன்றி நாங்கள் நிச்சயமாக அழிவோம். இன்று போர்க்களத்தில் தேவர்களின் வேதனையை உம்மை இன்றி யார் நீக்க வல்லார்?
Verse 35
ब्रह्मोवाच । इति दीनतरं वाक्यमाकर्ण्य सुरराट् प्रभुः । प्रत्युवाच विहस्याऽथ स सुरान् भक्तवत्सलः
பிரம்மா கூறினார்—மிகவும் தாழ்மையான அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத் தேவர்களின் அதிபதி, பக்தவத்சலனான ஆண்டவன் புன்னகைத்து தேவர்களுக்கு பதிலுரைத்தான்.
Verse 36
शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । भविष्यति सुखं वोऽद्य सावधाना भवन्तु हि
சிவன் கூறினார்—ஏ ஹரி, ஏ விதாதா (பிரம்மா), எல்லாத் தேவர்களும் என் சொற்களை கேளுங்கள். இன்று உங்களுக்கு இன்பமும் நிவாரணமும் உண்டாகும்; ஆகவே கவனமாயிருங்கள்.
Verse 37
एतद्वमत मद्वीर्यं द्रुतमेवाऽखिलास्सुराः । सुखिनस्तद्विशेषेण शासनान्मम सुप्रभो
இதனை என் இடப்பக்கத்தின் வல்லமை என்று அறியுங்கள். என் ஆணையால், தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் விரைவில் இன்பமடைகிறீர்கள்; மேலும் சிறப்பான ஆனந்தத்தை அடைகிறீர்கள்.
Verse 38
ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञां शिरसाऽधाय विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । अकार्षुर्वमनं शीघ्रं स्मरंतश्शिवमव्ययम्
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அழிவிலா சிவனை நினைத்தபடியே விரைவாக வாந்தி செய்தனர்।
Verse 39
तच्छंभुरेतस्स्वर्णाभं पर्वताकारमद्भुतम् । अभवत्पतितं भूमौ स्पृशद् द्यामेव सुप्रभम्
அப்போது சம்புவின் ரேதஸ் பொன்னிற ஒளியுடன், அதிசயமான மலைவடிவமாய் பூமியில் விழுந்தது; அதன் பிரகாசம் வானத்தையே தொடுவது போலத் திகழ்ந்தது।
Verse 40
अभवन्सुखिनस्सर्वे सुरास्सर्वेऽच्युतादयः । अस्तुवन् परमेशानं शंकरं भक्तवत्सलम्
அப்போது அச்யுதன் முதலிய எல்லா தேவர்களும் பேரானந்தம் அடைந்தனர். அவர்கள் பக்தவத்ஸலனான பரமேசான சங்கரன், பரம்பொருள், அவரைத் துதித்தனர்.
Verse 41
पावकस्त्वभवन्नैव सुखी तत्र मुनीश्वर । तस्याज्ञां परमोऽदाद्वै शंकरः परमेश्वरः
முனீஸ்வரரே! அங்கே பாவகன் (அக்னிதேவன்) சிறிதும் நிம்மதியின்றி இருந்தான்; ஆயினும் பரமேஸ்வரன் சங்கரன் அவன் வேண்டுகோள்/ஆணையை ஏற்று உரியவாறு நிறைவேற்றினான்।
Verse 42
ततस्सवह्निर्विकलस्सांजलिर्नतको मुने । अस्तौच्छिवं सुखी नात्मा वचनं चेदमब्रवीत्
அப்போது, முனிவரே! அந்த அக்னிதேவன் கலங்கித் தளர்ந்து கைகூப்பி வணங்கினான். மங்களகரமான சிவனைப் போற்றி, உள்ளம் அமைதி பெற்று, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 43
अग्निरुवाच । देवदेव महेशान मूढोऽहं तव सेवकः । क्षमस्व मेऽपराधं हि मम दाहं निवारय
அக்னி கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, மகேசானே! உமது சேவகனாக இருந்தும் நான் மயக்கமடைந்தேன். என் குற்றத்தை மன்னித்து, என் தகிப்பைத் தடுத்து அருள்வாயாக।
Verse 44
त्वं दीनवत्सल स्वामिञ्शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पावको दीनवत्सलम्
மனமகிழ்ந்த பாவகன், துன்புற்றோர்க்கு அருளும் ஆண்டவரிடம் கூறினான்— “நீர் தೀನவத்ஸல ஸ்வாமி; சங்கரன்; பரமேஸ்வரன்.”
Verse 45
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य शुचेर्वाणीं स शंभुः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पावकं दीनवत्सलः
பிரம்மா கூறினார்— சுசியின் சொற்களை கேட்ட அந்த சம்பு பரமேஸ்வரன், மனம் மகிழ்ந்து துன்புற்றோர்க்கு அருளாளனாய், பாவகனுக்கு மறுமொழி கூறினான்।
Verse 46
शिव उवाच । कृतं त्वनुचितं कर्म मद्रेतो भक्षितं हि यत् । अतोऽनिवृत्तस्ते दाहः पापाधिक्यान्मदाज्ञया
சிவன் கூறினார்: நீ தகாத செயலைச் செய்தாய், ஏனெனில் நீ என் விந்தினை உட்கொண்டாய். எனவே, என் கட்டளைப்படி, பாவத்தின் மிகுதியால் உன் எரிச்சல் தணியாது.
Verse 47
इदानीं त्वं सुखी नाम शुचे मच्छरणागतः । अतः प्रसन्नो जातोऽहं सर्वं दुःखं विनश्यति
ஓ தூய்மையானவனே, இப்போது நீ மகிழ்ச்சியடைவாய், ஏனெனில் நீ என்னைச் சரணடைந்தாய். எனவே நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன், உன் துன்பங்கள் அனைத்தும் அழியும்.
Verse 48
कस्याश्चित्सुस्त्रियां योनौ मद्रेतस्त्यज यत्नतः । भविष्यति सुखी त्वं हि निर्दाहात्मा विशेषतः
கவனமான முயற்சியுடன், ஒரு நற்பண்புள்ள பெண்ணின் கருப்பையில் என் விந்தினை வெளியிடு. அப்போது நீ நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியடைவாய், உன் உள்ளம் எரிச்சலிலிருந்து விடுபடும்.
Verse 49
ब्रह्मोवाच । शंभुवाक्यं निशम्येति प्रत्युवाच शनैः शुचिः । सांजलिर्नतकः प्रीत्या शंकरं भक्तशंकरम्
பிரம்மா கூறினார்: சம்புவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அந்தத் தூய்மையானவன் மெதுவாகப் பதிலளித்தான். கைகளைக் கூப்பி, அன்புடன் வணங்கி, பக்தர்களுக்கு அருளும் சங்கரரை அவன் போற்றினான்.
Verse 50
दुरासदमिदं तेजस्तव नाथ महेश्वर । काचिन्नास्ति विना शक्त्या धर्तुं योनौ जगत्त्रये
ஓ நாதா மகேஸ்வரா, உன்னுடைய இந்தத் தேஜஸ் அணுக முடியாதது. மூன்று உலகங்களிலும் சக்தியின்றி இதைத் தாங்கக்கூடியவர் எவருமில்லை.
Verse 51
इत्थं यदाऽब्रवीद्वह्निस्तदा त्वं मुनिसत्तम । शंकरप्रेरितः प्रात्थ हृदाग्निमुपकारकः
அக்னி இவ்வாறு கூறியபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவனே, சங்கரன் தூண்டுதலால் நீ அந்த இதயாக்னியை ஏற்றுக்கொண்டு, அதன் தீப்பற்றச் செய்வதில் உதவியாளனானாய்.
Verse 52
नारद उवाच । शृणु मद्वचनं वह्ने तव दाहहरं शुभम् । परमानंददं रम्यं सर्वकष्टनिवारकम्
நாரதர் கூறினார்—வஹ்னியே (அக்னியே), என் சொற்களை கேள்; இவை உன் எரிச்சலை நீக்கும் மங்களமான சொற்கள், இனிமையானவை, பரமானந்தம் தருவவை, எல்லா துன்பங்களையும் அகற்றுவவை.
Verse 53
कृत्वोपायमिमं वह्ने सुखी भव विदाहकः । शिवेच्छया मया सम्यगुक्तं तातेदमादरात्
வஹ்னியே (அக்னியே), இந்த உபாயத்தைச் செய்து மகிழ்வுடன் இரு; உரிய தாககனாக (ஹவியை உண்ணுபவனாக) நிலைபெறு. சிவனின் இச்சையால் இதை நான் சரியாகச் சொன்னேன்; தாதா, மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்.
Verse 54
तपोमासस्नानकर्त्र्यस्त्रियो यास्स्युः प्रगे शुचे । तद्देहेषु स्थापय त्वं शिवरेतस्त्विदं महत्
ஓ தூயவளே! தபோமாசத்தில் நீராடும் விரதத்தை அனுஷ்டிப்போர் ஆகிய பெண்களின் உடல்களில், விடியற்காலையில் நீ சிவனுடைய இந்த மகத்தான விதை-தேஜஸை நிறுவுவாயாக.
Verse 55
ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तत्रा ऽगतास्सप्तमुनिस्त्रियः । तपोमासि स्नानकामाः प्रातस्सन्नियमा मुने
பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! அதே நேரத்தில் அங்கே ஏழு முனிவர்களின் மனைவியர் வந்தடைந்தனர். தபோமாசத்தில் நீராட விரும்பி, விடியற்காலையில் விரத-நியமங்களில் ஒழுங்குபட்டு வந்தனர்.
Verse 56
स्नानं कृत्वा स्त्रियस्ता हि महाशीतार्द्दिताश्च षट् । गंतुकामा मुने याता वह्निज्वालासमीपतः
நீராடிய பின் அந்த ஆறு பெண்கள் கடும் குளிரால் வாடி, புறப்பட விரும்பி, முனிவரே, தீயின் ஜ்வாலைகளின் அருகே சென்றனர்।
Verse 57
विमोहिताश्च ता दृष्ट्वारुन्धती गिरिशाज्ञया । निषिषेध विशेषेण सुचरित्र सुबोधिनी
அந்தப் பெண்கள் மயக்கமுற்றிருப்பதைப் பார்த்து, நற்குணமும் தெளிந்த அறிவும் உடைய அருந்ததி, கிரிஜையின் ஆணையின்படி சிறப்பாகக் கடுமையாகத் தடுத்து அவர்களை நல்வழியில் நிலைநிறுத்தினாள்।
Verse 58
ताः षड् मुनिस्त्रियो मोहाद्धठात्तत्र गता मुने । स्वशीतविनिवृत्त्यर्थं मोहिताः शिवमायया
முனிவரே, அந்த ஆறு முனிவரின் மனைவியர் மயக்கத்தால் திடீரென அங்கே சென்றனர்; தங்களின் குளிரை நீக்க வேண்டுமென்று எண்ணி, சிவமாயையால் மயங்கினர்।
Verse 59
तद्रेतःकणिकास्सद्यस्तद्देहान् विविशुर्मुने । रोमद्वाराऽखिला वह्निरभूद्दाहविवर्जितः
முனிவரே, அவனுடைய விதையின் நுண்ணிய துளிகள் உடனே அவர்களின் உடல்களில் தோலின் ரோமவாயில்கள் வழியே புகுந்தன; ரோமமெங்கும் பரவிய அக்னி எரிப்பற்றதாக அமைந்தது।
Verse 60
अंतर्धाय द्रुतं वह्निर्ज्वालारूपो जगाम ह । सुखी स्वलोकं मनसा स्मरंस्त्वां शंकरं च तम्
அப்போது அக்னி விரைவில் மறைந்து, ஜ்வாலாரூபமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான். மகிழ்ந்து தன் உலகிற்குத் திரும்பி, மனத்துள் உன்னை—மங்களகரமான சங்கரனை—நினைத்தான்।
Verse 61
सगर्भास्ताः स्त्रियस्साधोऽभवन् दाहप्रपीडिताः । जग्मुस्स्वभवनं तातारुंधती दुःखिताऽग्निना
ஓ சாதுவே, கர்ப்பமுள்ள அந்தப் பெண்கள் எரிச்சல் வேதனையால் துன்புற்றனர். அவர்கள் தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர்; அருந்ததியும் அக்கினி உண்டாக்கிய துயரால் வருந்தி சோகத்துடன் மீண்டாள்.
Verse 62
दृष्ट्वा स्वस्त्रीगतिं तात नाथाः क्रोधाकुला द्रुतम् । तत्यजुस्ताः स्त्रियस्तात सुसंमंत्र्य परस्परम्
அன்பரே, தம் மனைவியரின் போக்கைக் கண்ட அவர்களின் கணவர்கள் கோபத்தால் கலங்கினர். அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்து, உடனே அந்தப் பெண்களைத் துறந்தனர்.
Verse 63
अथ ताः षट् स्त्रियस्सर्वा दृष्ट्वा स्वव्यभिचारकम् । महादुःखान्वितास्ताताऽभवन्नाकुलमानसाः
அப்போது அந்த ஆறு பெண்களும் தங்களுடைய தவறான ஒழுக்கச் செயலைக் கண்டு பேர்துயரத்தில் மூழ்கினர்; அவர்களின் மனம் மிகுந்த கலக்கமும் வேதனையும் அடைந்தது।
Verse 64
तत्यजुश्शिव रेतस्तद्गर्भरूपं मुनिस्त्रियः । ता हिमाचलपृष्ठेऽथाभवन् दाहविवर्जिताः
அப்போது முனிவர்களின் மனைவியர் கருவுருவாகிய சிவனின் ரேதஸ்ஸை வெளியேற்றினர்; பின்னர் ஹிமாசலத்தின் சரிவுகளில் அவர்கள் அந்த எரிச்சல் வேதனையிலிருந்து விடுபட்டனர்।
Verse 65
असहञ्शिवरेतस्तद्धिमाद्रिः कंपमुद्वहन् । गंगायां प्राक्षिपत्तूर्णमसह्यं दाहपीडितः
அந்த தாங்கமுடியாத சிவனின் விதையைச் சகிக்க இயலாமல், எரிவேதனையால் துன்புற்று நடுங்கிய ஹிமாலயம் அதை விரைவாக கங்கையில் எறிந்தான்।
Verse 66
गंगयाऽपि च तद्वीर्यं दुस्सहं परमात्मनः । निःक्षिप्तं हि शरस्तंबे तरंगैः स्वैर्मुनीश्वर
முனீஸ்வரரே! பரமாத்மாவின் அந்த வீரியம் கங்கைக்கும் தாங்கமுடியாததாக இருந்தது; ஆகவே அவள் தன் அலைகளால் அதை சரஸ்தம்பத்தில் (நாணல் கொத்தில்) எறிந்தாள்।
Verse 67
पतितं तत्र तद्रेतो द्रुतं बालो बभूव ह । सुन्दरस्सुभगः श्रीमांस्तेजस्वी प्रीतिवर्द्धनः
அங்கே அந்த ரேதஸ் விழுந்தவுடனே கணநேரத்தில் ஒரு பாலன் தோன்றினான்—அழகன், நல்வரமுடையவன், செல்வஒளி நிறைந்தவன், தேஜஸ்வி, மகிழ்ச்சி வளர்ப்பவன்।
Verse 68
मार्गमासे सिते पक्षे तिथौ षष्ठ्यां मुनीश्वर । प्रादुर्भावोऽभवत्तस्य शिवपुत्रस्य भूतले
முனிவரே! மார்கசீர்ஷ மாதம் சுக்லபட்சத்தின் ஷஷ்டி திதியில் அந்த சிவபுத்திரன் பூமியில் அவதரித்தான்।
Verse 69
तस्मिन्नवसरे ब्रह्मन्न कस्माद्धिम शैलजा । अभूतः सुखिनौ तत्र स्वगिरौ गिरिशोऽपि च
பிரம்மனே! அந்நேரம் வெளிப்படையான காரணமின்றியே ஹிமவான் மகள் துயருற்றாள்; தம் மலைமேல் கிரீசன் (சிவன்) கூட அமைதியின்றி இருந்தான்।
Verse 70
शिवाकुचाभ्यां सुस्राव पय आनन्दसंभवम् । तत्र गत्वा च सर्वेषां सुखमासीन्मुनेऽधिकम्
சிவையின் மார்பிலிருந்து ஆனந்தத்தில் பிறந்த பால் பெருகி வழிந்தது; அங்கே சென்றதும் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர், ஆனால் முனிவருக்கு அதைவிட அதிக ஆனந்தம் ஏற்பட்டது।
Verse 71
मंगलं चाऽभवत्तात त्रिलोक्यां सुखदं सताम् । खलानामभवद्विघ्नो दैत्यानां च विशेषतः
அப்போது, அன்பனே, மூவுலகிலும் நல்லோர்க்கு இன்பம் தரும் மங்கலம் எழுந்தது; தீயோர்க்கு அது தடையாகவும், குறிப்பாக தைத்யர்களுக்கு மிகப் பிரதிகூலமாகவும் ஆனது।
Verse 72
अकस्मादभवद्व्योम्नि परमो दुंदुभिध्वनिः । पुष्पवृष्टिः पपाताऽशु बालकोपरि नारद
நாரதா, திடீரென ஆகாயத்தில் தெய்வீக துந்துபிகளின் பேரொலி எழுந்தது; உடனே அந்தக் குழந்தையின் மேல் மலர்மழை பொழிந்தது।
Verse 73
विष्ण्वादीनां समस्तानां देवानां मुनिसत्तम । अभूदकस्मात्परम आनन्दः परमोत्सवः
முனிவரே, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களிடமும் திடீரென உச்ச ஆனந்தமும் உன்னத விழாக்களிப்பும் எழுந்தது।
Frequently Asked Questions
The chapter introduces the narrative mechanism for Śiva’s son’s manifestation by foregrounding the devas’ plea against Tāraka and Śiva’s mention of his displaced vīrya/tejas—an essential causal step toward the birth/appearance of Kumāra (Skanda).
It frames cosmic events as simultaneously compassionate interventions and inevitable unfoldings: Śiva’s action is not arbitrary but aligned with an unavoidable telos in which divine will and world-order (dharma) reassert themselves.
Śiva is presented as yogajñānaviśārada (expert in yogic knowledge), tyaktakāma (beyond desire), bhaktavatsala (tender toward devotees), and as the bearer of tejas/vīrya whose proper channeling enables the restoration of cosmic balance.