गणेशाभिषेक-वरदान-विधानम् | Gaṇeśa’s Consecration, Boons, and Prescribed Worship

Verse 1

नारद उवाच । जीविते गिरिजापुत्रे देव्या दृष्टे प्रजेश्वर । ततः किमभवत्तत्र कृपया तद्वदाधुना

நாரதர் கூறினார்— ஓ பிரஜேஸ்வரா! தேவி கிரிஜையின் புதல்வனை உயிருடன் கண்டபோது அங்கே பின்னர் என்ன நிகழ்ந்தது? கருணையால் இப்போது சொல்லுங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । जीविते गिरिजापुत्रे देव्या दृष्टे मुनीश्वर । यज्जातं तच्छृणुष्वाद्य वच्मि ते महदुत्सवम्

பிரம்மா கூறினார்— ஓ முனீஸ்வரா! தேவி கிரிஜையின் புதல்வனை உயிருடன் கண்டபோது நிகழ்ந்ததை இப்போது கேள். அந்த மகா உற்சவத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 3

जीवितस्स शिवापुत्रो निर्व्यग्रो विकृतो मुने । अभिषिक्तस्तदा देवैर्गणाध्यक्षैर्गजाननः

ஓ முனியே! சிவபுத்திரன் உயிர் பெற்றான்—அமைதியுடன், துயரமின்றி. அப்போது தேவர்கள் மற்றும் கணாதிபதிகள் அந்த கஜானனனை முறையாக அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 4

दृष्ट्वा स्वतनयं देवी शिवा हर्षसमन्विता । गृहीत्वा बालकं दोर्भ्यां प्रमुदा परिषस्वजे

தன் மகனைப் பார்த்ததும் தேவி சிவா பேரானந்தம் கொண்டாள். அவள் குழந்தையை இரு கரங்களாலும் அணைத்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நெருக்கமாகக் கட்டியணைத்தாள்.

Verse 5

वस्त्राणि विविधानीह नानालंकरणानि च । ददौ प्रीत्या गणेशाय स्वपुत्राय मुदांबिका

இங்கே மகிழ்வுற்ற அம்பிகை, அன்பின் பேரின்பத்தால், தன் புதல்வன் கணேசனுக்கு பலவகை ஆடைகளையும் பலவித அணிகலன்களையும் அளித்தாள்.

Verse 6

पूजयित्वा तया देव्या सिद्धिभिश्चाप्यनेकशः । करेण स्पर्शितस्सोथ सर्वदुःखहरेण वै

அந்த தேவி பலவிதமாகப் பூஜித்து, பல சித்திகளையும் அருளி, பின்னர் எல்லாத் துயரையும் நீக்கும் தன் திருக்கரத்தால் அவனைத் தொட்டாள்; உடனே அவனுடைய எல்லா துன்பங்களும் அகன்றன.

Verse 7

पूजयित्वा सुतं देवी मुखमाचुम्ब्य शांकरी । वरान्ददौ तदा प्रीत्या जातस्त्वं दुःखितोऽधुना

தேவி சாங்கரி தன் புதல்வனைப் பூஜித்து அவன் முகத்தை முத்தமிட்டாள். மகிழ்ச்சியால் வரங்களை அளித்தாள்; ஆனால் இப்போது நீ துயருற்றாய்.

Verse 8

धन्योसि कृतकृत्योसि पूर्वपूज्यो भवाधुना । सर्वेषाममराणां वै सर्वदा दुःखवर्जितः

நீ பாக்கியவான், நிறைவேற்றியவன்; இன்றுமுதல் நீ முதற்பூஜ்யன். எல்லா அமரர்களிலும் நீ எப்போதும் துயரமற்றவனாய் இருப்பாய்.

Verse 9

आनने तव सिन्दूरं दृश्यते सांप्रतं यदि । तस्मात्त्वं पूजनीयोसि सिन्दूरेण सदा नरैः

இப்போது உன் முகத்தில் சிந்தூரம் தெரிகின்றதால் நீ எப்போதும் பூஜைக்குரியவன். மக்கள் எந்நாளும் சிந்தூரம் அர்ப்பணித்து உன்னை வணங்க வேண்டும்.

Verse 10

पुष्पैर्वा चन्दनैर्वापि गन्धेनैव शुभेन च । नैवेद्ये सुरम्येण नीराजेन विधानतः

விதிப்படி சிவனை மலர்களாலும், சந்தனத்தாலும், நல்வாசனையாலும் வழிபட வேண்டும்; மேலும் அழகிய நைவேத்யம் சமர்ப்பித்து, சாஸ்திர முறையில் நீராஜனமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

तांम्बूलैरथ दानैश्च तथा प्रक्रमणैरपि । नमस्कारविधानेन पूजां यस्ते विधास्यति

தாம்பூலம் அர்ப்பணித்து, தானம் செய்து, பிரதட்சிணை செய்து, விதிப்படி நமஸ்காரம் செய்து உம்மை யார் பூஜிக்கிறாரோ, அவரே உண்மையில் உமக்கு உரிய முறையில் பூஜை செய்கிறார்.

Verse 12

तस्य वै सकला सिद्धिर्भविष्यति न संशयः । विघ्नान्यनेकरूपाणि क्षयं यास्यंत्यसंशयम्

அவனுக்கு முழுமையான சித்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்—சந்தேகமில்லை. பலவகைத் தடைகளும் உறுதியாக அழிந்துபோகும்.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च तदा देवी स्वपुत्रं तं महेश्वरो । नानावस्तुभिरुत्कृष्टं पुनरप्यर्चयत्तथा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தேவி அப்போது தன் மகனை (அழைத்தாள்); அதேபோல் மகேஸ்வரனும் பல உயர்ந்த பொருட்களால் அந்தச் சிறந்த பாலனை மீண்டும் அர்ச்சித்தார்.

Verse 14

ततस्स्वास्थ्यं च देवानां गणानां च विशेषतः । गिरिजाकृपया विप्र जातं तत्क्षणमात्रतः

பின்னர், ஓ விப்ரரே, கிரிஜையின் கருணையால் தேவர்களும்—சிறப்பாக (சிவனின்) கணங்களும்—அந்தக் கணமே நலமடைந்தனர்.

Verse 15

एतस्मिंश्च क्षणे देवा वासवाद्याः शिवं मुदा । स्तुत्वा प्रसाद्य तं देवं भक्ता निन्युः शिवांतिकम्

அந்தக் கணமே வாசவ (இந்திரன்) முதலான தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சிவனைப் போற்றினர். அந்த தேவனை அருள்பெறச் செய்து, பக்தர்கள் அவரை சிவா (பார்வதி) அருகே அழைத்துச் சென்றனர்.

Verse 16

संसाद्य गिरिशं पश्चादुत्संगे सन्न्यवेशयन् । बालकं तं महेशान्यास्त्रिजगत्सुखहेतवे

பின்னர் கிரீசன் (சிவன்) அருகே சென்று, மகேசானி (பார்வதி) அந்தக் குழந்தையைத் தன் மடியில் அமர்த்தினாள்—மூன்று உலகங்களின் இன்பத்திற்காக.

Verse 17

शिवोपि तस्य शिरसि दत्त्वा स्वकरपंकजम् । उवाच वचनं देवान् पुत्रोऽयमिति मेऽपरः

அப்போது பகவான் சிவனும் அவன் தலைமேல் தமது தாமரைப்போன்ற கரத்தை வைத்து தேவர்களிடம் கூறினார்— “இவனும் என் மகனே.”

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे गणेशगणाधिपपदवीवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகாண்டத்தில் ‘கணேசன் கணாதிபதி பதவி அடைந்ததின் வருணனை’ எனும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 19

नारादाद्यानृषीन्सर्वान्सत्वास्थाय पुरोऽब्रवीत् । क्षंतव्यश्चापराधो मे मानश्चैवेदृशो नृणाम्

அப்போது மனத்தை அமைதியாக்கி, நாரதர் முதலிய எல்லா முனிவர்களையும் நோக்கி முன் நின்று கூறினார்— “என் குற்றத்தை மன்னியுங்கள்; மனிதர்க்கு இத்தகைய அகந்தை எழுவது இயல்பு.”

Verse 20

अहं च शंकरश्चैव विष्णुश्चैते त्रयस्सुराः । प्रत्यूचुर्युगपत्प्रीत्या ददतो वरमुत्तमम्

“நான் (பிரம்மா), சங்கரன், விஷ்ணு”—இந்த மூன்று தேவர்கள் உள்ளம் மகிழ்ந்து, உத்தம வரத்தை அளிக்கத் தயாராகி, ஒரே நேரத்தில் பதிலளித்தனர்.

Verse 21

त्रयो वयं सुरवरा यथापूज्या जगत्त्रये । तथायं गणनाथश्च सकलैः प्रतिपूज्यताम्

நாங்கள் மூவரும்—தேவர்களில் முதன்மையோர்—மூன்று உலகங்களிலும் எவ்வாறு வணங்கத் தக்கவர்களோ, அதேபோல் இந்த கணநாதனும் அனைவராலும் முறையாக வணங்கப்படுக.

Verse 22

वयं च प्राकृताश्चायं प्राकृतः पूज्य एव च । गणेशो विघ्नहर्ता हि सर्वकामफलप्रदः

நாமும் இயல்பின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவர்களே; இவரும் இயல்பான நிலையிலேயே உள்ளார்; ஆயினும் இவர் வணங்கத் தக்கவரே. ஏனெனில் கணேசன் தடைகளை அகற்றுபவன்; எல்லா நல்விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பவன்.

Verse 23

एतत्पूजां पुरा कृत्वा पश्चात्पूज्या वयं नरैः । वयं च पूजितास्सर्वे नायं चापूजितो यदा

முதலில் அவரை வணங்கி முடித்த பின்பே மனிதர் எங்களை வணங்க வேண்டும். நாங்கள் அனைவரும் வணங்கப்பட்டால், அவர் ஒருபோதும் வணங்கப்படாமல் இருக்கக் கூடாது.

Verse 24

अस्मिन्नपूजिते देवाः परपूजाकृता यदि । तदा तत्फलहानिः स्यान्नात्र कार्या विचारणा

இந்தத் தெய்வம் வழிபடப்படாமல் இருக்க, பிற தெய்வங்களை வழிபட்டால், அந்த வழிபாட்டின் பலன் குறையும்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ இல்லை.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स गणेशानो नानावस्तुभिरादरात् । शिवेन पूजितः पूर्वं विष्णुनानु प्रपूजितः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அந்த கணேசானன் பலவகை உபசாரங்களுடன் மரியாதையாய் முதலில் சிவனால் வழிபடப்பட்டான்; பின்னர் விஷ்ணுவாலும் முறையாக வழிபடப்பட்டான்.

Verse 26

ब्रह्मणा च मया तत्र पार्वत्या च प्रपूजितः । सर्वैर्देवैर्गणैश्चैव पूजितः परया मुदा

அங்கே பிரம்மாவாலும், என்னாலும், பார்வதியாலும் முறையாக அவர் வழிபடப்பட்டார்; எல்லாத் தேவர்களும் கணங்களும் பேரானந்தத்துடன் அவரை வழிபட்டனர்.

Verse 27

सवैर्मिलित्वा तत्रैव ब्रह्मविष्णुहरादिभिः । सगणेशश्शिवातुष्ट्यै सर्वाध्यक्षो निवेदितः

பின்னர் அங்கேயே பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் முதலிய அனைவரும் ஒன்றுகூடி, சிவனின் திருப்திக்காக, கணேசனுடன் கூடிய அனைத்திற்கும் தலைவரான ஆண்டவரிடம் விண்ணப்பம் செய்தனர்.

Verse 28

पुनश्चैव शिवेनास्मै सुप्रसन्नेन चेतसा । सर्वदा सुखदा लोके वरा दत्ता ह्यनेकशः

மீண்டும் மிகப் பிரசன்னமான மனத்துடன் பகவான் சிவன் அவருக்கு—பலமுறை—இந்த உலகில் எப்போதும் இன்பம் அளிக்கும் பல வரங்களை அருளினார்.

Verse 29

शिव उवाच । हे गिरीन्द्रसुतापुत्र संतुष्टोहं न संशयः । मयि तुष्टे जगत्तुष्टं विरुद्धः कोपि नो भवेत्

சிவன் கூறினார்—மலைவேந்தன் மகள் (பார்வதி) புதல்வனே! நான் ஐயமின்றி திருப்தியடைந்தேன். நான் மகிழ்ந்தால் உலகமெல்லாம் மகிழும்; அப்போது எவரும் எதிரியாக இருப்பதில்லை.

Verse 30

बालरूपोपि यस्मात्त्वं महाविक्रमकारकः । शक्तिपुत्रस्सुतेजस्वी तस्माद्भव सदा सुखी

நீ குழந்தை வடிவில் தோன்றினாலும், நீ மாபெரும் வீரத்தை நிகழ்த்துபவன். நீ சக்தியின் ஒளிமிகு புதல்வன்; ஆகவே நீ எப்போதும் மங்களமான சுகத்தில் நிலைத்திருப்பாயாக.

Verse 31

त्वन्नाम विघ्नहंतृत्वे श्रेष्ठं चैव भवत्विति । मम सर्वगणाध्यक्षः संपूज्यस्त्वं भवाधुना

உன் நாமமே தடைகளை அழிப்பதில் உத்தமமாகப் புகழ்பெறுக. இப்போது நீ என் எல்லா கணங்களுக்கும் முதன்மைத் தலைவனாய் இருந்து முறையாகப் பூஜிக்கப்படுவாயாக.

Verse 32

एवमुक्त्वा शंकरेण पूजाविधिरनेकशः । आशिषश्चाप्यनेका हि कृतास्तस्मिंस्तु तत्क्षणात्

இவ்வாறு கூறிய பின், சங்கரன் பலவிதமாகப் பூஜை முறைகளை வகுத்தார்; அதே கணமே அவனுக்கு பல ஆசிகளையும் அருளினார்.

Verse 33

ततो देवगणाश्चैव गीत वाद्यं च नृत्यकम् । मुदा ते कारयामासुस्तथैवप्सरसां गणाः

பின்னர் தேவர்களின் கூட்டம் மகிழ்ச்சியுடன் பாடல், வாத்தியம், நடனம் ஆகியவற்றைத் தொடங்கியது; அதுபோல அப்சரஸ்களின் குழுக்களும் அந்த விழாவை எழுப்பினார்கள்.

Verse 34

पुनश्चैव वरो दत्तस्सुप्रसन्नेन शंभुना । तस्मै च गणनाथाय शिवेनैव महात्मना

மீண்டும், மிகவும் மகிழ்ந்த மகாத்மாவான சிவபெருமான், அந்த கணநாதருக்கு ஒரு வரத்தை அளித்தார்.

Verse 35

चतुर्थ्यां त्वं समुत्पन्नो भाद्रे मासि गणेश्वर । असिते च तथा पक्षे चंद्रस्योदयने शुभे

ஓ கணேஸ்வரா, நீ புரட்டாசி (பாத்ரபத) மாதத்தின் தேய்பிறை சதுர்த்தி திதியில், சுபமான சந்திரோதயத்தின் போது பிறந்தாய்.

Verse 36

प्रथमे च तथा यामे गिरिजायास्सुचेतसः । आविर्बभूव ते रूपं यस्मात्ते व्रतमुत्तमम्

இரவின் முதல் ஜாமத்தில், தூய உள்ளம் கொண்ட கிரிஜாவின் முன் உனது தெய்வீக உருவம் தோன்றியது, ஏனெனில் அவளுடைய விரதம் மிகவும் சிறப்பானது.

Verse 37

तस्मात्तद्दिनमारभ्य तस्यामेव तिथौ मुदा । व्रतं कार्यं विशेषेण सर्वसिद्ध्यै सुशोभनम्

எனவே அந்த நாள் முதல், அதே திதியில் மகிழ்ச்சியுடன் சிறப்பாக இந்த அழகான விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும், இது அனைத்து சித்திகளையும் அளிக்கும்.

Verse 38

यावत्पुनस्समायाति वर्षान्ते च चतुर्थिका । तावद्व्रतं च कर्तव्यं तव चैव ममाज्ञया

மீண்டும் ஒரு வருட முடிவில் சதுர்த்தி வரும் வரை, எனது கட்டளைப்படி நீ இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 39

संसारे सुखमिच्छन्ति येऽतुलं चाप्यनेकशः । त्वां पूजयन्तु ते भक्त्या चतुर्थ्यां विधिपूर्वकम्

உலக வாழ்வில் பலவகையாக ஒப்பற்ற இன்பம் விரும்புவோர், சதுர்த்தி நாளில் விதிப்படி பக்தியுடன் உம்மை வழிபடட்டும்।

Verse 40

मार्गशीर्षे तथा मासे रमा या वै चतुर्थिका । प्रातःस्नानं तदा कृत्वा व्रतं विप्रान्निवेदयेत

மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் ‘ரமா’ எனப்படும் சதுர்த்தி நாளில், விடியற்கால ஸ்நானம் செய்து, விரதத்தைப் பிராமணர்களிடம் முறையாக அறிவித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 41

दूर्वाभिः पूजनं कार्यमुपवासस्तथाविधः । रात्रेश्च प्रहरे जाते स्नात्वा संपूजयेन्नरः

தூர்வா புல்லால் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி உபவாசமும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இரவின் பிரஹரம் வந்தபோது ஸ்நானம் செய்து முறையாக முழுமையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 42

मूर्तिं धातुमयीं कृत्वा प्रवालसंभवां तथा । श्वेतार्कसंभवां चापि मार्द्दिकां निर्मितां तथा

உலோகத்தால் ஒரு மூர்த்தியைச் செய்து, பவளத்தால் ஆனதையும், வெள்ளை அர்க்கச் செடியிலிருந்து உருவானதையும், அதுபோல மண்ணால் செய்த மூர்த்தியையும் அமைத்தான்।

Verse 43

प्रतिष्ठाप्य तदा तत्र पूजयेत्प्रयतः पुमान् । गंधैर्नानाविधैर्दिव्यैश्चन्दनैः पुष्पकैरिह

அதை அங்கே பிரதிஷ்டை செய்து, ஒழுக்கமுடைய பக்தன் கவனத்துடன் வழிபட வேண்டும்—பலவகை தெய்வீக நறுமணங்கள், சந்தனம், மலர்கள் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 44

वितस्तिमात्रा दूर्वा च व्यंगा वै मूलवर्जिता । ईदृशानां तद्बलानां शतेनैकोत्तरेण ह

விதஸ்தி அளவுள்ள, குறையற்றதும் வேர் இல்லாததும் ஆன தூர்வையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அத்தகைய தூர்வை இலைகளை நூற்றொன்று சமர்ப்பிக்க வேண்டும், ஓ கேட்பவரே.

Verse 45

एकविंशतिकेनैव पूजयेत्प्रतिमां स्थिताम् । धूपैर्दीपैश्च नैवेद्यैर्विविधैर्गणनायकम्

இருபத்தொன்று (உபசார/அர்ப்பணம்) மட்டும் கொண்டு நிறுவப்பட்ட பிரதிமையைப் பூஜிக்க வேண்டும். தூபம், தீபம், பலவகை நைவேத்யங்களால் கணநாயகன் ஸ்ரீகணேசனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 46

ताम्बूलाद्यर्घसद्द्रव्यैः प्रणिपत्य स्तवैस्तथा । त्वां तत्र पूजयित्वेत्थं बालचंद्रं च पूजयेत्

தாம்பூலம் முதலிய சிறந்த அர்க்யப் பொருட்களால் அர்ப்பித்து வணங்கி, ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ வேண்டும். அங்கே இவ்விதம் உம்மை வழிபட்ட பின் பாலசந்திரன் (சந்திரதாரி சிவன்) அவரையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 47

पश्चाद्विप्रांश्च संपूज्य भोजयेन्मधुरैर्मुदा । स्वयं चैव ततो भुंज्यान्मधुरं लवणं विना

பின்னர் பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றி, மகிழ்ச்சியுடன் இனிப்புப் பொருட்களை அவர்களுக்கு உணவாக அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் தானும் உப்பைத் தவிர்த்து இனிய உணவை உண்ண வேண்டும்.

Verse 48

विसर्जयेत्ततः पश्चान्नियमं सर्वमात्मनः । गणेशस्मरणं कुर्य्यात्संपूर्णं स्याद्व्रतं शुभम्

அதன் பின் தன் அனைத்து நியமங்களையும் முறையாக நிறைவு செய்து விடுவிக்க வேண்டும். பின்னர் கணேசனை ஸ்மரிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது இந்த மங்கள வ்ரதம் நிறைவு பெற்று பலன் தரும்.

Verse 49

एवं व्रतेन संपूर्णे वर्षे जाते नरस्तदा । उद्यापनविधिं कुर्याद्व्रतसम्पूर्त्तिहेतवे

இவ்வாறு விரதம் நிறைவு பெற்று ஒரு ஆண்டு கடந்தபின், விரதம் முழுமை பெறுவதற்காக விதிப்படி உத்யாபனச் சடங்கை மனிதன் செய்ய வேண்டும்।

Verse 50

द्वादश ब्राह्मणास्तत्र भोजनीया मदाज्ञया । कुंभमेकं च संस्थाप्य पूज्या मूर्तिस्त्वदीयिका

என் ஆணைப்படி அங்கே பன்னிரண்டு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும். மேலும் ஒரு கும்பத்தை நிறுவி உன் தெய்வீக மூர்த்தியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 51

स्थण्डिलेष्टपलं कृत्वा तदा वेदविधानतः । होमश्चैवात्र कर्तव्यो वित्तशाठ्यविवर्जितैः

அப்போது வேத விதிப்படி ஸ்தண்டிலம், இஷ்டபலம் முதலியவற்றை அமைத்து, இங்கே ஹோமமும் செய்ய வேண்டும்—செல்வத்தில் வஞ்சகமும் கஞ்சத்தனமும் இன்றி.

Verse 52

स्त्रीद्वयं च तथा चात्र बटुकद्वयमादरात् । भोजयेत्पूजयित्वा वै मूर्त्यग्रे विधिपूर्वकम्

இங்கே பக்தியுடன் இரண்டு பெண்களையும், அதுபோல இரண்டு படுகர்களையும், மூர்த்தியின் முன் விதிப்படி முதலில் பூஜித்து, பின்னர் அவர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 53

निशि जागरणं कार्यं पुनः प्रातः प्रपूजयेत् । विसर्जनं ततश्चैव पुनरागमनाय च

இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் விடியற்காலையில் மீண்டும் முழு பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும். அதன் பின் விசர்ஜனம் செய்து, மீண்டும் அருளுடன் வர வேண்டுமென வேண்ட வேண்டும்.

Verse 54

बालकाच्चाशिषो ग्राह्यास्स्वस्तिवाचनमेव च । पुष्पांजलिं प्रदद्याच्च व्रतसंपूर्ण हेतवे

ஒரு சிறு குழந்தையிடமிருந்தும் ஆசீர்வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; மங்கல ஸ்வஸ்திவாசனமும் செய்ய வேண்டும். விரதம் நிறைவு பெறுவதற்காக புஷ்பாஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 55

नमस्कारांस्ततः कृत्वा नानाकार्यं प्रकल्पयेत् । एवं व्रतं कृतं येन तस्येप्सितफलं भवेत्

பின்னர் நமஸ்காரம் செய்து, விதிப்படி பலவகை நியம-அனுஷ்டானங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு விரதம் செய்தவர்க்கு பாச-மோக்ஷம் அருளும் ஸ்ரீசிவனின் கிருபையால் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும்.

Verse 56

यो नित्यं श्रद्धया सार्द्धं पूजां चैव स्व शक्तितः । कुर्य्यात्तव गणेशान सर्वकामफलाप्तये

ஓ கணேசா, சிவகணங்களின் தலைவனே! யார் தினமும் பக்தியுடன், தம் ஆற்றலுக்கேற்ப உன் பூஜையைச் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் பெறுவர்.

Verse 57

सिन्दूरैश्चन्दनैश्चैव तंडुलैः केतकैस्तथा । उपचारैरनेकैश्च पूजयेत्त्वां गणे श्वरम्

சிந்தூரம், சந்தனம், தண்டுலம் (அரிசி), கேதகி மலர்கள் ஆகியவற்றாலும், பலவகை உபசாரங்களாலும் கணேஸ்வரனாகிய உம்மை வழிபட வேண்டும்.

Verse 58

एवं त्वां पूजयेयुर्ये भक्त्या नानोपचारतः । तेषां सिद्धिर्भवेन्नित्यं विघ्ननाशो भवेदिह

இவ்வாறு பக்தியுடன் பல உபசாரங்களால் உம்மை வழிபடுவோர்க்கு எப்போதும் சித்தி உண்டாகும்; இவ்வுலகிலேயே அவர்களின் தடைகள் அழியும்.

Verse 59

सर्वैर्वर्णैः प्रकर्त्तव्या स्त्रीभिश्चैव विशेषतः । उदयाभिमुखैश्चैव राजभिश्च विशेषतः

இந்த சிவவிரதம்/அனுஷ்டானம் எல்லா வர்ணத்தாராலும் செய்யப்பட வேண்டும்; குறிப்பாக பெண்களால். உதயத்தை நோக்கி (கிழக்கு திசை நோக்கி) முகமிட்டு செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக அரசர்களால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 60

यं यं कामयते यो वै तंतमाप्नोति निश्चितम् । अतः कामयमानेन तेन सेव्यस्सदा भवान्

ஒருவன் உண்மையாய் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அதையே நிச்சயமாக அடைகிறான். ஆகவே பரம நன்மையை நாடுபவன் எப்போதும் உம்மை வழிபட்டு சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 61

ब्रह्मोवाच । शिवेनैव तदा प्रोक्तं गणेशाय महात्मने । तदानीं दैवतैश्चैव सर्वैश्च ऋषिसत्तमैः

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரத்தில் மகாத்மா கணேசனுக்கு தாமே பகவான் சிவன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்; அப்போது எல்லா தேவர்களும், தலைசிறந்த ரிஷிகளும் (அதை) கேட்டு ஒப்புதல் அளித்தனர்.

Verse 62

तथेत्युक्त्वा तु तैस्सर्वैर्गणैश्शंभुप्रियैर्मुने । पूजितो हि गणाधीशो विधिना परमेण सः

முனிவரே, “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறி, சம்புவுக்கு பிரியமான அந்த எல்லா கணங்களும் உயர்ந்த விதிமுறையின்படி கணாதீசனை முறையாகப் பூஜித்தனர்.

Verse 63

ततश्चैव गणास्सर्वे प्रणेमुस्ते गणेश्वरम् । समानर्चुर्विशेषेण नानावस्तुभिरादरात्

பின்பு அந்த எல்லா கணங்களும் தங்கள் ஆண்டவனான கணேசுவரனை வணங்கினர்; மேலும் சிறப்பு மரியாதையுடன் பலவகை புனிதப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து சமமாக அவரை அர்ச்சித்தனர்.

Verse 64

गिरिजायास्समुत्पन्नो यश्च हर्षो मुनीश्वर । चतुर्भिर्वदनैर्वै तमवर्ण्यं च कथं ब्रुवे

ஓ முனீஸ்வரா! கிரிஜை (பார்வதி) உள்ளத்தில் எழுந்த மகிழ்ச்சி வர்ணிக்க இயலாதது. நான்கு முகங்களாலும் அந்த அகத்தகாத ஆனந்தத்தை நான் எவ்வாறு சொல்ல முடியும்?

Verse 65

देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः । जगुर्गंधर्वमुख्याश्च पुष्पवर्षं पपात ह

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரைகள் குழுக்கள் நடனமாடின. முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடினர்; வானிலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது.

Verse 66

जगत्स्वास्थ्यं तदा प्राप गणाधीशे प्रतिष्ठिते । महोत्सवो महानासीत्सर्वं दुःखं क्षयं गणम्

கணாதீசன் (சிவகணங்களின் தலைவர் கணேசன்) முறையாக நிறுவப்பட்டபோது உலகம் நலமும் க்ஷேமமும் பெற்றது. மாபெரும் விழா எழுந்தது; எல்லாத் துயரும் அழிந்தது.

Verse 67

शिवाशिवौ च मोदेतां विशेषेणाति नारद । आसीत्सुमंगलं भूरि सर्वत्र सुखदायकम्

ஓ நாரதா! சிவனும் சிவையும் (பார்வதி) சிறப்பாக மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர். எங்கும் பெரும் சுமங்கலம் எழுந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் இன்பம் அளித்தது.

Verse 68

ततो देवगणाः सर्वे ऋषीणां च गणास्तथा । समागताश्च ये तत्र जग्मुस्ते तु शिवाज्ञया

பின்னர் அங்கு கூடியிருந்த தேவர்களின் எல்லாக் குழுக்களும், அதுபோல ரிஷிகளின் கூட்டங்களும்—அனைவரும் சிவனின் ஆணையின்படி அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 69

प्रशंसंतश्शिवा तत्र गणेशं च पुनः पुनः । शिवं चैव तथा स्तुत्वा कीदृशं युद्धमेव च

அங்கே சிவனின் கணங்கள் கணேசனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தனர். அதேபோல் பரமசிவனையும் ஸ்துதித்து, அந்தப் போர் உண்மையில் எத்தகையது என்பதையும் கூறினர்.

Verse 70

यदा सा गिरिजा देवी कोपहीना बभूव ह । शिवोऽपि गिरिजां तत्र पूर्ववत्संप्रपद्य ताम्

தேவி கிரிஜை கோபம் நீங்கியபோது, சிவனும் அதே இடத்தில் முன்புபோல அவளிடம் அணைந்து மீண்டும் இனிய ஒற்றுமைச் சேர்க்கையை அடைந்தார்।

Verse 71

चकार विविधं सौख्यं लोकानां हितकाम्यया । स्वात्मारामोऽपि परमो भक्तकार्योद्यतः सदा

உலக நலன் வேண்டி அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் பலவகை இன்பங்களை அளித்தார். பரம சுவாத்மாராமனாக இருந்தும், பக்தர்களின் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்ற எப்போதும் முனைந்திருப்பார்।

Verse 72

विष्णुश्च शिवमापृच्छ्य ब्रह्माहं तं तथैव हि । आगच्छाव स्वधामं च शिवौ संसेव्य भक्तितः

அப்போது விஷ்ணு சிவனிடம் விடைபெற்றார்; நானும் பிரம்மாவும் அதுபோலவே. பக்தியுடன் சிவ-சிவை தெய்வத் தம்பதியைச் சேவித்து, எங்கள் எங்கள் தாமங்களுக்கு மீண்டோம்।

Verse 73

नारद त्वं च भगवन्संगीय शिवयोर्यशः । आगमो भवनं स्वं च शिवौ पृष्ट्वा मुनीश्वर

பகவான் நாரதா, சிவன்-சிவையின் புகழை பாடுவாயாக. முனீஸ்வரா, சிவ-சிவையிடம் பணிவுடன் வினவி, மீண்டும் உன் இல்லத்திற்குத் திரும்புவாயாக।

Verse 74

एतत्ते सर्वमाख्यातं मया वै शिवयोर्यशः । भवत्पृष्टेन विघ्नेश यशस्संमिश्रमादरात्

விக்னேசா, நீ கேட்டதனால் நான் மரியாதையுடன் இவை அனைத்தையும் கூறினேன்—சிவன் மற்றும் சிவா (சக்தி) தெய்வத் தம்பதியின் புகழை, அவர்களின் பிரசித்தமான கீர்த்தியுடன் கலந்து॥

Verse 75

इदं सुमंगलाख्यानं यः शृणोति सुसंयतः । सर्वमंगल संयुक्तस्स भवेन्मंगलालयः

தன்னடக்கத்துடன் இந்த மிகச் சுபமங்களமான ஆக்யானத்தை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லா மங்களங்களும் கூடியவராய், தாமே மங்களத்தின் ஆலயமாகிறார்॥

Verse 76

अपुत्रो लभते पुत्रं निर्धनो लभते धनम् । भायार्थी लभते भार्यां प्रजार्थी लभते प्रजाम्

மகன் இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் பெறுவான். மனைவி வேண்டுபவன் மனைவியைப் பெறுவான்; சந்ததி வேண்டுபவன் சந்ததியைப் பெறுவான்—இது சிவபக்தியின் பலன்.

Verse 77

आरोग्यं लभते रोगी सौभाग्यं दुर्भगो लभेत् । नष्टपुत्रं नष्टधनं प्रोषिता च पतिं लभेत्

நோயுற்றவன் ஆரோக்கியம் பெறுவான்; துர்பாக்கியன் சௌபாக்கியம் பெறுவான். இழந்த மகனை மீண்டும் பெறுவான்; இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் பெறுவான்; கணவரிடமிருந்து பிரிந்த மனைவி கணவரை மீண்டும் அடைவாள்.

Verse 78

शोकाविष्टश्शोकहीनस्स भवेन्नात्र संशयः । इदं गाणेशमाख्यानं यस्य गेहे च तिष्ठति

துக்கத்தில் மூழ்கியவன் துக்கமற்றவனாகிறான்—இதில் ஐயமில்லை—யாருடைய இல்லத்தில் இந்தப் புனித கணேச-ஆக்யானம் பாதுகாக்கப்பட்டு போற்றப்பட்டு இருக்கிறதோ.

Verse 79

सदा मंगलसंयुक्तस्स भवेन्नात्र संशयः । यात्राकाले च पुण्याहे यश्शृणोति समाहितः । सर्वाभीष्टं स लभते श्रीगणेशप्रसादतः

அவன் எப்போதும் மங்களத்துடன் இணைந்திருப்பான்—இதில் ஐயமில்லை. பயணம் தொடங்கும் வேளையிலோ புண்யாஹ நாளிலோ ஒருமனத்துடன் இதைக் கேட்பவன், ஸ்ரீகணேசரின் அருளால் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான்।