शिवविहारवर्णनम् (Śivavihāra-varṇana) — “Description of Śiva’s Divine Pastimes/Sojourn”

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे रुद्रसंहितायां कुमारखण्डे शिवविहारवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ருத்ரஸம்ஹிதையில் குமாரகண்டத்தில் ‘சிவவிஹார வர்ணனை’ எனும் முதல் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது।

Verse 2

नारद उवाच । विवाहयित्वा गिरिजां शंकरो लोकशंकरः । गत्वा स्वपर्वतं ब्रह्मन् किमकार्षिद्धि तद्वद

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே! உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரன் கிரிஜையை மணந்து தன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்ற பின் என்ன செய்தான்? அருளி உரைக்கவும்.

Verse 3

कथं हि तनयो जज्ञे शिवस्य परमात्मनः । यदर्थमात्मारामोऽपि समुवाह शिवां प्रभुः

பரமாத்மாவான சிவனுக்கு மகன் எவ்வாறு பிறந்தான்? மேலும் தன்னிறைவு கொண்ட ஆத்மாராமனான ஆண்டவன் ஏன் சிவா (பார்வதி)யை மணந்தான்?

Verse 4

तारकस्य कथं ब्रह्मन् वधोऽभूद्देवशंकरः । एतत्सर्वमशेषेण वद कृत्वा दयां मयि

ஓ வணக்கத்திற்குரிய பிரம்மனே! தேவசங்கரனின் அருளும் ஆற்றலும் கொண்டு தாரகனின் வதை எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? என்மேல் கருணை கொண்டு இதனை முழுமையாக உரைக்கவும்.

Verse 5

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदस्य प्रजापतिः । सुप्रसन्नमनाः स्मृत्वा शंकरं प्रत्युवाच ह

சூதர் கூறினார்—நாரதரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பிரஜாபதி பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். சங்கரனை நினைத்து பின்னர் பதிலளித்தார்.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । चरितं शृणु वक्ष्यामि शशिमौलेस्तु नारद । गुहजन्मकथां दिव्यां तारकासुरसद्वधम्

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, கேள்; இப்போது சந்திரமௌலியான சிவபெருமானின் தெய்வீகச் சரிதத்தைச் சொல்கிறேன்—குகனின் பிறப்புக் கதையும், தாரகாசுரனின் நீதியான வதையும்.

Verse 7

श्रूयतां कथयाम्यद्य कथां पापप्रणाशिनीम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो ध्रुवम्

கேளுங்கள்—இன்று நான் பாபங்களை அழிக்கும் புண்ணியக் கதையை உரைக்கிறேன். அதை கேட்டால் மனிதன் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 8

इदमाख्यानमनघं रहस्यं परमाद्भुतम् । पापसंतापहरणं सर्वविघ्नविनाशनम्

இந்த ஆக்யானம் மாசற்றது; மிக ரகசியமும் பரம அதிசயமும் ஆகும். இது பாவத்தால் எழும் துயர்தாபத்தை நீக்கி எல்லா தடைகளையும் அழிக்கிறது.

Verse 9

सर्वमंगलदं सारं सर्वश्रुतिमनोहरम् । सुखदं मोक्षबीजं च कर्ममूलनिकृंतनम्

இது எல்லா மங்களங்களையும் அருளும் சாரம்; அனைத்து ஸ்ருதிகளுக்கும் மனம்கவரும். இது நலமளித்து, மோக்ஷத்தின் விதையாகவும், கர்மத்தின் மூலத்தை வெட்டுவதாகவும் உள்ளது.

Verse 10

कैलासमागत्य शिवां विवाह्य शोभां प्रपेदे नितरां शिवोऽपि । विचारयामास च देवकृत्यं पीडां जनस्यापि च देवकृत्ये

கைலாசம் வந்து சிவா (பார்வதி)யை மணந்து, ஸ்ரீசிவனும் மிகுந்த ஒளிவளத்தை அடைந்தார். ஆயினும் அதே நிலையிலே தேவர்களின் கடமையை எண்ணி, தெய்வச் செயல்களால் மக்களுக்கு உண்டாகும் துன்பத்தையும் பரிசீலித்தார்.

Verse 11

शिवस्स भगवान् साक्षात्कैलासमगमद्यदा । सौख्यं च विविधं चक्रुर्गणास्सर्वे सुहर्षिताः

சாட்சாத் பகவான் சிவன் கைலாசம் வந்தபோது, பேரானந்தத்தில் நிறைந்த அனைத்து கணங்களும் பலவகை நலமும் மகிழ்ச்சியும் அனுபவித்து வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 12

महोत्सवो महानासीच्छिवे कैलासमागते । देवास्स्वविषयं प्राप्ता हर्षनिर्भरमानसाः

சிவன் கைலாசம் வந்தபோது மாபெரும் திருவிழா எழுந்தது; தேவர்கள் தத்தம் உலகங்களுக்கு மீண்டனர், அவர்களின் உள்ளம் ஆனந்தம் நிறைந்தது।

Verse 13

अथ शंभुर्महादेवो गृहीत्वा गिरिजां शिवाम् । जगाम निर्जनं स्थानं महादिव्यं मनोहरम्

அப்போது ஷம்பு மகாதேவர் கிரிஜா-சிவையை (பார்வதியை) அழைத்துக் கொண்டு, தனிமையான மிகத் தெய்வீகமும் மனோகரமும் ஆன இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 14

शय्यां रतिकरीं कृत्वा पुष्पचन्दनचर्चिताम् । अद्भुतां तत्र परमां भोगवस्त्वन्वितां शुभाम्

அங்கே மலர்களால் அலங்கரித்து சந்தனக் களிம்பால் பூசப்பட்ட, இன்பத்தைத் தூண்டும் படுக்கையை அமைத்து; இன்பப் பொருட்களுடன் கூடிய அதிசயமான, சிறந்த, மங்களமான ஏற்பாட்டையும் செய்தார்.

Verse 15

स रेमे तत्र भगवाञ्शंभुगिरिजया सह । सहस्रवर्षपर्यन्तं देवमानेन मानदः

அங்கே பகவான் ஷம்பு கிரிஜையுடன் இன்புற விளையாடினார்; தேவர்களின் கணக்குப்படி முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை—அவர் அனைவருக்கும் மரியாதை அளிப்பவர்.

Verse 16

दुर्गांगस्पर्शमात्रेण लीलया मूर्च्छितः शिवः । मूर्च्छिता सा शिवस्पर्शाद्बुबुधे न दिवानिशम्

துர்கையின் உடல் தொடுதலால் மட்டும் சிவன் விளையாட்டாக மயங்கியதுபோல் ஆனார்; அவளும் சிவன் தொடுதலால் மயங்கி, பகலோ இரவோ விழிப்புணர்வு பெறவில்லை.

Verse 17

हरे भोगप्रवृत्ते तु लोकधर्म प्रवर्तिनि । महान् कालो व्यतीयाय तयोः क्षण इवानघ

ஓ குற்றமற்றவனே! அவர்கள் இருவரும் உலக இன்பத்தில் ஈடுபட்டு, லோகதர்மத்தை நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, மிகப் பெரிய காலமும் அவர்களுக்கு ஒரு கணம் போலக் கடந்தது.

Verse 18

अथ सर्वे सुरास्तात एकत्रीभूय चैकदा । मंत्रयांचक्रुरागत्य मेरौ शक्रपुरोगमाः

அப்போது, அன்பனே, எல்லா தேவர்களும் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுகூடி வந்தனர். இந்திரன் முன்னணியில் அவர்கள் மேருமலையிலே வந்து தம்முள் ஆலோசனை செய்யத் தொடங்கினர்.

Verse 19

सुरा ऊचुः । विवाहं कृतवाञ्छंभुरस्मत्कार्यार्थमीश्वरः । योगीश्वरो निर्विकारो स्वात्मारामो निरंजनः

தேவர்கள் கூறினர்—எங்கள் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக ஈசன் சம்பு திருமணம் செய்தார். அவர் யோகீஸ்வரன், மாற்றமற்றவன், தன்னிலே ஆனந்திப்பவன், மாசற்றவன்; ஆயினும் எங்கள் பொருட்டு இவ்வுலகச் செயலை ஏற்றார்.

Verse 20

नोत्पन्नस्तनयस्तस्य न जानामोऽत्र कारणम् । विलंबः क्रियते तेन कथं देवेश्वरेण ह

அவருக்கு இன்னும் மகன் பிறக்கவில்லை; இதற்கான காரணம் இங்கே எங்களுக்கு தெரியாது. அப்படியிருக்க, தேவேசுவரன் சங்கரன் ஏன் இவ்வளவு தாமதம் செய்கிறான்?

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे देवा नारदाद्देवदर्शनात् । बुबुधुस्तन्मितं भोगं तयोश्च रममाणयोः

இதற்கிடையில், தெய்வ தரிசனம் பெற்ற நாரதரிடமிருந்து கேட்ட தேவர்கள், அந்த தெய்வத் தம்பதி மகிழ்ந்து விளையாடினாலும் அவர்களின் இன்பம் அளவோடும் கட்டுப்பாட்டோடும் இருப்பதை அறிந்தனர்.

Verse 22

चिरं ज्ञात्वा तयोर्भोगं चिंतामापुस्सुराश्च ते । ब्रह्माणं मां पुरस्कृत्य ययुर्नारायणांतिकम्

அவ்விருவரின் போகம் நீண்ட காலம் நீடிக்கும் என்று அறிந்து, அந்த தேவர்கள் கவலையடைந்தனர். என்னை—பிரம்மாவை—முன்னணியாக வைத்து, அவர்கள் நாராயணனின் அருகே சென்றனர்.

Verse 23

तं नत्वा कथितं सर्वं मया वृत्तांतमीप्सितम् । सन्तस्थिरे सर्वदेवा चित्रे पुत्तलिका यथा

அவரை வணங்கி, விரும்பிய நிகழ்வை முழுமையாக நான் உரைத்தேன். அப்போது எல்லாத் தேவரும் ஓவியப் பொம்மைகள் போல அசையாது, மௌனமாய் நின்றனர்.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । सहस्रवर्ष पर्य्यन्तं देवमानेन शंकरः । रतौ रतश्च निश्चेष्टो योगी विरमते न हि

பிரம்மா கூறினார்—தேவகணக்கின்படி ஆயிரம் ஆண்டுகள் சங்கரன் ரதியில் ஈடுபட்டிருந்தான்; ஆயினும் யோகியாய் அவன் அசையாது, உள்ளார்ந்த சமாதி நிலைமையிலிருந்து விலகவில்லை.

Verse 25

भगवानुवाच । चिन्ता नास्ति जगद्धातस्सर्वं भद्रं भविष्यति । शरणं व्रज देवेश शंकरस्य महाप्रभोः

பகவான் கூறினார்—ஓ உலகைத் தாங்குபவனே, துயரப்படாதே; அனைத்தும் மங்களமாகும். ஓ தேவேசா, மகாபிரபு சங்கரனின் சரணத்தை அடை.

Verse 26

महेशशरणापन्ना ये जना मनसा मुदा । तेषां प्रजेशभक्तानां न कुतश्चिद्भयं क्वचित्

மகிழ்ந்த மனத்துடன் மகேசனின் சரணடைந்தோர்—அத்தகைய இறைபக்தர்களை எந்தத் திசையிலிருந்தும், எந்தக் காலத்திலும் அச்சம் அணுகாது.

Verse 27

शृंगारभंगस्समये भविता नाधुना विधे । कालप्रयुक्तं कार्यं च सिद्धिं प्राप्नोति नान्यथा

ஓ விதாதா! காதல்-இன்பத்தின் முறிவு தக்க காலத்தில் நிகழும்; இப்போது அல்ல. காலத்தின் ஒழுங்கின்படி செய்யப்படும் செயல் மட்டுமே வெற்றியை அடையும்; வேறு வழியில்லை.

Verse 28

शम्भोस्सम्भोगमिष्टं को भेदं कर्तुमिहेश्वरः । पूर्णे वर्षसहस्रे च स्वेच्छया हि विरंस्यति

சம்புவுக்கு இனியதானதில் இங்கே வேறுபாடு செய்ய வல்லவன் யார்? முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின்பும் அவன் தன் சுயஇச்சையாலேயே அதிலிருந்து விலகி வைராக்யம் அடைவான்.

Verse 29

स्त्रीपुंसो रतिविच्छेदमुपायेन करोति यः । तस्य स्त्रीपुत्रयोर्भेदो भवेज्जन्मनि जन्मनि

யார் சூழ்ச்சியால் பெண்-ஆண் காதல் ஒன்றுகூடலைப் பிரிக்கிறாரோ, அவருக்கு பிறவி பிறவியாக மனைவி மற்றும் மகன்களிடமிருந்து பிரிவு உண்டாகும்.

Verse 30

भ्रष्टज्ञानो नष्टकीर्त्तिरलक्ष्मीको भवेदिह । प्रयात्यंते कालसूत्र वर्षलक्षं स पातकी

அந்தப் பாவி இங்கே அறிவு சிதைந்து, புகழ் அழிந்து, துரதிர்ஷ்டத்தால் வாட்டப்படுவான். மரணத்திற்குப் பின் அவன் காலசூத்திர நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள் அங்கே தங்குவான்.

Verse 31

रंभायुक्तं शक्रमिमं चकार विरतं रतौ । महामुनीन्द्रो दुर्वासास्तत्स्त्रीभेदो बभूव ह

மகாமுனிவரான துர்வாசர், ரம்பையுடன் இருந்த இந்த இந்திரனை ரதிசுகத்திலிருந்து விலக்கினார்; அதனால் அந்தத் தம்பதியருக்கு உண்மையிலேயே பிரிவு ஏற்பட்டது.

Verse 32

पुनरन्यां स संप्राप्य विषेव्य शुभपाणिकाम् । दिव्यं वर्षसहस्रं च विजहौ विरहज्वरम्

மீண்டும் அவன் மற்றொரு மங்களமான கன்னியைப் பெற்று அவளுடன் இன்புறச் சேர்ந்தான்; பிரிவுத் தாபத்தை நீக்கி ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்।

Verse 33

घृताच्या सह संश्लिष्टं कामं वारितवान् गुरुः । षण्मासाभ्यंतरे चन्द्रस्तस्य पत्नीं जहार ह

கிருதாசியுடன் நெருக்கமாக இணைந்தபோது அவனுள் காமம் எழ, குரு அந்த ஆசையை அடக்கினார்; ஆனால் ஆறு மாதங்களுக்குள் சந்திரன் அவன் மனைவியைப் பறித்துச் சென்றான்।

Verse 34

पुनश्शिवं समाराध्य कृत्वा तारामयं रणम् । तारां सगर्भां संप्राप्य विजहौ विरहज्वरम्

பின்னர் அவன் மீண்டும் பரமசிவனை ஆராதித்து, தாரைக்காகப் போர் செய்து, கருவுற்ற தாரையை அடைந்ததும் பிரிவுத் தாபத்தை நீக்கினான்।

Verse 35

मोहिनीसहितं चन्द्रं चकार विरतं रतौ । महर्षिर्गौतमस्तस्य स्त्रीविच्छेदो बभूव ह

மோகினியுடன் (இறைவன்) சந்திரனை காம இன்பத்தில் ஈடுபடாமல் நிறுத்தினார்; அந்தச் சந்திரனுக்கு மனைவி-விலகல் ஏற்பட்டது என்று மகரிஷி கௌதமர் உரைக்கிறார்।

Verse 36

हरिश्चन्द्रो हालिकं च वृषल्यासह संयुतम् । चारयामास निश्चेष्टं निर्जनं तत्फलं शृणु

அரசன் ஹரிச்சந்திரன் ஹாலிகனையும்—அவனுடன் சேர்ந்த வ்ருஷல்யாவுடன்—வலியிழக்கச் செய்து பாழிடத்திற்குத் துரத்தினான்; இப்போது அந்தச் செய்கையின் பலனை கேள்।

Verse 37

भ्रष्टः स्त्रीपुत्रराज्येभ्यो विश्वामित्रेण ताडितः । ततश्शिवं समाराध्य मुक्तो भूतो हि कश्मलात्

மனைவி, மகன், அரசாட்சி ஆகியவற்றை இழந்து, விஸ்வாமித்ரரால் தண்டிக்கப்பட்ட அவன், பின்னர் பக்தியுடன் சிவபெருமானை ஆராதித்தான்; அப்பொழுது அவன் கடும் பாவமயக்கத்தின் களங்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்।

Verse 38

अजामिलं द्विजश्रेष्ठं वृषल्या सह संयुतम् । न भिया वारयामासुस्सुरास्तां चापि केचन

அஜாமிலன் எனும் இருபிறப்பினருள் சிறந்தவன் ஒரு வ்ருஷலியுடன் சேர்ந்திருந்தான்; ஆனால் அச்சத்தால் தேவர்களில் எவரும் அவனை எவ்விதத்திலும் தடுக்கத் துணியவில்லை।

Verse 39

सर्वं निषेकसाध्यं च निषेको बलवान् विधे । निषेकफलदो वै स निषेकः केन वार्य्यते

‘ஏ விதாதா! அனைத்தும் நிஷேகம் (தீட்சை/அபிஷேகம்) மூலம் நிறைவேறுகிறது; நிஷேகம் மிக வலிமையானது. அது நிஷேகத்தின் பலனை அளிக்கிறது—அத்தகைய நிஷேகத்தை யார் தடுக்க முடியும்?’

Verse 40

दिव्यं वर्षसहस्रं च शंभोः संभोगकर्म तत् । पूर्णे वर्षसहस्रे च गत्वा तत्र सुरेश्वराः

சம்புவின் அந்தத் தெய்வீக சங்கமச் செயல் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் வரை நீடித்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது தேவர்களின் தலைவர்கள் அங்கே சென்று இறைவனை அணுகினர்.

Verse 41

येन वीर्यं पतेद्भूमौ तत् करिष्यथ निश्चितम् । तत्र वीर्य्ये च भविता स्कन्दनामा प्रभोस्सुतः

எந்த வழியினாலும் தெய்வீக வீரியம் பூமியில் விழுமாறு—அதை உறுதியாகச் செய்க. அந்த வீரியத்திலிருந்தே ஆண்டவனின் மகன் பிறந்து ‘ஸ்கந்தன்’ எனப் பெயர் பெறுவான்.

Verse 42

अधुना स्वगृहं गच्छ विधे सुरगणैस्सह । करोतु शंभुस्संभोगं पार्वत्या सह निर्जने

இப்போது, ஓ விதி (பிரம்மா), தேவர்களுடன் உன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிச் செல்; ஷம்பு தனிமையில் பார்வதியுடன் தாம்பத்திய சங்கமத்தை அனுபவிக்கட்டும்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा कमलाकान्तः शीघ्रं स्वन्तः पुरं ययौ । स्वालयं प्रययुर्देवा मया सह मुनीश्वर

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி கமலாகாந்தன் (லக்ஷ்மீபதி விஷ்ணு) விரைவில் தன் அந்தப்புரத் தாமத்திற்குச் சென்றான். ஓ முனீஸ்வரா, தேவர்களும் என்னுடன் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்.

Verse 44

शक्तिशक्तिमतोश्चाऽथ विहारेणाऽति च क्षितिः । भाराक्रांता चकंपे सा सशेषाऽपि सकच्छपा

அப்போது சக்தியும் சக்திமானான ஆண்டவரும் விளையாடிய வேளையில் பூமி மிகுந்து நடுங்கியது. அவர்களின் அளவற்ற தெய்வீக பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட அவள், சேஷனும் கூர்மனும் தாங்கியிருந்தாலும் குலுங்கினாள்.

Verse 45

कच्छपस्य हि भारेण सर्वाधारस्समीरणः । स्तंभितोऽथ त्रिलोकाश्च बभूवुर्भयविह्वलाः

ஆமையின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட அனைத்தையும் தாங்கும் பிராணவாயு (சமீரணன்) உறைந்தது. அப்போது மூவுலகமும் அச்சத்தால் கலங்கி நடுங்கின.

Verse 46

अथ सर्वे मया देवा हरेश्च शरणं ययुः । सर्वं निवेदयांचक्रुस्तद्वृत्तं दीनमानसाः

அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் என்னுடன் ஹரன் (சிவன்) சரணடைந்தனர். துயரால் தாழ்ந்த மனத்துடன் நடந்த அனைத்தையும் அவரிடம் முழுமையாக அறிவித்தனர்.

Verse 47

देवा ऊचुः । देवदेव रमानाथ सर्वाऽवनकर प्रभोः । रक्ष नः शरणापन्नान् भयव्याकुलमानसान्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவாதிதேவா, ரமாநாதா, எல்லாவற்றையும் காக்கும் ஆண்டவனே! உம்மிடம் சரணடைந்த எங்களை, பயத்தால் கலங்கிய மனங்களுடன் இருப்பவர்களை காப்பாற்று.

Verse 48

स्तंभितस्त्रिजगत्प्राणो न जाने केन हेतुना । व्याकुलं मुनिभिर्लेखैस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

மூன்று உலகங்களின் உயிர்சுவாசமே உறைந்ததுபோல் இருந்தது—எதனால் என்று எனக்குத் தெரியாது. முனிவர்களின் அறிவிப்புகளாலும் எழுத்தாணைகளாலும் அசைவும் அசையாததும் உடைய மும்முலகமும் கலங்கியது.

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सकला देवा मया सह मुनीश्वर । दीनास्तस्थुः पुरो विष्णोर्मौनीभूतास्सु दुःखिताः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லி, என்னுடன் எல்லாத் தேவர்களும் விஷ்ணுவின் முன்னிலையில் தாழ்வுற்று நின்றனர்; மௌனமடைந்து, பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்।

Verse 50

तदाकर्ण्य समादाय सुरान्नः सकलान् हरिः । जगाम पर्वतं शीघ्रं कैलासं शिववल्लभम्

அதைக் கேட்ட ஹரி (விஷ்ணு) எங்களுடன் எல்லாத் தேவர்களையும் ஒன்றுசேர்த்து, சிவனுக்குப் பிரியமான கைலாச மலைக்குத் துரிதமாகச் சென்றார்।

Verse 51

तत्र गत्वा हरिर्देवैर्मया च सुरवल्लभः । ययौ शिववरस्थानं शंकरं द्रष्टुकाम्यया

அங்கே சென்றபின், தேவர்களுக்கு அன்பான ஹரி (விஷ்ணு) தேவர்களுடனும் என்னுடனும் சேர்ந்து, சங்கரனைத் தரிசிக்க விரும்பி, சிவனின் சிறந்த திருத்தலத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 52

तत्र दृष्ट्वा शिवं विष्णुर्नसुरैर्विस्मितोऽभवत् । तत्र स्थिताञ् शिवगणान् पप्रच्छ विनयान्वितः

அங்கே சிவனை கண்ட விஷ்ணு, அசுரர்களைப் போல அல்லாமல், வியப்பில் ஆழ்ந்தார். பின்னர் அங்கே நின்ற சிவகணங்களை அவர் பணிவுடன் வினவினார்.

Verse 53

विष्णुरुवाच । हे शंकराः शिवः कुत्र गतस्सर्वप्रभुर्गणाः । निवेदयत नः प्रीत्या दुःखितान्वै कृपालवः

விஷ்ணு கூறினார்—ஏ சங்கரர்களே! அனைத்திற்கும் ஆண்டவனான சிவன் எங்கே சென்றார்? அவருடைய கணங்களும் எங்கே? கருணையுடையவர்களே, நாங்கள் துயருற்றோம்; அன்புடன் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सामरस्य हरेर्गुणाः । प्रोचुः प्रीत्या गणास्ते हि शंकरस्य रमापतिम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த சமரசமான ஹரியின் சொற்களை கேட்டபின், சங்கரபக்தர்களும் ஹரியின் குணங்களைப் போற்றுவோரும் ஆன அந்த கணங்கள் அன்புடன் ரமாபதி (விஷ்ணு) யிடம் மகிழ்ந்து பேசினார்கள்।

Verse 55

शिवगणा ऊचुः । हरे शृणु शिवप्रीत्या यथार्थं ब्रूमहे वयम् । ब्रह्मणा निर्जरैस्सार्द्धं वृत्तान्तमखिलं च यत्

சிவகணங்கள் கூறின—ஏ ஹரியே! சிவப்ரீதியுடன் கேள்; நாங்கள் உண்மையையே சொல்வோம். பிரம்மாவும் தேவர்களும் உடன் நிகழ்ந்த அனைத்துச் செய்திகளையும் முழுமையாக அறிவிப்போம்।

Verse 56

सर्वेश्वरो महादेवो जगाम गिरिजालयम् । संस्थाप्य नोऽत्र सुप्रीत्या रानालीलाविशारदः

அனைத்திற்கும் ஈசனான மகாதேவன் கிரிஜையின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். எங்களை இங்கே மிகுந்த அன்புடன் அமைத்துவிட்டு, தெய்வீக லீலையில் வல்லவரான அவர் புறப்பட்டார்।

Verse 57

तद्गुहाभ्यन्तरे शंभुः किं करोति महेश्वरः । न जानीमो रमानाथ व्यतीयुर्बहवस्समाः

அந்த குகையின் உள்ளே சம்பு—மகேஸ்வரன்—என்ன செய்கிறார்? ரமாநாதா, எங்களுக்கு தெரியாது; பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वेति वचनं तेषां स विष्णुस्सामरो मया । विस्मितोऽति मुनिश्रेष्ठ शिवद्वारं जगाम ह

பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், அந்த விஷ்ணு தேவர்கள் உடனும் என்னுடனும் மிகுந்த வியப்புற்றார், முனிவரே, பின்னர் சிவனின் வாசலுக்குச் சென்றார்.

Verse 59

तत्र गत्वा मया देवैस्स हरिर्देववल्लभः । आर्तवाण्या मुने प्रोचे तारस्वरतया तदा

அங்கே தேவர்களுடன் சென்று, தேவர்க்குப் பிரியமான ஹரி, ஓ முனிவரே, அப்போது ஆற்றலுடன் கலங்கிய குரலில் உயர்ந்த, இழுக்கப்பட்ட சுரத்தில் என்னிடம் உரைத்தான்।

Verse 60

शंभुमस्तौन्महाप्रीत्या सामरो हि मया हरिः । तत्र स्थितो मुनिश्रेष्ठ सर्वलोकप्रभुं हरम्

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் ஹரி (விஷ்ணு) சாமகானங்களுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் சம்புவைத் துதித்தேன். அங்கே நின்று, எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவனான ஹரனைப் போற்றினேன்।

Verse 61

विष्णुरुवाच । किं करोषि महादेवाऽभ्यन्तरे परमेश्वर । तारकार्तान्सुरान्सर्वान्पाहि नः शरणागतान्

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ மகாதேவா, ஓ பரமேஸ்வரா, நீ உள்ளே ஒளிந்து என்ன செய்கிறாய்? தாரகனால் துன்புறும் எல்லா தேவர்களையும் காப்பாற்று; சரணடைந்த எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 62

इत्यादि संस्तुवञ् शंभुं बहुधा सोमरैर्मया । रुरोदाति हरिस्तत्र तारकार्तैर्मुनीश्वर

முனிவரே! இவ்வாறு நான் இயற்றிய தெய்வீக சோம ஸ்தோத்திரங்களால் சம்புவை பலவிதமாகப் போற்றிக் கொண்டிருக்கையில், அங்கே ஹரி (விஷ்ணு) தாரகனின் துன்புறுத்தலால் வருந்தி அழுதார்।

Verse 63

दुःखकोलाहलस्तत्र बभूव त्रिदिवौकसाम् । मिश्रितश्शिव संस्तुत्याऽसुरार्त्तानां मुनीश्वर

முனிவரே! அங்கே மூவுலகத் தேவர்களிடையே துயரக் கலக்கம் எழுந்தது; அது சிவஸ்துதியின் பாடலோடு கலந்தது, ஏனெனில் அவர்கள் துன்புறும் அசுரர்களின் நிலையை கண்டனர்।