तारक-कुमार-युद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Tāraka and Kumāra
இந்த அதிகாரத்தில் தாரக-வத வரிசையில் போர் மேலும் தீவிரமடைகிறது. பிரம்மா கூறுவதாவது: குமாரன் வீரபத்ரனை அடக்கி, சிவனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து தாரகனை வதம் செய்ய உறுதி செய்கிறான். கார்த்திகேயனின் போர்த் தயார்ச்சி, கர்ஜனை, கோபம், சூழ்ந்த படை ஆகியவை வலியுறுத்தப்படுகின்றன; தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் ஜயகோஷங்களாலும் ஸ்தோத்திரங்களாலும் அவரை போற்றுகின்றனர். இது தனிப்பட்ட இரட்டைப் போர் அல்ல; உலகமெங்கும் அச்சம் தரும் பிரபஞ்சப் போரென அமைக்கப்படுகிறது. இரு வீரரும் சக்தி ஆயுதங்களால் பரஸ்பரம் தாக்குகின்றனர்; வைதாலிக, கேசர முறைகள், மந்திர ஆதாரம் போன்ற யுக்திகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. தலை, கழுத்து, தொடை, முழங்கால், இடுப்பு, மார்பு, முதுகு முதலிய பல இடங்களில் குத்தும்-அடிக்கும் தாக்குதல்களால் சமபலமான நீண்ட, கொடிய இரட்டைப் போர் தொடர்ந்து, அடுத்த தீர்வுக்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । निवार्य वीरभद्रं तं कुमारः परवीरहा । समैच्छत्तारकवधं स्मृत्वा शिवपदाम्बुजौ
பிரம்மா கூறினார்—அந்த வீரபத்ரனைத் தடுத்து, எதிரி வீரர்களை அழிப்பவன் குமாரன், பகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து, தாரகனை வதம் செய்ய உறுதி கொண்டான்।
Verse 2
जगर्जाथ महातेजाः कार्तिकेयो महाबलः । सन्नद्धः सोऽभवत्क्रुद्ध सैन्येन महता वृतः
அப்போது மிகுந்த வலிமையும் பேரொளியும் கொண்ட கார்த்திகேயன் இடியென கர்ஜித்தான். முழுமையாக ஆயத்தமாய், கோபமுற்று, பெரும் சேனையால் சூழப்பட்டிருந்தான்।
Verse 3
तदा जयजयेत्युक्तं सर्वैर्देर्वेर्गणै स्तथा । संस्तुतो वाग्भिरिष्टाभिस्तदैव च सुरर्षिभिः
அப்போது எல்லா தேவர்கணங்களும் ஒன்றாக “ஜய ஜய” என்று முழங்கினர். அதே நொடியில் தேவரிஷிகள் இனிய ஸ்தோத்திரங்களாலும் மங்கள வாக்குகளாலும் இறைவனைப் போற்றினர்.
Verse 4
तारकस्य कुमारस्य संग्रामोऽतीव दुस्सहः । जातस्तदा महाघोरस्सर्वभूत भयंकरः
அப்போது தாரகனுக்கும் தெய்வ இளையவன் குமாரனுக்கும் இடையிலான போர் மிகுந்த தாங்கமுடியாததாக ஆனது; அது பேர்கொடுமையாய் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் விளைவிப்பதாக இருந்தது।
Verse 5
शक्तिहस्तौ च तौ वीरौ युयुधाते परस्परम् । सर्वेषां पश्यतां तत्र महाश्चर्यवतां मुने
முனிவரே, அந்த இரு வீரரும் கையில் சக்தி (வேல்) ஏந்தி அங்கே ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்; அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அது பேராச்சரியமாகத் தோன்றியது।
Verse 6
शक्तिनिर्भिन्नदेहौ तौ महासाधनसंयुतौ । परस्परं वंचयंतौ सिंहाविव महाबलौ
அந்த இருவரும் எதிரெதிர் சக்திகளால் உடல் நிலை வேறுபட்டவர்களாய், மாபெரும் சாதனங்களால் ஆயத்தமாய் இருந்தனர்; பேர்பலமுள்ள இரு சிங்கங்களைப் போல ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றி மேலோங்க முயன்றனர்।
Verse 7
वैतालिकं समाश्रित्य तथा खेचरकं मतम् । पापं तं च समाश्रित्य शक्त्या शक्तिं विजघ्नतुः
வைதாலிக உபாயத்தையும், அதுபோல கேசரக யோசனையையும் சார்ந்து, அந்தப் பாவிகள் தீய வழிகளைப் பற்றினர்; பின்னர் சக்திக்கு சக்தியாக மோதச் செய்து எதிர்ப்புற சக்தியை வீழ்த்தினர்।
Verse 8
एभिर्मंत्रैर्महावीरौ चक्रतुर्युद्धमद्भुतम् । अन्योन्यं साधकौ भूत्वा महाबलपराक्रमौ
இந்த மந்திரங்களால் வலிமை பெற்ற அந்த இரு மகாவீரரும் அற்புதமான போரில் ஈடுபட்டனர். ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் தம் தம் மந்திரசித்தியை நிறைவேற்றும் சாதகர்களைப் போல, பேர்பலமும் வீரமும் வெளிப்படுத்தினர்।
Verse 9
महाबलं प्रकुर्वतौ परस्परवधैषिणौ । जघ्नतुश्शक्तिधाराभी रणे रणविशारदौ
மிகுந்த வலிமையை வெளிப்படுத்தி, ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல விரும்பிய அந்த இரு போர்நிபுணர்களும் போர்க்களத்தில் வேல்களின் கூர்மையான தாக்குதல்களால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர்.
Verse 10
इति श्री शिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे तारका सुरवधदेवोत्सववर्णनं नाम दशमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘தாரகாசுரன் வதத்திற்குப் பின் தேவர்களின் உற்சவ வர்ணனை’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 11
तदा तौ युध्यमानौ च हन्तुकामौ महाबलौ । वल्गन्तौ वीरशब्दैश्च नानायुद्धविशारदौ
அப்போது அந்த இரு மகாபல வீரரும், கொல்லும் எண்ணத்துடன் போரில் ஈடுபட்டு, போர்க்களத்தில் வீர முழக்கங்கள் எழுப்பி தாவித் தாவி அலைந்தனர்; பலவகைப் போர் நுணுக்கங்களில் தேர்ந்தவர்கள் ஆவர்।
Verse 12
अभवन्प्रेक्षकास्सर्वे देवा गंधर्वकिन्नराः । ऊचुः परस्परं तत्र कोस्मिन्युद्धे विजेष्यते
அங்கே எல்லா தேவர்களும், கந்தர்வர், கின்னரர் ஆகியோர் பார்வையாளர்களாகக் கூடியனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“இந்தப் போரில் உண்மையில் யார் வெற்றி பெறுவார்?” என்று கேட்டனர்।
Verse 13
तदा नभोगता वाणी जगौ देवांश्च सांत्वयन् । असुरं तारकं चात्र कुमारोऽयं हनिष्यति
அப்போது வானிலிருந்து தெய்வவாணி ஒலித்தது; தேவர்களை ஆறுதல் கூறி—“இங்கே இந்தக் குமாரனே அசுரன் தாரகனை நிச்சயமாக வதம் செய்வான்” என்றது.
Verse 14
मा शोच्यतां सुरैः सर्वै सुखेन स्थीयतामिति । युष्मदर्थं शंकरो हि पुत्ररूपेण संस्थितः
எல்லா தேவர்களும் துயரப்பட வேண்டாம்; அனைவரும் நிம்மதியுடன் நிலைத்திருங்கள். உங்கள் நலனுக்காகவே சங்கரன் புதல்வன் வடிவில் நிலை கொண்டுள்ளார்.
Verse 15
श्रुत्वा तदा तां गगने समीरितां वाचं शुभां सप्रमथेस्समावृतः । निहंतुकामः सुखितः कुमारको दैत्याधिपं तारकमाश्वभूत्तदा
வானில் ஒலித்த அந்த மங்கள வாணியை கேட்டதும், பிரமதர்களால் சூழப்பட்ட குமாரன் மகிழ்ந்து, வதம் செய்யும் நோக்குடன் உடனே தானவாதிபதி தாரகனை நோக்கி புறப்பட்டான்.
Verse 16
शक्त्या तया महाबाहुराजघानस्तनांतरे । कुमारः स्म रुषाविष्टस्तारकासुरमोजसा
அந்த சக்தியால் மகாபாகு குமாரன் கோபம் நிறைந்து, தாரகாசுரனின் மார்பின் நடுவில் தாக்கினான்; தன் ஒளிமிகு வலத்தால் அவனை அடக்கி வென்றான்.
Verse 17
तं प्रहारमनादृत्य तारको दैत्यपुंगवः । कुमारं चापि संक्रुद्धस्स्वशक्त्या संजघान सः
அந்த அடியைப் பொருட்படுத்தாமல், அசுரர்களில் முதன்மையான தாரகன் கோபமுற்று, தன் சக்தி-ஆயுதத்தால் குமாரனைத் தாக்கினான்।
Verse 18
तेन शक्तिप्रहारेण शांकरिर्मूच्छि तोऽभवत् । मुहूर्ताच्चेतनां प्राप स्तूयमानो महर्षिभिः
அந்த சக்தி-அடி காரணமாக ஷாங்கரி மயங்கினாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின், மகரிஷிகள் போற்றிக் கொண்டிருக்க, அவள் மீண்டும் உணர்வு பெற்றாள்।
Verse 19
यथा सिंहो मदोन्मत्तो हंतुकामस्तथासुरम् । कुमारस्तारकं शक्त्या स जघान प्रतापवान्
மதம் கொண்ட சிங்கம் கொல்ல விரும்பி பகைவரை வீழ்த்துவது போல, வீரத் திகழும் குமாரன் தன் சக்தியால் தாரகாசுரனை வதம் செய்தான்।
Verse 20
एवं परस्परं तौ हि कुमारश्चापि तारकः । युयुधातेऽतिसंरब्धौ शक्तियुद्धविशारदौ
இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் எதிர்நோக்கி, குமாரனும் தாரகனும் மிகுந்த கோபத்துடன் போரிட்டனர்; இருவரும் சக்தி-போரில் தேர்ந்தவர்கள்।
Verse 21
अभ्यासपरमावास्तामन्योन्यं विजिगीषया । पदातिनौ युध्यमान्नौ चित्ररूपौ तरस्विनौ
நிரந்தரப் பயிற்சியால் முதிர்ந்து, ஒருவரை ஒருவர் வெல்லும் ஆசையால், வலிமைமிக்க அழகிய உருவமுடைய அந்த இரு காலாடி வீரர்கள் போர்க்களத்தில் ஒன்றோடொன்று மோதிப் போராடினர்।
Verse 22
विविधैर्घातपुंजैस्तावन्योन्यं विनि जघ्नतुः । नानामार्गान्प्रकुर्वन्तौ गर्जंतौ सुपराक्रमौ
பலவகைத் தாக்குதல்களின் தொடர்களால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர். பல்வேறு போர் முறைகளையும் தந்திரங்களையும் கையாள்ந்து, மிகப் பராக்கிரமத்துடன் கர்ஜித்தனர்।
Verse 23
अवलोकपरास्सर्वे देवगंधर्वकिन्नराः । विस्मयं परमं जग्मुर्नोचुः किंचन तत्र ते
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் அனைவரும் ஒருமுகமாக நோக்கி நின்றனர். உச்சமான வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அங்கே ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை.
Verse 24
न ववौ पवमानश्च निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः । चचाल वसुधा सर्वा सशैलवनकानना
காற்று வீசவில்லை; சூரியன் ஒளியற்றவனானான். மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் முழு பூமியும் நடுங்கியது.
Verse 25
एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमालयमुखा धराः । स्नेहार्दितास्तदा जग्मुः कुमारं च परीप्सवः
அந்நேரத்தில் இமயன் முதலான மலைராஜர்கள் அன்பால் உருகி அங்கே சென்றனர்—குமாரன் (ஸ்கந்தன்) தரிசனமும் சன்னிதியும் பெற விரும்பி.
Verse 26
ततस्स दृष्ट्वा तान्सर्वान्भयभीतांश्च शांकरिः । पर्वतान्गिरिजापुत्रो बभाषे परिबोधयन्
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் நடுங்குவதைக் கண்ட சாங்கரி—கிரிஜையின் புதல்வன்—மலைகளிடம் உரைத்து, அவர்களை விழிப்பூட்டி ஆறுதல் அளித்தான்.
Verse 27
कुमार उवाच । मा खिद्यतां महाभागा मा चिंतां कुर्वतां नगाः । घातयाम्यद्य पापिष्ठं सर्वेषां वः प्रपश्य ताम्
குமாரன் கூறினான்: ஓ பெரும்பேறு பெற்றவர்களே, வருந்தாதீர்கள்; ஓ மலைகளே, கவலைப்படாதீர்கள். இன்று அந்த மிகப் பாவியான பகைவனை நான் வதம் செய்வேன்—நீங்கள் அனைவரும் என் வல்லமையைப் பாருங்கள்.
Verse 28
एवं समाश्वास्य तदा पर्वतान्निर्जरान्गणान् । प्रणम्य गिरिजां शंभुमाददे शक्तिमुत्प्रभाम्
இவ்வாறு அப்போது மலைவாசி தேவர்களையும் கணங்களையும் ஆறுதல் கூறி, அவர் கிரிஜையையும் சம்புவையும் வணங்கி, ஒளிவீசும், ஜ்வலிக்கும் சக்தி (சக்தி)யை ஏற்றுக் கொண்டார்।
Verse 29
तं तारकं हंतुमनाः करशक्तिर्महाप्रभुः । विरराज महावीरः कुमारश्शंभुबालकः
தாரகனை வதம் செய்யும் உறுதியுடன், கையில் சக்தி (வேல்) ஏந்திய மகாபிரபு—சம்புவின் தெய்வக் குழந்தையான பரமவீர குமாரன்—மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்।
Verse 30
शक्त्या तया जघानाथ कुमारस्तारकासुरम् । तेजसाढ्यश्शंकरस्य लोकक्लेशकरं च तम्
அந்த தெய்வ சக்தி (வேல்)யால் ஆண்டவன் குமாரன் தாரகாசுரனை வதைத்தான்—சங்கரனின் தீவிரத் தேஜஸால் நிறைந்திருந்தும் உலகங்களுக்கு துன்பம் விளைத்தவனை।
Verse 31
पपात सद्यस्सहसा विशीर्णांगोऽसुरः क्षितौ । तारकाख्यो महावीरस्सर्वासुरगणाधिपः
உடனே அந்த அசுரன்—உறுப்புகள் சிதறி நொறுங்கி—பூமியில் விழுந்தான்; அவன் மகாவீரன் தாரகன், எல்லா அசுரக் கணங்களின் அதிபதி।
Verse 32
कुमारेण हतस्सोतिवीरस्स खलु तारकः । लयं ययौ च तत्रैव सर्वेषां पश्यतां मुने
முனிவரே, அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அந்த அதிவீரன் தாரகன் குமாரனால் கொல்லப்பட்டு, அங்கேயே உடனே லயத்தில் கலந்தான்।
Verse 33
तथा तं पतितं दृष्ट्वा तारकं बलवत्तरम् । न जघान पुनर्वीरस्स गत्वा व्यसुमाहवे
மிகவும் வலிமைமிக்க தாரகன் அவ்வாறு விழுந்ததைக் கண்டு, அந்த வீரன் அவனை மீண்டும் தாக்கவில்லை; மாறாகப் போர்க்களத்திற்குச் சென்று அவனை உயிரற்றவனாக்கினான்.
Verse 34
हते तस्मिन्महादैत्ये तारकाख्ये महाबले । क्षयं प्रणीता बहवोऽसुरा देवगणैस्तदा
மிகுந்த வலிமையுடைய தாரகன் எனும் மகாதைத்யன் கொல்லப்பட்டபோது, அப்போது தேவர்களின் படைகள் பல அசுரர்களையும் அழிவுக்குத் தள்ளின.
Verse 35
केचिद्भीताः प्रांजलयो बभूवुस्तत्र चाहवे । छिन्नभिन्नांगकाः केचिन्मृता दैत्यास्सहस्रशः
அந்தப் போர்க்களத்திலேயே சிலர் அச்சத்தால் கைகூப்பி நின்றனர்; சிலர் உறுப்புகள் வெட்டுண்டு சிதறி, ஆயிரமாயிரம் தைத்யர்கள் இறந்து கிடந்தனர்.
Verse 36
केचिज्जाताः कुमारस्य शरणं शरणार्थिनः । वदन्तः पाहि पाहीति दैत्याः सांजलयस्तदा
அப்போது சில தைத்யர்கள் அடைக்கலம் நாடி குமாரனிடம் சரணடைந்தனர்; கைகூப்பி ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தனர்.
Verse 37
कियंतश्च हतास्तत्र कियंतश्च पलायिताः । पलायमाना व्यथिता स्ताडिता निर्ज्जरैर्गणैः
அங்கே பலர் கொல்லப்பட்டனர், பலர் ஓடினர்; ஓடிக்கொண்டிருந்த அவர்கள் துன்புற்று நடுங்கி, நிர்ஜர கணங்களால் (சிவகணங்களால்) அடிக்கப்பட்டு துரத்தப்பட்டனர்.
Verse 38
सहस्रशः प्रविष्टास्ते पाताले च जिजीषवः । पलायमानास्ते सर्वे भग्नाशा दैन्यमागताः
ஆயிரக்கணக்கில் அவர்கள் உயிர் காக்கும் எண்ணத்துடன் பாதாளத்தில் புகுந்தனர்; ஆனால் அச்சத்தில் ஓடிச் சென்ற அனைவரின் நம்பிக்கையும் சிதைந்து, அவர்கள் பேர்துயரத் தாழ்வை அடைந்தனர்।
Verse 39
एवं सर्वं दैत्यसैन्यं भ्रष्टं जातं मुनीश्वर । न केचित्तत्र संतस्थुर्गणदेवभयात्तदा
முனீஸ்வரரே! இவ்வாறு முழு தைத்திய சேனையும் சிதறி முறிந்தது; அப்போது தெய்வீக கணங்களின் அச்சத்தால் அங்கே யாரும் நிலைத்து நிற்கத் துணியவில்லை।
Verse 40
आसीन्निष्कंटकं सर्वं हते तस्मिन्दुरात्मनि । ते देवाः सुखमापन्नास्सर्वे शक्रादयस्तदा
அந்த துராத்மன் கொல்லப்பட்டபோது அனைத்தும் முள்ளற்றது போல—அடக்குமுறை, கலக்கம் இன்றிப்—பரிசுத்தமாயிற்று; அப்போது சக்ரன் முதலிய எல்லாத் தேவரும் அமைதியும் இன்பமும் அடைந்தனர்।
Verse 41
एवं विजयमापन्नं कुमारं निखिलास्सुराः । बभूवुर्युगपद्धृष्टास्त्रिलोकाश्च महासुखा
இவ்வாறு குமாரன் வெற்றியை அடைந்ததும் எல்லாச் சுரர்களும் ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ந்தனர்; மூவுலகமும் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தது।
Verse 42
तदा शिवोऽपि तं ज्ञात्वा विजयं कार्तिकस्य च । तत्राजगाम स मुदा सगणः प्रियया सह
அப்போது ஸ்ரீசிவனும் கார்த்திகேயனின் வெற்றியை அறிந்து மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே வந்தார்—தம் கணங்களுடன், அன்புத் துணைவி (பார்வதி) உடனும் சேர்ந்து।
Verse 43
स्वात्मजं स्वांकमारोप्य कुमारं सूर्यवर्चसम् । लालयामास सुप्रीत्या शिवा च स्नेहसंकुला
சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் தன் குமாரப் புதல்வனை மடியில் அமர்த்தி, அன்பால் நிறைந்த சிவை (பார்வதி) பேரானந்தத்துடன் அவனைத் தழுவி முத்தமிட்டு வளர்த்தாள்।
Verse 44
हिमालयस्तदागत्य स्वपुत्रैः परिवारितः । सबंधुस्सानुगश्शंभुं तुष्टाव च शिवां गुहम्
அப்போது இமாலயன் தன் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டவனாய் அங்கு வந்தான். உறவினரும் பணியாளரும் உடன், பக்தியுடன் சம்பு (சிவன்), சிவா (தேவி) மற்றும் குகன் (குமாரன்/கார்த்திகேயன்) ஆகியோரைக் கீர்த்தித்து வணங்கினான்.
Verse 45
ततो देवगणास्सर्वे मुनयस्सिद्धचारणाः । तुष्टुवुश्शांकरिं शंभुं गिरिजां तुषितां भृशम्
பின்னர் எல்லா தேவர்களும், முனிவர்களும், சித்தர்களும், சாரணர்களும்—சம்புவையும் சங்கரியாம் கிரிஜா (பார்வதி)யையும்—புகழ்ந்து பாடினர்; கிரிஜா மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.
Verse 46
पुष्पवृष्टिं सुमहतीं चक्रुश्चोपसुरास्तदा । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः
அப்போது உபசுரர்கள் மிகப் பெரும் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர். கந்தர்வத் தலைவர்கள் பாடினர்; அப்சரக் கூட்டங்கள் மகிழ்ந்து நடனமாடின.
Verse 47
वादित्राणि तथा नेदुस्तदानीं च विशेषतः । जयशब्दो नमः शब्दो बभूवोच्चैर्मुहुर्मुहुः
அந்த வேளையில் இசைக்கருவிகள் சிறப்பாக முழங்கின. மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்த குரலில் ‘ஜயம்’ ‘நமः’ என்ற முழக்கங்கள் எழுந்தன.
Verse 48
ततो मयाच्युतश्चापि संतुष्टोभूद्विशेषतः । शिवं शिवां कुमारं च संतुष्टाव समादरात्
அதன்பின் நான் அச்யுதன் (விஷ்ணு) கூட மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; மேலும் மரியாதையுடன் சிவன், சிவா (பார்வதி), குமாரன் (கார்த்திகேயன்) ஆகியோரைக் களிப்புறச் செய்தேன்.
Verse 49
कुमारमग्रतः कृत्वा हरिकेन्द्रमुखास्सुराः । चक्रुर्नीराजनं प्रीत्या मुनयश्चापरे तथा
குமாரன் (ஸ்கந்தன்) முன்னிலையில் இருக்க, ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் இந்திரன் முதலியோர் தலைமையில் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் நீராஜனம் செய்தனர்; மற்ற முனிவர்களும் அதுபோல பக்தியுடன் செய்தனர்.
Verse 50
गीतवादित्रघोषेण ब्रह्मघोषेण भूयसा । तदोत्सवो महानासीत्कीर्तनं च विशेषतः
பாடல்கள், வாத்தியங்களின் முழக்கத்தாலும், அதைவிட மேலாக வேதப் பாராயணத்தின் பிரம்மகோஷத்தாலும் அந்தத் திருவிழா மாபெரும் மகிமை பெற்றது; குறிப்பாக பக்தி நிறைந்த கீர்த்தனம் சிறப்பாக விளங்கியது।
Verse 51
गीतवाद्यैस्सुप्रसन्नैस्तथा साञ्जलिभिर्मुने । स्तूयमानो जगन्नाथस्सर्वैर्दैवैर्गणैरभूत
முனிவரே! மகிழ்வூட்டும் பாடல்-வாத்தியங்களுடன், கைகூப்பி எல்லா தேவர்கணங்களும் ஜகந்நாதன் (சிவன்) ஐப் புகழ்ந்தனர்; இவ்வாறு உலகநாதன் அனைவராலும் ஸ்துதிக்கப்படுபவனானார்।
Verse 52
ततस्स भगवान्रुद्रो भवान्या जगदंबया । सर्वैः स्तुतो जगामाथ स्वगिरिं स्वगणैर्वृतः
அதன்பின் பகவான் ருத்ரன், ஜகதம்பை பவானியுடன், அனைவராலும் ஸ்துதிக்கப் பெற்று, தம் கணங்களால் சூழப்பட்டவனாய், தம் சொந்த புனித மலைக்குச் சென்றான்।
Frequently Asked Questions
The escalation of the Kumāra–Tāraka combat within the Tāraka-vadha cycle, including Kumāra’s resolve (after restraining Vīrabhadra) and the devas’ acclamation as the duel becomes cosmic in scope.
The narrative encodes a Śaiva model where remembrance of Śiva (śiva-pāda-smaraṇa) stabilizes intent, and śakti/mantra represent disciplined sacred power—suggesting that righteous victory depends on alignment with Śiva rather than brute force alone.
Kumāra’s mahātejas (great splendor), mahābala (great strength), and sanctioned wrath; the devas and seers as validating witnesses; and śakti as the convergent symbol of weapon, energy, and divine authorization.