कुमाराभिषेकवर्णनम् — Description of Kumāra’s Abhiṣeka (Consecration/Installation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र ददर्श रथमुत्तमम् । अद्भुतं शोभितं शश्वद्विश्वकर्मविनिर्मितम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரத்தில் அங்கே அவர் ஒரு சிறந்த தேரைக் கண்டார்; அது அதிசயமானது, அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது, எப்போதும் ஒளிவீசுவது, விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்டது।

Verse 2

शतचक्रं सुविस्तीर्णं मनोयायि मनोहरम् । प्रस्थापितं च पार्वत्या वेष्टितं पार्षदैर्वरैः

நூறு சக்கரங்களுடன் மிக விரிந்ததும், மனவேகத்தில் செல்லும் அளவு துரிதமும், பேரழகும் கொண்ட ரதத்தை தேவி பார்வதி ஆயத்தப்படுத்தினாள்; அது அவளுடைய உயர்ந்த பார்ஷதர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 3

समारोहत्ततोऽनंतो हृदयेन विदूयता । कार्त्तिकः परम ज्ञानी परमेशानवीर्यजः

அப்போது இதயம் துயரால் எரிய, அனந்தன் அந்த ரதத்தில் ஏறினான். கார்த்திகேயன் பரம ஞானி; பரமேசானன் (சிவன்) என்பவரின் தெய்வீக வீர்ய-சக்தியால் பிறந்தவன்.

Verse 4

तदैव कृत्तिकाः प्राप्य मुक्तकेश्यश्शुचाऽऽतुराः । उन्मत्ता इव तत्रैव वक्तुमारेभिरे वचः

அதே கணத்தில் க்ருத்திகைகளிடம் வந்து, துயரால் கலங்கிய மனத்துடன் கூந்தல் அவிழ்ந்தவர்களாய், அங்கேயே பித்துற்றவர்களைப் போல பேசத் தொடங்கினர்।

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे कुमाराभिषेकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகாண்டத்தில் ‘குமார அபிஷேக வர்ணனம்’ எனும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 6

स्नेहेन वर्द्धितोऽस्माभिः पुत्रोऽस्माकं च धर्मतः । किं कुर्मः क्व च यास्यामो वयं किं करवाम ह

அன்பால் நாம் இந்தப் புதல்வனை வளர்த்தோம்; தர்மத்தால் அவன் நம்மவனே. இப்போது நாம் என்ன செய்வோம்? எங்கே செல்வோம்? சொல்லுங்கள்—நாம் என்ன செய்வது?

Verse 7

इत्युक्त्वा कृत्तिकास्सर्वाः कृत्वा वक्षसि कार्त्तिकम् । द्रुतं मूर्च्छामवापुस्तास्सुतविच्छेदकारणात्

இவ்வாறு கூறி எல்லா க்ருத்திகைகளும் கார்த்திகேயனைத் தங்கள் மார்பில் அணைத்துக் கொண்டனர். ஆனால் மகன் பிரிவின் காரணத்தால் உடனே அவர்கள் மயக்கமடைந்தனர்।

Verse 8

ताः कुमारो बोधयित्वा अध्यात्मवचनेन वै । ताभिश्च पार्षदैस्सार्द्धमारुरोह रथं मुने

முனிவரே, அந்தப் பெண்களை ஆத்மஞான வாக்குகளால் அறிவுறுத்தி, குமாரன் அவர்களுடனும் சிவனின் பர்ஷதர்களுடனும் சேர்ந்து தேரில் ஏறினான்।

Verse 9

दृष्ट्वा श्रुत्वा मंगलानि बहूनि सुखदानि वै । कुमारः पार्षदैस्सार्द्धं जगाम पितृमन्दिरम्

பல இனிய மங்களக் குறிகளைப் பார்த்தும் கேட்டும், குமாரன் பர்ஷதர்களுடன் தந்தையின் இல்லமான சிவதாமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 10

दक्षेण नंदियुक्तश्च मनोयायिरथेन च । कुमारः प्राप कैलासं न्यग्रोधाऽक्षयमूलके

தக்ஷனுடன் கூடிப் நந்தியுடன் இணைந்து, எண்ணத்தால் இயங்கும் தேரில் குமாரன், அழியாத வேர் கொண்ட ஆலமரத் தலத்தில் கைலாசத்தை அடைந்தான்।

Verse 11

तत्र तस्थौ कृत्तिकाभिः पार्षदप्रवरैः सह । कुमारश्शांकरिः प्रीतो नानालीलाविशारदः

அங்கே க்ருத்திகைகளுடனும் சிவனின் தலைசிறந்த பர்ஷதர்களுடனும், சாங்கரக் குமாரன் மகிழ்ந்து நின்றான்; பல லீலைகளில் தேர்ந்தவன்।

Verse 12

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः । विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं समाचख्युस्तदागमम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும், ரிஷிகளும், சித்தர்களும், சாரணர்களும்—விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் உடன்—அந்தப் புனித நிகழ்வை நடந்தபடியே அறிவித்தனர்।

Verse 13

तदा दृष्ट्वा च गांगेयं ययौ प्रमुदितश्शिवः । अन्यैस्समेतो हरिणा ब्रह्मणा च सुरर्षिभिः

அப்போது கங்கையின் புதல்வன் (கார்த்திகேயன்) என்பதைப் பார்த்து பேரானந்தமுற்ற சிவன் முன்னே சென்றார். ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா மற்றும் தேவரிஷிகளும் உடன் வந்தனர்.

Verse 14

शंखाश्च बहवो नेदुर्भेरी तूर्याण्यनेकशः । उत्सवस्तु महानासीद्देवानां तुष्टचेतसाम्

பல சங்குகள் முழங்கின; பேரி, தூரியம் முதலிய பல வாத்தியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன. திருப்தியுற்ற தேவர்களிடையே மாபெரும் உற்சவம் எழுந்தது.

Verse 15

तदानीमेव तं सर्वे वीरभद्रादयो गणाः । कुर्वन्तः स्वन्वयुः केलिं नानातालधरस्वराः

அந்தக் கணமே வீரபத்ரர் முதலிய எல்லா கணங்களும் பல தாள-ஸ்வரங்களை ஏந்தி ஒலியெழுப்பி, அவரைச் சுற்றி மகிழ்ச்சி விளையாட்டில் திளைத்தனர்.

Verse 16

स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्त्तनम् । जयशब्दं नमश्शब्दं कुर्वाणाः प्रीतमानसाः

பக்தி நிறைந்த மனத்துடன் புகழ்பாடுவோர் துதித்தபடியே அவருடைய குணங்களைப் பாடினர்; ‘ஜய’ ‘நமः’ என்ற முழக்கங்களை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பினர்.

Verse 17

द्रष्टुं ययुस्तं शरजं शिवात्मजमनुत्तमम्

அவர்கள் நாணல்-பிறப்பான, சிவனுடைய ஒப்பற்ற பரமோத்தம புதல்வனைத் தரிசிக்கச் சென்றனர்।

Verse 18

पार्वती मंगलं चक्रे राजमार्गं मनोहरम् । पद्मरागादिमणिभिस्संस्कृतं परितः पुरम्

பார்வதி மங்கல ஏற்பாடுகளைச் செய்தாள்; மனோகரமான அரசவீதியை அமைத்தாள்; நகரம் முழுவதும் பத்மராகம் முதலான மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 19

पतिपुत्रवतीभिश्च साध्वीभिः स्त्रीभिरन्विता । लक्ष्म्यादित्रिंशद्देवीश्च पुरः कृत्वा समाययौ

அவள் கணவரும் மகனும் உடைய சாத்வி பெண்களுடன் வந்தாள்; லக்ஷ்மி முதலான முப்பது தேவியரை முன்னணியில் வைத்து அணைந்தாள்।

Verse 20

रम्भाद्यप्सरसो दिव्यास्स स्मिता वेषसंयुताः । संगीतनर्तनपरा बभूवुश्च शिवाज्ञया

சிவனின் ஆணையால் ரம்பை முதலிய தெய்வீக அப்சரஸ்கள் புன்னகையுடன், அழகிய ஆடை அணிகலன்களால் அலங்கரித்து, பாடல் நடனத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டனர்।

Verse 21

ये तं समीक्षयामासुर्गागेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रये

அவர்கள் சங்கரனை ஒத்த கங்கைப் புதல்வனை நோக்கியபோது, மூவுலகமெங்கும் பரவியிருந்த மாபெரும் தெய்வீக ஒளியை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 22

तत्तेजसा वृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । ववंदिरे द्रुतं सर्वे कुमारं सूर्यवर्चसम्

தன் ஒளியால் சூழப்பட்ட அந்தக் குழந்தையை—காய்ந்த பொன்னெனத் திகழ்ந்து, சூரியன் போன்ற பிரகாசம் உடைய குமாரனைப் பார்த்தவுடன்—அனைவரும் உடனே விரைந்து வணங்கினர்।

Verse 23

जहुर्षुर्विनतस्कंधा नमश्शब्दरतास्तदा । परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणमागताः

அப்போது, மரியாதையுடன் குனிந்த தோள்களுடனும், 'நமஹ' என்ற சொல்லை உச்சரிப்பதில் மகிழ்ச்சியுடனும், அவர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து இடது மற்றும் வலது பக்கங்களில் நின்றனர்.

Verse 24

अहं विष्णुश्च शक्रश्च तथा देवादयोऽखिलाः । दण्डवत्पतिता भूमौ परिवार्य्य कुमारकम्

'நான் (பிரம்மா), விஷ்ணு, சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றும் அனைத்து தேவர்களும்—திவ்ய குமாரனைச் சூழ்ந்து—பூமியில் தண்டனிட்டு விழுந்து வணங்கினோம்.'

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे शंभुर्गिरिजा च मुदान्विता । महोत्सवं समागम्य ददर्श तनयं मुदा

அந்நேரத்தில் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த ஶம்புவும் கிரிஜையும் மகோৎসவத்துக்கு வந்து, ஆனந்தத்துடன் தம் மகனைத் தரிசித்தனர்।

Verse 26

पुत्रं निरीक्ष्य च तदा जगदेकबंधुः प्रीत्यान्वितः परमया परया भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः परेशः

அப்போது மகனைத் தரிசித்தவுடன், உலகங்களின் ஒரே உறவான சாக்ஷாத் சர்வேஸ்வரன் பரமேஸ்வரன் சிவன், பரா பவானியுடன் உன்னதமான பேரன்பால் நிறைந்தார்। பெற்றோர் பாசத்தால் பொங்கியவர், பாம்பின் வளையத்தைத் தெய்வீக ஆபரணமாக அணிந்து, பிரமத கணங்களால் சூழப்பட்டு அருள்மிகு ரூபத்தில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 27

अथ शक्तिधरः स्कन्दौ दृष्ट्वा तौ पार्वतीशिवौ । अवरुह्य रथात्तूर्णं शिरसा प्रणनाम ह

அப்போது சக்திதரன் ஸ்கந்தனையும் அந்த இருவரான பார்வதியும் சிவனையும் கண்டு, உடனே ரதத்திலிருந்து இறங்கி, தலைவணங்கி வணங்கினான்।

Verse 28

उपगुह्य शिवः प्रीत्या कुमारं मूर्ध्नि शंकरः । जघ्रौ प्रेम्णा परमेशानः प्रसन्नः स्नेहकर्तृकः

மகிழ்ச்சியுடன் குமாரனைத் தழுவிய சங்கரன்—பரமேசுவரன் சிவன்—அன்போடு அவன் தலைமேல் முத்தமிட்டு (முகர்ந்து) அருளினார்; பரவசமான பித்ரு-ஸ்நேகத்தால் இதைச் செய்தார்।

Verse 29

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

அங்கே பார்வதி திடீரென உணர்ச்சியால் உளமுருகி குகனைத் தழுவினாள்; தாயன்பால் நனைந்து, தன் மார்பிலிருந்து வழிந்த பாலை அவனுக்குப் பருகச் செய்தாள்।

Verse 30

तदा नीराजितो देवैस्सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த தேவர்கள் தங்கள் துணைவியருடன் சேர்ந்து அந்த தேவனுக்கு நீராஜனம் செய்தனர். ‘ஜெய’ என்ற பெரும் முழக்கம் ஆகாயமெங்கும் பரவியது.

Verse 31

ऋषयो ब्रह्मघोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च बहवस्तत्रोपतस्थुश्च कुमारकम्

அங்கே ரிஷிகள் வேதப் பிரம்மகோஷத்தால், பாடகர்கள் தங்கள் கீதங்களால், பல வாத்தியக்காரர்கள் வாத்தியங்களுடன்—அனைவரும் தெய்வக் குழந்தை குமாரன் (ஸ்கந்தன்) முன் பணிவுடன் சேவையில் நின்றனர்.

Verse 32

स्वमंकमारोप्य तदा महेशः कुमारकं तं प्रभया समुज्ज्वलम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रियाऽन्वितः पुत्रवतां वरिष्ठः

அப்போது மகேசன் அந்த ஒளிமிகு குமாரனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினார்; பவானீபதி தாமே தெய்வீக ஸ்ரீயால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புதல்வர் பெற்றோரில் உத்தமனென சாட்சாத் பிரகாசித்தார்।

Verse 33

कुमारः स्वगणैः सार्द्धमाजगाम शिवालयम् । शिवाज्ञया महोत्साहैस्सह देवैर्महासुखी

குமாரன் (ஸ்கந்தன்) தன் கணங்களுடன் சிவாலயத்துக்கு வந்தான். சிவனின் ஆணையால் தேவர்களுடன் மிகுந்த உற்சாகத்தில் அவன் பேரானந்தம் அடைந்தான்।

Verse 34

दंपती तौ तदा तत्रैकपद्येन विरेजतुः । विवंद्यमानावृषिभिरावृतौ सुरसत्तमैः

அப்போது அங்கே அந்த தெய்வத் தம்பதியர் ஒரே அடியிலேயே ஒளிர்ந்தனர்; ரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டு, சிறந்த தேவர்களால் சூழப்பட்டு விளங்கினர்।

Verse 35

कुमारः क्रीडयामास शिवोत्संगे मुदान्वितः । वासुकिं शिवकंठस्थं पाणिभ्यां समपीडयत्

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த குமாரன் சிவனின் மடியில் விளையாடினான். சிவனின் கழுத்தில் தங்கிய வாசுகி நாகனை அவன் இரு கைகளாலும் மென்மையாக அழுத்தினான்.

Verse 36

प्रहस्य भगवाञ् शंभुश्शशंस गिरिजां तदा । निरीक्ष्य कृपया दृष्ट्या कृपालुर्लीलयाकृतिम्

பகவான் சம்பு புன்னகையுடன் அப்போது கிரிஜையிடம் உரைத்தார். கருணைமிகு ஆண்டவன் அருள்நோக்கால் அவளின் லீலாமய தெய்வ வடிவத்தை நோக்கினார்.

Verse 37

मदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदं च परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा स गद्गदगिरो जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन विभुर्भुवनैकभर्त्ता

அப்போது கிரிஜையுடன் கூடிய பகவான் மகேசன் மென்மையான பெருமிதச் சிரிப்புடன் பரம ஆனந்தத்தில் நிறைந்தார். அன்பால் அவரது குரல் தளதளத்தது; உலகின் ஒரே உறவான, அனைத்தும் வல்ல, பிரபஞ்சத்தின் ஒரே ஆண்டவனாக இருந்தும் அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை।

Verse 38

अथ शंभुर्जगन्नाथो हृष्टो लौकिकवृत्तवान् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास कार्त्तिकम्

பின்னர் ஜகந்நாதனான சம்பு மகிழ்ந்து, இனிய உலகியலான மரியாதையுடன், அழகிய ரத்தினச் சிங்காசனத்தில் கார்த்திகேயனை அமர்த்தினார்।

Verse 39

वेदमंत्राभिपूतैश्च सर्वतीर्थोदपूर्णकैः । सद्रत्नकुंभशतकैः स्नापया मास तं मुदा

பின்னர் வேத மந்திரங்களால் புனிதமாக்கப்பட்ட, எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீராலும் நிரம்பிய, நல்வர ரத்தினம் அலங்கரித்த நூற்றுக்கணக்கான குடங்களால் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை நீராட்டினார்—மந்திரத் தூய்மையுடன் முழு அபிஷேகம் செய்தார்।

Verse 40

सद्रत्नसाररचितकिरीटमुकुटांगदम् । वैजयन्ती स्वमालां च तस्मै चक्रं ददौ हरिः

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) சிறந்த ரத்தினச் சாரத்தால் செய்யப்பட்ட கிரீடம், முகுடம், அங்கதங்களை அவனுக்கு அளித்தான்; மேலும் தன் வைஜயந்தி மாலையையும் சுதர்சனச் சக்கரத்தையும் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 41

शूलं पिनाकं परशुं शक्ति पाशुपतं शरम् । संहारास्त्रं च परमां विद्यां तस्मै ददौ शिवः

சிவன் அவனுக்கு திரிசூலம், பினாக வில், பரசு, சக்தி, பாசுபத அஸ்திரம், அம்பு, சம்ஹார அஸ்திரம் மற்றும் பரம வித்யையையும் அளித்தான்।

Verse 42

अदामहं यज्ञसूत्रं वेदांश्च वेदमातरम् । कमण्डलुं च ब्रह्मास्त्रं विद्यां चैवाऽरिमर्दिनीम्

“நான் யஜ்ஞோபவீதம், வேதங்கள் மற்றும் வேதமாதாவை அளித்தேன்; மேலும் கமண்டலு, பிரம்மாஸ்திரம், பகைவரை நசைக்கும் வெற்றிவித்யையையும் வழங்கினேன்।”

Verse 43

गजेन्द्रं चैव वज्रं च ददौ तस्मै सुरेश्वरः । श्वेतच्छत्रं रत्नमालां ददौ वस्तुं जलेश्वरः

தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் அவனுக்கு கஜேந்திரனையும் வஜ்ராயுதத்தையும் அளித்தான். நீரின் அதிபதி வருணன் வெண்குடை, ரத்தினமாலை மற்றும் பிற அரிய பரிசுகளை வழங்கினான்॥

Verse 44

मनोयायिरथं सूर्यस्सन्नाहं च महाचयम् । यमदंडं यमश्चैव सुधाकुंभं सुधानिधिः

சூரியன் மனவேகத்தில் செல்லும் ரதத்தையும், மகாசன்னாஹத்தையும், ஆயுதங்களின் பெரும் களஞ்சியத்தையும் அளித்தான். யமன் தன் தண்டத்தை வழங்கி, தானும் துணையாக முன்வந்தான். சுதாநிதி அமிர்தக் கும்பத்தையும் அமிர்த நிதியையும் அருளினான்॥

Verse 45

हुताशनो ददौ प्रीत्या महाशक्तिं स्वसूनवे । ददौ स्वशस्त्रं निरृतिर्वायव्यास्त्रं समीरणः

ஹுதாசனன் அக்னி மகிழ்ந்து தன் மகனுக்கு மகாசக்தியை அளித்தான்; நிர்ருதி தன் ஆயுதத்தைத் தந்தான்; சமீரணன் (வாயு) வாயவ்ய அஸ்திரத்தை வழங்கினான்।

Verse 46

गदां ददौ कुबेरश्च शूलमीशो ददौ मुदा । नानाशस्त्राण्युपायांश्च सर्वे देवा ददुर्मुदा

குபேரன் மகிழ்ச்சியுடன் கதையை அளித்தான்; ஈசன் சிவன் ஆனந்தத்துடன் திரிசூலத்தை வழங்கினார். அதுபோல எல்லாத் தேவர்களும் பலவகை ஆயுதங்களையும் வழிமுறைகளையும் மகிழ்ந்து அளித்தனர்।

Verse 47

कामास्त्रं कामदेवोऽथ ददौ तस्मै मुदान्वितः । गदां ददौ स्वविद्याश्च तस्मै च परया मुदा

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த காமதேவன் அவனுக்கு காமாஸ்திரத்தை அளித்தான்; பேரானந்தத்துடன் கதையையும் தந்து, தன் மறைஞானங்களையும் வழங்கினான்।

Verse 48

क्षीरोदोऽमूल्यरत्नानि विशिष्टं रत्ननूपुरम् । हिमालयो हि दिव्यानि भूषणान्यंशुकानि च

க்ஷீரசாகரம் விலையற்ற ரத்தினங்களையும் சிறந்த ரத்தினநூபுர இரட்டையையும் அர்ப்பணித்தது; இமாலயனும் தெய்வீக ஆபரணங்களையும் அழகிய ஆடைகளையும் வழங்கினான்।

Verse 49

चित्रबर्हणनामानं स्वपुत्रं गरुडो ददौ । अरुणस्ताम्रचूडाख्यं बलिनं चरणायुधम्

கருடன் ‘சித்ரபர்ஹண’ எனும் தன் மகனை அர்ப்பணித்தான்; அருணன் ‘தாம்ரசூட’ எனும் வலிமைமிக்கவனை அளித்தான், அவனது ஆயுதம் அவன் கால்களே।

Verse 50

पार्वती सस्मिता हृष्टा परमैश्वर्यमुत्तमम् । ददौ तस्मै महाप्रीत्या चिरंजीवित्वमेव च

புன்னகையுடன் பேரானந்தம் கொண்ட பரமேஸ்வரி பார்வதி, மிகுந்த அன்பால் அவனுக்கு தெய்வீக ஈசுவரியத்தின் உன்னத சிறப்பையும், மேலும் சிரஞ்சீவித்துவ வரத்தையும் அளித்தாள்।

Verse 51

लक्ष्मीश्च संपदं दिव्यां महाहारं मनोहरम् । सावित्री सिद्धविद्यां च समस्तां प्रददौ मुदा

லக்ஷ்மி மகிழ்ச்சியுடன் தெய்வீக செல்வத்தையும் மனோகரமான மாபெரும் மாலையையும் அளித்தாள்; சாவித்ரியும் ஆனந்தத்துடன் முழுமையான சித்தி தரும் பரிசுத்த வித்யையையும் அருளினாள்।

Verse 52

अन्याश्चापि मुने देव्यो यायास्तत्र समागताः । स्वात्मवत्सु ददुस्तस्मै तथैव शिशुपालिकाः

முனிவரே! அங்கு கூடியிருந்த பிற தேவியரும், பிள்ளை வளர்ப்பாளிகள் போல, தம் சொந்த பிள்ளைகளுக்கு உள்ள அன்புடன் அவனுக்குத் தங்கள் குழந்தைகளை ஒப்படைத்தனர்।

Verse 53

महामहोत्सवस्तत्र बभूव मुनिसत्तम । सर्वे प्रसन्नतां याता विशेषाच्च शिवाशिवौ

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அங்கு மாபெரும் மகோৎসவம் நிகழ்ந்தது. அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்—சிறப்பாக சிவனும் சிவையும் (சக்தியும்) மிகுந்த ஆனந்தம் கொண்டனர்।

Verse 54

एतस्मिन्नंतरे काले प्रोवाच प्रहसन् मुदा । मुने ब्रह्मादिकान् देवान् रुद्रो भर्गः प्रतापवान्

அந்தச் சமயத்தில், முனிவரே, ஒளிமிகு வல்லமை கொண்ட பகர்க-ருத்ரன் மகிழ்ச்சியுடன் மென்மையாகப் புன்னகைத்து பிரம்மா முதலிய தேவர்களிடம் உரைத்தான்।

Verse 55

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । सर्वथाहं प्रसन्नोस्मि वरान्वृणुत ऐच्छिकान्

சிவன் கூறினார்—ஹே ஹரி, ஹே விதாதா, எல்லா தேவர்களே! என் வாக்கை கேளுங்கள். நான் முற்றிலும் प्रसன்னன்; ஆகவே விரும்பிய வரங்களை வேண்டுங்கள்।

Verse 56

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्मुनेविष्ण्वादयस्सुराः । सर्वे प्रोचुः प्रसन्नास्या देवं पशुपतिं प्रभुम्

பிரம்மா கூறினார்—சம்புவின் வாக்கை கேட்ட விஷ்ணு முதலான தேவர்கள் மகிழ்ந்த முகத்துடன் அந்தப் பிரபு பசுபதியை எல்லோரும் வேண்டினர்।

Verse 57

कुमारेण हतो ह्येष तारको भविता प्रभो । तदर्थमेव संजातमिदं चरितमुत्तमम्

ஓ பிரபுவே, குமாரனால் தான் இந்த தாரகன் கொல்லப்படுவான். அதற்காகவே இந்த உன்னதமான சரித்திரம் நிகழ்ந்தது.

Verse 58

तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हन्तुमुद्यता । आज्ञां देहि कुमाराय स तं हंतुं सुखाय नः

எனவே, தாரகனை வதம் செய்யத் தயாராகி இன்றே புறப்படுவோம். எங்கள் நலனுக்காக அவனை அழிக்க குமாரனுக்கு ஆணை வழங்குங்கள்.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । तथेति मत्वा स विभुर्दत्तवांस्तनयं तदा । देवेभ्यस्तारकं हंतुं कृपया परिभावितः

பிரம்மா கூறினார்: 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று எண்ணி, அந்த சர்வவல்லமையுள்ள பிரபு கருணையினால் தேவர்களுக்காக தாரகனை வதம் செய்யத் தன் மகனை அளித்தார்.

Verse 60

शिवाज्ञया सुरास्सर्वे ब्रह्मविष्णुमुखास्तदा । पुरस्कृत्य गुहं सद्यो निर्जग्मुर्मिलिता गिरेः

சிவனின் ஆணையினால் அப்போது பிரம்மா-விஷ்ணு முதலியோர் முன்னணியில், எல்லாத் தேவரும் குகன் (குமாரன்/கார்த்திகேயன்) ஐ முன்னிறுத்தி, ஒன்றுகூடி உடனே மலையிலிருந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 61

बहिर्निस्सृत्य कैलासात्त्वष्टा शासनतो हरेः । विरेचे नगरं रम्यमद्भुतं निकटे गिरेः

கைலாசத்திலிருந்து வெளியே வந்து, ஹரி (விஷ்ணு) அவர்களின் ஆணையின்படி த்வஷ்டா மலையின் அருகே இனிமையும் அதிசயமும் நிறைந்த நகரத்தை அமைத்தான்।

Verse 62

तत्र रम्यं गृहं दिव्यमद्भुतं परमो ज्ज्वलम् । गुहार्थं निर्ममे त्वष्टा तत्र सिंहासनं वरम्

அங்கே த்வஷ்டா இனிமையும் தெய்வீகமும் அதிசயமும் மிகுந்த, பேரொளி பொலியும் மாளிகையைப் புனித குகை-வாசத்திற்காக அமைத்தான்; அதில் சிறந்த சிங்காசனத்தையும் செய்தான்।

Verse 63

तदा हरिस्सुधीर्भक्त्या कारयामास मंगलम् । कार्त्तिकस्याभिषेकं हि सर्वतीर्थजलैस्सुरैः

அப்போது ஞானமும் பக்தியும் உடைய ஹரி (விஷ்ணு) மங்களச் சடங்குகளை நடத்தச் செய்தார். தேவர்கள் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீரால் கார்த்திகேயருக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 64

सर्वथा समलंकृत्य वासयामास संग्रहम् । कार्त्तिकस्य विधिं प्रीत्या कारयामास चोत्सवम्

எல்லாவற்றையும் எல்லா விதமாக அலங்கரித்து, கூடியிருந்த அனைவரையும் சீராகத் தங்கச் செய்தார். அன்புடன் கார்த்திகனுக்குரிய விதிமுறைகளை நடத்தி, திருவிழாவையும் ஏற்பாடு செய்தார்।

Verse 65

ब्राह्मांडाधिपतित्वं हि ददौ तस्मै मुदा हरिः । चकार तिलकं तस्य समानर्च सुरैस्सह

அப்போது உள்ளம் மகிழ்ந்த ஹரி (விஷ்ணு) அவனுக்கு பிரம்மாண்டத்தின் ஆட்சி உரிமையை அருளினார்; அவன் நெற்றியில் திலகம் இட்டு, தேவர்களுடன் சேர்ந்து முறையாக வழிபாடும் செய்தார்।

Verse 66

प्रणम्य कार्त्तिकं प्रीत्या सर्वदेवर्षिभिस्सह । तुष्टाव विविधस्स्तोत्रैः शिवरूपं सनातनम्

கார்த்திகேயனை அன்புடன் வணங்கி, எல்லா தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, அவனில் வெளிப்பட்ட சனாதன சிவரூபத்தைப் பல ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினார்।

Verse 67

वरसिंहासनस्थो हि शुशुभेऽतीव कार्तिकः । स्वामिभावं समापन्नो ब्रह्मांडस्यासि पालकः

உத்தம சிங்காசனத்தில் அமர்ந்த கார்த்திகேயன் மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தான். ஸ்வாமி-பாவம் அடைந்து, முழு பிரபஞ்சத்தின் காவலனானான்।