कुमाराद्भुतचरितवर्णनम् — Description of Kumāra’s Wondrous Deeds

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ तत्र स गांगेयो दर्शयामास सूतिकाम् । तामेव शृणु सुप्रीत्या नारद त्वं स्वभक्तिदाम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அங்கே கங்கையின் புதல்வன் அந்த சூதிகையை (பிரசவித்த தாயை) வெளிப்படுத்தினான். நாரதா, மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் அவளைக் குறித்தே கேள்; இக்கதை தம் ஸ்வாமி சிவனிடத்து பக்தியை அளிக்கும்।

Verse 2

द्विज एको नारदाख्य आजगाम तदैव हि । तत्राध्वरकरः श्रीमाञ्शरणार्थं गुहस्य वै

அதே நேரத்தில் நாரதன் என்னும் ஒரு த்விஜன் அங்கே வந்தடைந்தான். யாகக் கிரியைகளில் தேர்ந்த அந்தப் பெருமைமிக்க முனிவர், குகன் (குமாரன்) சரணடைவேற்க வந்தான்।

Verse 3

स विप्रः प्राप्य निकटं कार्त्तिकस्य प्रसन्नधीः । स्वाभिप्रायं समाचख्यौ सुप्रणम्य शुभैः स्तवैः

அந்த விப்ரன் தெளிந்த மனத்துடன் கார்த்திகேயரின் அருகில் வந்து, முதலில் ஆழ்ந்து வணங்கி, மங்களமான ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, பின்னர் தன் நோக்கத்தைத் தெளிவாக விண்ணப்பித்தான்.

Verse 4

विप्र उवाच । शृणु स्वामिन्वचो मेद्य कष्टं मे विनिवारय । सर्वब्रह्मांडनाथस्त्वमतस्ते शरणं गतः

விப்ரன் கூறினான்—ஓ ஸ்வாமி! இன்று என் வார்த்தையை கேட்டு என் துயரை நீக்குங்கள். நீங்கள் எல்லா பிரபஞ்சங்களின் நாதன்; ஆகவே நான் உங்கள் சரணடைந்தேன்.

Verse 5

अजमेधाध्वरं कर्तुमारंभं कृतवानहम् । सोऽजो गतो गृहान्मे हि त्रोटयित्वा स्वबंधनम्

நான் அஜமேத யாகத்தைச் செய்யத் தொடங்கினேன். ஆனால் அந்த ஆடு தன் கட்டை அறுத்துக்கொண்டு என் வீட்டிலிருந்து ஓடிப்போயிற்று.

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे कुमाराऽद्भुतचरि तवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் நான்காம் குமாரகண்டத்தில் ‘குமாரனின் அதிசயச் செயல்களின் வர்ணனை’ எனப்படும் ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 7

त्वयि नाथे सति विभो यज्ञभंगः कथं भवेत् । विचार्य्यैवाऽखिलेशान काम पूर्णं कुरुष्व मे

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஆண்டவரே! நீங்கள் நாதனாய் இருக்கையில் யாகம் எவ்வாறு தடைபடும்? ஆகவே அகிலேசுவரனே, நன்கு சிந்தித்து என் விருப்பத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றுவீராக.

Verse 8

त्वां विहाय शरण्यं कं यायां शिवसुत प्रभो । सर्वब्रह्मांडनाथं हि सर्वामरसुसेवितम्

ஆண்டவரே, சிவசுதனே—அடைக்கலமளிப்பவனே! உம்மை விட்டு நான் யாரிடம் சரணடைய முடியும்? ஏனெனில் நீரே எல்லா பிரபஞ்சங்களின் நாதன்; எல்லா அமரர்களாலும் (தேவர்களாலும்) சேவிக்கப்படுபவர்.

Verse 9

दीनबंधुर्दयासिन्धुस्सुसेव्या भक्तवत्सलः । हरिब्रह्मादिदेवैश्च सुस्तुतः परमेश्वरः

அவர் துன்புற்றோரின் தோழன், கருணைக் கடல், எப்போதும் சேவிக்கத் தக்கவர், பக்தர்களுக்கு அன்புடையவர். அந்த பரமேஸ்வரன் ஹரி, பிரம்மா முதலிய தேவராலும் நன்கு போற்றப்படுகிறார்.

Verse 10

पार्वतीनन्दनस्स्कन्दः परमेकः परंतपः । परमात्माऽत्मदस्स्वामी सतां च शरणार्थिनाम्

பார்வதியின் பிரிய புதல்வன் ஸ்கந்தன் பரம ஒருவன், பரந்தபன். அவர் பரமாத்மா, ஆத்ம அருளை அளிப்பவன், சத்புருஷர்களுக்கும்—சரணடைந்தோருக்கும்—சுவாமி.

Verse 11

दीनानाथ महेश शंकरसुत त्रैलोक्यनाथ प्रभो मायाधीश समागतोऽस्मि शरणं मां पाहि विप्रप्रिय । त्वं सर्वप्रभुप्रियः खिलविदब्रह्मादिदेवैस्तुतस्त्वं मायाकृतिरात्मभक्तसुखदो रक्षापरो मायिकः

ஏ துன்புற்றோரின் நாதா! ஏ மகேசா, சங்கரசுதா, முத்திருலோக நாதா, மாயாதீசா! நான் சரணடைந்தேன்; ஏ விப்ரப்ரிய, என்னைக் காப்பாற்று. நீ எல்லா ஆண்டவர்களுக்கும் பிரியமானவன்; பிரம்மா முதலிய அனைத்தறிந்த தேவர்களால் போற்றப்படுபவன். மாயையை ஆளும் இறைவனாகத் தோன்றினாலும், உன் பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவன்; அற்புதமாகக் காக்கும் பரம்பொருள் நீயே।

Verse 12

भक्तप्राणगुणाकरस्त्रिगुणतो भिन्नोसि शंभुप्रियः शंभुः शंभुसुतः प्रसन्नसुखदस्सच्चित्स्वरूपो महान् । सर्वज्ञस्त्रिपुरघ्नशंकरसुतः सत्प्रेमवश्यस्सदा षड्वक्त्रः प्रियसाधुरानतप्रियस्सर्वेश्वर श्शंकरः । साधुद्रोहकरघ्न शंकरगुरो ब्रह्मांडनाथो प्रभुः सर्वेषाममरादिसेवितपदो मां पाहि सेवाप्रिय

ஓ சம்புப்ரியனே! பக்தர்களின் உயிரே, குணங்களின் கடலே! நீ திரிகுணாதீதனாயினும் சம்பு—சிவனின் புதல்வன்—என அருளுருவாய், प्रसன்னர்க்கு இன்பம் அளிப்பவன்; நீ மகத்தான சச்சித்-சுவரூபன். அனைத்தறிவோன், திரிபுரஹந்தா, சங்கரசுதன், சத்ப்ரேமத்தால் எப்போதும் வசப்படுபவன்; ஆறுமுகன்; சாதுக்களுக்கு பிரியன், வணங்குவோர்க்கு பிரியன்; சர்வேஸ்வரன்—ஓ சங்கரா! சாதுத்ரோஹிகளை அழிப்பவனே, சங்கர பரம்பரையின் குருவே, பிரபஞ்சநாதப் பிரபுவே, அமராதி தேவர்கள் சேவிக்கும் திருவடிகளையுடையவனே—ஓ சேவாப்ரியனே, என்னை காத்தருள்வாயாக।

Verse 13

वैरिभयंकर शंकर जनशरणस्य वन्दे तव पदपद्मं सुखकरणस्य । विज्ञप्तिं मम कर्णे स्कन्द निधेहि निजभक्तिं जनचेतसि सदा विधेहि

ஓ சங்கரா! பகைவர்க்கு பயங்கரனே, மக்களுக்குச் சரணமாய் இருப்பவனே! இன்பம் தரும் உன் திருவடித் தாமரைகளை வணங்குகிறேன். ஓ ஸ்கந்தா, என் விண்ணப்பத்தை உன் செவியில் ஏற்றருள்வாய்; மக்களின் உள்ளங்களில் எப்போதும் உன் தூய பக்தியை நிலைநாட்டுவாய்।

Verse 14

करोति किं तस्य बली विपक्षो दक्षोऽपि पक्षोभयापार्श्वगुप्तः । किन्तक्षकोप्यामिषभक्षको वा त्वं रक्षको यस्य सदक्षमानः

நீ காக்கும் ஒருவருக்கு வலிமைமிக்க பகைவன் என்ன செய்ய முடியும்—அவன் திறமையுடையவனாய் இருபுறமும் பாதுகாப்புடன் இருந்தாலும்? தக்ஷகனோ அல்லது எந்த மாமிசம் உண்ணும் பாம்போ என்ன செய்யும், நீயே எப்போதும் தகுதியானவனின் காவலனாய் இருக்கையில்?

Verse 15

विबुधगुरुरपि त्वां स्तोतुमीशो न हि स्यात्कथय कथमहं स्यां मंदबुद्धिर्वरार्च्यः । शुचिरशुचिरनार्यो यादृशस्तादृशो वा पदकमल परागं स्कन्द ते प्रार्थयामि

தேவர்களின் குருவும் உம்மை முழுமையாகப் புகழ இயலார்; சொல்லும்—மந்தபுத்தியுள்ள நான் பரமேசுவரனை வழிபடத் தகுதியானவன் எவ்வாறு? நான் தூயவனோ அத்தூயவனோ, நாகரிகமுள்ளவனோ இல்லாதவனோ—எப்படியிருந்தாலும்—ஓ ஸ்கந்தா, உமது தாமரைத் திருவடிகளின் தூளையே நான் வேண்டுகிறேன்।

Verse 16

हे सर्वेश्वर भक्तवत्सल कृपासिन्धो त्वदीयोऽस्म्यहं भृत्यस्स्वस्य न सेवकस्य गणपस्याऽऽ गश्शतं सत्प्रभो । भक्तिं क्वापि कृतां मनागपि विभो जानासि भृत्यार्तिहा । त्वत्तो नास्त्यपरोऽविता न भगवन् मत्तो नरः पामरः

ஓ சர்வேசுவரா, பக்தவத்ஸலா, கருணைக் கடலே! நான் உமதே—உமக்கு அடிமையான பணியன்; கூலிக்குச் சேவையாளர் அல்ல. ஓ நற்பிரபுவே, உமது கணங்களின் தலைவனுக்கே நூறு குற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும்; ஆயினும், ஓ வibhோ, பணியரின் துயர் நீக்குபவனே, எங்காவது செய்யப்பட்ட சிறிதளவு பக்தியையும் நீ அறிகிறாய். உம்மைத் தவிர வேறு காவலன் இல்லை, ஓ பகவான்; என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன் யாரும் இல்லை।

Verse 17

कल्याणकर्त्ता कलिकल्मषघ्नः कुबेरबन्धुः करुणार्द्रचित्तः । त्रिषट्कनेत्रो रसवक्त्रशोभी यज्ञं प्रपूर्णं कुरु मे गुह त्वम्

ஓ குஹா (குமாரா)! நீ நன்மை செய்பவன், கலியுகக் களங்கங்களை அழிப்பவன், குபேரனின் நண்பன். கருணையால் உன் உள்ளம் நெகிழ்ந்தது; உன் கண்கள் பல, தெய்வீக ரசத்தால் ஒளிரும் உன் முகம் அழகுறும். என் யாகத்தை முழுமை பெறச் செய்.

Verse 18

रक्षकस्त्वं त्रिलोकस्य शरणागतवत्सलः । यज्ञकर्त्ता यज्ञभर्त्ता हरसे विघ्नकारिणाम्

நீங்கள் மும்முலகங்களின் காவலர்; சரணடைந்தோர்க்கு அருள்வாத்சல்யம் உடையவர். நீங்கள் யாகத்தின் கர்த்தாவும் யாகத்தைத் தாங்குபவரும்; தடையிடுவோரைக் களைந்து அழிப்பவர்.

Verse 19

विघ्नवारण साधूनां सर्ग कारण सर्वतः । पूर्णं कुरु ममेशान सुतयज्ञ नमोस्तु ते

ஓ ஈசானா! நீர் சாதுக்களின் தடைகளை நீக்குபவர்; எல்லாவிதத்திலும் படைப்பின் காரணம். என் புத்ரயாகத்தை நிறைவு செய்யும்; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 20

सर्वत्राता स्कन्द हि त्वं सर्वज्ञाता त्वमेव हि । सर्वेश्वरस्त्वमीशानो निवेशसकलाऽवनः

ஓ ஸ்கந்தா! நீர் எங்கும் காப்பவர்; நீரே அனைத்தும் அறிந்தவர். நீர் எல்லோருக்கும் ஆண்டவனான ஈசானன்—அனைத்து உயிர்களும் நிலைபெறும் அடைக்கலமும், முழு உலகின் காவலனும் ஆவீர்.

Verse 21

संगीतज्ञस्त्वमेवासि वेदविज्ञः परः प्रभुः । सर्वस्थाता विधाता त्वं देवदेवस्सतां गतिः

நீரே இசைஞானி; நீர் வேதங்களின் பரம அறிஞர், பரம்பொருள் ஆண்டவன். நீர் அனைத்திலும் நிலைபெறும் ஆதாரமும் விதாதாவும்; நீர் தேவர்களின் தேவன், சத்புருஷர்களின் பரமகதியும் ஆவீர்.

Verse 22

भवानीनन्दनश्शंभुतनयो वयुनः स्वराट् । ध्याता ध्येयः पितॄणां हि पिता योनिः सदात्मनाम्

அவர் பவானியின் அன்பு மகன், சம்புவின் புதல்வன்—சுயாதீனன், பேரறிவான். அவரே தியானிப்பவன், அவரே தியான இலக்கு; பித்ருக்களின் தந்தை, சதாத்மாக்களின் ஆதியோனியும் அவரே.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य देवसम्राट् शिवात्मजः । स्वगणं वीरबाह्वाख्यं प्रेषयामास तत्कृते

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும், தேவர்களின் பேரரசன் ஆகிய சிவபுத்ரன், அதற்காகத் தன் கணங்களில் ‘வீரபாகு’ எனப்படும் ஒருவனை அனுப்பினான்.

Verse 24

तदाज्ञया वीरबाहुस्तदन्वेषणहेतवे । प्रणम्य स्वामिनं भक्त्या महावीरो द्रुतं ययौ

அவ்வாணையினால் வீரபாகு தேடலுக்காக, தன் ஆண்டவனை பக்தியுடன் வணங்கி, அந்த மகாவீரன் விரைந்து புறப்பட்டான்।

Verse 25

अन्वेषणं चकारासौ सर्वब्रह्माण्डगोलके । न प्राप तमजं कुत्र शुश्राव तदुपद्रवम्

அவன் முழு பிரம்மாண்டக் கோளமெங்கும் தேடினான்; ஆனால் எங்கும் அந்த அஜன் (அஜன்மன்) கிடைக்கவில்லை—அவரால் ஏற்பட்ட கலக்கத்தின் செய்தியையே கேட்டான்।

Verse 26

जगामाऽथ स वैकुंठं तत्राऽजं प्रददर्श तम् । उपद्रवं प्रकुर्वन्तं गलयूपं महाबलम्

பின்னர் அவன் வைகுண்டத்திற்குச் சென்று அங்கே அந்த அஜப் பிரபு (பிரம்மா)வை கண்டான்; மேலும் மகாபலமுடைய கலயூபன் கலக்கத்தை ஏற்படுத்துவதையும் பார்த்தான்।

Verse 27

धृत्वा तं शृंगयो वीरो धर्षयित्वा तिवेगतः । आनिनाय स्वामिपुरो विकुर्वंतं रवं बहु

வீரன் அவனை கொம்புகளால் பிடித்து வலியுடன் அடக்கி, மிகுந்த வேகத்தில் தன் தலைவனின் முன்னே கொண்டு வந்தான்; கைதானவன் மீண்டும் மீண்டும் உரக்கக் கத்தி முழங்கினான்.

Verse 28

दृष्ट्वा तं कार्तिकस्सोऽरमारुरोह स तं प्रभुः । धृतब्रह्माण्डगरिमा महासूतिकरो गुहः

அவனைப் பார்த்தவுடன் ஆண்டவன் கார்த்திகேயன் உடனே அந்த தெய்வீக வாகனத்தில் ஏறினார். பிரபஞ்சத்தின் பாரத்தைத் தாங்கும் அளவான கனத்த பெருமையுடைய மஹாசேனாபதி குகன், தெய்வீக சக்தியின் வைபவத்தை வெளிப்படுத்தி ஏறினான்.

Verse 29

मुहूर्तमात्रतस्सोऽजो ब्रह्मांडं सकलं मुने । बभ्राम श्रम एवाशु पुनस्तत्स्थानमागतः

முனிவரே, அந்த அஜன் (பிரம்மா) ஒரு முஹூர்த்தமட்டும் முழு பிரம்மாண்டத்தையும் சுற்றித் திரிந்தான்; விரைவில் களைப்புற்று மீண்டும் தன் முன்னைய இடத்திற்கே திரும்பினான்।

Verse 30

तत उत्तीर्य स स्वामी समुवास स्वमासनम् । सोऽजः स्थितस्तु तत्रैव स नारद उवाच तम्

பின்னர் அந்த ஸ்வாமி கரை ஏறி தன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். அந்த அஜன் (பிரம்மா) அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்; அப்போது நாரதர் அவனிடம் கூறினார்।

Verse 31

नारद उवाच । नमस्ते देव देवेश देहि मेऽजं कृपानिधे । कुर्यामध्वरमानन्दात्सखायं कुरु मामहो

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். கருணை நிதியே, எனக்கு ஒரு அஜ (தெய்வீக) புதல்வனை அருள்வாயாக. ஆனந்தத்தால் யாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்; ஆகவே, ஆண்டவனே, என்னை உமது சखा-மித்திரனாக ஆக்குவாயாக।

Verse 32

कार्त्तिक उवाच । वधयोग्यो न विप्राऽजः स्वगृहं गच्छ नारद । पूर्णोऽस्तु तेऽध्वरस्सर्वः प्रसादादेव मे कृतः

கார்த்திகேயன் கூறினார்—இந்த இருபிறப்பர்-ஜாதியான ஆடு வதைக்கத் தகுதியல்ல. நாரதா, உன் இல்லத்திற்குச் செல். என் அருளால் உன் யாகம் முழுவதும் நிறைவேறுக—அது என் அனுகிரகத்தாலேயே நிறைவு பெற்றது.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य द्विजस्स्वामी वचनं प्रीतमानसः । जगाम स्वालयं दत्त्वा तस्मा आशिषमुत्तमाम्

பிரம்மா கூறினார்—இருபிறப்போரின் அதிபதியின் சொற்களை கேட்டதும் அவன் உள்ளம் மகிழ்ந்தது. பின்னர் அவனுக்கு உயர்ந்த ஆசீர்வாதம் அளித்து தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.