देव्याः क्रोधः शक्तिनिर्माणं च (Devī’s Wrath and the Manifestation of the Śaktis)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् वद महाप्राज्ञ तद्वृत्तान्तेखिले श्रुते । किमकार्षीन्महादेवी श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

நாரதர் கூறினார்—“ஓ பிரம்மனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே! அந்த நிகழ்வுகளின் முழு வரலாறையும் கேட்ட பின், தத்துவப்படி உண்மையாகச் சொல்வீராக—மஹாதேவி என்ன செய்தாள்? நான் அதை யதார்த்தமாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.”

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां मुनिशार्दूल कथयाम्यद्य तद्ध्रुवम् । चरितं जगदंबाया यज्जातं तदनंतरम्

பிரம்மா கூறினார்—“ஓ முனிசார்தூலா, கேள். இன்று நான் உனக்கு உறுதியான உண்மையைச் சொல்கிறேன்—ஜகதம்பையின் புனிதச் சரிதமும், அதன் உடனடியாக நிகழ்ந்ததுமாக.”

Verse 3

मृदंगान्पटहांश्चैव गणाश्चावादयंस्तथा । महोत्सवं तदा चक्रुर्हते तस्मिन्गणाधिपे

அப்போது கணங்கள் மிருதங்கம், படஹம் முதலியவற்றை முழங்கச் செய்தனர்; அந்த கணாதிபதி கொல்லப்பட்டபோது அவர்கள் மாபெரும் உற்சவத்தை நடத்தினர்.

Verse 4

शिवोपि तच्छिरश्छित्वा यावद्दुःखमुपाददे । तावच्च गिरिजा देवी चुक्रोधाति मुनीश्वर

ஓ முனீஸ்வரா, சிவனும் அந்தத் தலையை வெட்டி எத்தனை நேரம் துயரத்தை அனுபவித்தாரோ, அதே நேரம் கிரிஜா தேவி மிகுந்த கோபத்தில் இருந்தாள்.

Verse 5

किं करोमि क्व गच्छामि हाहादुःखमुपागतम् । कथं दुःखं विनश्येतास्याऽतिदुखं ममाधुना

“நான் என்ன செய்வேன், எங்கே செல்வேன்? அய்யோ—துயரம் என்னை வந்தடைந்தது. இந்தச் சோகம் எவ்வாறு அழியும்? இப்போது தாங்க முடியாத வேதனை என்னை ஆட்கொண்டுள்ளது.”

Verse 6

मत्सुतो नाशितश्चाद्य देवेस्सर्वैर्गणैस्तथा । सर्वांस्तान्नाशयिष्यामि प्रलयं वा करोम्यहम्

இன்று எல்லா தேவர்களும் தங்கள் கணங்களுடன் என் மகனை அழித்தனர். ஆகையால் அவர்களையெல்லாம் நான் அழிப்பேன்; இல்லையெனில் நான் பிரளயத்தையே நிகழ்த்துவேன்.

Verse 7

इत्येवं दुःखिता सा च शक्तीश्शतसहस्रशः । निर्ममे तत्क्षणं क्रुद्धा सर्वलोकमहेश्वरी

இவ்வாறு மிகுந்த துயருற்ற உலகமகேஸ்வரியான பரமதேவி, அந்தக் கணமே கோபத்தில் நூறாயிரக் கணக்கான சக்திகளைப் படைத்தாள்.

Verse 8

निर्मितास्ता नमस्कृत्य जगदंबां शिवां तदा । जाज्वल्यमाना ह्यवदन्मातरादिश्यतामिति

படைக்கப்பட்ட அந்த சக்திகள் அப்போது உலகத்தாயான சிவையை வணங்கி, ஒளித் தீப்பொறிபோல் ஜ்வலித்து—“அம்மா, ஆணையிடுங்கள்; என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றன.

Verse 9

तच्छुत्वा शंभुशक्तिस्सा प्रकृतिः क्रोधतत्परा । प्रत्युवाच तु तास्सर्वा महामाया मुनीश्वर

முனிவரே! அதைக் கேட்டதும், சம்புவின் சக்தியான பிரகృతి கோபத்தில் நிறைந்தாள்; பின்னர் மகாமாயை அவர்களையெல்லாம் நோக்கி பதிலுரைத்தாள்.

Verse 10

देव्युवाच । हे शक्तयोऽधुना देव्यो युष्माभिर्मन्निदेशतः । प्रलयश्चात्र कर्त्तव्यो नात्र कार्या विचारणा

தேவி கூறினாள்—ஓ சக்திகளே, ஓ தேவியரே! இப்போது என் ஆணையின்படி இங்கே பிரளயத்தை நிகழ்த்துங்கள்; இதில் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 11

देवांश्चैव ऋषींश्चैव यक्षराक्षसकांस्तथा । अस्मदीयान्परांश्चैव सख्यो भक्षत वै हठात्

நண்பிகளே! தேவர்களையும் ரிஷிகளையும், யக்ஷர் ராக்ஷசர்களையும்—எங்கள் பக்கத்தாரையும் எதிர்பக்கத்தாரையும் கூட வலிமையால் விழுங்குங்கள்।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । तदाज्ञप्ताश्च तास्सर्वाश्शक्तयः क्रोधतत्पराः । देवादीनां च सर्वेषां संहारं कर्तुमुद्यताः

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வாணை பெற்ற அந்த சக்திகள் அனைத்தும் கோபத்தில் உறுதியாகி, தேவர்கள் முதலிய அனைவரையும் அழிக்கத் தயாரானார்கள்।

Verse 13

यथा च तृणसंहारमनलः कुरुते तथा । एवं ताश्शक्तयस्सर्वास्संहारं कर्तुमुद्यताः

அக்னி வைக்கோலை அழிப்பதுபோல், அந்த சக்திகள் அனைத்தும் அழிவை நிகழ்த்தத் தயாரானார்கள்।

Verse 14

गणपो वाथ विष्णुर्वा ब्रह्मा वा शंकरस्तथा । इन्द्रो वा यक्षराजो वा स्कंदो वा सूर्य एव वा

கணபதி ஆனாலும், விஷ்ணு ஆனாலும், பிரம்மா ஆனாலும், சங்கரன் ஆனாலும்; இந்திரன் ஆனாலும், யக்ஷராஜன் ஆனாலும், ஸ்கந்தன் ஆனாலும், சூரியனே ஆனாலும்—(அனைவரும் பரமேஸ்வரன் விதிக்குள் அடங்குவர்)।

Verse 15

सर्वेषां चैव संहारं कुर्वंति स्म निरंतरम् । यत्रयत्र तु दृश्येत तत्रतत्रापि शक्तयः

அந்த சக்திகள் இடையறாது அனைத்தினதும் லயத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தன; எங்கே எங்கே அவை காணப்பட்டனவோ, அங்கே அங்கேயே சக்திகள் இருந்து செயல்பட்டன।

Verse 16

कराली कुब्जका खंजा लंबशीर्षा ह्यनेकशः । हस्ते धृत्वा तु देवांश्च मुखे चैवाक्षिपंस्तदा

அப்போது அவள் பல பயங்கர வடிவங்களில்—கராளி, குப்ஜை, கஞ்சை, நீண்டத் தலை உடையவள்—தேவர்களை கைகளில் பிடித்து தன் வாயில் எறிந்தாள்।

Verse 17

तं संहारं तदा दृष्ट्वा हरो ब्रह्मा तथा हरिः । इन्द्रादयोऽखिलाः देवा गणाश्च ऋषयस्तथा

அந்த சங்காரத்தை அப்போது கண்ட ஹரன், பிரம்மா, ஹரி; மேலும் இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்கள், கணங்கள், ரிஷிகளும்—பரமனின் உன்னத சக்தியை உணர்ந்து வியப்புடன் விழிப்படைந்தனர்।

Verse 18

किं करिष्यति सा देवी संहारं वाप्यकालतः । इति संशयमापन्ना जीवनाशा हताऽभवत्

“அந்த தேவி என்ன செய்வாள்—காலத்திற்கு முன்பே சங்காரம் செய்வாளோ?” என்ற ஐயத்தில் விழுந்து, அவளின் உயிர்-நம்பிக்கை சிதைந்தது।

Verse 19

सर्वे च मिलिताश्चेमे कि कर्त्तव्यं विचिंत्यताम् । एवं विचारयन्तस्ते तूर्णमूचुः परस्परम्

இவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடியுள்ளனர்—இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆலோசிக்கப்படுக. இவ்வாறு சிந்தித்தபடி அவர்கள் விரைவில் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 20

यदा च गिरिजा देवी प्रसन्ना हि भवेदिह । तदा चैव भवेत्स्वास्थ्यं नान्यथा कोटियत्नतः

இங்கே தேவீ கிரிஜா உண்மையாக அருள்புரிந்தால் மட்டுமே நலமும் ஆரோக்கியமும் உண்டாகும்; கோடி முயற்சிகளாலும் வேறுவிதமாகாது।

Verse 21

शिवोपि दुःखमापन्नो लौकिकीं गतिमाश्रितः । मोहयन्सकलांस्तत्र नानालीलाविशारदः

பகவான் சிவனும் துயருற்றவர்போல் அங்கே உலகியலான நடைமுறையை ஏற்றார்; பல லீலைகளில் வல்லவராய் அனைவரையும் மயக்கினார்।

Verse 22

सर्वेषां चैव देवानां कटिर्भग्ना यदा तदा । शिवा क्रोधमयी साक्षाद्गंतुं न पुर उत्सहेत्

எல்லா தேவர்களுடைய இடுப்பும் முறிந்தபோதெல்லாம், கோபமயியான சாக்ஷாத் சிவை நகரத்திற்குச் செல்ல விடவில்லை; யாரும் முன்னேறத் துணியவில்லை।

Verse 23

स्वीयो वा परकीयो वा देवो वा दानवोपि वा । गणो वापि च दिक्पालो यक्षो वा किन्नरो मुनिः

தனத்தவர் ஆயினும் அயலவர் ஆயினும்; தேவர் ஆயினும் தானவர் ஆயினும்; கணர், திக்குப் பாதுகாவலர், யக்ஷர், கின்னரர் அல்லது முனிவர்—யார் ஆயினும், அனைவரும் சிவனின் உலகளாவிய ஆண்டாட்சிக்குள் மற்றும் அவரது அருளின் மாற்றமளிக்கும் பரப்புக்குள் அடங்குவோர் என அறியப்படுக।

Verse 24

विष्णुर्वापि तथा ब्रह्मा शंकरश्च तथा प्रभुः । न कश्चिद्गिरिजाग्रे च स्थातुं शक्तोऽभवन्मुने

முனிவரே, விஷ்ணுவாயினும் பிரம்மாவாயினும், ஆண்டவன் சங்கரனாயினும்—கிரிஜையின் உச்சியில் நிற்க எவராலும் இயலவில்லை।

Verse 25

जाज्वल्यमानं तत्तेजस्सर्वतोदाहि तेऽखिलाः । दृष्ट्वा भीततरा आसन् सर्वे दूरतरं स्थिताः

எல்லாத் திசைகளிலும் சுட்டெரிக்கும் அந்த ஜ்வலிக்கும் தேஜஸைக் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் மேலும் அஞ்சித் தூரமாகவே நின்றனர்।

Verse 26

एतस्मिन्समये तत्र नारदो दिव्यदर्शनः । आगतस्त्वं मुने देवगणानां सुखहेतवे

அதே நேரத்தில் அங்கே திவ்யதரிசனமுடைய நாரத முனிவர் தேவர்கணங்களுக்கு இன்பமும் நலமும் அளிக்க வந்தார்.

Verse 27

ब्रह्माणं मां भवं विष्णुं शंकरं च प्रणम्य साः । समागत्य मिलित्वोचे विचार्य कार्यमेव वा

பிரம்மா, என்னை, பவனை, விஷ்ணுவை, சங்கரனை வணங்கி அவர்கள் ஒன்றாகக் கூடி, செய்யவேண்டிய காரியம் என்ன என்று ஆலோசித்து உரைத்தனர்.

Verse 28

सर्वे संमंत्रयां चक्रुस्त्वया देवा महात्मना । दुःखशांतिः कथं स्याद्वै समूचुस्तत एव ते

அப்போது, மகாத்மாவே, எல்லாத் தேவர்களும் உம்முடன் ஆலோசித்து, உடனே கேட்டனர்—“துயரம் எவ்வாறு அமைதியடையும்?”

Verse 29

यावच्च गिरिजा देवी कृपां नैव करिष्यति । तावन्नैव सुखं स्याद्वै नात्र कार्या विचारणा

தேவி கிரிஜை அருள் புரியாத வரையில் உண்மையான இன்பம் எவ்விதத்திலும் உண்டாகாது—இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 30

ऋषयो हि त्वदाद्याश्च गतास्ते वै शिवान्तिकम् । सर्वे प्रसादयामासुः क्रोधशान्त्यै तदा शिवाम्

உம்மை முதலாகக் கொண்ட அந்த ரிஷிகள் சிவனின் சன்னிதிக்கு சென்றனர். அப்போது அவரது கோபம் தணிய அனைவரும் சிவா (பார்வதி) தேவியைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றனர்।

Verse 31

पुनः पुनः प्रणेमुश्च स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकशः । सर्वे प्रसादयन्प्रीत्या प्रोचुर्देवगणाज्ञया

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்; பல ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, அன்பு பக்தியால் பிரசன்னப்படுத்த விரும்பி, தேவர்களின் ஆணைப்படி உரைத்தனர்।

Verse 32

सुरर्षय ऊचुः । जगदम्ब नमस्तुभ्यं शिवायै ते नमोस्तु ते । चंडिकायै नमस्तुभ्यं कल्याण्यै ते नमोस्तु ते

தெய்வ ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ ஜகதம்பா, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ சிவா, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ சண்டிகா, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ கல்யாணி, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

आदिशक्तिस्त्वमेवांब सर्वसृष्टिकरी सदा । त्वमेव पालिनी शक्तिस्त्वमेव प्रलयंकरी

ஓ அம்பே, நீயே ஆதிசக்தி—என்றும் அனைத்துப் படைப்பிற்கும் காரணம். நீயே காக்கும் சக்தி; நீயே பிரளயத்தை நிகழ்த்தும் சக்தி.

Verse 34

प्रसन्ना भव देवेशि शांतिं कुरु नमोस्तु ते । सर्वं हि विकलं देवि त्रिजगत्तव कोपतः

தேவேசி தேவியே, அருள்புரிந்து அமைதியை அருள்வாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம். தேவியே, உமது கோபத்தால் மும்முலகமும் கலங்கி வலிமையிழக்கிறது.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुता परा देवी ऋषिभिश्च त्वदादिभिः । क्रुद्धदृष्ट्या तदा ताश्च किंचिन्नोवाच सा शिवा

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு உங்களையும் முதலான முனிவர்களாலும் போற்றப்பட்ட பராதேவி சிவா அப்போது கோபக் கண்களால் அவர்களை நோக்கி, ஒன்றும் பேசவில்லை.

Verse 36

तदा च ऋषयस्सर्वे नत्वा तच्चरणांबुजम् । पुनरूचुश्शिवां भक्त्या कृतांजलिपुटाश्शनैः

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் அந்தத் தாமரைத் திருவடிகளை வணங்கி, மீண்டும் பக்தியுடன் கைகூப்பி மெதுவாகவும் பணிவுடனும் சிவாவை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 37

ऋषय ऊचुः क्षम्यतां देवि संहारो जाय तेऽधुना । तव स्वामी स्थितश्चात्र पश्य पश्य तमंबिके

முனிவர்கள் கூறினர்: தேவியே, மன்னித்தருள்வாயாக; இப்போது உம்மிடமிருந்து சங்காரம் எழப் போகிறது. அம்பிகையே, உமது ஸ்வாமி இங்கே உள்ளார்—பார், பார் அவரை.

Verse 38

वयं के च इमे देवा विष्णुब्रह्मादयस्तथा । प्रजाश्च भवदीयाश्च कृतांजलिपुटाः स्थिताः

நாங்கள் யார், விஷ்ணு-பிரம்மா முதலான இத்தேவர்கள் யார்? உமக்கே உரிய உயிர்களும்—அனைவரும் கைகூப்பி இங்கே நிற்கின்றனர்.

Verse 39

क्षंतव्यश्चापराधो वै सर्वेषां परमेश्वरि । सर्वे हि विकलाश्चाद्य शांतिं तेषां शिवे कुरु

ஓ பரமேஸ்வரி, அனைவரின் குற்றங்களும் மன்னிக்கத்தக்கவை. இன்று அனைவரும் தளர்ந்து குறைவுற்றுள்ளனர்; ஆகவே ஓ சிவையே, அவர்களுக்கு அமைதியும் மீட்பும் அருள்வாயாக।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ऋषयस्सर्वे सुदीनतरमाकुलाः । संतस्थिरे चंडिकाग्रे कृतांजलिपुटास्तदा

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, எல்லா ரிஷிகளும் மேலும் துயருற்று கலங்கியவர்களாய், அப்போது கைகளை கூப்பி சண்டிகையின் முன்னிலையில் நின்றனர்।

Verse 41

एवं श्रुत्वा वचस्तेषां प्रसन्ना चंडिकाऽभवत् । प्रत्युवाच ऋषींस्तान्वै करुणाविष्टमानसा

அவர்களின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டுச் சண்டிகை மகிழ்ந்தாள். கருணை நிறைந்த உள்ளத்துடன் அவள் அந்த ரிஷிகளுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 42

देव्युवाच । मत्पुत्रो यदि जीवेत तदा संहरणं नहि । यथा हि भवतां मध्ये पूज्योऽयं च भविष्यति

தேவி கூறினாள்—என் மகன் உயிர்வாழ வேண்டுமெனில் அவனைக் கொல்லுதல் இருக்கக் கூடாது. ஏனெனில் காலப்போக்கில் உங்களிடையே அவனும் வணக்கத்திற்குரியவனாக ஆகுவான்.

Verse 43

सर्वाध्यक्षो भवेदद्य यूयं कुरुत तद्यदि । तदा शांतिर्भवेल्लोके नान्यथा सुखमाप्स्यथ

இன்றுமுதல் ஒரே பரம மேற்பார்வையாளர் (சர்வாதிகாரி) இருக்கட்டும்; நீங்கள் அதை நிறைவேற்றினால் உலகில் அமைதி உண்டாகும். இல்லையெனில் நீங்கள் இன்பம் அடையமாட்டீர்கள்.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे ऋषयो युष्मदादयः । तेभ्यो देवेभ्य आगत्य सर्वं वृत्तं न्यवेदयन्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், உங்களை முதலாகக் கொண்ட எல்லா ரிஷிகளும் அப்போது தேவர்களிடம் சென்றனர்; அங்கே சென்று நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தனர்।

Verse 45

ते च सर्वे तथा श्रुत्वा शंकराय न्यवेदयन् । नत्वा प्रांजलयो दीनाः शक्रप्रभृतयस्सुराः

அதை கேட்ட அவர்கள் சங்கரனிடம் அறிவித்தனர். சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் தாழ்மையுடனும் துயரத்துடனும், வணங்கி, கைகூப்பி அவர் முன் நின்றனர்।

Verse 46

प्रोवाचेति सुराञ्छ्रुत्वा शिवश्चापि तथा पुनः । कर्त्तव्यं च तथा सर्वलोकस्वास्थ्यं भवेदिह

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட சிவனும் மீண்டும் கூறினார்— “இவ்வாறே செய்ய வேண்டும்; இவ்விதம் செயல்பட்டால் இங்கே நிச்சயமாக எல்லா உலகங்களின் நலனும் ஆரோக்கியமும் உறுதியாகும்।”

Verse 47

उत्तरस्यां पुनर्यात प्रथमं यो मिलेदिह । तच्छिरश्च समाहृत्य योजनीयं कलेवरे

பின்னர் மீண்டும் வடதிசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். அங்கே முதலில் யார் எதிர்படுகிறாரோ, அவருடைய தலையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து உடலுடன் முறையாக இணைக்க வேண்டும்.

Verse 48

ब्रह्मोवाच । ततस्तैस्तत्कृतं सर्वं शिवाज्ञाप्रतिपालकैः । कलेवरं समानीय प्रक्षाल्य विधिवच्च तत्

பிரம்மா கூறினார்— அப்போது சிவனின் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றியவர்கள் அனைத்தையும் அதேபடி செய்தனர். உடலை கொண்டு வந்து விதிப்படி நன்றாகக் கழுவினர்.

Verse 49

पूजयित्वा पुनस्ते वै गताश्चोदङ्मुखास्तदा । प्रथमं मिलितस्तत्र हस्ती चाप्येकदंतकः

மீண்டும் பூஜை செய்து அவர்கள் வடக்கு நோக்கி சென்றனர். அங்கே முதலில் யானைமுகன் ஏகதந்தன் (கணேசன்) அவர்களைச் சந்தித்தான்.

Verse 50

तच्छिरश्च तदा नीत्वा तत्र तेऽयोजयन् ध्रुवम् । संयोज्य देवतास्सर्वाः शिवं विष्णुं विधिं तदा

அப்போது அந்தத் தலையை அங்கே கொண்டு சென்று அவர்கள் உறுதியாக இணைத்து நிறுவினர். அதே கணத்தில் சிவன், விஷ்ணு, விதி (பிரம்மா) உடன் எல்லாத் தேவரும் கூடினர்.

Verse 51

प्रणम्य वचनं प्रोचुर्भवदुक्तं कृतं च नः । अनंतरं च तत्कार्यं भवताद्भवशेषितम्

வணங்கி அவர்கள் கூறினர்—“நீர் உரைத்த ஆணைபடி நாங்கள் செய்தோம். இனி, ஓ பிரபுவே, அந்தப் பணியின் மீதியை நீரே நிறைவேற்றுக.”

Verse 52

ब्रह्मोवाच । ततस्ते तु विरेजुश्च पार्षदाश्च सुराः सुखम् । अथ तद्वचनं श्रुत्वा शिवोक्तं पर्यपालयन्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அந்தப் பரிசதர்களும் தேவர்களும் மகிழ்ச்சியால் ஒளிவீசினர். சிவன் உரைத்த வாக்கை கேட்டுத் தக்கவாறு சிவன் விதித்ததை நிறைவேற்றினர்.

Verse 53

ऊचुस्ते च तदा तत्र ब्रह्मविष्णुसुरास्तथा । प्रणम्येशं शिवं देवं स्वप्रभुं गुणवर्जितम्

அப்போது அங்கேயே பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் தேவர்கள் கூறினர்—குணங்களைத் தாண்டிய, தங்களின் பரம ஆண்டவனாகிய ஈசன் சிவதேவனை வணங்கி.

Verse 54

यस्मात्त्वत्तेजसस्सर्वे वयं जाता महात्मनः । त्वत्तेजस्तत्समायातु वेदमंत्राभियोगतः

ஓ மகாத்மா இறைவா! நாங்கள் அனைவரும் உமது தெய்வீகத் தேஜஸிலிருந்து பிறந்தோம்; ஆகவே வேத மந்திரங்களின் வல்லமையால் அதே உமது தேஜஸ் இப்போது திரும்பி உம்முள் லயமாகுக।

Verse 56

तज्जलस्पर्शमात्रेण चिद्युतो जीवितो द्रुतम् । तदोत्तस्थौ सुप्त इव स बालश्च शिवेच्छया

அந்த நீரின் சிறு தொடுதலாலேயே உணர்வுடன் இருந்த அந்தச் சிறுவன் விரைவில் உயிர் பெற்றான். பின்னர் சிவனின் இச்சையால், தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல உடனே எழுந்தான்।

Verse 57

सुभगस्सुन्दरतरो गजवक्त्रस्सुरक्तकः । प्रसन्नवदनश्चातिसुप्रभो ललिताकृतिः

அவர் மிக மங்களகரமும் அளவற்ற அழகுமுடையவர்; யானைமுகம் கொண்டவர், ஒளிரும் செம்மை நிறத்தவர். அமைதியான இனிய முகத்துடன், மிகுந்த பிரகாசத்தில் திகழ்ந்து, மென்மையும் மனோகரமும் ஆன வடிவம் உடையவர்।

Verse 58

तं दृष्ट्वा जीवितं बालं शिवापुत्रं मुनीश्वर । सर्वे मुमुदिरे तत्र सर्वदुःखं क्षयं गतम्

ஓ முனீஸ்வரா! உயிர் பெற்ற சிவபுத்திரனான அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தவுடன் அங்கே இருந்த அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்; ஏனெனில் அவர்களின் எல்லாத் துயரும் நீங்கியது।

Verse 59

देव्यै संदर्शयामासुः सर्वे हर्षसमन्विताः । जीवितं तनयं दृष्ट्वा देवी हृष्टतराभवत्

அனைவரும் பேரானந்தத்துடன் அவனை தேவியிடம் கொண்டு சென்று காட்டினர். தன் மகன் உயிருடன் இருப்பதைப் பார்த்த தேவியார் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்ந்தார்।

Verse 95

इत्येवमभिमंत्रेण मंत्रितं जलमुत्तमम् । स्मृत्वा शिवं समेतास्ते चिक्षिपुस्तत्कलेवरे

இவ்வாறு அதே மந்திரத்தால் சிறந்த நீரை அபிமந்திரித்து, பின்னர் பரமசிவனை நினைந்து, அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி அந்த உடலின் மீது அதைத் தெளித்தனர்.