गणेश-वाक्यं तथा गणानां समर-सन्नाहः | Gaṇeśa’s Challenge and the Mustering of the Gaṇas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता विभुना तेन निश्चयं परमं गताः । सन्नद्धास्तु तदा तत्र जग्मुश्च शिवमन्दिरम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த அனைத்திலும் வியாபித்த இறைவன் இவ்வாறு அறிவுறுத்த, அவர்கள் உயர்ந்த உறுதியை அடைந்தனர். அப்போது அங்கேயே முழுமையாக ஆயத்தமாய் ஶிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 2

गणेशोऽपि तथा दृष्ट्वा ह्यायातान्गणसत्तमान् । युद्धाऽऽटोपं विधायैव स्थितांश्चैवाब्रवीदिदम्

கணேசனும் அந்த உயர்ந்த கணங்கள் வருவதைக் கண்டு உடனே போர்க்கால ஆயத்தத்தை மேற்கொண்டான்; உறுதியாக நின்றபடியே அவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 3

गणेश उवाच । आयांतु गणपास्सर्वे शिवाज्ञाप रिपालकाः । अहमेकश्च बालश्च शिवाज्ञापरिपालकः

கணேசன் கூறினான்—ஶிவ ஆணையைப் பாதுகாக்கும் எல்லா கணபதிகளும் வாருங்கள். நான் ஒருவனே சிறுவன்; ஆயினும் நானும் ஶிவ ஆணையின் காவலன் தான்।

Verse 4

तथापि पश्यतां देवी पार्वती सूनुजं बलम् । शिवश्च स्वगणानां तु बलं पश्यतु वै पुनः

எனினும் தேவி பார்வதி தன் மகனின் வலிமையை காணட்டும்; சிவனும் மீண்டும் தன் கணங்களின் ஆற்றலை நிச்சயமாகக் காணட்டும்।

Verse 5

बलवद्बालयुद्धं च भवानीशिव पक्षयोः । भवद्भिश्च कृतं युद्धं पूर्वं युद्धविशारदैः

பவானி பக்கம் மற்றும் சிவ பக்கம்—இரு தரப்புகளுக்கும் இடையில் வலிமையானதாயினும் குழந்தைத் தன்மை கொண்ட போர் எழுந்தது; போர் நிபுணர்களே, நீங்கள் முன்பும் இப்படிப் போர் செய்திருந்தீர்கள்।

Verse 6

मया पूर्वं कृतं नैव बालोस्मि क्रियतेऽधुना । तथापि भवतां लज्जा गिरिजाशिवयोरिह

நான் இதை முன்பு செய்யவில்லை; நான் ஒரு குழந்தை, இப்போது தான் செய்கிறேன். எனினும் கிரிஜா மற்றும் சிவன் முன்னிலையில் இவ்விஷயத்தில் உங்களுக்குச் சங்கோசமுள்ள கட்டுப்பாடு இருக்க வேண்டும்।

Verse 7

ममैवं तु भवेन्नैव वैपरीत्यं भविष्यति । ममैव भवतां लज्जा गिरिजाशिवयोरिह

நான் சொன்னபடியே நடக்கும்; இதற்கு மாறாக எதுவும் நிகழாது. இங்கே கிரிஜா மற்றும் சிவன் முன்னிலையில் தவறின் சங்கோசம் என்மேலே வரும்; உங்கள்மேல் அல்ல।

Verse 8

एवं ज्ञात्वा च कर्त्तव्यः समरश्च गणेश्वराः । भवद्भिस्स्वामिनं दृष्ट्वा मया च मातरं तदा

ஓ கணேஸ்வரர்களே, இதனை அறிந்து இப்போது போர் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் உங்கள் ஸ்வாமியைத் தரிசித்தீர்கள்; நானும் அப்போது அன்னையையும் தரிசித்தேன்.

Verse 9

क्रियते कीदृशं युद्धं भवितव्यं भवत्विति । तस्य वै वारणे कोऽपि न समर्थस्त्रिलोकके

“எப்படிப்பட்ட போர் நடத்த வேண்டும்? விதியாக இருப்பது நடந்தே தீரட்டும்.” என்று தீர்மானித்தபின், அந்த வரவிருக்கும் நிகழ்வைத் தடுக்க மூவுலகிலும் யாரும் வல்லவராக இல்லை.

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं भर्त्सितास्ते तु दंडभूषितबाहवः । विविधान्यायुधान्येवं धृत्वा ते च समाययुः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு கண்டிக்கப்பட்ட அவர்கள், தண்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட புயங்களுடன், பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி ஒன்றுகூடி வந்தனர்.

Verse 11

घर्षयन्तस्तथा दंतान् हुंकृत्य च पुनःपुनः । पश्य पश्य ब्रुवंतश्च गणास्ते समुपागताः

பற்களை அரைத்துக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் கடுமையான “ஹும்” என முழங்கி, “பார்! பார்!” என்று கூறிக்கொண்டே, அந்த கணங்கள் (சிவனின் பரிவாரங்கள்) விரைந்து வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 12

नंदी प्रथममागत्य धृत्वा पादं व्यकर्षयत् । धावन्भृंगी द्वितीयं च पादं धृत्वा गणस्य च

நந்தி முதலில் வந்து பாதத்தைப் பிடித்து பின்னே இழுத்தான். பின்னர் ப்ருங்கி ஓடிவந்து அந்த கணனின் இரண்டாம் பாதத்தையும் பிடித்து இழுத்தான்.

Verse 13

यावत्पादे विकर्षन्तौ तावद्धस्तेन वै गणः । आहत्य हस्तयोस्ताभ्यामुत्क्षिप्तौ पादकौ स्वयम्

அவர்கள் அவன் பாதங்களை இழுத்துக் கொண்டிருந்த வரையில், அந்த கணன் (கணேசன்) கையால் அவர்களை அடித்தான். அவர்களின் கைகளைத் தாக்கி, தானே தன் பாதங்களை மேலே தூக்கி விடுவித்தான்.

Verse 14

अथ देवीसुतो वीरस्सगृह्य परिघं बृहत् । द्वारस्थितो गणपतिः सर्वानापोथयत्तदा

அப்போது தேவியின் புதல்வனான வீர கணபதி ஒரு பெரும் பரிகம் (இரும்புத் தண்டு) எடுத்தான்; வாசலில் நின்று, அந்நேரம் அனைவரையும் அடித்து விரட்டினான்.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वि० रुद्रसंहितायां च कुमारखण्डे गणेशयुद्धवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் குமாரகண்டத்தில் ‘கணேச யுத்த வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

केषांचिजानुनी तत्र केषांचित्स्कंधकास्तथा । सम्मुखे चागता ये वै ते सर्वे हृदये हताः

அங்கே சிலரின் முழங்கால்கள் முறிந்தன, சிலரின் தோள்களும் அதுபோல; மேலும் நேருக்கு நேர் வந்து மோதியவர்கள் அனைவரும் இதயப் பகுதியில் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தனர்.

Verse 17

केचिच्च पतिताभूमौ केचिच्च विदिशो गताः । केषांचिच्चरणौ छिन्नौ केचिच्छर्वान्तिकं गताः

சிலர் தரையில் விழுந்தனர்; சிலர் பல திசைகளில் ஓடினர். சிலரின் பாதங்கள் துண்டாயின; சிலர் சர்வன்—சிவபெருமான்—சன்னிதியை அடைந்தனர்.

Verse 18

तेषां मध्ये तु कश्चिद्वै संग्रामे सम्मुखो न हि । सिंहं दृष्ट्वा यथा यांति मृगाश्चैव दिशो दश

அவர்களில் ஒருவரும் போரில் எதிர்நின்றதில்லை. சிங்கத்தைப் பார்த்த மான்கள் பத்து திசைகளிலும் ஓடுவது போல, அவர்கள் அச்சத்தால் சிதறி ஓடினர்.

Verse 19

तथा ते च गणास्सर्वे गताश्चैव सहस्रशः । परावृत्य तथा सोपि सुद्वारि समुपस्थितः

அவ்வாறே அந்த எல்லா கணங்களும் ஆயிரக்கணக்கில் புறப்பட்டுச் சென்றனர். பின்னர் அவனும் திரும்பி வந்து சுபத்வாரத்தில் நின்றான்.

Verse 20

कल्पांतकरणे कालो दृश्यते च भयंकरः । यथा तथैव दृष्टस्स सर्वेषां प्रलयंकरः

கல்பத்தின் முடிவுக் காலத்தில் காலன் மிகப் பயங்கரமாகத் தோன்றுகிறான். எவ்வாறு கண்டாலும், அவன் அனைவருக்கும் பிரளயத்தை ஏற்படுத்துபவனே.

Verse 21

एतस्मिन्समये चैव सरमेशसुरेश्वराः । प्रेरिता नारदेनेह देवास्सर्वे समागमन्

அதே வேளையில் நாரதரின் தூண்டுதலால் தேவர்களின் அதிபதிகளும் தேவரில் சிறந்தவர்களும் உடன் எல்லாத் தேவரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 22

समब्रुवंस्तदा सर्वे शिव स्य हितकाम्यया । पुरःस्थित्वा शिवं नत्वा ह्याज्ञां देहि प्रभो इति

அப்போது சிவபெருமானின் நலனை நாடி அனைவரும் அவர் முன் நின்று, சிவனை வணங்கி—“பிரபுவே, எங்களுக்கு உமது ஆணையை அருள்வீராக” என்று கூறினர்।

Verse 23

त्वं परब्रह्म सर्वेशस्सर्वे च तव सेवकाः । सृष्टेः कर्ता सदा भर्ता संहर्ता परमेश्वरः

நீங்களே பரப்ரஹ்மம், அனைத்திற்கும் ஆண்டவன்; எல்லா உயிர்களும் உமது சேவகர்கள். நீங்களே படைப்பாளர், என்றும் காப்பாளர், அழிப்பவர்—ஓ பரமேஸ்வரா।

Verse 24

रजस्सत्त्वतमोरूपो लीलया निर्गुणः स्वतः । का लीला रचिता चाद्य तामिदानीं वद प्रभो

ஓ பிரபுவே, நீர் இயல்பில் நிர்குணன்; ஆயினும் தெய்வ லீலையால் ரஜஸ், சத்த்வ, தமஸ் வடிவங்களை ஏற்கிறீர். ஆதியில் நீர் அமைத்த அந்த லீலையை இப்போது அருளிச் சொல்லும், ஓ நாதா।

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां मुनिश्रेष्ठ महेश्वरः । गणान् भिन्नांस्तदा दृष्ट्वा तेभ्यस्सर्वं न्यवेदयत्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே, அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் அப்போது கணங்கள் பிளவுபட்டதை கண்டு, அனைத்தையும் அவர்களுக்கு தெளிவாக விளக்கி அறிவித்தான்।

Verse 26

अथ सर्वेश्वरस्तत्र शंकरो मुनिसत्तम । विहस्य गिरिजानाथो ब्रह्माणं मामुवाच ह

அப்போது, ஓ முனிசத்தமா, சர்வேஸ்வரன் சங்கரன் புன்னகைத்தான்; கிரிஜாநாதன் என்னை—பிரம்மாவை—நோக்கி கூறினான்।

Verse 27

शिव उवाच । ब्रह्मञ्छृणु मम द्वारि बाल एकस्समास्थितः । महाबलो यष्टिपाणिर्गेहावेशनिवारकः

சிவன் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே, கேள். என் வாயிலில் ஒரே சிறுவன் நின்றுள்ளான்—மிகுந்த வலிமையுடன், கையில் தண்டம் ஏந்தி—வீட்டிற்குள் நுழைவதைத் தடுக்கின்றான்.

Verse 28

महाप्रहारकर्ताऽसौ मत्पार्षदविघातकः । पराजयः कृतस्तेन मद्गणानां बलादिह

அவன் பேரடி கொடுப்பவன்; என் பரிஷதர்களை அழிப்பவன். இங்கே அவன் வலிமையால் என் கணங்களைத் தோற்கடித்தான்।

Verse 29

ब्रह्मन् त्वयैव गंतव्यं प्रसाद्योऽयं महाबलः । यथा ब्रह्मन्नयः स्याद्वै तथा कार्यं त्वया विधे

ஓ பிரம்மனே, நீயே சென்று இந்த மகாபலவானை அருள்பெறச் செய்ய வேண்டும். ஓ விதியே, நியாயமும் நல்வழியும் நிலைபெறுமாறு நீ செயல் புரிவாயாக।

Verse 30

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रभोर्वाक्यमज्ञात्वाऽज्ञानमोहितः । तदीयनिकटं तात सर्वैरृषिवरैरयाम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஆண்டவரின் வாக்கைக் கேட்டும், அதை உணராது அறியாமையால் மயங்கியவனாய், அன்பனே, நான் எல்லா சிறந்த ரிஷிகளுடனும் அவருடைய அருகே சென்றேன்।

Verse 31

समायान्तं च मां दृष्ट्वा स गणेशो महाबली । क्रोधं कृत्वा समभ्येत्य मम श्मश्रूण्यवाकिरत्

என்னை அணுகி வருவதைக் கண்ட அந்த மகாபலவான் கணேசன் கோபம் கொண்டு அருகே வந்து என் மீசை/தாடியைப் பிடுங்கி கீழே சிதறவிட்டான்।

Verse 32

क्षम्यतां क्षम्यतां देव न युद्धार्थं समागतः । ब्राह्मणोहमनुग्राह्यः शांतिकर्तानुपद्रवः

மன்னியருள்க, மன்னியருள்க, தேவரே! நான் போருக்காக வரவில்லை. நான் பிராமணன், அருளுக்குரியவன்; நான் சமாதானம் செய்பவன், தீங்கு செய்யாதவன்।

Verse 33

इत्येवं ब्रुवति ब्रह्मंस्तावत्परिघमाददे । स गणेशो महावीरो बालोऽबालपराक्रमः

பிரம்மா இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருக்க, கணேசன் உடனே ஒரு பெரும் பரிகத்தை எடுத்தான். குழந்தையாயினும் அவன் மகாவீரன்; சாதாரணரை மீறும் வீரத்துடன் இருந்தான்.

Verse 34

गृहीतपरिघं दृष्ट्वा तं गणेशं महाबलम् । पलायनपरो यातस्त्वहं द्रुततरं तदा

பெரும் பரிகத்தைப் பிடித்திருந்த அந்த மகாபல கணேசனைப் பார்த்ததும், நான் அப்போது ஓட்டத்திலேயே மனம் வைத்து இன்னும் வேகமாக விலகினேன்.

Verse 35

यात यात ब्रुवंतस्ते परिघेन हतास्तदा । स्वयं च पतिताः केचित्केचित्तेन निपातिताः

அவர்கள் “போங்கள், போங்கள்” என்று கூறிக்கொண்டிருக்க, அப்போது பரிகத்தின் அடியால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தனர். சிலர் தாமே விழுந்தனர்; சிலர் அந்த அடியால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.

Verse 36

केचिच्च शिवसामीप्यं गत्वा तत्क्षणमात्रतः । शिवं विज्ञापयांचक्रुस्तद्वृत्तां तमशेषतः

அவர்களில் சிலர் உடனே சிவனின் சன்னிதிக்கு சென்று, நடந்த நிகழ்வுகளின் முழு விவரத்தையும் சிவபெருமானுக்கு முற்றிலும் அறிவித்தனர்।

Verse 37

तथाविधांश्च तान् दृष्ट्वा तद्वृत्तांतं निशम्य सः । अपारमादधे कोपं हरो लीलाविशारदः

அவர்களை அந்த நிலையிலே கண்டு, நடந்தவற்றின் முழு செய்தியையும் கேட்டதும், தெய்வீக லீலையில் தேர்ந்த ஹரன் அளவற்ற கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்।

Verse 38

इंद्रादिकान्देवगणान् षण्मुखप्रवरान् गणान् । भूतप्रेतपिशाचांश्च सर्वानादेशयत्तदा

அப்போது அவர் இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் கூட்டத்திற்கும், ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) தலைமையிலான சிறந்த கணங்களுக்கும், மேலும் பூதம்-பிரேதம்-பிசாசு ஆகிய அனைவருக்கும் கட்டளையிட்டார்.

Verse 39

ते सर्वे च यथायोग्यं गतास्ते सर्वतो दिशम् । तं गणं हंतुकामा हि शिवाज्ञाता उदायुधाः

அவர்கள் அனைவரும் தக்கவாறு எல்லாத் திசைகளிலும் புறப்பட்டனர். சிவனின் ஆணையால் ஆயுதம் தாங்கி, அந்த கணத்தை வதைக்கவே விரும்பினர்.

Verse 40

यस्य यस्यायुधं यच्च तत्तत्सर्वं विशेषतः । तद्गणेशोपरि बलात्समागत्य विमोचितम्

யாருடைய எந்த ஆயுதமோ, அவை அனைத்தும் தனித்தனியாக வலியால் கணேசன் மீது இழுக்கப்பட்டு, அவரை அடைந்தவுடன் பலனிழந்து விழுந்தன.

Verse 41

हाहाकारो महानासीत्त्रैलोक्ये सचराचरे । त्रिलोकस्था जनास्सर्वे संशयं परमं गताः

அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் மும்முலகிலும் பெரும் அலறல் எழுந்தது. மும்முலக வாழ்வோர் அனைவரும் ஆழ்ந்த சந்தேகமும் பெரும் தயக்கமும் அடைந்தனர்.

Verse 42

न यातं ब्रह्मणोऽप्यायुर्ब्रह्मांड क्षयमेति हि । अकाले च तथा नूनं शिवेच्छावशतः स्वयम्

பிரம்மாவின் ஆயுளும் இன்னும் நிறைவடையவில்லை; பிரபஞ்ச முடிவும் வரவில்லை. ஆயினும் காலத்துக்கு முன்பே அது நிகழ்ந்தது—நிச்சயமாகத் தாமே சிவனின் உன்னத சித்தத்தினால்.

Verse 43

ते सर्वे चागतास्तत्र षण्मुखाद्याश्च ये पुनः । देवा व्यर्थायुधा जाता आश्चर्यं परमं गताः

அப்போது அனைவரும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்—ஷண்முகன் முதலியோரும் உடன் வந்தனர். தேவர்களின் ஆயுதங்கள் பயனற்றனவாய், அவர்கள் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 44

एतस्मिन्नन्तरे देवी जगदम्बा विबोधना । ज्ञात्वा तच्चरितं सर्वमपारं क्रोधमादधे

இதற்கிடையில், எப்போதும் விழிப்பும் விவேகமும் உடைய ஜகதம்பா தேவி, அந்தச் செயல்களின் முழு நிகழ்வையும் அறிந்து அளவற்ற கோபத்தை ஏற்றாள்.

Verse 45

शक्तिद्वयं तदा तत्र तया देव्या मुनीश्वर । निर्मितं स्वगणस्यैव सर्वसाहाय्यहेतवे

முனிவரே, அப்போது அங்கே அந்த தேவி தன் கணங்களுக்கு எல்லாவித உதவிக்காக இரு சக்திகளை உருவாக்கினாள்.

Verse 46

एका प्रचंडरूपं च धृत्वातिष्ठन्महामुने । श्यामपर्वतसंकांशं विस्तीर्य मुखगह्वरम्

மகாமுனியே, அவர்களில் ஒருத்தி மிகப் பயங்கர வடிவம் கொண்டு உறுதியாக நின்றாள்; அவள் உடல் கருநீல மலைபோல், தன் வாய்க் குகையை விரித்து விரிந்தாள்.

Verse 47

एका विद्युत्स्वरूपा च बहुहस्तसमन्विता । भयंकरा महादेवी दुष्टदंडविधायिनी

மற்றொருத்தி மின்னலைப் போல் ஒளிவிடும் வடிவம் கொண்டு, பல கரங்களுடன் இருந்தாள். பயங்கரமான அந்த மகாதேவி தீயோர்க்குத் தண்டனை வழங்குபவள்.

Verse 48

आयुधानि च सर्वाणि मोचितानि सुरैर्गणैः । गृहीत्वा स्वमुखे तानि ताभ्यां शीघ्रं च चिक्षिपे

தேவகணங்கள் எறிந்த எல்லா ஆயுதங்களையும் அவன் பிடித்து தன் வாயில் இழுத்துக்கொண்டு, உடனே அவற்றையே விரைவாக அவர்கள்மேல் மீண்டும் எறிந்தான்.

Verse 49

देवायुधं न दृश्येत परिघः परितः पुनः । एवं ताभ्यां कृतं तत्र चरितं परमाद्भुतम्

அங்கே எந்தத் தெய்வ ஆயுதமும் காணப்படவில்லை; பரிகம் (இரும்புக் கோல்/கதா) மட்டும் சுற்றிலும் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்றது. இவ்வாறு அங்கே அவர்கள் இருவரும் செய்த செயல் மிக அதிசயமானதாக இருந்தது.

Verse 50

एको बालोऽखिलं सैन्यं लोडयामास दुस्तरम् । यथा गिरिवरेणैव लोडितस्सागरः पुरा

அந்த ஒரே பாலன் வெல்லரிய முழுச் சேனையையும் தகர்த்தான்; முற்காலத்தில் மகாபர்வதத்தால் கடல் மந்தனம் செய்யப்பட்டதுபோல்।

Verse 51

एकेन निहतास्सर्वे शक्राद्या निर्जरास्तथा । शंकरस्य गणाश्चैव व्याकुलाः अभवंस्तदा

அந்த ஒரே ஒருவனால் இந்திரன் முதலிய அமர தேவர்கள் அனைவரும் வீழ்த்தப்பட்டனர்; அப்போது சங்கரனின் கணங்களும் மிகுந்த கலக்கமடைந்தனர்।

Verse 52

अथ सर्वे मिलित्वा ते निश्श्वस्य च मुहुर्मुहुः । परस्परं समूचुस्ते तत्प्रहारसमाकुलाः

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு, அந்த அடிகளால் கலங்கியவர்களாய் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்।

Verse 53

देवगणा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं न ज्ञायंते दिशो दश । परिघं भ्रामयत्येष सव्यापसव्यमेव च

தேவர்கள் கூறினர்—“என்ன செய்ய வேண்டும், எங்கே செல்ல வேண்டும்? பத்து திசைகளும் அறிய முடியவில்லை. இது பரிகத்தைச் சுழற்றுகிறது—இடப்புறமும் வலப்புறமும்—எல்லாவற்றையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது.”

Verse 54

ब्रह्मोवाच । एतत्कालेऽप्सरश्रेष्ठाः पुष्पचन्दनपाणयः । ऋषयश्च त्वदाद्या हि येऽतियुद्धेतिलालसाः

பிரம்மா கூறினார்—அந்நேரத்தில் மலரும் சந்தனமும் கைகளில் தாங்கிய உத்தம அப்சரஸ்கள் அங்கே வந்தனர். மேலும் நீ முதலியவர்களாக, மகாயுத்தத்தைப் பார்க்க மிகுந்த ஆவலுற்ற முனிவர்களும் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 55

ते सर्वे च समाजग्मुर्युद्धसंदर्शनाय वै । पूरितो व्योम सन्मार्गस्तैस्तदा मुनिसत्तम

அவர்கள் அனைவரும் யுத்தத்தைத் தரிசிக்க நிச்சயமாக ஒன்றுகூடினர். முனிவருள் சிறந்தவரே, அப்போது அவர்களால் வானமும் அதன் மங்களமான பாதைகளும் நிரம்பின.

Verse 56

तास्ते दृष्ट्वा रणं तं वै महाविस्मयमागताः । ईदृशं परमं युद्धं न दृष्टं चैकदापि हि

அந்தப் போரைக் கண்ட அவர்கள் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். ஏனெனில் இத்தகைய உன்னதமும் அபூர்வமும் ஆன யுத்தத்தை அவர்கள் ஒருமுறையாவது முன்பு கண்டதில்லை.

Verse 57

पृथिवी कंपिता तत्र समुद्रसहिता तदा । पर्वताः पतिताश्चैव चक्रुः संग्रामसंभवम्

அப்போது அங்கே கடல்களுடன் கூடிய பூமி நடுங்கியது. மலைகளும் சரிந்தன; இவ்வாறு போரால் உண்டான பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது.

Verse 58

द्यौर्ग्रहर्क्षगणैर्घूर्ण्णा सर्वे व्याकुलतां गताः । देवाः पलायितास्सर्वे गणाश्च सकलास्तदा

கிரக-நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் சுழன்றதால் வானம் கலங்கியது. அனைவரும் பதறினர்; அப்போது எல்லா தேவர்களும், எல்லா கணங்களும் கூட ஓடிப் போனார்கள்।

Verse 59

केवलं षण्मुखस्तत्र नापलायत विक्रमी । महावीरस्तदा सर्वानावार्य पुरतः स्थितः

அங்கே வீரமிகு ஷண்முகன் மட்டும் ஓடவில்லை. அந்த மகாவீரன் அப்போது அனைவரையும் தடுத்து, முன்னணியில் உறுதியாக நின்றான்।

Verse 60

शक्तिद्वयेन तद्युद्धे सर्वे च निष्फलीकृताः । सर्वास्त्राणि निकृत्तानि संक्षिप्तान्यमरैर्गणैः

அப்போரில் அந்த இரு சக்திகளால் அனைவரின் முயற்சிகளும் பயனற்றனவாயின. அமரர்களின் கணங்கள் எல்லா அஸ்திரங்களையும் வெட்டி சுருக்கிவிட்டன.

Verse 61

येऽव स्थिताश्च ते सर्वे शिवस्यांतिकमागताः । देवाः पलायितास्सर्वे गणाश्च सकलास्तदा

அப்போது அந்நேரம் மீதமிருந்தவர்கள் அனைவரும் சிவனின் அருகே வந்தடைந்தனர்; ஆனால் தேவர்கள் அனைவரும் ஓடினர், கணங்களும் அப்பொழுது முழுதும் தப்பிச் சென்றனர்.

Verse 62

ते सर्वे मिलिताश्चैव मुहुर्नत्वा शिवं तदा । अब्रुवन्वचनं क्षिप्रं कोऽयं गणवरः प्रभो

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, மீண்டும் மீண்டும் சிவபெருமானை வணங்கி விரைவாகச் சொன்னார்கள்—“பிரபோ, உமது கணங்களில் இந்த முதன்மை கணவர் யார்?”

Verse 63

पुरा चैव श्रुतं युद्धमिदानीं बहुधा पुनः । दृश्यते न श्रुतं दृष्टमीदृशं तु कदाचन

“முன்னொரு காலத்தில் போர்களைப் பற்றி கேட்டோம்; இன்றும் பல வகையாய் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறோம். ஆனால் கண்டதிலும் கேட்டதிலும் இப்படிப்பட்ட போர் எப்போதும் இல்லை.”

Verse 64

किंचिद्विचार्यतां देव त्वन्यथा न जयो भवेत् । त्वमेव रक्षकस्स्वामिन्ब्रह्मांडस्य न संशयः

“தேவா, சிறிது சிந்தியருளுங்கள்; இல்லையெனில் வெற்றி கிடையாது. ஸ்வாமி, முழு பிரபஞ்சத்தின் காவலன் நீரே—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 65

ब्रह्मोवाच । इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा रुद्रः परमकोपनः । कोपं कृत्वा च तत्रैव जगाम स्वगणैस्सह

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் பேர்கோபமுடைய ருத்ரன் மிகுந்த சினம் கொண்டான். சினத்தைத் தூண்டி, அங்கேயிருந்தே தன் கணங்களுடன் புறப்பட்டான்.

Verse 66

देवसैन्यं च तत्सर्वं विष्णुना चक्रिणा सह । समुत्सवं महत्कृत्वा शिवस्यानुजगाम ह

அப்போது முழு தேவர்படை, சக்கரதாரி விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து, மாபெரும் விழாவை நடத்தி சிவபெருமானைத் தொடர்ந்து சென்றது.

Verse 67

एतस्मिन्नंतरे भक्त्या नमस्कृत्य महेश्वरम् । अब्रवीन्नारद त्वं वै देवदेवं कृतांजलिः

அவ்வேளையில் பக்தியுடன் மகேஸ்வரனை வணங்கி, கைகூப்பிய நாரதர் தேவர்களின் தேவனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 68

नारद उवाच । देवदेव महादेव शृणु मद्वचनं विभो । त्वमेव सर्वगस्स्वामी नानालीलाविशारदः

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, விபுவே! என் சொற்களை கேளும். நீயே எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன்; பலவகை தெய்வ லீலைகளில் வல்லவன்।

Verse 69

त्वया कृत्वा महालीलां गणगर्वोऽपहारितः । अस्मै दत्त्वा बलं भूरि देवगर्वश्च शंकर

ஓ சங்கரா! நீ மகாலீலை செய்து கணங்களின் அகந்தையை அகற்றினாய்; அவனுக்கு மிகுந்த வலிமை அளித்து தேவர்களின் பெருமிதத்தையும் அடக்கினாய்।

Verse 70

दर्शितं भुवने नाथ स्वमेव बलमद्भुतम् । स्वतंत्रेण त्वया शंभो सर्वगर्वप्रहारिणा

ஓ நாதனே, உலகங்களில் நீ உன் அதிசய வல்லமையையே வெளிப்படுத்தினாய். ஓ சம்புவே, அனைத்துப் பெருமிதத்தையும் நசைக்கும் உன் சுயாதீனத் தெய்வீக அதிகாரத்தால் இதை வெளிக்காட்டினாய்।

Verse 71

इदानीं न कुरुष्वेश तां लीलां भक्तवत्सलः । स्वगणानमरांश्चापि सुसन्मान्याभिवर्द्धय

ஓ ஈசனே, பக்தவத்சலனே, இப்போது அந்த லீலையைச் செய்யாதே. உன் கணங்களையும் தேவர்களையும் உரிய மரியாதையுடன் போற்றி, அவர்களின் நலனும் வளமும் பெருகச் செய்।

Verse 72

न खेलयेदानीं जहि ब्रह्मपदप्रद । इत्युक्त्वा नारद त्वं वै ह्यंतर्द्धानं गतस्तदा

“இனி விளையாடாதே—பிரம்மபதம் அருள்வோனே, அவனை வீழ்த்து.” என்று சொல்லி நாரதர் அக்கணமே மறைந்தார்.